I SA/Sz 456/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi N. Spółki z o.o. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. W dniu 5 listopada 2009r. "N" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej odsetek i prowizji od kredytu na zwrot dopłat oraz różnic kursowych związanych z tym kredytem. Opisując stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że w 2007 roku Spółka zaciągnęła kredyt w celu sfinansowania zwrotu dopłat wcześniej wniesionych przez jej udziałowców, osoby fizyczne. Wniesione dopłaty przez ówczesnych udziałowców przeznaczone były na pokrycie potrzeb inwestycyjnych. Wszystkie koszty związane z kredytem Spółka potraktowała jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Dotychczas poniesione koszty z tego tytułu to odsetki, prowizje od kredytu, zrealizowane ujemne różnice kursowe. W związku z powyższym, "N" Sp. z o.o. zadała pytanie, czy Spółka może zaliczyć w koszty uzyskania przychodu odsetki, prowizje od kredytu oraz zrealizowane różnice kursowe od kredytu zaciągniętego na zwrot dopłat? Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, wnioskodawca stwierdził, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 53 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty podatkowe, dopłat w rozumieniu przepisów Kodeksu Spółek Handlowych oraz ich zwrotu, dlatego - zachowując daleko idącą ostrożność - do tej pory eliminuje z kosztów podatkowych, koszty związane z kredytem na wypłatę dopłat. Spółka podkreśliła, że przepis ten powinien być interpretowany ściśle, bez stosowania wykładni rozszerzającej, dlatego też uważa za nieuprawniony pogląd, zgodnie z którym wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów podlegają wszystkie wydatki ponoszone w związku z dopłatami do spółki bądź ich zwrotem na rzecz wspólników, w tym odsetki od zaciągniętych w tym celu kredytów. Wnioskodawca powołał ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2009 r. (sygn. akt II FSK 234/08), w którym wskazano, że odsetki zapłacone od kredytu na wypłatę dywidendy mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli zaciągnięcie kredytu było racjonalne z ekonomicznego punktu widzenia. W ocenie Spółki, sytuacja taka ma miejsce w odniesieniu do finansowania środkami pochodzącymi z kredytu zwrotu dopłat. Pokrycie tego rodzaju wydatków ze środków własnych naruszyłoby płynność finansową jednostki. Zaciągnięcie przez Spółkę kredytu na powyższy cel wiąże się zatem racjonalnie z prowadzoną działalnością gospodarczą, w konsekwencji odsetki zapłacone z tego tytułu należy uznać - w jej ocenie - za służące zabezpieczeniu źródeł przychodów, i w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, powinny podlegać zaliczeniu w koszty. Zwrot dopłat udziałowcom jest wykonaniem zobowiązania wobec wierzyciela (udziałowca) na takiej samej zasadzie, jak wykonanie innego zobowiązania. Rolą kredytów jest zapewnienie płynności finansowej Spółki, w tym regulowanie bieżących, wymagalnych zobowiązań. Udziałowcy mają prawo wycofać dokonane dopłaty w przypadku zapewnienia innej formy finansowania. W tym przypadku jest to finansowanie przejściowe do czasu uzyskania finansowania na satysfakcjonujących ją warunkach. Tym samym, gdyby Spółka pozbawiona była finansowania przejściowego, pozyskując od razu kredyt, nie byłoby wątpliwości, co do zasadności uznania odsetek jako kosztów podatkowych. Wnioskodawca wskazał, iż podobna sytuacja ma miejsce, gdy kredyt zastępuje dopłaty, gdyż pełni on rolę refinansowania, czyli przedmiotem finansowania są wydatki pokryte dopłatami a nie same dopłaty. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych sankcjonuje różne formy odsetek płaconych na rzecz udziałowców (od dopłat, dywidend, włożonego kapitału, itd.). W tym przypadku odsetki ponoszone są na rzecz podmiotu niezależnego, zgodnie z zasadą racjonalności. Zdaniem Spółki, brak jest podstaw do uznania, że koszt taki nie mieści się w definicji zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odmienna interpretacja przepisów prowadziłaby do naruszenia nie tylko art. 15 ust. 1 ww. ustawy, ale także zasady swobodnego przepływu kapitału, która wynika z art. 56 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Brak możliwości zaliczenia w koszty odsetek, różnic kursowych oraz prowizji od kredytu na zwrot dopłat mógłby skutecznie zniechęcić zagraniczne podmioty do inwestowania w polskie spółki. Pogląd taki podzielił w odniesieniu do kredytów na wypłatę dywidendy Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej powołanym wyroku. W ocenie Spółki, koszty w postaci odsetek, prowizji od kredytu oraz zrealizowane różnice kursowe z tytułu zaciągnięcia przez nią kredytu celem sfinansowania zwrotu dopłat jej udziałowcom, stanowią koszty uzyskania przychodów. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów, w dniu [...] wydał interpretacją indywidualną Nr [...] w której stwierdził, iż stanowisko "N" Sp. z o.o. jest nieprawidłowe w części dotyczącej odsetek i prowizji od kredytu i prawidłowe w części dotyczącej ujemnych różnic kursowych. Uzasadniając swoje stanowisko, organ podatkowy wskazał, iż na mocy art. 12 ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) dopłat wnoszonych do spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, tj. w przepisach Kodeksu spółek handlowych, nie zalicza się do przychodów podatkowych. Jednocześnie, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 53 powołanej ustawy, dopłat o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 11, oraz ich zwrotu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Organ podatkowy wskazał dalej, iż z powołanych przepisów wynika, iż zarówno wniesienie dopłat, o których mowa w art. 177 - 179 Kodeksu spółek handlowych, do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i późniejszy zwrot tych dopłat przez spółkę nie wywołują dla niej skutków podatkowych. Oznacza to, że w analizowanej sytuacji wnioskodawca zaciągnął kredyt w celu dokonania neutralnej podatkowo operacji zwrotu dopłat na rzecz udziałowców. Nadto organ wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał dalej, iż zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dla kwalifikacji podatkowej odsetek i prowizji od kredytu - jako kosztów korzystania z cudzego kapitału - istotne znaczenie ma cel, na jaki podmiot otrzymujący kredyt wydatkuje uzyskane w ten sposób środki pieniężne. Nadto wskazał na treść art.16 ust.1 cyt. ustawy, z którego wynika, iż podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zapłacone albo skapitalizowane odsetki od kredytu oraz wydatki poniesione na zapłatę prowizji od kredytu, jeżeli koszty te służą osiągnięciu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich źródła. Ocena związku tych kosztów z przychodami podatnika wymaga przy tym rozważenia celu przeznaczenia środków finansowych uzyskanych w drodze kredytu. W analizowanym przypadku kredyt został zaciągnięty dla potrzeb sfinansowania zwrotu dopłat wniesionych do Spółki przez udziałowców. Dokonanie tego zwrotu nie wywołuje skutków w podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty uzyskania kredytu w postaci przedmiotowych odsetek i prowizji mają zatem na celu realizację tej neutralnej podatkowo operacji, a nie uzyskanie przychodów podatkowych. Nie służą również zachowaniu ani zabezpieczeniu źródła uzyskiwania przychodów. Zdaniem organu podatkowego oznacza to, że odsetki i prowizje od kredytu zaciągniętego na zwrot dopłat nie spełniają podstawowej przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów, określonej w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. przesłanki celowości poniesienia. Odnośnie drugiego rodzaju kosztów wskazanych przez wnioskodawcę, tj. zrealizowanych ujemnych różnic kursowych związanych z kredytem zaciągniętym na zwrot dopłat, organ podatkowy przytoczył treść przepisu art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z którego wynika, że różnice kursowe, mające wpływ na podstawę opodatkowania, mogą powstać w dacie spłaty kredytu, który został zaciągnięty i jest spłacany w walucie obcej, przy czym dla ich zaistnienia konieczny jest faktyczny transfer środków. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał dalej, że unormowania art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wiążą kwestii wykazywania ujemnych różnic kursowych związanych z kredytem po stronie kosztów uzyskania przychodów podatnika z celem, na jaki zaciągnięty został ten kredyt. Wobec powyższego, w analizowanym przypadku, ujemne różnice kursowe, ustalone zgodnie z art. 15a ust. 3 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, powiększają koszty uzyskania przychodów wnioskodawcy. Nadto organ podatkowy wskazał, iż nie dokonał oceny stanowiska Wnioskodawcy w części dotyczącej uznania wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odsetek od kredytu zaciągniętego w związku ze spłatą dopłat, za naruszenie zasady swobodnego przepływu kapitału, wynikającej z art. 56 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zagadnienie to wykracza bowiem poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji "N" Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 8 marca 2010 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotowej interpretacji zarzucono naruszenie art. 15 ust.1, art. 16 ust. 1 pkt 53, art. 16 ust. 1 pkt 13a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 14h w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W ocenie skarżącej Spółki, aby wydatki podatnika mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu konieczne jest po pierwsze, aby zostały one poniesione przez podatnika, który zalicza te wydatki do kosztów uzyskania przychodu. Po drugie, koszt musi być poniesiony przez podatnika definitywnie. Po trzecie, istotne jest również to, któremu celowi służyło poniesienie kosztów. Koszty muszą być bowiem poniesione w celu, którym jest uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Po czwarte, by wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, konieczne jest wykazanie przez podatnika związku - choćby pośredniego - poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W opinii Spółki, wszystkie warunki wskazane powyżej zostały spełnione. Zdaniem Spółki wydatki z tytułu odsetek oraz prowizji bankowych od kredytu (własnego) zaciągniętego w celu sfinansowania zwrotu dopłat poniesione zostały przez Spółkę, w sposób definitywny, z własnych zasobów majątkowych, w celu co najmniej zachowania oraz zabezpieczenia źródeł przychodów w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Wobec powyższego, nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, aby w przypadku sfinansowania kredytem zwrotu dopłat udziałowcom odmawiać prawa do zaliczenia odsetek, prowizji do kosztów podatkowych, a w przypadku sfinansowania wypłaty dywidendy takie prawo przyznawać. Na poparcie swojego stanowiska Spółka wskazała na orzecznictwo sądowe. Dyrektor Izby Skarbowej w B., pismem z dnia [...] o nr [...] stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej kosztów związanych z kredytem zaciągniętym na zwrot dopłat. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, "N" Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 30 kwietnia 2010 r., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na interpretację indywidualną z dnia [...]. Zaskarżonemu aktowi, skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 i 121 § 1 tej ustawy, w zw. z art. 15 ust.1, art. 16 ust. 1 pkt 53, art. 16 ust. 1 pkt 13a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca pokrótce opisała stan faktyczny sprawy i powtórzyła argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Spółki, zapłacone odsetki a także prowizje bankowe od kredytów na sfinansowanie zwrotu udziałowcom dopłat nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., co oznacza, że prawo do ich zaliczenia do kosztów podatkowych należy rozpatrywać w oparciu o art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. Na poparcie swojego stanowiska Spółka ponownie wskazała na orzecznictwo sądowe. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a."), takiej kontroli podlegają również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń - zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwanej dalej p.p.s.a.) - uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonawszy oceny zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego, wydanej w sprawie indywidualnej zainicjowanej wnioskiem "N" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. w kontekście w/w kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżony akt nie narusza ani prawa materialnego, ani procesowego w sposób, który mógłby stanowić podstawę do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiot sporu, w rozpatrywanej sprawie ogranicza się do różnicy poglądów w kwestii interpretacji przepisów zawartych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., zwanej dalej updp) dotyczących możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków na zapłatę odsetek i prowizji od kredytu zaciągniętego w celu sfinansowania zwrotu dopłat na rzecz udziałowców. Zasady zaliczania kosztów podatnika podatku dochodowego od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów regulują przepisy art. 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.). Z ich postanowień wynika, iż o zakwalifikowaniu danego wydatku podatnika do kosztów uzyskania przychodów, decyduje spełnienie przesłanki zawartej w art. 15 ust. 1 – tj: by były to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. A zatem istotne znaczenie ma cel, na jaki podmiot otrzymujący kredyt wydatkuje uzyskane w ten sposób środki pieniężne. Ocena celowości wydatku, polega na analizie kwestii istnienia związku przyczynowego pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania . Koszty uzyskania kredytu w postaci odsetek i prowizji są bezpośrednio związane z uzyskaniem kwoty kredytu. Ocena ich celowości wymaga uwzględnienia celu, na jaki są przeznaczone środki otrzymane tytułem kredytu. W przedstawionym przez skarżącą Spółkę stanie faktycznym, kredyt został zaciągnięty dla potrzeb sfinansowania zwrotu dopłat, wniesionych do Spółki przez udziałowców. Sąd podziela stanowisko organu, iż dokonanie tego zwrotu nie wywołuje skutków w podatku dochodowym od osób prawnych. Na mocy art. 16 ust. 1 pkt 53 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dopłat o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 11, oraz ich zwrotu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 pkt 11 cyt. ustawy, dopłat wnoszonych do Spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach tj: w przepisach Kodeksu spółek handlowych, nie zalicza się do przychodów podatkowych. Treść przepisów ustawy podatkowej wskazuje zatem, że dokonywane dopłaty oraz ich ewentualne zwroty są w swych skutkach podatkowych neutralne. Skoro zatem nie są one przychodem, to tym samym związanych z nimi powinności finansowych, nie można uznać za koszty uzyskania przychodu. Wydatki te nie mogą być bowiem postrzegane jako poniesione "w celu uzyskania przychodu", jeśli pozostają one w związku z czymś, co z woli ustawodawcy za przychód nie zostało uznane. Skoro zatem zwrot dopłat nie wiąże się z powstaniem przychodów powiększających podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym ani z zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródeł przychodów Spółki, wydatki poniesione przez nią w celu pozyskania środków finansowych na dokonanie tej operacji nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W powyższym zakresie Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2007 r. ( sygn. akt II FPS 5/07). W wyroku tym zawarta została teza, że " skoro w myśl art.12 ust.4 pkt 3 i pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie zalicza się ani dopłat wnoszonych do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, ani dopłat zwracanych udziałowcom zgodnie z odrębnymi przepisami, to tym samym związanych z nimi powinności finansowych, w tych ramach także wydatków będących konsekwencją ich nieterminowego spełnienia, nie można uznać za koszty uzyskania przychodów". W powołanym wyroku stan faktyczny jest inny niż przedstawiony w niniejszej sprawie, gdyż chodziło o odsetki od nieterminowego zwrotu dopłat, jednakże istota zagadnienia jest tożsama, wszelkie powinności finansowe związane ze zwrotem dopłat nie mogą być postrzegane jako poniesione w celu uzyskania przychodu gdyż pozostają one, wtedy kiedy następuje ich wpłata obojętne dla przychodu zgodnie z art.12 ust.4 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odnosząc się do argumentacji Spółki, powołującej się na wyrok NSA z 10.06.2009 r. sygn. akt II FSK 234/08 zawierający tezę, że " zaciągnięcie przez Spółkę kredytu na wypłatę dywidendy należy traktować, jako wydatek związany z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą w rozumieniu art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz.654 ze zm.), to należy wyraźnie zaznaczyć, że pomiędzy sytuacją kiedy Spółka zaciąga kredyt na wypłatę dywidendy a sytuacją kiedy zaciąga kredyt na zwrot dopłat, zachodzą istotne różnice o charakterze prawnym ( por. wyrok NSA z 10.12.2007 r. sygn. akt II FPS 5/ 07). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że organ podatkowy prawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art.14 c § 2 w zw. z art.120 i 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zaskarżona interpretacja indywidualna spełnia wymogi formalne określone powołanymi przepisami. Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Okoliczność, że organ podatkowy odmiennie niż strona zinterpretował przepisy podatkowe nie oznacza automatycznie, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie odpowiada przepisom prawa, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.