VI SA/Wa 1385/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1, art. 18b, art. 20 ust. 1 i ust. 1a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), nazywanej dalej: "u.t.d." oraz lp. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania A. D., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. (nazywanej dalej skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł, utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę faktyczną ww. rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. o godzinie 15:41 w miejscowości O. Podczas niej poddano kontroli drogowej autobus marki [...] o nr rej. [...], wykonujący regularny przewóz osób na linii L.– O., kierowany przez M. Z. W trakcie kontroli stwierdzono, iż był wykonywany regularny przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na całej wskazanej linii, mimo że skarżąca dysponowała zezwoleniem na regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym jedynie na odcinku O. – D. Na odcinku T. – L. skarżąca zaś posiadała jedynie zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Protokół kontroli z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] został podpisany przez kierującego pojazdem M. Z. bez zastrzeżeń. Przesłuchany w tym samym dniu w charakterze świadka kierowca zeznał, że prowadzi własną działalność gospodarczą, polegającą na prowadzeniu pojazdu należącego do P. od dnia 20 sierpnia 2009 r. W dniu kontroli rozpoczął pracę o godzinie 5:55 w miejscowości L. pojazdem marki [...] o nr [...] na linii regularnej O. .– L.. Tego dnia wykonał 6 kursów, wszystkie na trasie O. – L.. Kierowca podał, że w odpowiednie dokumenty, w postaci dwóch wypisów z zezwolenia na trasę: O. – D. .oraz T. – L. – R. – K. wyposażył kierowcę M. D. W trakcie kontrolowanego przejazdu na trasie z L. j do O. kierowca przewiózł dwie osoby. Pismem z dnia [...] września 2009 r. organ wszczął postępowanie administracyjne wobec skarżącej. Po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w oparciu o art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.1 załącznika do u.t.d. w związku z art. 18 ust. 1, art. 18 ust. 1e u.t.d., nałożył na A. D. karę pieniężną w wysokości 6.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła brak podstaw faktycznych i prawnych do nałożenia kary, wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, naruszenie zasad ogólnych postępowania: zasady państwa prawa (art. 6 k.p.a.), praworządności (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), informowania stron (art. 9 k.p.a.), uniemożliwienie czynnego uczestnictwa stronom postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz art. 77, art. 79, art. 80, art. 81 i art. 225 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania strona zaprzeczyła, że wykonywała przewóz bez zezwolenia, skoro był wykonywany na podstawie dwóch zezwoleń. Jedno z nich – zezwolenie Nr [...] - zostało wydane w dniu 19 sierpnia 2009 r. przez Wójta T. na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii T. – L. W dniu 28 sierpnia 2009 r. Burmistrz Gminy i Miasta O. wydał skarżącej zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii O. – D. Zdaniem skarżącej, w związku z tym, że do przysiółka m. D. należącej do gminy O., oznaczonej w rozkładzie jazdy jako "przystanek D. – skrzyżowanie", jedzie się przez K., leżący w gminie T., strona posiadała zezwolenie na wykonywanie przewozu osób na całej trasie O. – L. W ocenie skarżącej, żaden przepis prawa nie wykluczył możliwości wykonywania przewozów osób na podstawie zezwoleń wydanych przez dwa uprawnione do tego podmioty. Skarżąca podkreśliła, że w dniu 4 września 2009 r. Starosta O. wydał zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej O. – L. Strona zrzekła się wcześniej uzyskanych zezwoleń, wydanych przez Burmistrza Miasta i Gminy O. i Wójta T. Nie przedłożyła jednakże tego zezwolenia ani w trakcie postępowania administracyjnego, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z uzyskanymi zezwoleniami, skarżąca zaczęła realizować przewozy osób na linii O. – L. od dnia 31 sierpnia 2009 r. Jeżeli wykonywała je w sposób nieuprawniony, to w momencie zalegalizowania swojej działalności w ciągu 14 dni od jej rozpoczęcia, uwolniła się od zarzutu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, stosownie do art. 22b u.t.d. Skoro w trakcie kontroli kierowca okazał kontrolującemu wypisy z zezwoleń Burmistrza Gminy i Miasta O. oraz Wójta Gminy T., to organ powinien wykazać, w którym miejscu na odcinku trasy O. – L. skarżąca nie dysponowała zezwoleniem na wykonywanie transportu drogowego. Skarżąca uznała, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jest wyrazem zabronionej przez art. 225 § 1 k.p.a. dyskryminacji strony z powodu jej wcześniejszych skarg na działalność organu. Nadto, strona podała, że doręczone "Zawiadomienie o wszczęciu postępowania" nie zawierało określenia przedmiotu kontroli. Wskazany brak jest istotny dla sprawy z uwagi na fakt, że w dniu [...] września 2009 r. kontrolowany kierowca, kierując tym samym autobusem, na tej samej linii autobusowej, został dwukrotnie skontrolowany, w tym samym miejscu. W czasie kontroli przedpołudniowej inspektor nie stwierdził żadnego naruszenia, przesłuchując kierowcę na nieznane stronie okoliczności. W trakcie drugiej kontroli, która miała miejsce kilka godzin później, stwierdzono wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Kierowca nie został przesłuchany w charakterze świadka. W tym stanie rzeczy, strona zażądała jednoznacznego określenia przedmiotu postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1, art. 18b, art. 20 ust. 1 i ust. 1a, art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z l.p. 2.1 załącznika do u.t.d., a także na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. kontroli drogowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ uznał, że bezspornym w sprawie jest fakt, iż podczas kontroli drogowej w dniu [...] września 2009 r. kierowca wykonując transport drogowy osób na trasie L. T – O. okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wydanej na rzecz przedsiębiorcy A. D. P. oraz zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy i spełnieniu przez niego wymogów ustawowych, wydane przez przedsiębiorcę. Kierowca okazał również wypis nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii O. – D. przez A., wydanego przez Burmistrza O. oraz wypis nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii T. – L. przez R., K., wydanego przez Wójta Gminy T. dla K. Sp. z o.o. Przesłuchany kierowca zeznał, iż w dniu kontroli wykonał na trasie O. – L. 6 kursów. Odnosząc się do zarzutu braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, że analiza treści przedmiotowej decyzji nie potwierdza jego trafności. Decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2009 r. zawierała wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 107 k.p.a. Organ II instancji uznał, że w dniu kontroli strona nie posiadała stosownego zezwolenia, zatem do czasu jego uzyskania powinna była wstrzymać się od wykonywania przewozów na ww. linii. Bez znaczenia dla sprawy pozostawały przyczyny jego braku w chwili kontroli. Natomiast przyznał, że strona, stosownie do art. 5 ustawy - Prawo przewozowe wykonywała kontrolowany przewóz na podstawie dwóch zezwoleń, jednakże z pomijanym przez skarżącą zastrzeżeniem, które zasadniczo zmienia przedstawiony przez stronę stan faktyczny od faktycznie ustalonego podczas kontroli. Mianowicie skarżąca, wykonując przewóz regularny osób na trasie L. – O., posługiwała się dwoma zezwoleniami tj. na trasie O. – D. prawidłowym zezwoleniem na regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym, natomiast na odcinku T. – L. posiadała już tylko zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. W niniejszej sprawie nie budził wątpliwości fakt, iż na całej trasie L. – O. był wykonywany przewóz regularny, a nie regularny specjalny. Zdaniem organu, nie zmieniał oceny stwierdzonego naruszenia powoływany przez stronę cel publiczny czy też stan wyższej konieczności. Natomiast przywołany przez stronę - jako podstawa ekskulpacji - fakt zalegalizowania jej działań, potwierdził tylko prawidłowość ustaleń organu I instancji oraz fakt pełnej świadomości strony co do sprzecznej z przepisami ustawy o transporcie drogowym praktyki oraz przeczył wcześniejszym argumentom, zawartym w odwołaniu co do prawidłowości posiadanych zezwoleń. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów strony, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że postępowanie administracyjna przeprowadzone zostało z zachowaniem wszystkich zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, w tym prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz informowania. Błędne zatem było twierdzenie, co do braku pouczenia o treści art. 10 § 1 k.p.a. - co wynika z analizy treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 2 września 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie stwierdził również naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 79, 80, 81 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Tym samym organ I instancji jako organ administracji publicznej prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy zauważył, iż kierowca M. Z. okazał do kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej A. D., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. Okazane przez kierowcę zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnieniu wymogów ustawowych również zostało wystawione przez powyższy podmiot. Natomiast zarówno wypis z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób Nr [...] na trasie O. – D., jak i wypis z zezwolenia nr [...] na trasę T. – L. zostały udzielone K. Sp. z o.o. Materiał zdjęciowy, zgromadzony przez organ I instancji, pokazywał, iż na kontrolowanym pojeździe znajdowało się oznaczenie wykonującego przewóz określonego, tj. K. Organ odwoławczy stwierdził, że zezwolenie nr [...] (T. – L.) dotyczyło przewozów regularnych specjalnych, a zezwolenie nr [...] (O. – D.) -przewozów regularnych. Wykonywany w dniu kontroli przewóz osób na trasie O. – L. był zatem następstwem połączenia dwóch odrębnych zezwoleń, określających różne rodzaje przewozu drogowego. W myśl przepisu art. 4 pkt 7 u.t.d., przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn zm.). Przewozem regularnym specjalnym natomiast jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.) Definicje przewozu regularnego i regularnego specjalnego wykluczają możliwość łączenia obu tych przewozów na długości jednej trasy, z uwagi na podmioty, do których kierowane są oba rodzaje przewozów. Celem uzupełnienia materiału dowodowego, zgromadzonego przez organ I instancji, organ odwoławczy wezwał stronę oraz K. Sp. z o.o. pismami z dnia [...] marca 2010 r. o przesłanie informacji, kto faktycznie w dniu [...] września 2009 r. wykonywał przewóz regularny osób na trasie D. – L. W odpowiedzi na powyższe wezwanie przedsiębiorstwo K. Sp. z o.o. wyjaśniło, że na dzień kontroli posiadało zezwolenia na wykonywanie przewozu osób na trasach O. – D. i T. – L. informując równocześnie, że spółka, wykonywanie przewozów na wskazanych trasach powierzyła skarżącej na podstawie art. 5 ustawy - Prawo przewozowe. Zarówno spółka, jak i strona poinformowały organ odwoławczy, że trasa obu linii pokrywała się na odcinku D. S. – K., stąd zasadnym było przyjęcie, że przewozy były wykonywane również pomiędzy miejscowościami D. – L. Biorąc powyższe pod uwagę, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w myśl art. 5 ustawy - Prawo przewozowe, przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części. Posłużenie się dla potrzeb konkretnego, powierzonego przewozu zezwoleniem udzielonym innemu przewoźnikowi nie jest z woli ustawodawcy odstąpieniem zezwolenia osobie trzeciej i jest dopuszczalne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1119/04). Powołując się na uzasadnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1237/06, organ odwoławczy podał, że art. 24 ust. 4 u.t.d. wymienia przesłanki cofnięcia zezwolenia, zaliczając w pkt 4 do jednej z nich odstąpienie zezwolenia. Nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 Prawa przewozowego. Przepis art. 5 Prawa przewozowego stanowi natomiast o możliwości powierzania przez przewoźnika wykonania przewozu innym przewoźnikom, na całej przestrzeni przewozu lub jej części, z tym, że ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Ogólne sformułowanie zamieszczone w art. 5 Prawa przewozowego pozwala przyjąć, że jest dopuszczalne powierzanie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi. Z przepisu tego nie wynika też, by powierzenie przewozu miało charakter jednorazowy. Przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. w powiązaniu z art. 5 Prawa przewozowego dopuszcza zatem wielokrotne powierzanie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzeniem przewozów. Czym innym jest bowiem wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem nie tylko wykonanie samego przewozu, lecz również wszelkie czynności z tym związane, takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów czy też rozliczenia finansowe. W istocie nie chodzi nawet o częstotliwość wykonywanych przewozów, lecz ustalenie, który podmiot odpowiada za pełną organizację przewozu. Z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego, uzupełnionego wyjaśnieniami strony oraz przedsiębiorstwa – K. Sp. z o.o. wynikało, że przewóz wykonywany kontrolowanym pojazdem miał charakter stały. W opinii organu odwoławczego materiał dowodowy zdaje się wskazywać na osobę A. D. jako organizatora przewozów drogowych osób, a więc art. 5 ustawy - Prawo przewozowe nie znajduje w omawianym przypadku zastosowania. W dniu 13 maja 2010 r. A. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosiła o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że strona wykonywała transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy faktycznie posiadała zezwolenie na wykonywanie transportu osób na całej trasie przewozu, przy czym zezwolenia te zostały wydane przez dwa uprawnione do tego podmioty, 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) wydanie decyzji w sprawie załatwionej wcześniej inną decyzją wydaną przez ten sam organ, b) naruszenie zasad ogólnych postępowania: zasady państwa prawa (art. 6 k.p.a.), praworządności (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), informowania stron (art. 9 k.p.a.), uczestnictwa stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) w związku z brakiem zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, c) innych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, określonych przede wszystkim w art. 77, 79, 80 i 81 oraz art. 225 § 2 k.p.a. Skarżąca zakwestionowała ustalenia organów obu instancji, że wykonywała transport osób bez wymaganego zezwolenia. Zdaniem strony, transport odbywał się na podstawie zezwoleń wydanych przez Burmistrza Gminy i Miasta O. oraz Wójta Gminy T. Nadto, zaskarżona decyzja została wydana w sprawie rozstrzygniętej co do istoty inną decyzją. W dniu [...] marca 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], nakładającą na skarżąca karę pieniężną w wysokości 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia na linii autobusowej relacji O. – L., co zostało stwierdzono w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. o godz. 13:15. Obie kontrole: z dnia [...] września 2009 r. i z dnia [...] września 2009 r. dotyczyły tej samej linii autobusowej, tego samego autobusu i tego samego kierowcy. Ten sam był podmiot i przedmiot kontroli w niezmienionym stanie faktycznym, z zastrzeżeniem, że w dniu [...] września 2009 r. autobus jechał z L. do O., a następnego dnia - w kierunku przeciwnym, na tej samej linii autobusowej, wskazuje na tożsamość spraw. W ocenie strony, w przedmiotowej sprawie zaszły wszelkie przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżąca, uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, podała, że w doręczonym jej w dniu [...] września 2009 r. zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nie określono daty jego wszczęcia oraz przedmiotu, które to okoliczności były istotne w związku z trzykrotną kontrolą (w dniach [...] września 2009 r.) przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, tego samego autobusu, kierowanego przez tę samą osobę, na tej samej linii autobusowej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego. skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie Sąd, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając skargę A. D. w kontekście powołanych wyżej kryteriów należało uznać ją za niezasadną. Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., nie można podzielić stanowiska skarżącej. Przepis ten stanowi, że decyzja jest nieważna, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Musi więc wystąpić tożsamość obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Oznacza to, że sprawa musi dotyczyć tych samych podmiotów oraz musi wystąpić tożsamość przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (tak: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz bieżący do art.156 kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2010). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości, że obie kontrole dotyczyły przedsiębiorstwa skarżącej w związku z wykonywaniem transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, były to kontrole na drodze. Jednakże kontrole te miały miejsce w różnych, następujących po sobie dniach. Skutkiem obu kontroli były odrębne ustalenia, które niezależnie od siebie wpływały na dalsze postępowanie organów inspekcji transportu drogowego. W tej sytuacji inna była podstawa faktyczna (różne kontrole), a tym samym nie wystąpiła tożsamość sprawy. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotem obu, opisywanych przez skarżącą, postępowań było wykonywanie transportu drogowego osób w sposób wynikający z posiadanych zezwoleń, a w konsekwencji ewentualnego wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Karę pieniężną nakłada się za każde stwierdzone naruszenie. Celem jest bowiem zapobieżenie wykonywaniu transportu drogowego osób bez odpowiednich uprawnień albo z naruszeniem tych uprawnień. Z kolei co do dalszych naruszeń przepisów postępowania, organ odniósł się do nich, w wyczerpujący sposób wykazując ich bezzasadność. Stanowisko organu zostało w pełni zaakceptowane przez orzekający skład. A. D. wiedziała o podstawie wszczęcia postępowania administracyjnego. Wraz z zawiadomieniem z dnia [...] września 2009 r., w którym zaznaczono, że dotyczy naruszeń stwierdzonych podczas kontroli również w dniu [...] września 2009 r., skarżąca otrzymała kopię protokołu omawianej kontroli. W zawiadomieniu tym została pouczona o możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Do chwili wydania obu decyzji nie skorzystała z przyznanych uprawnień, za wyjątkiem złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Ponadto organ zgromadził materiał dowodowy przed datą przesłania zawiadomienia skarżącej. W tej sytuacji nie miał obowiązku ponownego zawiadamiania skarżącej, skoro o swoich uprawnieniach w postępowaniu dowiedział się z pisma z dnia [...] września 2009 r. Co do braków w postępowaniu dowodowym, sąd nie dopatrzył się podnoszonych naruszeń w czynnościach organu. Został zebrany prawidłowo materiał dowodowy, następnie oceniony przez organy obu instancji, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie kwestionowała, że w dniu kontroli posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób w formie P. (kopia licencji, k-49 akt administracyjnych). Natomiast zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie: T. – L przez R., K. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii: O. – D. przez A. posiadały K. Sp. z o.o. (kopie zezwoleń, K.- 51, 52 akt administracyjnych). Natomiast ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że K. Sp. z o.o. obsługiwały regularną linię autobusową na trasie: O. – L., m.in. przez D., K. (kopia rozkładu jazdy, k.-55, 63, 64, kopie sprzedanych biletów, k.-.59-61, dokumentacja fotograficzna kontrolowanego autobusu, k.- 62, 65 akt administracyjnych), z tym, że faktycznie przewozy te wykonywała skarżąca w formie przedsiębiorstwa, na które uzyskała licencję transportową. Z definicji przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 u.t.d.) i przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9 u.t.d.) wynika, że przewóz regularny ma charakter publiczny i wykonywany jest w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Z kolei przewóz regularny specjalny ma charakter niepubliczny, dotyczy określonej grupy osób uprawnionej do korzystania z niego (art. 22 ust. 4 pkt 1 u.t.d.) i też ma charakter regularny. Oba przewozy odróżnia jego charakter oraz krąg osób uprawnionych do korzystania z nich. Wobec tego w ramach zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego nie można wykonywać przewozu regularnego. W niniejszej zaś sprawie, w opisany, zakazany przepisami u.t.d. sposób postępowała skarżąca. Wykonywała przewóz regularny na trasie, która była objęta zezwoleniem na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, to jest od D. do L. Późniejsze, rzekome uzyskanie zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego na całej trasie od O. do L., nie uwalniało skarżącej od odpowiedzialności za wykonywanie przewozu regularnego na wskazanej trasie w dniu [...] września 2009 r. Uprawnienie do wykonywania danego rodzaju przewozu powstaje dopiero z chwilą uzyskania zezwolenia, a nie z chwilą złożenia wniosku. Zresztą na żadnym z etapów postępowania skarżąca nie wykazała, aby takowe zezwolenie otrzymała. Wobec ustaleń organu, jak wyżej przedstawiono, prawidłowe było uznanie, że skarżąca spowodowała naruszenie lp. 2.1. załącznika do u.t.d., skoro wykonywała transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia. W tej sytuacji, uznając, że skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, na mocy art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.