III SA/Wa 433/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części, w jakiej Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, 2) stwierdza, że interpretacja indywidualna w części zaskarżonej nie może być wykonana, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz "W." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 7 sierpnia 2009 r. W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zwróciła się do Ministra Finansów - organu upoważnionego, Dyrektora Izby Skarbowej w W. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności polegających na nieodpłatnym przekazaniu towarów i możliwości odliczenia podatku naliczonego od tego przekazania. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynikało, iż Skarżąca jako wydawca publikacji prawnych i biznesowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podejmuje liczne przedsięwzięcia mające na celu wsparcie sprzedaży dla pozyskania nowych, jak również utrzymania obecnych klientów Spółki. Przedsięwzięcia te realizowane są przez Spółkę w różnej formie. W ramach prowadzonych akcji marketingowych, Spółka dokonuje nieodpłatnych przekazań towarów o zróżnicowanej wartości na rzecz różnych podmiotów. Skarżąca podkreśliła, że przekazywanie towarów ma na celu uatrakcyjnienie oferty Spółki, zbudowanie dobrych relacji z klientami i zmotywowanie handlowców i telemarketerów, a tym samym zwiększenie sprzedaży towarów, których dostawy są opodatkowane podatkiem od towarów i usług. We wniosku Spółka wyszczególniła następujące kategorie czynności: przekazania towarów dokonywane podczas konferencji szkoleń oraz związane z promocją logo Spółki, udzielanie gratisów klientom – sprzedaż bezpośrednia i biuletyny, przekazanie na rzecz księgarni internetowej, księgarni uczelni wyższych, osób współpracujących z Regionalnymi Oddziałami Handlowymi oraz pracowników Telefonicznych Centrów Obsługi Klienta, pracowników pracujących w domu, agencji badawczych i innych podwykonawców Spółki, dyrektorów szkół i bibliotekarzy, księgarni i hurtowni. W dalszej kolejności wskazano, że Spółka dokonuje odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego w związku z zakupem wydawanych bezpłatnie towarów, a nadto, że Spółka dotychczas traktowała nieodpłatne wydania towarów jako czynności podlegające opodatkowaniu VAT. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Spółka zadała pytanie, czy czynność polegająca na nieodpłatnym przekazaniu opisanych towarów nie stanowi czynności zrównanej z dostawą towarów za wynagrodzeniem w rozumieniu art. 7 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej: "u.p.t.u."), a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu VAT. Ponadto zadała pytanie, czy w świetle art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Spółka jest uprawniona do odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego w związku z nabyciem opisanych towarów. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca stanęła na stanowisku, że co do zasady nieodpłatna dostawa towarów oraz nieodpłatne świadczenie usług nie podlegają opodatkowaniu VAT za wyjątkiem przypadków określonych w art. 7 ust. 2 u.p.t.u., w świetle którego to przepisu, przekazanie towarów bez wynagrodzenia na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem jest dostawą towarów w rozumieniu u.p.t.u. Z brzmienia powyższego przepisu a contrario, Spółka wywiodła, że bezpłatne przekazanie towarów na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika nie jest dostawą towarów w rozumieniu u.p.t.u. Według Skarżącej potwierdzeniem słuszności takiego wnioskowania jest to, że ustawa nowelizująca z dnia 1 czerwca 2005 r. (Dz.U. Nr 90 poz. 756) wprowadziła zmianę treści art. 7 ust. 3 u.p.t.u. – przepisu dotyczącego niestosowania art. 7 ust. 2 u.p.t.u. w odniesieniu do przekazywanych materiałów reklamowych, informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Podkreślono, że ustawodawca usunął fragment tego przepisu brzmiący "jeżeli ich przekazanie (wręczenie) wiązało się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem", co zdaniem Spółki świadczy o tym, że art. 7 ust. 3 u.p.t.u. nie dotyczy przekazań na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem z uwagi na to, iż tego typu czynności zostały efektywnie wyłączone z zakresu opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 2 u.p.t.u. Ponadto Spółka stanęła na stanowisku, że będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem towarów na zasadach ogólnych zawartych w u.p.t.u. Podniosła, że jakkolwiek samo przekazanie towarów stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu VAT, to ich nabycie pozostaje w ścisłym związku z działalnością gospodarczą Spółki (sprzedaż towarów handlowych za wynagrodzeniem), która podlega opodatkowaniu VAT. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 30 października 2009 r. Minister Finansów stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko Spółki w zakresie opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania egzemplarzy testowych do agencji badawczych i innych podwykonawców Spółki, przekazania pracownikom wykonującym prace w domu narzędzi niezbędnych do wykonywania tej pracy oraz możliwości dotyczące opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności polegających na nieodpłatnym przekazywaniu upominków na rzecz kontrahentów. Natomiast za nieprawidłowe uznał stanowisko Spółki w zakresie opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów na cele reprezentacji oraz możliwości odliczenia podatku naliczonego od tego przekazania. Według Ministra Finansów z art. 7 ust. 2 i 3 u.p.t.u. wynika, że opodatkowaniu VAT podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych bezpośrednio z działalnością przedsiębiorstwa, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest jednak to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części. Z treści art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz.U. UE. L. Nr 145 poz. 1 ze zm.) organ wywiódł, że za dostawę towarów uważa się również wykorzystanie towarów stanowiących majątek przedsiębiorstwa: 1. do celów prywatnych podatnika, 2. do celów prywatnych pracowników podatnika, 3. nieodpłatne ich zbycie 4. użycie ich do celów innych niż prowadzona przez podatnika działalność. Wskazane czynności zdaniem organu tylko wówczas są uznawane za odpłatną dostawę towarów, jeśli podatnikowi przysługiwało przy ich nabyciu prawo do całkowitego lub częściowego odliczenia podatku naliczonego. W ocenie organu z powyższego przepisu nie wynika zatem, aby warunkiem uznania nieodpłatnego przekazania towarów za dostawę było przeznaczenie ich na cele całkowicie niezwiązane z przedsiębiorstwem. Także nieodpłatne przekazanie towarów na cele wiążące się z prowadzoną działalnością gospodarczą uznane będą za odpłatną dostawę towarów. Ponadto według art. 16 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L 347.1 ze zm.) wynika, że wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów. W konsekwencji organ stwierdził, że na gruncie Dyrektywy nieodpłatne zbycie towarów stanowi ich dostawę (a więc podlega opodatkowaniu), niezależnie od tego, czy służy to celom prowadzonej działalności gospodarczej. Według organu przy interpretacji art. 7 ust. 2 u.p.t.u. należy odróżnić cel czynności przekazania towarów od związku tej czynności z jego funkcjonowaniem. Celem bezpośrednim każdego nieodpłatnego przekazanie towaru osobie trzeciej jest w ocenie organu przede wszystkim zaspokojenie jej potrzeb konsumenckich, lecz z punktu widzenia funkcjonowania i interesu przedsiębiorstwa podatnika zaspokojenie potrzeb osoby trzeciej może być obojętne, jako w ogóle niewiążące się z jego działalnością (np. przekazanie towarów na cele osobiste podatnika, pracowników) lub też realizowane jest w związku z funkcjonowaniem i rozwojem działalności (np. w związku z czynnościami reprezentacji reklamy, sponsoringu, sprzedaży premiowej). To zdaniem organu wskazuje, że celu przekazania towarów przedsiębiorstwa podatnika nie można utożsamiać ze związkiem tej czynności z jego działalnością, z którą może w ogóle nie być związana lub pozostawać w bezpośrednim związku, stanowiąc realizację zadań przedsiębiorstwa. Według organu opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części, z wyjątkiem przekazania towarów stanowiących drukowane materiały reklamowe i informacyjne, bądź spełniających warunki do uznania ich za prezenty o małej wartości lub próbki. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazania tych towarów pozostaje neutralne podatkowo. Według organu w przypadku towarów takich jak: nagrody przekazane zwycięzcom konkursów organizowanych przez Spółkę, produkty Spółki niebędące próbkami w rozumieniu art. 7 ust. 3 u.p.t.u. przekazane uczestnikom konferencji i szkoleń w ramach akcji promocyjnych, drobne upominki zawierające logo Spółki, rzeczy przekazywane osobom, które osiągnęły największy poziom sprzedaży, aktualne wersje baz danych dla handlowców oraz dostęp do serwisów celem umożliwienia prezentacji produktów Spółki – jeżeli wykorzystywane będą bezpośrednio do wykonywania czynności podlegającej na ich nieodpłatnym przekazaniu, w celu promocji własnej działalności, wówczas Skarżącej przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W odniesieniu do zapewnionych pracownikom Spółki narzędzi koniecznych do wykonywania przez nich określonej pracy, tj. dostępu do serwisów, baz danych i innych produktów elektronicznych, a także ich aktualizacji, czynności te zdaniem organu nie stanowią nieodpłatnego świadczenia usług, pozostają one poza zakresem opodatkowania VAT. Organ podkreślił, że o ile nakłady związane z pracą ww. pracowników dotyczyć będą działalności opodatkowanej Skarżącej, to przysługiwać jej będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów, usług, praw i licencji przekazywanych następnie pracownikom. Według organu powyższe odnosi się również do zagadnienia związanego z zapewnieniem agencjom badawczym i innym podwykonawcom Spółki dostępu do serwerów baz danych, ich aktualizacji oraz przekazania kontrahentom testowych egzemplarzy czasopism. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, zaś w odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany swojego stanowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydaną interpretację Skarżąca wnosząc o jej uchylenie w części, w której uznano stanowisko Spółki za nieprawidłowe zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 2 i 3 u.p.t.u. przez uznanie, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku nieodpłatne przekazanie towarów w ramach akcji promocyjnych i marketingowych organizowanych przez Skarżącą podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wskazała nadto na naruszenie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez uznanie, że prawo do odliczenia VAT naliczonego w związku z zakupem wydanych bezpłatnie towarów przysługuje Skarżącej jedynie, jeżeli nabywane towary będą bezpośrednio wykorzystywane do wykonywania czynności polegającej na nieodpłatnym przekazaniu. Zarzuciła również naruszenie art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez niepełną ocenę stanowiska Skarżącej oraz niedostateczne uzasadnienie prawne tej oceny, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spółka powtórzyła zasadnicze argumenty zawarte we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do wykładni art. 7 ust. 2 u.p.t.u. w brzmieniu istniejącym po dniu 1 czerwca 2005r., a konkretnie do ustalenia czy w zakresie przypadków określonych w dyspozycji ww. przepisu mieści się również nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Utrwaloną zasadą interpretacji przepisów prawa podatkowego jest odwoływanie się przede wszystkim do jego wykładni językowej. Dopiero w sytuacji, gdy taka wykładnia nie pozwala na jednoznaczne, pewne ustalenie rzeczywistej treści normy prawnej, należy odwoływać się do innych metod wykładni. (vide uchwała NSA z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt FPK 3/99, ONSA 2000 nr 2, poz. 59). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie konieczne było odwołanie się przede wszystkim do takiej właśnie, językowej wykładni art. 7 ust. 2 i 3 u.p.t.u. Z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 wspomnianej ustawy wynika jednoznacznie, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w ust. 2 w punktach 1 i 2 zostały podane jedynie jako przykłady (gdyż poprzedza je sformułowanie "w szczególności") wskazanego w części wstępnej tego ustępu przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 omawianego ustępu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Przepis ten nie dotyczy zatem każdego nieodpłatnego przekazania towarów przez przedsiębiorcę. Posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem", oznacza, że dla określenia przedmiotu opodatkowania w przypadku nieodpłatnego przekazania towarów istotny jest cel tego przekazania. Zatem reasumując, z punktu widzenia logicznego konstrukcja art. 7 ust. 2 u.p.t.u. zawiera koniunkcję - dostawą jest przekazanie nieodpłatne oraz niezwiązane z przedsiębiorstwem. Brak któregokolwiek z tych dwóch elementów wyklucza stwierdzenie o istnieniu dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy. Powyższe wnioskowania znajdują oparcie w poglądach Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyroku z dnia 23 marca 2009 r. o sygn. akt I FPS, wspartych orzeczeniami o sygn. akt I FSK 600/07, I FSK 743/07 oraz i I FSK 922/08 i FSK 6/08. W ostatnim z powołanych wyżej orzeczeń NSA podkreślił również, że zmiana treści art. 7 ust. 3 u.p.t.u., która miała miejsce z dniem 1 czerwca 2005 r. usunęła wcześniejsze wątpliwości interpretacyjne. Zasadnicza zmiana tego przepisu polegała bowiem na usunięciu z niego końcowego fragmentu, który expressis verbis odwoływał się do bezpośredniego powiązania określonej czynności przekazania wymienionych towarów z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem czyli celami działalności gospodarczej podatnika. Zmiana art. 7 ust. 3 u.p.t.u. w istotny sposób, zdaniem NSA, wpłynęła więc na wykładnię normy ust. 2 tego artykułu, likwidując wątpliwości interpretacyjne. Nadto Sąd zauważa, że podnoszona przez organ konieczność dokonania prowspólnotowej wykładni powołanych przepisów nie zasługuje na uwzględnienie. Sięganie bowiem do przepisów wspólnotowych jest uzasadnione tylko w przypadku, gdy przepisy prawa krajowego są niejasne i nastręczają trudności interpretacyjne (zob. wyroki NSA z 17 października 2007 r. l FSK 1380/06 i FSK 1244/07). W realiach rozpoznawanej sprawy nie zaistniała taka potrzeba wobec usunięcia wątpliwości interpretacyjnych na płaszczyźnie wykładni językowej. W związku z powyższym, skoro w świetle art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r.) nie stanowi dostawy towarów przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa, na cele wiążące się z tym przedsiębiorstwem, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów, to dokonanie w tej sytuacji - jak w zaskarżonej interpretacji - wykładni prowspólnotowej art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u., prowadzącej do rozszerzenia zakresu przedmiotowego opodatkowania (obowiązku podatkowego) w oparciu o treść przepisu ustępu 3 oraz przepisy VI Dyrektywy (Dyrektywy 112), poza zakres zawarty w normie ustępu 2, wynikający z zastosowania do niej wykładni gramatycznej - uznać należy za niedopuszczalne. Odnosząc się zaś do drugiego z pytań przedstawionych we wniosku, Sąd podziela pogląd Spółki, że bez znaczenia dla przewidzianego w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. uprawnienia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego pozostaje fakt, że sama czynność nieodpłatnego przekazania towarów nie podlega opodatkowaniu VAT. Spółka trafnie podniosła, iż nabywane przez nią towary są ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (opodatkowaną VAT), gdyż ukierunkowane są na generowanie sprzedaży. Uwzględnienie tego elementu prowadzi do wniosku, że podatek naliczony przy zakupie towarów, które następnie zostaną przekazane nieodpłatnie poza przedsiębiorstwo ale na cele z nim związane, tj. w ramach czynności niepodlegającej opodatkowaniu z uwagi na brzmienie omówionych wyżej norm prawa krajowego (art. 7 ust. 2 u.p.t.u.), podlega odliczeniu o ile wydatki na nabycie tych towarów stanowią ogólny koszt działalności podatnika. Stąd uznać należało, że ocena wyrażona przez organ nie przystawała do sytuacji prawnej Spółki wynikającej ze stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji. Ocena ta wskazywała bowiem na prawo do odliczenia ale w sytuacji, gdy nieodpłatne przekazanie przez Spółkę towarów (już nabytych i nabywanych w przyszłości) na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem (reklamę i promocję) traktowane jest jako czynność opodatkowana. Z taką zaś czynnością mielibyśmy do czynienia tylko wówczas, gdyby było to wolą podatnika. W rozpoznanej natomiast sprawie Spółka wykorzystała przysługujące jej prawo do powołania się na regulacje prawa krajowego i w ten sposób wyłączyła możliwość opodatkowania wskazanego przekazania w oparciu o analizowane wyżej przepisy prawa wspólnotowego. Wydana zatem interpretacja w kwestii prawa do odliczenia nie uwzględniała sytuacji Spółki, której oceny prawnopodatkowej Spółka ta oczekiwała. Wskazanie zatem przez Ministra Finansów na prawo Spółki do odliczania podatku naliczonego wywoływałoby skutek przewidziany dla interpretacji indywidualnej tylko wówczas, gdyby rzeczone czynności Spółka wykazywała jako czynności opodatkowane. Z wniosku wynikało natomiast jednoznacznie, że zapatrywanie Spółki w tym zakresie jest odmienne i do tego odmiennego zapatrywania upoważniały ją normy prawa krajowego. W rezultacie Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie uznał, że wykładnia dokonana przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji jest nieprawidłowa, a organ podatkowy kwestionując stanowisko Spółki, naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 w związku z ust. 3 u.p.t.u. oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w sposób który miał wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie wniosek Minister Finansów uwzględni powyższe poglądy Sądu, a konsekwencji uzna stanowisko Spółki w całości za prawidłowe. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji. Odnośnie do kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy procesowej.