II GSK 138/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 296/10 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 296/10, oddalił skargę Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] maja 2010r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego. Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. P. z dnia [...] lipca 2009 r. o wymierzeniu Z. P. kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wymierzył skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P. H.-U. T., karę pieniężną w wysokości 13.680 zł. za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej Nr [...] (ul. O. w R. P.), poprzez umieszczenie w nim reklamy, w okresie od [...] maja do [...] lipca 2009 r. Wysokość kary organ ustalił przyjmując, że pas drogowy był zajęty przez 56 dni, a reklama składała się z dwóch plansz po 4 m2 każda, czyli miała łącznie 8 m2 powierzchni. Stawkę opłaty za 1 m2 powierzchni organ przyjął w wysokości 3 zł, czyli stosownie do uchwały Nr XXVII/153/08 Rady Miasta R. P. z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2009 r. Nr 10, poz. 342). Wymierzona kara była dziesięciokrotnością opłaty należnej za umieszczenie w tym okresie reklamy w pasie drogowym. Organ wywiódł, że zajęcie pasa drogowego polegało na tym, że na jezdni, w części wyznaczonej do postoju pojazdów, skarżący zaparkował samochód osobowo-ciężarowy P., na którego skrzyni ładunkowej umieścił reklamę składającą się z dwóch plansz. Skarżący nie miał zezwolenia wymaganego przepisami ustawy o drogach publicznych na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Pojazd z zamontowanymi planszami reklamowymi stał zaparkowany w tym samym miejscu, co najmniej we wskazanym przedziale czasowym i przez cały ten czas był unieruchomiony, natomiast reklamy były zmieniane. Organ zaznaczył, że skarżący nie negował, że umieścił reklamę, podnosił jednak, że nie była ona posadowiona w pasie drogowym, nadto nie uważał, by potrzebował na to jakiekolwiek zezwolenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że postępowanie administracyjne wykazało w sposób bezsporny, że to skarżący umieścił reklamę w pasie drogowym i że nie miał na tę czynność zezwolenia wymaganego przepisami ustawy o drogach publicznych, co w konsekwencji pozwalało na nałożenie na niego kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalając skargę wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że Z. P. w okresie od dnia [...] maja do dnia [...] lipca 2009 r. zajął bez wymaganego zezwolenia pas drogowy drogi gminnej Nr [...], stanowiącej ulicę O. w R. P., umieścił bowiem na jezdni tej ulicy, w pasie wyznaczonym do postoju pojazdów, reklamę w formie dwóch plansz ustawionych na skrzyni ładunkowej samochodu osobowo-ciężarowego P. o numerze rejestracyjnym [...]. Zdaniem Sądu pierwszej instancji ustalenie to jest prawidłowe, znajduje bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, zgromadzonym i ocenionym zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, fakt zajęcia pasa drogowego na reklamę stwierdzony został w dniu [...] maja 2009 r. przez Inspektora Urzędu Miejskiego w R. P. Na okoliczność tę w tym samym dniu sporządzona została notatka służbowa, a w dniu [...] maja 2009 r. wykonane zostały cztery zdjęcia, na których widoczny jest stojący na jezdni, na miejscach wyznaczonych do parkowania, samochód marki P. o numerze rejestracyjnym [...] z umieszczoną na nim konstrukcją zawierającą dwie plansze reklamowe. Kolejne zdjęcia tego samochodu wraz z planszami reklamowymi wykonane zostały w dniach [...] i [...] czerwca 2009 r., natomiast w dniach [...] czerwca 2009 r. i [...] lipca 2009 r., dokonano odczytu licznika samochodu, co potwierdzone zostało notatkami służbowymi, sporządzonymi przez Inspektora Urzędu Miejskiego w R. P. W postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. P. do akt dołączone zostały ponadto dwie kopie mapy zasadniczej pasa drogowego drogi gminnej nr [...] (ul. O.), z oznaczeniem na jednej z nich kolorem czerwonym granicy pasa drogowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji wymienione dowody, szczegółowo omówione w zaskarżonej decyzji, dawały organom wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń w sprawie i wymierzenia skarżącemu opłaty za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że część jezdni, przeznaczona do parkowania pojazdów, nie stanowi pasa drogowego w rozumieniu ustawy, wskazując, że zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym to pasie zlokalizowana jest droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Drogą jest - zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy - budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów to jezdnia (art. 4 pkt 5), natomiast część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych to chodnik (art. 4 pkt 6). Ulicą w rozumieniu ustawy jest droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy (art. 4 pkt 3). W świetle przedstawionych unormowań Sąd pierwszej instancji wskazał, że wyznaczenie miejsc postojowych na części ulicy lub drogi nie powoduje zmiany granic pasa drogowego. Nie ma również znaczenia, że miejsca parkingowe czy postojowe z istoty swojej służą do postoju pojazdów, a nie do ruchu pojazdów. Pas drogowy w rozumieniu ustawy obejmuje zarówno część przeznaczoną do ruchu pojazdów, jak i ruchu pieszych. Szerokość pasa określają linie graniczne. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z dołączonej w postępowaniu odwoławczym mapy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że pas drogowy ulicy O. obejmuje zarówno jezdnię, jak i usytuowane po obu jej stronach chodniki z kostki brukowej (k.52 akt adm.). Sąd podniósł także, że jest poza sporem, iż samochód marki P. o numerze rejestracyjnym [...], z umieszczoną na nim konstrukcją zawierającą dwie plansze reklamowe, usytuowany był na części ulicy O., przeznaczonej do parkowania samochodów, przylegającej do chodnika. Samochód ten znajdował się zatem w pasie drogowym ulicy O. W tej sytuacji w ocenie Sądu zbędne było dopuszczanie przez organ dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia położenia reklamy względem granic pasa drogowego. Nie zachodziła bowiem jakakolwiek wątpliwość co do tego, że samochód usytuowany był w pewnej odległości od granicy pasa drogowego, obejmującego nie tylko jezdnię z miejscami postojowymi, ale także chodnik. Sąd podkreślił, że w piśmie, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] maja 2009 r. Z. P., zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie kary za zajęcie pasa drogowego ul. O. bez zezwolenia, nie zakwestionował faktu umieszczenia samochodu z reklamami na ulicy O., podniósł jedynie, że samochód znajduje się na parkingu, w części ulicy przeznaczonej do postoju pojazdów, a więc nie w pasie drogowym. Skarżący dodał, że w związku z tym nie czuje się zobligowany do posiadania jakiegokolwiek zezwolenia, ani do usunięcia pojazdu. Zdaniem Sądu prawidłowo ustalony został także okres, przez jaki pas drogowy był zajęty. Za pierwszy dzień zajęcia pasa przyjęto dzień [...] maja 2009 r., bowiem w tym dniu pracownik organu stwierdził zajęcie pasa drogowego. Za ostatni dzień uznano [...] lipca 2009 r., bowiem w tym dniu samochód nadal znajdował się w pasie drogowym, co zostało wykazane i udokumentowane. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie był trafny zarzut skarżącego, że organ nie udowodnił ciągłości zajęcia pasa drogowego, bowiem organ dokumentował fakt zajęcia pasa drogowego w okresie od dnia [...] maja do dnia [...] lipca 2009 r. kilkakrotnie, sporządzając zdjęcia i notatki służbowe. W ocenie Sądu było to wystarczające do przyjęcia, że samochód z reklamami umieszczony był w tym samym miejscu przez cały ten okres. Sąd pierwszej instancji stwierdził także, że nie jest trafny zarzut wadliwego ustalenia nieprzerwanego parkowania samochodu w tym samym miejscu. Sąd pierwszej instancji odnosząc się twierdzenia skarżącego, że zmiana reklam musiała powodować zmianę miejsca parkowania samochodu, zauważył, że zmiana reklam umieszczonych na samochodzie nie musiała się wiązać z jego przemieszczeniem. Zdaniem Sądu jest to jedynie kwestia zastosowania określonej techniki, a ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że samochód został usunięty na określony czas z miejsca ustalonego przez organy. Sąd podkreślił, że sam skarżący, poza ogólnikowymi zarzutami, nie wskazał jakiegokolwiek okresu, w którym samochód z reklamami miałby znajdować się poza pasem drogowym ulicy O. i nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów. Za bezpodstawny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut niewyjaśnienia kwestii własności reklam, gdyż ustalenia organów co do właściciela pojazdu są w tym zakresie wystarczające. Sąd podkreślił, że w powołanym piśmie z dnia [...] maja 2009 r. skarżący okoliczności tej nie kwestionował, a ponadto jest także poza sporem, że reklamy na samochodzie dotyczyły sklepów prowadzonych przez skarżącego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kara za zajęcie pasa drogowego wymierzona została w wysokości przewidzianej w art. 40 ust. 12 ustawy, zgodnie ze stawkami określonymi w Uchwale Rady Miasta R. P. z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wysokości stawek za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych, których zarządcą jest Burmistrz Miasta R. P. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Z. P. i zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. Zaskarżonemu orzeczeniu wnoszący skargę kasacyjną zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu odwoławczego, pomimo iż organy administracji zaniechały wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy, w tym co do stanu własności pojazdu P. (na którym była zamontowana reklama), rzekomego nieprzerwanego postoju pojazdu, oraz co do rzeczywistego umiejscowienia pojazdu w pasie drogowym (które powinno być potwierdzone opinią biegłego), zaś w tym ostatnim zakresie przez zaaprobowanie stanowiska o braku konieczności potwierdzenia umiejscowienia pojazdu względem linii pasa drogowego na urzędowym dokumencie geodezyjnym i poprzestanie w tym zakresie na fragmencie mapy zasadniczej nie obrazującej rzekomej kolizji pojazdu z pasem drogowym, b. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie za podstawę wyrokowania okoliczności, które nie wynikają z akt administracyjnych i które nie legły u podstaw zaskarżonego aktu - w szczególności w odniesieniu do własności pojazdu, na którym była zamontowana reklama oraz w odniesieniu do techniki zmiany reklamy na planszy reklamowej na pojeździe, c. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności brak wyczerpujących rozważań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie zarzutu naruszenia art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej jako "u.d.p."), w tym co do wynikającej zeń definicji "zajęcia pasa drogowego", jak również brak rozważań co do kwestii, w jaki sposób powinna zostać ustalona lokalizacja pojazdu bezprawnie zajmującego pas drogowy oraz osoby odpowiedzialnej za zajęcie pasa, 2) naruszenia prawa materialnego: a. art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 i 12 u.d.p. poprzez: - błędne przyjęcie, że umieszczenie pojazdu na pasie postojowym - części jezdni przeznaczonej na postój pojazdów stanowi zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem pojazdów, nadto subsydiarnie poprzez - błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że podmiotem posiadającym legitymację w postępowaniu o wymierzenie kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego jest beneficjent reklamy, nie zaś osoba faktycznie zajmująca pas drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna oparta została zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze takie sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, celem ustalenia wzorca normatywnego, właściwego dla oceny legalności działalności organów administracji publicznej w rozstrzyganej sprawie, w granicach kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (art. 3 § 1 p.p.s.a). Zarzut naruszenia art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 i 12 u.d.p. jest całkowicie bezzasadny. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 tej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym; umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 3 i 4 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Ponadto, zgodnie z art. 40 ust. 12. u.d.p. zarządca drogi wymierza karę pieniężną - w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 - za zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi; z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi; o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi. W świetle tych przepisów, tezę autora skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że umieszczenie pojazdu na pasie postojowym - części jezdni przeznaczonej na postój pojazdów - stanowi zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem pojazdów, uznać należy za chybioną. Jakkolwiek bowiem autor skargi kasacyjnej sformułował taki zarzut, to treść zarzutu jak i jego uzasadnienie nie precyzują, na czym owo uchybienie miało polegać, a w szczególności, czy było ono wynikiem błędnej wykładni prawa materialnego, czy też niewłaściwego zastosowania tego prawa w ustalonym stanie faktycznym. Wnoszący skargę kasacyjną pominął także, że art. 40 u.d.p. jest przepisem szczegółowym i złożonym, bowiem jest to jednostka redakcyjna podzielona na ustępy, zaś dodatkowo ust. 2, 9 i 12 – także na punkty. Naczelny Sąd Administracyjny - rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej - nie podejmuje działań w celu uzupełnienia jej braków za stronę wnoszącą skargę kasacyjną, będąc związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej – art. 183 § 1 p.p.s.a. Odnosząc tę zasadę do rozstrzyganej sprawy stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać, czy według strony wnoszącej skargę kasacyjną przypisane Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego wyrażało się w błędnej wykładni prawa materialnego, czy też w jego niewłaściwym zastosowaniu, a nadto, która norma prawna zawarta w konkretnej jednostce redakcyjnej (w obrębie art. 40 u.d.p.) została błędnie odkodowana lub zastosowana przez Sąd pierwszej instancji. Jakkolwiek wskazana wada skargi kasacyjnej uniemożliwia poddanie kontroli zaskarżonego orzeczenia w zakresie zarzutu naruszenia art. 40 ust. 1, 2, 3 i 4 u.d.p., to uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwala na rekonstrukcje zarzut w zakresie naruszenia art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Zdaniem autora skargi kasacyjnej owo naruszenie polegało na błędnej wykładni tego przepisu poprzez przyjęcie, że podmiotem posiadającym legitymację w postępowaniu o wymierzenie kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego jest beneficjent reklamy, nie zaś osoba faktycznie zajmująca pas drogowy. Zarzut ten jest bezzasadny. Jak wynika to wprost z treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, Sąd pierwszej instancji nie wyraził takiego poglądu, a nałożoną na Z. P. karę pieniężną powiązał z odpowiedzialnością za zajęcie pasa drogowego, uznając w tym zakresie ustalenia organów administracji za prawidłowe. Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej konstruując ów zarzut sam stworzył pojęcie "beneficjent reklamy", przeciwstawiając domniemanego beneficjenta osobie faktycznie zajmującej pas drogowy, przypisując przy tym Sądowi pierwszej instancji taki pogląd. Warto podkreślić, że Sąd pierwszej instancji za bezpodstawny uznał zarzut niewyjaśnienia kwestii własności reklam, stwierdzając przy tym, że dotyczyły one "sklepów prowadzonych przez skarżącego". Jest więc oczywiste, że takie stwierdzenie całkowicie odbiega od tej treści, jaką próbuje nadać mu autor skargi kasacyjnej. Bezzasadny jest zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a., co miało być wynikiem zaniechania uchylenia decyzji organu odwoławczego, pomimo iż organy administracji zaniechały wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy. Po pierwsze zauważyć należy, że w świetle art. 40 ust. 1 i 12 pkt 1 do 3 u.d.p. organ administracji wymierza karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, a więc za działanie o takim właśnie skutku, które może ale nie musi wiązać się z posłużeniem się (w tym celu) rzeczą własną. Osoba zajmująca pas drogowy może bowiem umieścić w nim zarówno rzecz własną, jak i cudzą, jednakże dla odpowiedzialności opartej na wyżej wskazanych przepisach istotne jest jedynie ustalenie, kto i w jakim zakresie zajął pas drogowy. W okolicznościach niniejszej sprawy zbędne więc było ustalanie, kto jest właścicielem pojazdu na którym była zamontowana reklama, skoro Z. P. nie zaprzeczył, że to on zajął pas drogowy przy użyciu tego pojazdu. Odnosząc się do zarzutu zaniechania wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w zakresie nieprzerwanego postoju pojazdu, oraz co do rzeczywistego umiejscowienia pojazdu w pasie drogowym (które powinno być potwierdzone opinią biegłego), jak też zaaprobowania stanowiska o braku konieczności potwierdzenia umiejscowienia pojazdu względem linii pasa drogowego na urzędowym dokumencie geodezyjnym i poprzestanie w tym zakresie na fragmencie mapy zasadniczej nie obrazującej rzekomej kolizji pojazdu z pasem drogowym, stwierdzić należy, że zarzut ten jest bezzasadny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzając kontrolę działalności administracji w rozstrzyganej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że okoliczność nieprzerwanego postoju pojazdu została udowodniona w oparciu o dowody, którymi organ dysponował i które właściwie ocenił, a oceny tej Z. P. skutecznie nie podważył. Prawidłowo także uznał Sąd pierwszej instancji, że w sprawie zbędne było dopuszczanie przez organ dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia położenia reklamy względem granic pasa drogowego, skoro nie zachodziła wątpliwość co do tego, że pojazd usytuowany był w pewnej odległości od granicy pasa drogowego, co zostało ustalone przy uwzględnieniu danych wynikających z dokumentu urzędowego - mapy dołączonej w postępowaniu odwoławczym. Wyżej przytoczone argumenty przesądzają także o bezzasadności zarzutów naruszenia art. 133 § 1 i art. 144 § 4 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.