I SA/Sz 552/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia[...] . znak: [...] po rozpatrzeniu zażalenia A. Z. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy [...] obejmujący należności z tytułu nieuiszczonych opłat w strefie płatnego parkowania za okres od 2 sierpnia 2004 r. do 21 sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu wspomnianego na wstępie postanowienia organ wskazał, iż Prezydent Miasta S. występując jednocześnie w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, po uprzednim doręczeniu upomnienia[...] , wystawił w dniu 8 lipca 209 r. tytuł wykonawczy Nr [...] , obejmujący należności z tytułu opłat za nieopłacony postój pojazdu marki R. nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie [...] zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie[...] . Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały Rady Miasta S.: Nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. i Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S.oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę Miasta S. Odpis wskazanego powyżej tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w dniu 31 sierpnia 2009 r. Korzystając z przysługującego w trybie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), dalej w skrócie u.p.e.a., prawa do wniesienia zarzutów, A. Z. podniósł zarzut: błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia i niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podał, że w okresie objętym wezwaniem pełnił dyżury w redakcji przy ul. [...] , a zatem nie mógł pozostawić pojazdu w innym miejscu, tj. wskazanym w upomnieniu. Ponadto samochód stanowiący jego własność wykorzystywany był również przez inne osoby (członków jego rodziny), jak i użyczany znajomym, których imiona i nazwiska, a także dane adresowe, PESEL, zobowiązany wskazał w piśmie z dnia 12 stycznia 2009 r. Jednocześnie podkreślił, że brak jest przepisu zobowiązującego właściciela pojazdu do prowadzenia ewidencji udostępniania samochodu przez osoby prywatne. Ponadto zobowiązany zarzucił, że istnieje zasadnicza rozbieżności w określeniu dni za które nie została uiszczona wymagana prawem opłata, tj. w tytule wykonawczym wskazano okres od 8 sierpnia 2004 do 21 sierpnia 2007 r., zaś w upomnieniu – podano poszczególne dni z tego czasookresu. W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podniósł również, że pracownicy SPP wystawiają upomnienia bez zachowania przypisanej formy, jak również bez zachowania trybu doręczania – a za taki nie można uznać włożenie upomnienia za wycieraczkę przedniej szyby pojazdu. W konkluzji zarzutów zobowiązany wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenia osób odpowiedzialnych za pozostawienie samochodu w strefie płatnego parkowania bez opłacanego postoju, powołując się na przepis art. 36 § 1 u.p.e.a. Opisując stan faktyczny sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało w dalszej części uzasadnienia, że pismem z dnia 5 października 2009r. zobowiązany w uzupełnieniu zarzutów przedłożył oświadczenie J. C., z treści którego wynikało, że w okresie od 5 lutego 2005 r. do 30 sierpnia 2007 r. samochód zobowiązanego znajdował się "w jego dyspozycji". Dalej organ wskazał, że Prezydenta Miasta S uznał wniesione przez zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione. W zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ wskazał, że zobowiązany był właścicielem pojazdu w okresie podanym w upomnieniu. Wskazał co prawda grupę osób, które korzystały w tym okresie z jego pojazdu, jednakże wezwany do przedłożenia oświadczeń użytkowników pojazdu lub przedstawienia umowy użyczenia pojazdu, obowiązku tego nie wykonał. Organ uznał, że uzupełnienie zarzutów poprzez przedłożenie oświadczenia J. C., które miało miejsce w dniu 6 października 2010 r. (data nadania w placówce pocztowej) nie stanowiło wykonania wezwania, doręczonego zobowiązanemu w dniu 8 października 2010 r. Nadto zdaniem organu zobowiązany nie mógł w dowolnym czasie uzupełniać zarzutów o nowe podstawy prawne bądź faktyczne, a za takie należałoby uznać oświadczenie J. C.. Dodał, że oświadczenie to nie zawiera wskazania konkretnych dat, adekwatnych do wymienionych w upomnieniu, w których osoba ta korzystała z pojazdu zobowiązanego, a zatem nie można uznać, że wystarczającym jest samo wskazanie, że "samochód ten znajdował się w dyspozycji J. C. w okresie od 5 lutego 2005 r. do 30sierpnia 2007 r.". Odnośnie wkładanych za wycieraczkę zawiadomień organ wyjaśnił, że nie nakładają one obowiązku, a jedynie stwierdzają fakt nie opłacenia postoju. Zdaniem organu fakt obecności pojazdu należącego do zobowiązanego został stwierdzony w strefie płatnego parkowania przez wykonujących swoje obowiązki różnych inspektorów SPP (450 zawiadomień), co wyklucza ewentualna pomyłkę, bądź świadome działanie na niekorzyść zobowiązanego. Upomnienie zaś zawierające wyszczególnienie dat i miejsc parkowania zostało zobowiązanemu doręczone w dniu 29 grudnia 2008 r. Odnośnie zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a., organ wskazał, ze w rubryce 32 tytułu wykonawczego podano okres, za który naliczono opłatę dodatkową za nieopłacony postój, natomiast szczegółowy wykaz dat i miejsc postoju został podany w tymże upomnieniu, co czyni ten zarzut za nieuzasadniony. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Uznał, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 18, 27 § 1 i 3, 45 § 1 u.p.e.a. oraz z naruszeniem art. 7, 8, 9, 10, 61, 75, 77, 78, 70, 81 K.p.a. Pełnomocnik wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a., zatem organ winien przeprowadzić postępowanie dowodowe, tj. uwzględnić wnioski dowodowe strony, zwłaszcza jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, jakim było przesłuchanie świadka. Nadto w zażaleniu podał, że organ nie wszczął postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie osoby korzystającej z pojazdu, a żaden przepis prawa nie wprowadza domniemania, że korzystającym z drogi jest zawsze właściciel pojazdu. Ponadto pełnomocnik uznał, że organ nie rozpatrzył wniosku strony o wszczęcie postępowania administracyjnego poprzez wydanie stosownego postanowienia, co stanowi podstawę do wniesienia skargi na bezczynność organu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że strona nie udowodniła, że nie jest zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym. Każdy, jak wskazał organ, kto parkuje pojazd w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego, winien mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i że może otrzymać zawiadomienie, które stwierdza fakt nieuiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania. Żaden przepis prawa nie nakłada natomiast na organ obowiązku doręczenia zawiadomień o nieopłacanym postoju za potwierdzeniem odbioru. Kolegium wskazało dalej, że zobowiązanym do opłaty za płatny postój jest korzystający z drogi, jednakże, w sytuacji, gdy korzystającym z drogi nie jest właściciel pojazdu wówczas winien on wskazać osoby, które użytkowały jego samochód i nie uiściły opłaty z tego tytułu. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie zobowiązany ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że udostępniał samochód innym osobom. W ocenie organu nie jest możliwe z logicznego punktu widzenia sytuacja, w której samochód o określonej wartości, często bardzo wysokiej, udostępniany jest różnym osobom, które to osoby w sposób zupełnie swobodny i dowolny, bez jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt korzystania z pojazdu, użytkują tenże pojazd i nie informują właściciela pojazdu, że otrzymały zawiadomienie, gdyż nie uiściły opłaty parkingowej. Na tej podstawie organ przyjął, że w braku wskazania konkretnych osób, które kierowały samochodem zobowiązanego w czasie, w którym powstały dochodzone należności, osobą zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym stał się właściciel samochodu. Kierowane egzekucji do właściciela pojazdu opiera się bowiem na domniemaniu faktycznym, że to właśnie on był korzystającym z niego wówczas, kiedy opłata parkingowa nie została opłacona. Według Kolegium do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. W ocenie Kolegium organ egzekucyjny nie musi, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ nie pozwalają na to przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ może w takiej sytuacji domniemywać, że korzystającym z dróg publicznej był właśnie właściciel samochodu. Ustalenie faktów w przedmiotowej sprawie jest zależne wyłącznie od zobowiązanego, gdyż to on posiada wiedzę w tej materii (a przynajmniej powinien ją posiadać). Przerzucenie ciężaru dowodu na organ jest zatem niedopuszczalne, co w ocenie tego organu, czyni wniosek strony o przesłuchanie J. C. za całkowicie bezpodstawny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że termin na wniesienie zarzutów jest terminem zawitym, w związku z czym uzupełnienie zarzutów po upływie terminu na wniesienie zarzutów lub też zgłaszanie nowych jest niedopuszczalne. Polemizując z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. pełnomocnik strony wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę. W jej uzasadnieniu powtórzył zarzuty podniesione w zażaleniu, podkreślając przede wszystkim, że ocena Kolegium co do niewykazania przez zobowiązanego, że nie był osobą korzystającą z pojazdu w okresach wskazanych w upomnieniu, jest wadliwa. Skarżący na wezwanie organu, przedstawił dowód w postaci oświadczenia J. C., który jednoznacznie wskazał, iż w okresie od 5 lutego 2005 r. do 30 sierpnia 2007 r. korzystał z pojazdu zobowiązanego. Jednakże organ uznał, że skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie był osobą kierująca pojazdem, co nie jest zgodne z prawdą. Nie zgadzając się z organem co do możliwości uzupełniania swojego stanowiska, zawartego w zarzutach, pełnomocnik zarzucił organom błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 i 4, 45 § 1 u.p.e.a., a także art. 75, 77, 78, 80, 81, 136, 156 § 1 pkt 4 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga okazała się zasadną. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji czy postanowienia z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sprawując tę kontrolę m.in. w zakresie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a., sąd w myśl art. 134 rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu granicami skargi oznacza, że sąd ma obowiązek zbadania zgodności aktu lub czynności także w części niezaskarżonej, z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, nawet tymi, których naruszenia skarżący nie zarzucał, oraz że sąd w razie uwzględnienia skargi wydaje wyrok o treści adekwatnej do przedmiotu zaskarżenia i rodzaju bądź stopnia naruszenia prawa, niezależnie od tego, czego domagał się skarżący. W zakresie tak określonej kognicji skład orzekający w sprawie dopatrzył się uchybień organów administracji związanych z naruszeniem przepisów postępowania egzekucyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela - Prezydenta Miasta S., będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, tytułu wykonawczego Nr [...] obejmującego należności z tytułu nieuiszczonych opłat w strefie płatnego parkowania za okres od 2 sierpnia 2004 r. do 21 sierpnia 2007 r. Zobowiązany korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 33 u.p.e.a., w terminie 7 dni od doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego wniósł zarzuty: błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia i niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Organy administracyjne obu instancji zarzuty te uznały za nieuzasadnione. W ocenie składu orzekającego w sprawie organy nieprawidłowo oceniły zarzut zobowiązanego podniesiony w toku postępowania na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. za bezpodstawny. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, że tytuł wykonawczy stanowi podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Wystawiany jest przez wierzyciela, według wzoru określonego, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 26 § 1 i 2 u.p.e.a.). Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27 u.p.e.a., w którym ustawodawca określił strukturę i elementy tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy stosowany zarówno w egzekucji świadczeń pieniężnych jak i niepieniężnych, powinien zatem zawierać: 1) oznaczenie wierzyciela, 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego, jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 27 zwrotu "Tytuł wykonawczy (...) powinien zawierać..." oznacza, że wymienione elementy tytułu wykonawczego mają charakter obligatoryjny. Brak w tytule wykonawczym któregokolwiek z wymaganych przez ustawodawcę elementów może stanowić podstawę do złożenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez zobowiązanego (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Wobec obligatoryjności elementów tytułu, za nieuzasadnione zatem uznać należy stanowisko wierzyciela, że brak wskazania w tytule wykonawczym w poz. 32 dokładnych dat za które nie została uiszczona opłata należna z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania, nie stanowi naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W ocenie składu orzekającego w sprawie organ powyższego błędu nie może uzasadnić tym, że upomnienie uszczegóławia okresy za jaki dochodzona jest należność, gdyż wierzyciel wystawiając tytuły wykonawcze zobowiązany był posłużyć się przepisami obowiązującymi w danym okresie, tj. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), które m.in. określa wzór tytułu wykonawczego. Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia wzór tytułu wykonawczego: 1) wystawianego na jedną dochodzoną należność pieniężną, zwany dalej "jednopozycyjnym", stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia, 2) wystawianego na nie więcej niż cztery dochodzone należności pieniężne, zwany dalej "czteropozycyjnym", stanowi załącznik nr 5 do rozporządzenia. Oznacza to, że w przypadku wystawienia tytułu wykonawczego jednopozycyjnego i jego doręczenia zobowiązanemu, zgodnie z art. 26 § 1 i 4 u.p.e.a., zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w odniesieniu tylko do należności objętej tym tytułem wykonawczym, a w przypadku doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego czteropozycyjnego - z postępowaniem egzekucyjnym obejmującym 4 należności objęte czteropozycyjnym tytułem wykonawczym. Ustalony przez ustawodawcę wzór tytułu jednopozycyjnego (TYT-1) i tytułu czteropozycyjnego (TYT-2) nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, skoro wyraźnie w poz. 32, 42, 52, 62 przewidziane zostały pola umożliwiające dokładne podanie okresu, za jaki dochodzona jest należność. W rozpoznawanej sprawie wobec wielości dochodzonej należności (450 zawiadomień o nieuiszczeniu opłaty parkingowej), wierzyciel zobowiązany był zatem wypełnić tytuły jedno lub czteropozycyjne, wskazując dokładnie dni (daty), za które naliczono opłatę oraz jej wysokość. W sytuacji bowiem, gdy obowiązek wykonywany w trybie egzekucji wynika z ustawy, a za taki należały uznać ponoszenie opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania (podobnie: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2580/04 niepublikowany, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. II SA/Sz 534/06 opublikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA www.nsa.gov.pl), twierdzenie organu że nie istnieje potrzeba konkretyzacji tego obowiązku poprzez wskazanie dokładnych dat nieopłaconego postoju, zasadnym czyni podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 27 u.p.e.a., a tym samym i niedopuszczalności egzekucji ze względów przedmiotowych. Wskazać w tym miejscu należy, że obowiązek zastosowania ustalonego wzoru tytułu wykonawczego wynika z faktu, że ustawodawca wprowadzając tytuł wykonawczy jednopozycyjny i czteropozycyjny, a przez to fakt możliwości wszczęcia w tym drugim przypadku jednego postępowania egzekucyjnego, dopuścił do połączenia egzekucji czterech należności pieniężnych w jednym postępowaniu, objętym tym samym upomnieniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych określa się to mianem tzw. współuczestnictwa formalnego. Powołując się na przepis art. 62 K.p.a., który w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się zgodnie z art. 18 u.p.e.a. odpowiednio, a więc także z modyfikacjami wskazuje się, że sam fakt egzekucji kilku należności pieniężnych prowadzi do wniosku, żeby objąć je jednym postępowaniem egzekucyjnym. Takie wskazówki nakazują przyjąć pogląd, że połączenie wszystkich tych spraw ma charakter formalny a nie materialny i tym samym możliwe jest prowadzenie przez organ egzekucyjny jednego postępowania egzekucyjnego i wydanie jednego postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2009 r. dostępny na stronie www.nsa.gov.pl). Bez wątpienia rozwiązanie takie nie tworzy po stronie zobowiązanego zwiększenia kosztów egzekucyjnych, na które składają się opłaty i wydatki (art. 64 § 1 u.pe.e.a.). Opłaty te, zostały określone procentowo, w zależności od rodzaju zastosowanego środka egzekucyjnego i choć oblicza się oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego, który był podstawą dokonania czynności egzekucyjnych (§ 3), to jednak pobiera się tylko raz w toku postępowania egzekucyjnego, chociażby takie same czynności były następnie ponawiane (§ 4) i zawsze podstawą ich naliczenia jest wysokość egzekwowanej należności, którą w rozpoznawanej sprawie stanowi suma dochodzonej przez wierzyciela należności. Ponadto stosownie do § 5 powołanego przepisu, jeżeli w celu wyegzekwowania tej samej należności pieniężnej dokonano czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 pkt 2-6, opłatę egzekucyjną pobiera się tylko za jedno zajęcie, za które należy się najwyższa opłata, nie mniej jednak niż 6 zł 80 gr. Wydatkami egzekucyjnymi są zaś koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a które zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 64b u.p.e.a. Mając na uwadze wskazany błąd w tytule wykonawczym, którego nie można uznać za nieznaczący, Sąd uznał za przedwczesne rozstrzyganie pozostałych zarzutów strony, podniesionych w skardze, zważywszy na konieczność ewentualnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie nowych tytułów wykonawczych, w stosunku do których zobowiązanemu przysługiwać będzie prawo do wniesienia zarzutów. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.