II GZ 287/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R W na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 598/10 w zakresie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi R W na pismo Zarządu Województwa Z z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 598/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. W. na pismo Zarządu Województwa Z. z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej zawiesił postępowanie sądowe. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09 wystąpił z pytaniem prawnym z dnia 24 listopada 2009 r., uzupełnionym w dniu 8 marca 2010 r., do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 z 2009, poz. 712) - w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i zezwala, w ramach systemu realizacji programu operacyjnego, na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego - jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji RP. Wobec powyższego oraz mając na uwadze, że WSA w S. wyraża takie same wątpliwości, jakie przedstawił w ww. pytaniu prawnym WSA w Warszawie, które będzie przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Sąd I instancji uznał za zasadne zawieszenie postępowania na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. R. W. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, iż WSA, wydając przedmiotowe postanowienie nie uzasadnił dlaczego zagadnienie, które ma być przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, a jedynie wskazał, że podziela wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Według strony sam fakt podzielania wątpliwości w ogólności nie może uzasadniać zawieszenia postępowania. Takie rozumowanie prowadziłoby do konieczności zawieszania wszystkich postępowań, które toczą się w oparciu o ustawę o zasadach polityki rozwoju. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia zasługuje na uwzględnienie. Kwestia zawieszenia postępowań sądowoadministracyjnych z uwagi na powoływane w sprawie pytanie prawne z jakim wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego WSA w Warszawie w sprawie V SA/Wa 1613/09 była już przedmiotem rozważań NSA (v. postanowienia NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. II GZ 198/10 oraz II GZ 199/10) . Sąd ten trafnie wskazał, że stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z powołanego przepisu wynika, że między zawieszaną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi wskazany wyżej przepis, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik tego innego toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej innej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona. Trafnie jednakże NSA w powołanych wyżej postanowieniach zwrócił uwagę, że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. W szczególności, zawieszając postępowanie w sprawie, należy mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem. Powyższe okoliczności należało oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zgodzić należy się z tym, że w rozpatrywanym przypadku z uwagi na specyfikę postępowań prowadzonych na zasadach określonych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zagwarantowanie stronie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki uznać należy za priorytetowe. Nie bez znaczenia jest, że strona ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w przypadku gdyby TK stwierdził niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano zaskarżony przez stronę akt, to tym samym jej interes prawny pozostaje zabezpieczony, gdyż posiada instrument prawny służący eliminacji z obrotu prawnego aktu wydanego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu (por. postanowienie NSA z 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 47/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak sentencji.