III SA/Łd 364/10

Dnia 13 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 roku sprawy ze skargi S. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. nr [...] z dnia [...] Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania S.F. od decyzji nr [...]3 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią nowotworu złośliwego płuca lewego wywołanego działaniem promieniowania jonizującego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że S.F. w latach [...] pracował w Oddziale Radioterapii Ośrodka Onkologicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. A. w Ł. na stanowisku asystenta (w latach [...]) i ordynatora Oddziału Onkologii Ogólnej (w latach [...]). W latach [...] (po 6 miesięcy w każdym roku) pracował w Oddziale Radioterapii Ginekologicznej. Od [...]r. do [...]r. był zatrudniony na stanowisku starszego asystenta Oddziału Radioterapii i Opieki Paliatywnej (bez narażenia na promieniowanie jonizujące). Narażenie S.F. na promieniowanie jonizujące było monitorowane w latach 1966-1995, a odczyty dawek dokonywane były w IMP w Ł. i w CLOR w W. W okresie zatrudnienia skarżący był objęty opieką profilaktyczną i był badany w ramach badań okresowych od 1967r. do 1996 r. W 1993 r. u S.F. rozpoznano nowotwór płuca lewego. Organ I instancji w lipcu [...] r. na wniosek zainteresowanego skierował go na badania do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w celu rozpoznania choroby zawodowej wynikającej z narażenia na promieniowanie jonizujące. W orzeczeniu z dnia [...] r. (nr [...]) jednostka ta stwierdziła brak podstaw do uznania rozpoznanego nowotworu płuca za chorobę zawodową. W uzasadnieniu wskazano, że argumentem za przyjęciem takiego stanowiska był wynik (0,7%) oszacowanego prawdopodobieństwa udziału promieniowania jonizującego w indukcji nowotworu uwzględniający dane o długości i wielkości ekspozycji zawodowej oraz informacje o paleniu tytoniu. Skarżący w trybie art. 10 k.p.a. wniósł uwagi do zgromadzonej dokumentacji. Organ I instancji wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o dodatkową konsultację niezbędną do uzupełnienia materiału dowodowego. W piśmie z dnia [...] r. Naczelny Konsultant Dyrektora ds. Patologii Zawodowej wskazał, iż zarzuty skarżącego jakoby ocena narażenia zawodowego i szacunek prawdopodobieństwa udziału zawodowej ekspozycji na promieniowanie jonizujące nie zostały określone prawidłowo, a opinia WOMP w Ł. została wydana bez znajomości jego stanowiska pracy nie są poparte żadnymi merytorycznymi argumentami. Ocena narażenia zawodowego została przeprowadzona na podstawie danych uzyskanych z Zakładu Ochrony Radiologicznej IMP w Ł., z informacji przekazanych przez Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki oraz Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej w W., Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Ł. oraz Inspektora Ochrony Radiologicznej Szpitala im. A. w Ł. Narażenie S.F. na promieniowanie jonizujące było monitorowane w łatach 1966-1995, a odczyty dawek dokonywane były w IMP w Ł. i w CLOR w W. Ten sposób oceny narażenia jest metodą obiektywną powszechnie przyjętą w większości krajów świata. Wyniki te wskazują, że zmierzone dawki były znacznie niższe od obowiązującego wówczas (50 mSv), jak i obecnie (20 mSv) rocznego limitu dawek dla osób narażonych zawodowo. Z wykazu dawek wynika, że z wyjątkiem roku 1969, w którym dawka skuteczna wynosiła 11,8 mSv, były niższe od obowiązującego wówczas limitu rocznego dawki dla osób nie pracujących zawodowo z promieniowaniem jonizującym (5 mSv). Uwzględniając dane na temat długości i wielkości ekspozycji zawodowej oraz informacje o paleniu papierosów dokonano szacunku prawdopodobieństwa udziału zawodowej ekspozycji na promieniowanie jonizujące w indukcji nowotworu. Wynik oceny wynosi 0,7%, co wyklucza uznanie nowotworu płuca za chorobę zawodową i wskazuje z przeważającym prawdopodobieństwem na wpływ palenia papierosów na rozwój nowotworu. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej pod postacią nowotworu płuca lewego wywołanego promieniowaniem jonizującym. W wyniku rozpoznania odwołania organ II instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy ustalił, że sprawa S.F. była przedmiotem postępowania rozpoznawczego prowadzonego w latach 1997-1998 w Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., a następnie w Przychodni Chorób Zawodowych IMP w Ł. W wyniku przeprowadzonych wówczas badań i oceny narażenia zawodowego nie znaleziono podstaw do uznania związku przyczynowego między rozpoznanym u S.F. nowotworem płuca a narażeniem zawodowym napromieniowanie jonizujące. Wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzje organów I i II instancji (sygn. akt III SA/Łd 607/08). Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uzupełnił zgromadzoną dokumentację o wyjaśnienia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w przedmiocie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego prowadzonego w 1997 r. i 1998 r. Z pisma z dnia [...] r. Naczelnego Konsultanta ds. Patologii Zawodowej IMP w Ł. wynika, że skarżący był od 1967 r. do 1996 r. objęty badaniami konsultacyjnymi w ramach badań profilaktycznych w WOMP w Ł. Celem badań była ocena zdolności do pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące. W tym okresie nie były określone zasady finansowania świadczeń. Pracownicy zgłaszali się na badania bez skierowania, w późniejszych latach badania byty przeprowadzane na podstawie skierowania wystawianego przez Inspektorat Ochrony Radiologicznej Wojewódzkiego Szpitala im. A. W dostępnej dokumentacji brak skierowania na badanie w wyniku, którego zostały wydane orzeczenia nr [...] i kolejne nr [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że z ich treści można wnioskować, że skarżący został skierowany przez lekarza Ośrodka Onkologicznego w celu konsultacji i oceny zdolności do pracy w narażeniu napromieniowanie jonizujące, a także orzeczenia o związku przyczynowym nowotworu płuca z ekspozycją zawodową na promieniowanie jonizujące. Orzeczenia zostały przekazane do jednostki kierującej (Regionalny Ośrodek Onkologiczny) a Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w Ł. został powiadomiony o wyniku konsultacji pismem z dnia 17 grudnia 1997 r. oraz z dnia 25 marca 1998 r. W piśmie z dnia 8 grudnia 2009 r. skarżący przedstawił warunki swojej pracy i stwierdził, że w ocenie narażenia na promieniowanie nie wzięto pod uwagę pomiarów promieniowania wykonywanych precyzyjną aparaturą pomiarową przez inspektorów ochrony radiologicznej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej. Odnosząc się do argumentów skarżącego wskazał, że z informacji uzyskanych od pracodawcy skarżącego wynika, że Oddział Ochrony Radiologicznej w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. A. w Ł. szpitala nie przeprowadzał pomiarów promieniowania jonizującego a aparatura "pomiarowa, o której wspomina skarżący nie służyła do oceny narażenia zawodowego tylko do określenia ewentualnego stopnia skażenia pomieszczenia, w którym przygotowywane były izotopy". Z informacji pracodawcy (pismo z dnia [...] r.) wynika również, że Inspektorat Ochrony Radiologicznej w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. A. nie posiada żadnych innych pomiarów dawki indywidualnej otrzymanej przez S.F. poza dawkami przedstawionymi w piśmie CLOR z dnia [...] r. W ocenie organu I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie zaistniała potrzeba ponowienia postępowania orzeczniczego, ponieważ w świetle nowego stanu prawnego nie uległa zmianie jednostka chorobowa będąca przedmiotem postępowania wymieniona pod pozycją 17.9 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., zaś w świetle § 11 ust. 1 rozporządzenia czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że w przypadku skarżącego istnieją udokumentowane dowody wykluczające uznanie jego choroby nowotworowej za chorobę zawodową. Potwierdzają to wyniki oceny higienicznej środowiska pracy upoważniające do stwierdzenia, że warunki pracy były bezpieczne i nie stwarzały zagrożenia dla zdrowia pracownika, jak i informacje o występowaniu czynnika ryzyka, jakim jest palenie tytoniu. W ocenie organu odwoławczego z danych o narażeniu zawodowym wynika, że skarżący był objęty indywidualną kontrolą dawek promieniowania jonizującego w cyklu kwartalnym w latach 1966-1995. Zmierzone dawki były przez cały okres pracy zawodowej znacznie niższe od obowiązującego wówczas (50 mSv), jak i obecnie (20 mSv) rocznego limitu dawek dla osób narażonych zawodowo. W ocenie organu narażenie nie miało charakteru stałego, były bowiem okresy czasu (1970r, 1971r. 1972r, 1974r, 1980r, 1982r, 1987r, 1989r, 1990r, 1991 r, 1992r, 1993r, 1994r), w których narażenie nie występowało w ogóle. Organ odwoławczy podkreślił również, że skarżący w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym palił papierosy w ilości 20 szt. dziennie do połowy lat 90-tych. Palenie tytoniu jest istotnym pozazawodowym czynnikiem ryzyka rozwoju nowotworu płuc. Organ wyjaśnił, że ustalenie związku przyczynowego choroby nowotworowej z narażeniem na promieniowanie jonizujące występujące w środowisku pracy oparte jest na szacowaniu prawdopodobieństwa. Obowiązujące przepisy prawa dotyczące chorób zawodowych wskazują, że nowotwór popromienny może być uznany za chorobę zawodową, jeżeli prawdopodobieństwo udziału promieniowania jonizującego w indukcji nowotworu przekracza 10%. Organ odwoławczy wskazał, że wynik oszacowania o wartości 0,7% wykluczył związek między stwierdzonym nowotworem płuca a ekspozycją zawodową na promieniowanie jonizujące i wskazał z przeważającym prawdopodobieństwem na istotny wpływ paleniu tytoniu na rozwój choroby nowotworowej. Inspektor Sanitarny wskazał również, że szpital, w którym pracował skarżący znajdował się pod nadzorem dozymetrycznym IMP w Ł. i CLOR w W. Szpital zapewniał nadzór wewnętrzny w zakresie ochrony radiologicznej. Natomiast skarżący był objęty opieką profilaktyczną przez Przychodnię Chorób Zawodowych IMP w Ł. i był badany w ramach badań okresowych. Przez niemal cały okres zatrudnienia w narażeniu na promieniowanie jonizujące, S.F. był narażony zawodowo na dawki tego promieniowania niższe nawet od obowiązującego limitu rocznego dawki dla osób nie pracujących zawodowo z promieniowaniem jonizującym i wynoszącego 5 mSv. Jedynie w ciągu roku 1969 narażony był na roczną dawkę skuteczną promieniowania wyższą aniżeli limit dawki dla osób nie narażonych zawodowo (dawka skuteczna w roku 1969 wynosiła ll,8mSv), ale i ta dawka była kilkakrotnie niższa od obowiązującej wówczas dawki rocznej dla osób pracujących zawodowo z promieniowaniem i niemal o połowę niższą od obowiązującej obecnie. W ocenie organu odwoławczego promieniowanie jonizujące nie spowodowało u zainteresowanego choroby zawodowej, bowiem S.F. nie był narażony na czynnik szkodliwy w stopniu mogącym stanowić ryzyko zachorowania na rozpoznaną chorobę a i prawdopodobieństwo indukcji rozpoznanego nowotworu, oszacowane przez specjalistów, jest znacznie niższe od prawdopodobieństwa (określonego w aktualnym Wykazie chorób zawodowych) uprawniającego do stwierdzenia, że nowotwór jest następstwem narażenia zawodowego na promieniowanie jonizujące. Organ odwoławczy w Ł. stwierdził, że postępowanie diagnostyczne przeprowadzone w roku 1997 i 1998, w wyniku którego zostały wydane orzeczenia nr [...] i [...], przeprowadzone było w ramach badań profilaktycznych w celu oceny zdolności S.F. do pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące i bez zgłoszenia organowi I instancji podejrzenia choroby zawodowej orzeczenia te nie mogły stanowić podstawy wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie choroby zawodowej. W skardze z dnia 12 maja 2010 r. S.F. nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organy i wskazał, że ocena narażenia zawodowego na promieniowanie jonizujące przez Przychodnię IMP w Ł. została dokonana w oparciu o wskazania dozymetru fotograficznego bez znajomości stanowiska pracy. W jego ocenie dozymetria z użyciem klisz fotograficznych charakteryzuje się dużym błędem pomiarowym. Wskazał, że nie uwzględniono w ocenie narażenia pomiarów dokonywanych przez Inspektorów Ochrony Radiologicznej Szpitala im. A. w Ł. Skarżący podniósł, że jest mało prawdopodobne, aby palenie papierosów przed 10 laty od zachorowania miało wpływ na powstanie i rozwój raka płuca. Oświadczył, że zaprzestał palenia papierosów w 1983 r. Podkreślił, że w orzeczeniu IMP z lipca [...] r. zabroniono mu pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące, natomiast w orzeczeniu z listopada [...] r. nie uznano choroby zawodowej, ale nie odwołano zakazu pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące. W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S.F. jest zasadna. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zostały naruszone przepisy art. 7, 9, 77§ 1 kpa oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 (OSP 1999, z. 5, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, że "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 powołany w pkt 7a). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, a organ związany był zaleceniami Sądu. W wyroku z dnia 4 marca 2009 r. (sygn. akt III SA/Łd 607/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zlecił, aby organy przede wszystkim wyjaśniły wątpliwości dotyczące daty wszczęcia postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u S.F., a następnie określiły według jakich przepisów winno być prowadzone. Po wydaniu wyroku przez Sąd weszły w życie przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.). Z przepisów przejściowych - § 11 ust. 2 tego Rozporządzenia wynika, że postępowanie w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. A zatem organ nadal po wejściu w życie powołanych przepisów był zobowiązany do zastosowania się do tych zaleceń Sądu, aby ustalić datę wszczęcia postępowania w przedmiocie choroby zawodowej u skarżącego i określić według jakich przepisów winno być ono prowadzone. Organ administracji zastosował się do zaleceń Sądu w ten sposób, że ustalił, iż Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w 1997 r. nie otrzymał zgłoszenia choroby zawodowej skarżącego, w związku z czym nie wszczął postępowania, a orzeczenia Wojewódzkiej Poradni Chorób Zawodowych i Instytutu Medycyny Pracy były wydane w ramach badań profilaktycznych. Takie stanowisko jest sprzeczne ze stanowiskiem Wojewódzkiej Poradni Chorób Zawodowych i Instytutu Medycyny Pracy i z treścią zapisów zawartych w tych orzeczeniach. Nadal zatem pozostają wątpliwości co do prowadzonego w roku 1997 postępowania przez jednostki orzecznicze. W 1997 r. obowiązywało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Z § 7-10 tego rozporządzenia wynika, że jednostki organizacyjne przesyłają orzeczenie o stanie zdrowia państwowemu terenowemu inspektorowi sanitarnemu, a ten wydaje decyzję na podstawie m.in. tego orzeczenia. W 1997 r. nie było zatem konieczności przesyłania zgłoszenia choroby zawodowej inspektorowi sanitarnemu i taki dokument nie stanowił podstawy do wszczęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Natomiast postępowanie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej było wszczynane zgodnie z § 3 tego w przypadku zaistnienia podejrzenia o chorobę zawodową. Skarżący oświadczył na rozprawie, że podejrzenie choroby zawodowej zgłosił sam do Zakładu Medycyny Przemysłowej za pośrednictwem zakładu zdrowia sprawującego opiekę profilaktyczną nad jego zakładem pracy. Konieczne jest zatem ustalenie - czy orzeczenia nr [...] z dnia [...] r. , nr [...] z dnia [...] r. oraz pismo z dnia [...] r. Instytutu Medycyny Pracy stanowiące odpowiedź na odwołanie skarżącego - były orzeczeniami wydanymi na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia i przesłanymi na podstawie § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Jeśli nie były, to należy wyjaśnić czy takie orzeczenia w tym trybie zostały wydane. Odpowiedzi na to pytanie powinny udzielić jednostki służby zdrowia, które te orzeczenia wydały, a gdyby to nie było możliwe, to oceny takiej powinien dokonać Instytut Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w Ł. Należy bowiem zauważyć, iż postępowanie przed organem I instancji wszczęto po uzyskaniu od skarżącego pisma z dnia 17 lutego 2006 r , które stanowiło jak skarżący zaznaczył – " odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] r nr [...] i odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] nr [...]r. Skarżący zatem powoływał się na określone postępowanie toczące się przed dziewięcioma laty. Organ natomiast potraktował to pismo jak wniosek o wszczęcie postępowania. Tymczasem zgodnie z art. 9 kpa organ powinien wyjaśnić jaka była wola skarżącego i poinformować go o okolicznościach faktycznych i prawnych , które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu w tym składzie mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy nie zastosowały się do zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartego w wyroku z dnia 4 marca 2009 r., bowiem nie poczyniły takich ustaleń, które mogłyby pozwolić na ocenę stanu prawnego według, którego powinno być prowadzone postępowanie. Organy także nie zastosowały się do drugiego zalecenia Sądu, bowiem nie określiły według jakich przepisów postępowanie winno być prowadzone. W dalszym ciągu zatem i te wątpliwości nie zostały wyjaśnione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jeśli okaże się, że powołane wyżej orzeczenia zostały wydane w trybie § 7 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z 1983 r. to należy uznać, że postępowanie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej zostało wszczęte w 1997 r. i powinno być prowadzone na podstawie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z 1983 r. Organ będzie mógł prowadzić postępowanie na podstawie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z 2009 r. tylko wtedy, gdy okaże się, że nie zachodzą przesłanki wynikające z § 11 ust. 2 tego przepisu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. bg