I OSK 86/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia WSA del. Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Kamil Wertyński po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 924/10 w sprawie ze skargi Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności 1. uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala; 2. zasądza od Z. T. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 924/10, po rozpoznaniu skargi Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] czerwca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Łowicza z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...]. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że Burmistrz Miasta Łowicza decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku odmówił Z. T. przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Łowiczu przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...] w prawo własności. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. (Dz.U. Nr 175, poz.1459 ze zm.). Organ I instancji ustalił, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym wskazanej nieruchomości od dnia [...] kwietnia 2004 roku, nieruchomość ta jest zabudowana budynkiem murowanym jednopiętrowym o funkcji handlowo-usługowej oraz dwoma budynkami przeznaczonymi do przechowania farb i lakierów. Organ podkreślił, że decydujące znaczenie w sprawie ma sposób zagospodarowania nieruchomości w dniu wejścia w życia ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, tj. w dniu 13 października 2005 roku. Burmistrz Miasta Łowicza uznał, że skoro nieruchomość nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami, to nie spełnia ustawowych przesłanek do przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności. Organ dostrzegł, że wprawdzie - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza uchwalonego uchwałą Nr XXXI/189/2004 Rady Miejskiej w Łowiczu z dnia 26 sierpnia 2004 (Dz.U. Woj. Łódzkiego, Nr 295, poz. 2456) - sporna nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i zabudowę usługową użyteczności publicznej, lecz – w ocenie organu – przesłanka z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dotyczy nieruchomości niezabudowanych. Z. T. odwołała się od powyższej decyzji, kwestionując wykładnię dokonaną przez organ, bowiem w jej ocenie skoro w art.1 ust.1 wskazanej wyżej ustawy nie ma mowy o nieruchomościach niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, to domniemywanie takiego zapisu jest niedopuszczalne. Nadto wskazała, że pierwotne przeznaczenie budynku usytuowanego na spornej nieruchomości było właśnie mieszkalne, a budynek ten został wpisany do rejestru zabytków jako budynek mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, iż w dniu 13 października 2005 roku budynek na spornej działce pełnił funkcję handlowo-usługową, natomiast dwa odrębne lokale figurowały jako "lokale inne niemieszkalne", ponadto w akcie notarialnym ustanawiającym użytkowanie wieczyste charakter budynku określono jako usługowy i taki stan trwa nieprzerwanie. Odnośnie zarzutu skarżącej o przeznaczeniu danej nieruchomości na cele mieszkalne, organ podniósł, że przeznaczenie to – wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – nie jest jednorodne, bowiem teren ten również przeznaczony jest pod zabudowę usługową użyteczności publicznej. Nadto, w ocenie organu dwa magazynki, służące przechowywaniu farb i lakierów, nie są garażami. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza Miasta Łowicza uznając, iż nie zostały spełnione przesłanki z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Powyższą decyzję Z. T. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu, a także zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd przytoczył treść art.1 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i wywiódł, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości musi zostać poprzedzone stwierdzeniem zaistnienia jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Hipoteza tej normy obejmuje: 1. nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami; 2. nieruchomości przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę; 3. nieruchomości rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Przesłanki wymienione w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu są oddzielone spójnikami "albo", "oraz". Taka konstrukcja gramatyczna wskazuje, zdaniem Sądu, na zastosowanie alternatywy rozłącznej, a to oznacza, że spełnienie jednej z wymienionych przesłanek jest wystarczające do żądania przez stronę przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Sąd nie podzielił stanowiska organów, iż art. 1 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy obejmuje niezabudowane nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, bowiem ustawodawca w tym przepisie nie uczynił takiego zastrzeżenia. Sąd przychylił się natomiast do poglądu organu, iż sporna nieruchomość nie jest zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami. Dokumenty, na które powołują się organy administracji, a więc akty notarialne z dnia [...] maja 1999 roku i dnia [...] kwietnia 2004 roku oraz wypis z rejestru budynków jednoznacznie wskazują, iż przedmiotowa nieruchomość w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku nie była zabudowana na cele mieszkaniowe lub zabudowana garażami. W ocenie Sądu argumentacja skarżącej odnosząca się do charakteru zabudowy spornej nieruchomości nie jest w stanie zwalczyć jednoznacznych zapisów dokonanych w dokumentach określających w kompetentny sposób aktualne cele istniejącej zabudowy. Co więcej, strona skarżąca (bądź jej poprzednik prawny), w prawem dopuszczalny sposób, nigdy nie dokonała zmiany sposobu użytkowania istniejącej zabudowy. Tym samym, zdaniem Sądu, najistotniejsze znaczenie w powyższej kwestii należy przypisać zapisom dokonanym w akcie notarialnym z dnia [...] maja 1999 roku, kiedy to ustanowiono prawo użytkowania wieczystego. Jeśli ustalony wówczas sposób użytkowania istniejącej zabudowy nie został legalnie zmieniony, to należy uznać, iż trwa on również aktualnie. Ponadto Sąd zgodził się z organami, iż nieruchomość nie jest zabudowana garażami. Zapisy w dokumentach, na które powyżej wskazano, w sposób jednoznaczny tę okoliczność potwierdzają. Sąd stwierdził, że przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku wśród przesłanek przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wymienia nie tylko aktualne przeznaczenie nieruchomości, ale również ich przyszłe przeznaczenie. W ocenie Sądu, o ile aktualny sposób wykorzystywania nieruchomości odnosi się wyłącznie do nieruchomości zabudowanych, o tyle nieruchomości, które są przeznaczone pod zabudowę tego rodzaju ( a więc mieszkaniową lub garażami) nie muszą być nieruchomościami już zabudowanymi. Przepis ustawy, posługując się w powyższym zakresie pojęciem "nieruchomości" bez bliższego doprecyzowania, nie pozostawia pola do spekulowania na temat tego o jakie nieruchomości chodzi w owym zapisie. Z powyższego Sąd wywiódł, iż chodzi o wszelkie nieruchomości, które są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową lub garażami. Sporna nieruchomość zlokalizowana w Łowiczu przy ul. [...] expressis verbis ujęta została w § 136 tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza uchwalonego uchwałą Nr XXXI/189/2004 Rady Miejskiej w Łowiczu z dnia 26 sierpnia 2004, zgodnie z którym znajduje się ona na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i zabudowę usługową użyteczności publicznej. Skoro nieruchomość objętą wnioskiem skarżącej przeznaczono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego między innymi pod zabudową mieszkalną, tak jak wymaga tego hipoteza normy zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, to – w ocenie Sądu - żądanie skarżącej przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności powinno być uwzględnione. Przy ustalaniu, czy grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową bądź pod zabudowę garażami, należy w pierwszej kolejności kierować się treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili wejścia w życie ustawy, a więc w dniu 13 października 2005 r. Sąd zwrócił również uwagę, że organy administracji dostrzegły w toku niniejszej sprawy związek pomiędzy treścią analizowanego przepisu a tekstem uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego, ale z niezrozumiałych względów pierwszeństwo w przeznaczeniu spornej nieruchomości przypisały zabudowie usługowej użyteczności publicznej. Takie stanowisko, według Sądu, jest niemożliwe do zaakceptowania. Skoro bowiem zapisy miejscowego planu w sposób równoznaczny traktują przeznaczenie tegoż terenu tak pod zabudowę mieszkaniową, jak i pod zabudowę użyteczności publicznej, to nie można jednemu z tych przeznaczeń nadawać priorytetowego znaczenia. W konsekwencji Sąd Wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuciło: naruszenie art.1 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości( Dz.U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i wskazanie o nadrzędności przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie pod zabudowę mieszkaniową, w sytuacji równoznacznego przeznaczenia jej w tym planie na cele zabudowy usługowej użyteczności publicznej, zabudowanej już budynkiem o przeznaczeniu innym niż mieszkalne w dniu wejścia w życie wymienionej wyżej ustawy i wykorzystywanym w tym dniu na inne cele niż mieszkalne, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy – art.145 §1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. Powołując się na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że nieruchomość, której dotyczy wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest zabudowana budynkiem jednopiętrowym o funkcji handlowo – usługowej oraz dwoma budynkami przeznaczonymi do przechowywania farb i lakierów. W budynku prowadzona jest działalność gospodarcza. Jak wskazała skarżąca Z. T. w skardze do Sądu w budynku w 2005 r. działalność gospodarczą prowadziła Spółdzielnia [...] [...] "[...]", a obecnie Zakład [...] "[...]". Budynek nie był wykorzystywany na cele mieszkalne od chwili ustanowienia po raz pierwszy użytkowania wieczystego do chwili obecnej. Autor skargi kasacyjnej przytaczając fragmenty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do spornej nieruchomości wywiódł z tych zapisów, że nieruchomość, objęta wnioskiem o przekształcenie przeznaczona jest na cele mieszkaniowe i cele użyteczności publicznej. W skardze kasacyjnej zakwestionowano stanowisko Sądu, że organy orzekające w sprawie z niezrozumiałych względów pierwszeństwo w przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości przypisały zabudowie usługowej użyteczności publicznej, podczas gdy zapisy miejscowego planu w sposób równoznaczny traktują przeznaczenie tegoż terenu pod zabudowę mieszkaniową i zabudowę użyteczności publicznej. Autor skargi kasacyjnej podniósł, ze organ nie wskazywał na priorytet którejkolwiek z funkcji ustalonej planem zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości, lecz oceniał czy spełnione są przesłanki art.1 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Kolegium podkreśliło, że z treści art.1 ust.1 powołanej ustawy wynika, że przekształceniu podlegają jedynie nieruchomości przeznaczone lub zabudowane na cele mieszkalne lub zabudowane garażami. Oznacza to, że wyłączone są z zakresu regulacji nieruchomości zabudowane na inne cele niż mieszkaniowe np. cele handlowe, usługowe. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem o charakterze usługowym, położona w ścisłej zabudowie śródmiejskiej. Plan miejscowy obejmuje zapisami nie pojedyncze nieruchomości, lecz większy obszar, jak w niniejszej sprawie obszar ograniczony ulicami P. i B. w Łowiczu. W skardze kasacyjnej podkreślono, że w dniu 13 października 2005 r. tj. w dacie wejścia w życie ustawy nieruchomość nie była w ogóle wykorzystywana na cele mieszkaniowe, od ustanowienia prawa użytkowania wieczystego budynek był wykorzystywany na cele działalności gospodarczej. Autor skargi kasacyjnej zaznaczył ponadto, że z zapisów planu miejscowego wynika, odnośnie spornej nieruchomości, że z uwagi na ścisłą ochronę konserwatorską zakazano nowych budynków mieszkalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Wskazać należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu. Stosownie bowiem do art.183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej, jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej; z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w §2 powołanego przepisu. W rozpoznawanej sprawie żadna z przesłanek nieważności nie wystąpiła, wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny oceniał tylko zasadność zgłoszonych w skardze kasacyjnej podstaw zaskarżenia. W skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie powołując się wyłącznie na podstawę określoną w art.174 pkt 1 p.p.s.a. sprecyzowano zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego – art.1 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości ( Dz.U. Nr 175, poz.1459 ze zm.) przez jego błędną wykładnię. Według autora skargi kasacyjnej skoro sporna nieruchomość zabudowana jest budynkiem o funkcji handlowo – usługowej, to nie spełnia wymogu zabudowy na cele mieszkalne lub zabudowy garażowej , mimo przeznaczenia jej w planie zagospodarowania przestrzennego na cele mieszkaniowe i cele użyteczności publicznej, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki art.1 ust.1 powołanej wyżej ustawy. Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy dyspozycją art.1 ust.1 wskazanej ustawy w jej brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd I instancji objęte są nieruchomości już zabudowane budynkiem wykorzystywanym na cele handlowo – usługowe, ale też równocześnie przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na cele mieszkaniowe i cele użyteczności publicznej. Zacząć należy od przypomnienia, że ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych i w dacie orzekania przez Sąd I instancji przewidywała przesłanki przedmiotowe i podmiotowe, od spełnienia których zależało uwzględnienie wniosku o dokonanie przekształcenia. Jeśli chodzi o przesłanki przedmiotowe, bo tych dotyczy zarzut skargi kasacyjnej, to wymienia je art.1 ust.1 stanowiąc, że muszą to być nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami albo przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolne. Wymaga podkreślenia, że podstawowe znaczenie dla dokonania wykładni wymienionego przepisu ma okoliczność, że ustawodawca decydującą rolę dla rozstrzygnięcia wniosku przypisał stanom faktycznym istniejącym w dniu wejścia w życie ustawy z 29 lipca 2005 r., czyli w dniu 13 października 2005 r. Wynika to wprost z treści wskazanego wyżej art.1 ust.1. Jeśli zatem w tym dniu nieruchomość była już zabudowana, to zabudowa ta winna spełniać cele mieszkaniowe lub garażowe, natomiast jeśli nieruchomość w tym dniu nie była zabudowa to decydujące dla uwzględnienia wniosku o przekształcenie miały postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zagadnienie to było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w stanie faktycznym bardzo zbliżonym, jak w sprawie niniejszej, w wyroku z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 929/08, publ. www.nsa.gov.pl., jednoznacznie stwierdził, że: " Przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności podlegają nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, ale tylko wówczas, gdy nie są dotychczas zabudowane ( na inny cel niż mieszkaniowy). Nieruchomość zabudowana budynkiem przeznaczonym na inny cel niż mieszkaniowy nie będzie podlegała przekształceniu, nawet jeżeli jest obecnie przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową." Stanowisko powyższe podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów postępowania, co pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na uznanie, że poczynione przez Sąd I instancji ustalenia dotyczące stanu faktycznego są bezsporne i niekwestionowane. Z ustaleń tych wynika, że w dniu wejścia w życie powołanej powyżej ustawy, czyli w dniu 13 października 2005 r. nieruchomość, której skarżąca jest użytkownikiem wieczystym, była zabudowana budynkiem spełniającym funkcje handlowo – usługowe. Wynika to z wypisu rejestru gruntów, z aktu notarialnego nabycia przez skarżącą użytkowania wieczystego z dnia [...] kwietnia 2004 r., z treści skargi Z. T. skierowanej do Sądu I instancji. W budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości w dniu 13 października 2005 r. działalność gospodarczą prowadziła Spółdzielnia [...] "[...]". W świetle tak ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że nieruchomość pozostająca w użytkowaniu wieczystym wnioskującej o jej przekształcenie Z. T. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe, ani zabudowana garażami, nie stanowiła też nieruchomości rolnej. A zatem w kontekście poczynionych na wstępie wywodów dotyczących wykładni art.1 ust.1 omawianej ustawy trafnie podnosi w skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że błędnie Sąd I instancji uznał, iż spełnione są przesłanki do uwzględnienia wniosku Z. T. A to czyni uzasadnioną skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skoro w skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z dyspozycji art.188 p.p.s.a. rozpoznał skargę Z. T. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze tej wyeksponowane były dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczył błędnej wykładni art.1 ust.1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przez przyjęcie, że w przepisie tym mowa jest o nieruchomościach niezabudowanych. Drugi zarzut dotyczył błędnego przyjęcia przez organy administracji orzekające w sprawie, że nieruchomość nie jest zabudowana na cele mieszkalne. Skarżąca powoływała się okoliczność, że budynek został wpisany do rejestru zabytków, jako budynek mieszkalny. Odnośnie pierwszego z zarzutów, jest on niezasadny, co Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł powyżej. Również drugi podnoszony przez skarżącą zarzut nie jest trafny. W tej kwestii prawidłowe stanowisko zajął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdy stwierdził, że dokumenty, na które powołują się organy administracji, a więc akty notarialne z dnia [...] maja 1999 r. i z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz wypis z rejestru budynków jednoznacznie wskazują, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 13 października 2005 r. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe lub garażami. Argumentacja strony skarżącej odnosząca się do charakteru zabudowy ( kamienica) nie jest w stanie zwalczyć jednoznacznych zapisów dokonanych w dokumentach określających w kompetentny sposób cele istniejącej zabudowy. W świetle powyższego uznać należy za niezasadną skargę Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] czerwca 2010 r. Trzeba dodać, że art.1 ust.1 wskazanej ustawy mocą art.2 ust.1 a ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 187, poz. 1110) otrzymał z dniem 9 października 2011 r. nowe brzmienie. Zgodnie z nową treścią wskazanego przepisu: " Osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności." Taki zapis niewątpliwie pozwala skarżącej na złożenie stosownego wniosku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę Z. T. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w art.203 pkt 2 p.p.s.a.