I SA/Bd 703/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Natalia Nawrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2010 r. sprawy ze skargi U. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej U. F. kwotę 340 ( słownie: trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 703/10 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B.uchylił w całości postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] odmawiające U.F. uwzględnienia zgłoszonego zarzutu - zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w egzekucji przeprowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] w kwocie [...] zł i umorzył postępowanie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów. W uzasadnieniu organ podał, że wobec nieuiszczenia przez skarżącą należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] w kwocie [...] zł, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wystawił tytuł wykonawczy nr [...]na podstawie którego zawiadomieniem z dnia 16 marca 2010 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej w PKO[...]. Bank w odpowiedzi poinformował o braku na rachunku środków pieniężnych przekraczających kwotę wolną od zajęcia egzekucyjnego. W związku z nieskutecznością zastosowanego środka egzekucyjnego, poborca skarbowy w dniu 16 kwietnia 2010 r. spisał - w mieszkaniu zobowiązanej - protokół o stanie majątkowym i dokonał zajęcia egzekucyjnego lodówki. Pismem z dnia [...] zobowiązana zakwestionowała działania w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, podnosząc zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zobowiązana stwierdziła, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przewiduje kilka środków egzekucyjnych, które organ egzekucyjny ma do wyboru. Najważniejszym jest jak najszybsze zaspokojenie wierzyciela, zatem w myśl art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny powinien był wybrać środek egzekucji, który w najłatwiejszy i najszybszy sposób doprowadzi do ściągnięcia od zobowiązanej dochodzonej kwoty. Najszybszym sposobem zaspokojenia wierzyciela jest natomiast "egzekucja z należności pieniężnych, gdyż środki te wprost będą przekazane wierzycielowi", a która nadto, co do zasady, jest najmniej uciążliwa dla zobowiązanej. W ocenie strony zajęcie lodówki stanowi naruszenie art. 8 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na dowód czego powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt SA/Łd 2983/95, w którym wskazano, że lodówka jest niezbędna zobowiązanemu i z tego powodu nie podlega egzekucji. Zdaniem strony charakter postępowania egzekucyjnego, które ingeruje w prawo własności, wymaga stosowania szeregu ustalonych przez ustawodawcę zasad jego prowadzenia. W kontekście powyższego "zaskakiwanie" jej przez poborcę skarbowego wieczorem w domu (o godz. 19.40) uznała za nieuzasadnione, nie jest bowiem osobą, na której ciąży szereg zobowiązań, ukrywającą się czy też ukrywającą swój majątek przed wierzycielami. Strona negatywnie wypowiedziała się również na temat postępowania poborcy, który prowadził rozmowę w taki sposób, by wzbudzić strach i obawy, nie mówiąc już o wskazywaniu na przepisy prawa, które wprawdzie istnieją, ale nie mają zastosowania w tej konkretnej sprawie. Działanie to, w ocenie zobowiązanej, kwalifikuje się na oddzielną skargę skierowaną względem organu egzekucyjnego i osoby poborcy, kwestię złożenia której rozważa. W działaniu organu egzekucyjnego zauważyła wyraźną chęć personalnego jej pokrzywdzenia, co jest sprzeczne z przepisami postępowania egzekucyjnego w administracji. Zdaniem strony zastosowanie środków egzekucyjnych w kolejności innej niż zostały ułożone przez ustawodawcę od najmniej do najbardziej uciążliwych dla zobowiązanego stanowi naruszenie art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto wskazano, że na skutek przekazania przez bank w dniu [...] z zajętego egzekucyjnie rachunku kwoty [...]zł i wpłaty w dniu [...]przez zobowiązaną pozostałej kwoty zaległości w wysokości [...]zł, zobowiązanie podatkowe wygasło, a egzekucja została zakończona. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] odmówił uznania zarzutu zastosowania w sprawie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu podał, że kolejność wskazania środków egzekucyjnych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie determinuje kolejności ich stosowania. Ustawodawca nie określił bowiem stopnia uciążliwości każdego ze środków, pozostawiając ocenę tego organowi egzekucyjnemu, który znając okoliczności faktyczne sprawy może najtrafniej wybrać środek najskuteczniejszy, a jednocześnie najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Podniósł, że zajęcie ruchomości miało miejsce w sytuacji, gdy bank będący dłużnikiem zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny o przeszkodach w realizacji zajęcia z powodu braku na koncie środków pieniężnych w kwocie podlegającej egzekucji. Bezskuteczność zastosowanego środka spowodowała, że poborca skarbowy udał się do mieszkania zobowiązanej celem ustalenia innych praw majątkowych, z których przeprowadzenie egzekucji będzie możliwe. Stwierdzając, że zajęcie lodówki nie stanowi naruszenia zasady prowadzenia egzekucji, organ przywołał wyrok (na który powołała się strona) Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 1996 r., sygn. akt SA/Łd 2983/95, w którym sąd stwierdził, że segment pokojowy i lodówka nie są przedmiotami, które nie podlegają egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do pory dokonania czynności (w godz. 19.00 - 19.40) organ egzekucyjny podał, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (a contrario), działanie to było zgodne z prawem. Ustawa dozwala bowiem na dokonywanie czynności przez egzekutora w godzinach od 7 do 21. Stwierdził, że w czasie dokonywania czynności poborca skarbowy pouczał zobowiązaną o jej prawach i uprawnieniach przysługujących organowi egzekucyjnemu, czego nie można uznać za działania wzbudzające strach czy obawę. Dodał także, że w czasie dokonywania czynności U.F. oświadczyła, iż chciałaby uniknąć zajęcia wynagrodzenia za pracę, bo w sytuacji, gdy spłaca kredyt hipoteczny, pozostawałaby bez środków do życia. Na powyższe postanowienie U.F.złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie z powodu błędnej oceny stanu faktycznego oraz nieprawidłową wykładnię przepisów prawa materialnego. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 6 kpa, przez działanie organu egzekucyjnego wbrew przepisom prawa, oraz naruszenie art. 11 kpa w związku z art. 8 kpa przez to, że strasząc zobowiązaną z całą pewnością organ egzekucyjny nie budował zaufania do organów państwowych. W uzasadnieniu stwierdziła, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazują stosowanie w pierwszej kolejności egzekucji z należności pieniężnych, a następnie z ruchomości, nieruchomości i z ułamkowej części nieruchomości oraz użytkowania wieczystego. Ponownie powołała się na wyrok NSA z dnia 18 grudnia 1996 r. sygn. akt SA/Łd 2983/95. Strona stwierdziła, że opisane działania ze strony organu nie prowadzą do dobrowolnego załatwienia sprawy i nie budują zaufania między organem państwowym a zobowiązaną, co stanowi naruszenie art. 11 w związku z art. 8 kpa. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzył postępowanie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zawarte w tytule wykonawczym - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - pouczenie stanowi, że prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje w terminie 7 dni. Takim uregulowaniem ustawodawca ustanowił jeden termin na zgłoszenie wszystkich zarzutów, których podstawy wymienione zostały w art. 33 ustawy. Organ podał, że w przedmiotowej sprawie, kopia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z przeznaczonym dla zobowiązanej egzemplarzem tytułu wykonawczego nr [...], zostały jej doręczone w dniu 19 marca 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). W tej sytuacji termin zgłoszenia zarzutów w sprawie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego upłynął z dniem 26 marca 2010 r. Tymczasem pismo z dnia [...] nadano w placówce pocztowej w dniu 23 kwietnia 2010 r., a zatem z naruszeniem terminu do zgłoszenia zarzutu. W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zgłoszenie zarzutu po terminie nie mogło uruchomić czynności organu egzekucyjnego polegających na merytorycznym jego rozpatrzeniu. W sytuacji, gdy organ egzekucyjny zarzut rozpatrzył, organ II instancji zobowiązany był uchylić wydane postanowienie i umorzyć postępowanie w tej sprawie. Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie postanowienia organu egzekucyjnego z powodu błędnej oceny stanu faktycznego oraz nieprawidłową wykładnię przepisów prawa materialnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 54 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez błędne wskazanie, że zobowiązana nie dokonała zaskarżenia czynności organu egzekucyjnego w ustawowym terminie; 2) art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 6 kpa, przez działanie organu egzekucyjnego wbrew przepisom prawa; 3) art. 11 w związku z art. 8 kpa przez to, że strasząc zobowiązaną z całą pewnością organ egzekucyjny nie budował zaufania do organów państwowych. Skarżąca podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził naruszenie terminu do zgłoszenia zarzutów licząc termin do ich wniesienia od dnia doręczenia zobowiązanej kopii zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułem wykonawczym, podczas gdy strona nie kwestionowała czynności zajęcia rachunku bankowego, lecz zajęcie lodówki. Spisany w dniu [...] protokół zajęcia i odbioru ruchomości potwierdza, że zobowiązana zgodnie z art. 54 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji miała czas na zaskarżenie czynności do dnia 6 maja 2010r. W konsekwencji organ egzekucyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie stwierdził, że zobowiązana dopuściła się naruszenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, gdyż skarga przysługiwała w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności. Przedmiotem zaskarżenia była natomiast i jest czynność zajęcia lodówki z dnia 22 kwietnia 2010 r., a nie czynność zajęcia rachunku bankowego potwierdzona zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem (z dnia 16 marca 2010r., doręczone dokumenty - 19 marca 2010 r.). W związku z powyższym strona skarżąca stwierdziła, że skarga podlega rozpatrzeniu merytorycznemu, gdyż wymogi formalne zostały przez zobowiązaną zachowane. Dalszą część uzasadnienia wniesionej skargi zobowiązana odnosi do kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (zajęcia lodówki), jako zarzutu przewidzianego art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którego nieuznanie przez organ egzekucyjny spowodowało naruszenie art. 6 Kpa (organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa). W ocenie strony skarżącej przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazują stosowanie w pierwszej kolejności egzekucji z należności pieniężnych, a dopiero w następnej kolejności z ruchomości, nieruchomości i z ułamkowej części nieruchomości oraz użytkowania wieczystego. Na poparcie swojej argumentacji strona ponownie przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt SA/Łd 2983/95. Ponadto skarżąca stwierdziła, że czynność zajęcia ruchomości i przeprowadzona w czasie jej dokonywania rozmowa z poborcą skarbowym nie prowadzi do dobrowolnego załatwienia sprawy, nie buduje zaufania między organem egzekucyjnym a zobowiązaną. Podniosła, że organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 11 w związku z art. 8 kpa oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak określonym zakresie kognicji tut. Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, zaskarżone postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. U podłoża sporu w rozpoznawanej sprawie legła kwestia dotycząca charakteru prawnego pisma skarżącej z dnia 22 kwietnia 2010r. skierowanego do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., a ściśle rzecz biorąc problem – jak pismo to w okolicznościach sprawy powinno być potraktowane przez organ, do którego zostało skierowane. Dalszy rozwój wypadków, a więc tryb i kierunek, w jakim prowadzone było następnie postępowanie oraz powstałe na tym tle różnice poglądów pomiędzy skarżącą a organami, które wydawały rozstrzygnięcia w tej sprawie, były już tylko prostą konsekwencją tej wskazanej na wstępie kwestii zasadniczej. Z akt sprawy wynika, że w dniu 19 marca 2010r. został skarżącej doręczony tytuł wykonawczy oraz kopia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. W dniu 16 kwietnia 2010r. dokonano zajęcia ruchomości – lodówki. Pismo strony skarżącej z dnia 22 kwietnia 2010r. nadane zostało w placówce pocztowej w dni 23 kwietnia 2010r. Organ I instancji z uwagi na przywołany w tym piśmie art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, potraktował to pismo jako zarzut, stwierdzając, że jest on niezasadny i ustosunkował się do podniesionych kwestii merytorycznych. Organ II instancji natomiast uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie, bowiem zarzut został złożony po terminie. W ocenie natomiast strony skarżącej ww. pismo z 22 kwietnia 2010r. należało potraktować jako skargę złożoną w trybie art. 54 § 4 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślić w tym miejscu należy, że o charakterze pisma decyduje jego treść, a nie nazwa, zaś prawna ocena pisma strony oraz jego kwalifikacja prawna nie może polegać na odczytaniu wyłącznie podstawy prawnej przywołanej w składanym piśmie. Oceny pisma nie należy dokonywać w oderwaniu od okoliczności danej sprawy. Sąd zauważa, że wprawdzie w piśmie z dnia 22 kwietnia przywołano art. 33 pkt 8 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co wskazuje na wniesienie zarzutu, jednakże zawarto następujący zwrot "wnoszę skargę na zastosowanie zbyt rygorystycznego środka egzekucyjnego" (s. 1 pisma). Obok zatem podstawy prawnej odnoszącej się do zarzutu stwierdzono, że pismo jest "skargą". Mając na uwadze tę rozbieżność w treści pisma i okoliczność, że zostało ono złożone w terminie do wniesienia skargi w trybie art. 54 ww. ustawy, należało zwrócić się do strony z zapytaniem jaki jest charakter tego pisma. Powyższe tym bardziej było uzasadnione, że ww. pismo zostało złożone w terminie 14 - dniowym do wniesienia skargi, a o którym to terminie strona została pouczona w protokole zajęcia lodówki (k. nr 5, s. 2 akt administracyjnych). Zauważyć należy, że również treść pisma z dnia 22 kwietnia 2010r. jednoznacznie przesądza, że sporna jest czynność zajęcia lodówki, a nie czynność zajęcia rachunku bankowego. Oczywistym jest, że w ramach zarzutu złożonego z zachowaniem terminu, tj. do 26 marca 2010r., strona nie mogła kwestionować zajęcia lodówki, bowiem ta czynność miała miejsce dopiero 16 kwietnia 2010r. Skoro fakt zajęcia lodówki miał miejsce po upływie terminu do wniesienia zarzutu, to dość logiczne jest, że pisma nie można było automatycznie potraktować jako wniesionego zarzutu bez uprzedniej akceptacji jego charakteru przez stronę, nawet gdy przywołana podstawa prawna wskazywała na zarzut. W konsekwencji z uwagi na: 1) użycie w piśmie z dnia 22 kwietnia 2010r. zwrotu "wnoszę skargę", 2) złożenie tego pisma w terminie 14-dniowym od zajęcia lodówki oraz 3) kwestionowanie okoliczności sprawy, na tle których wynikł spór, tj. zajęcia lodówki - nieuprawnione było samodzielne przesądzenie przez organ, że pismo zawiera zarzut w trybie art. 33, a nie skargę w myśl art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle powyższych rozważań, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, błędem ze strony organów było to, że nie zwróciły się do skarżącej o sprecyzowanie charakteru prawnego złożonego przez nią pisma z dnia 22 kwietnia 2010r. Doprowadziło to do sytuacji, w której pismo to, jak okazało się, zostało zakwalifikowane niezgodnie z intencjami i wolą skarżącej, a w każdym razie skarżąca mogła tak później twierdzić i twierdzeń takich nie można skutecznie podważyć. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w przypadku wątpliwości co do charakteru pisma istotnie organ administracji publicznej jako "gospodarz postępowania" prowadząc je w sposób lojalny wobec strony, mający budować i pogłębiać do niego zaufanie, niejako za stronę i w jej interesie "odgaduje", jakie były jej rzeczywiste intencje. Jest jednak w takim postępowaniu również niebezpieczeństwo działania wbrew woli strony. Można bowiem i należy informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i czuwać nad tym, aby nie poniosła ona szkody i w tym celu udzielać jej niezbędnych wskazówek i wyjaśnień (art. 9 k.p.a.). Należy jednak pamiętać, co wydaje się uszło w niniejszej sprawie uwadze, że to ostatecznie strona decyduje o tym, z jakich środków prawnych chce skorzystać. Tak więc, organ prowadzący postępowanie może informować stronę o istniejących w tej mierze możliwościach prawnych, stwarzając jej możliwość wyboru (jeżeli taka istnieje), ale nie powinien za nią w tej mierze w sposób władczy decydować. Dlatego też, aby uniknąć działania wbrew woli strony, zasadne i celowe jest - aby w tych wszystkich wypadkach, w których treść składanych przez stronę pism skłania do powzięcia wątpliwości, co do rzeczywistych intencji strony i charakteru jej żądania, a więc gdy pismo w tym względzie zawiera sprzeczności, np. istnieje rozbieżność pomiędzy powołaną podstawą prawną a treścią uzasadnienia - zwrócenie się do strony o sprecyzowanie jej żądań. Jeżeli organ administracyjny tego zaniedba i sam o tym zadecyduje, tym samym ponosi ryzyko, że będzie działał wbrew rzeczywistym intencjom strony, co jest niedopuszczalne (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010r., sygn. akt III SA/Wa 1941/09). Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego mającymi zastosowanie w sprawie w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: - organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa); - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa); - organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa); - organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). W ocenie tut. Sądu organy nie uczyniły zadość wymogom wynikającym z ww. przepisów prawa, a tym samym doszło do ich naruszenia. Jednocześnie Sąd nie przesądza, czy zajęcie lodówki jest, czy też nie jest zgodne z prawem, z uwagi na treść sentencji zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości. O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.