II GSK 1507/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 491/10 w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę T. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej SKO) z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Referując stan sprawy, Sąd I instancji wskazał, że Prezydent Miasta S., występujący w sprawie jako wierzyciel, wystawił wobec T. M., po uprzednim doręczeniu zobowiązanemu upomnienia, tytuł wykonawczy z dnia [...] czerwca 2009 r., obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie 2.150 zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie 8,80 zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności organ wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 19 poz. 115 z 2007 r. ze zm.; dalej udp.) oraz uchwałę nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 113 poz. 115 ze zm.) zmienioną uchwałą nr XXIX/576/04 z dnia 29 września 2009 r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego został doręczony zobowiązanemu w dniu [...] sierpnia 2009 r. T. M. zgłosił zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, zarzucając błędne wskazanie podstawy prawnej należności poprzez zakwestionowanie ważności powołanych uchwał Rady Miasta S. jako niezgodnych z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483); określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w przepisie art. 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 229 poz. 1954 z 2005 r. ze zm.; dalej upea.); naruszenie art. 33 pkt 1, 2, 7 w związku z art. 15 § 1 upea. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Prezydent Miasta S., działając jako organ egzekucyjny, uznał zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wyjaśniając że egzekucja administracyjna jest dopuszczalna z uwagi na doręczone upomnienie czego wymaga art. 15 § 1 upea. Następnie SKO stwierdziło, że w stosunku do postępowania regulowanego przepisami upea. nie ma zastosowania zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wynikająca z przepisu art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm.; dalej Kpa.). W ocenie SKO przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakładają na organ egzekucyjny obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego w celu udowodnienia zarzutów podniesionych przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. SKO wskazało, że na podstawie delegacji ustawowej uregulowanej w przepisie art. 13 ust. 2 udp. rada gminy (miasta) może określić sposób pobierania opłaty dodatkowej, a zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania są wystarczającym środkiem dowodowym dla wykazania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, powstającego z mocy prawa. Organ odniósł się do twierdzeń skarżącego, że to nie on użytkował pojazd w dniach wskazanych w upomnieniu i wyjaśnił, że skoro nie zostały przedstawione na tę okoliczność żadne dowody, Prezydent Miasta S. miał prawo domniemywać, że korzystającym z parkingu był właściciel pojazdu. Kwestię zgodności uchwał z prawem SKO pozostawiło poza zakresem rozważań, ponieważ organem właściwym do kontroli zgodności aktów prawa miejscowego z obowiązującym prawem jest wojewoda. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 124 § 1 Kpa. w związku z art. 18 upea. oraz naruszenie art. 33 pkt 1 upea. Uzasadniając wyrok, Sąd I instancji podzielił stanowisko SKO, iż obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa i ma być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego – zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej. Z tego względu dla realizacji wskazanego obowiązku nie jest wymagane wydanie indywidualnego aktu administracyjnego np. decyzji, a co więcej ustawodawca nie upoważnił organów do wydawania takich aktów. Sformułowanie ustawy "opłaty są pobierane" potwierdza zasadność wniosku. Zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania umieszczone przez inspektora SPP (Strefy Płatnego Parkowania) na szybie samochodu jest dokumentem potwierdzającym nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi dla użytkownika pojazdu jedynie informację o powstaniu obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. W przypadku skarżącego niesporne jest, że dochodzona od niego kwota jest konsekwencją braku uiszczenia w 46 przypadkach opłaty za parkowanie, tak jak niesporne jest, że wystawiony wobec skarżącego jako zobowiązanego tytuł wykonawczy został skutecznie doręczony. Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 upea. z uwagi na fakt, że tytuł egzekucyjny zawierał wszystkie wymagane przez przepis art. 27 upea. elementy. WSA nie podzielił stanowiska skarżącego, że postanowienia powołanych wyżej uchwał są sprzeczne z Konstytucją i udp., ponieważ to na podstawie przepisu art. 13 b ust. 4 oraz art. 13 f ust. 2 cyt. ustawy rada gminy została upoważniona do określenia sposobu pobierania opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania oraz opłat dodatkowych, co Rada Miasta S. prawidłowo wykonała. W ocenie Sądu I instancji, sformułowanie "opłatę dodatkową uiszcza się w biurze strefy płatnego parkowania lub na rachunek bankowy", mieści się w zakresie pojęcia "określenia sposobu pobierania opłat" i nie zmienia ono podmiotu będącego beneficjentem tych opłat, czego potwierdzeniem jest, że upomnienie do uiszczenia opłaty dodatkowej podpisała osoba upoważniona przez Prezydenta Miasta S., a tytuł wykonawczy wystawiony został przez odpowiedni organ. Jak podkreślił Sąd, nie może budzić wątpliwości, ze czynności techniczne związane z poborem opłat mogą wykonywać osoby wskazane przez Radę Miasta jako przez upoważniony przez ustawodawcę organ. Upomnienie do zapłaty należności podpisała osoba z upoważnienia Prezydenta miasta S., a tytuł wykonawczy wystawiony został przez ten organ. W ocenie Sądu I instancji, wskazywane przez skarżącego uchwały nr XX/365/04 Rady Miasta Szczecin z 26 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą "Miejski Zakład Obsługi Gospodarczej" (dalej przywoływany jako MZOG) i uchwały nr LV/1032/06 z 24 kwietnia 2006 zmieniającej wcześniejszą uchwałę nie mogą świadczyć o pozbawieniu zarządcy drogi prawa poboru opłat na rzecz innego podmiotu, bowiem powołanie takiego zakładu budżetowego (MOZG) i upoważnienie go do wykonywania określonych czynności technicznych związanych z poborem opłat w niczym nie ograniczyły ustawowego prawa zarządcy drogi do poboru opłat. Jak stwierdził WSA, nie sposób uznać, że wszystkie czynności techniczne i organizacyjne związane poborem opłat miałby wykonywać bezpośrednio Prezydent Miasta jako zarządca drogi. Sąd ocenił jako prawidłowe nieuwzględnienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu naruszenia przepisu art. 33 pkt 2 upea. poprzez niewymierzenie obowiązku w drodze decyzji lub postanowienia, ponieważ możliwe jest stosowanie egzekucji administracyjnej zarówno wtedy, gdy obowiązek wynika z decyzji lub postanowienia jak i gdy wynika bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 upea.). WSA uznał, że termin wnoszenia opłat dodatkowych, nie został bezpośrednio określony, jednak nie zgodził się ze skarżącym, że termin taki nie istnieje, wskazując za jego początek dzień sporządzenia zawiadomienia o nieopłaconym postoju, w związku z czym nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisu art. 15 § 1 upea. Sąd uznał, że logiczna wykładnia przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 udp. wskazuje, iż "korzystającym z drogi" w chwili parkowania pojazdu w SPP jest osoba pozostawiająca pojazd w tej strefie (osoba kierująca pojazdem), gdyż jest to osoba, która posiada (a przynajmniej powinna posiadać) świadomość parkowania pojazdu w takiej strefie i praktycznie tylko ona może w tym momencie dokonać technicznej czynności dokonania. W ocenie Sądu, prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów udp. uzasadnia stwierdzenie, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie obciąża co do zasady właściciela pojazdu. Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się organu egzekucyjnego do zarzutu naruszenia przepisu art. 21 ust. 1a udp. poprzez nieposiadanie przez pracowników MZOG uprawnień do pozyskiwania i przetwarzania danych osobowych, Sąd stwierdził, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd uznał również, że naruszenie polegające na nieodniesieniu się do zarzutu dotyczącego niedopuszczalności egzekucji z powodu wykonywania przez pracowników MZOG czynności związanych z obsługą strefy płatnego parkowania należy również uznać za niemogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w S. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Kasator zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 1 udp. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 2 pkt. 3 i 4 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i ust 1a tej ustawy oraz w zw. z art. 2 i art. 94 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przy pobieraniu opłat, kontroli ich dokonania oraz poboru opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych przez organy administracji publicznej nie stosuje się odpowiednio zasad dotyczących dokonywania ich poboru przez organy wymienione w ustawie, tj. zarządcę drogi lub zarząd, co prowadzi w konsekwencji do przyjęcia, że opłaty te może pobierać oraz dokonywać innych czynności z tym zawiązanych dowolny podmiot nie mający umocowania ww. ustawie, a co za tym idzie uznaniu, że z przepisów art. 13b ust. 7 oraz art. 13f ust. 3 udp. wynika, że rolę zarządcy drogi lub zarządu drogi może wykonywać dowolny podmiot powołany przez Radę Miasta; 2) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. art. 33 upea., art. 13b ust. 7 i art. 13f ust 1 udp. oraz w zw. z art. 13 ust.1 pkt 1, art.19 ust. 2 pkt. 4, art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i ust. 1a tej ustawy poprzez przyjęcie, iż pobieranie opłat, kontrola ich dokonania oraz pobór opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych może dokonywać podmiot nie mający umocowania w ustawie o drogach publicznych, podczas gdy brak jest podstaw do takiej konstatacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło do nieuznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i dalej oddalenia skargi; 3) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art.151 p.p.s.a. w zw. art. 1 tejże ustawy, w zw. z art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. utd. oraz w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. art.19 ust 2 pkt. 4, art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i ust. 1a utd., poprzez przyjęcie, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., że nie było konieczne zbadanie, czy MZOG posiada stosowne uprawnienia ustawowe do pobierania opłat, kontroli ich wniesienia oraz poboru opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych gdyż nie mają one wpływu na wynik sprawy i takie czynności mogą być przekazane do wykonywania przez zakład budżetowy powołany uchwałami, podczas gdy brak jest podstaw do takiej konstatacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do oddalenia skargi; 4) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwie sporządzenie uzasadnienia poprzez pominięcie pełnego wyjaśnienia poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., że MZOG jest właściwym podmiotem umocowanym ustawowo do pobierania opłat, kontroli ich wniesienia oraz poboru opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do oddalenia skargi, jak również uniemożliwiło odtworzenie rozumowania Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Co istotne, granice kontroli kasacyjnej zakreśla, zgodnie z art. 176 p.p.s.a. jej autor, oznaczając zaskarżone orzeczenie, wskazując czy zaskarża je w całości czy w części i przytaczając podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, a także wnioskując o uchylenie lub zmianę wskazanego orzeczenia. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest więc weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 – 240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2706/04; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 329/06). Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok, którym Sąd I instancji, uznając za prawidłowe stanowisko organu w przedmiocie uznania zarzutów skarżącego T. M. za nieuzasadnione, stwierdził na wstępie, iż zgodnie z przepisem art. 33 pkt 1) – 10) upea. zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jednakże ich podstawą mogą być wyłącznie przesłanki enumeratywnie wskazane w tym przepisie. Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla wyniku sprawy kasacyjnej, bowiem kasator, formułując w ramach obu wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstaw zarzuty, ani nie powiązał ich z konkretną podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji w administracji, ani nie postawił samodzielnego zarzutu naruszenia art. 33 upea. w prawidłowy sposób tzn. wskazujący na określoną w pkt od 1) do 10) tego artykułu podstawę zarzutu. Tymczasem, mając na uwadze przedmiot sprawy kontrolowanej z perspektywy zaskarżonego wyroku, zarzuty skargi kasacyjnej wraz z ich argumentacją powinny koncentrować się wokół jednej z wymienionych w cyt. przepisie przesłanek lub przynajmniej powinny do niej zmierzać, czego w skardze kasacyjnej zabrakło. Stosownie do poczynionych na wstępie uwag, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełnienia skargi kasacyjnej lub stawiania hipotez co do treści w niej niewypowiedzianych lub niedopowiedzianych, a tak ma się rzecz z określonym w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzutem naruszenia art. 33 upea. powiązanym z art. 151 p.p.s.a. i pozostałymi wskazywanymi wcześniej przepisami ustawy o drogach publicznych. Kasator, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o drogach publicznych oraz przepisów Konstytucji RP, kwestionuje niedochowanie ustawowych zasad dokonywania poboru opłat parkingowych i opłat dodatkowych przez powierzenie ich zamiast zarządcy lub zarządowi drogi podmiotom niemającym umocowania w ustawie, co zaakceptował WSA, aprobując błędne rozstrzygnięcie odmawiające uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stanowisko autora skargi kasacyjnej jest nieprawidłowe i zmierza w istocie do zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczonych opłat parkingowych z powołaniem się na wadliwość procedury pobierania opłat. Na wstępie przypomnieć należy, że obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 udp. a zgodnie z art. 13b ust. 7 tej ustawy opłatę pobiera zarząd drogi, zaś w razie jego braku zarządca drogi. W przypadku nieuregulowania należnej opłaty za postój w SPP pobierana jest, stosownie do art. 13f ust. 1 i 3 udp., przez zarząd drogi lub zarządcę drogi opłata dodatkowa. Zgodnie z art. 13f ust. 2 cyt. aktu prawnego wysokość i sposób pobierania opłaty dodatkowej ustala organ stanowiący gminy lub miasta. Przyjęta przez Radę Miasta Szczecin uchwała nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 113 poz. 115 ze zm.) określiła m.in. obszar stanowiący Strefę Płatnego Parkowania, wysokość opłat oraz wysokość opłaty dodatkowej za niewniesienie opłaty za parkowanie w SPP, stwierdzając w § 11 ust. 2, że opłata ta powstaje z mocy prawa, a także iż uiszcza się ją w Biurze Strefy Płatnego Parkowania ( § 11 ust. 4 uchwały ). Opłaty niewniesione podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (9 § 11 ust. 3 cyt. uchwały ). Przyjęty przez Radę Miasta S. na podstawie art. 13b ust. 6 i art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych akt prawny, zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, stanowi źródło obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania tego organu i dopóki obowiązuje - musi być respektowane przez wszystkie inne organy, również prowadzące egzekucję należności podjętą uchwałą określonych. Należy przede wszystkim zauważyć, że skarżący nie kwestionuje ani ustalonego faktu wielokrotnego nieopłacenia postoju w Strefie Płatnego Parkowania pojazdu należącego do niego, ani wyliczonej kwoty z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczone opłaty parkingowe. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie jest też podważane otrzymanie przez skarżącego upomnienia ( data doręczenia [...] marca 2009 r. ) oraz doręczenie mu tytułu wykonawczego ( odpis doręczony dnia [...] sierpnia 2009 r. ). Wskazać należy, iż tytuł wykonawczy zobowiązany może podważyć, korzystając z instytucji złożenia zarzutu sformułowanego w oparciu o jedną lub więcej podstaw z art. 33 pkt od 1) do 10) upea. Zgłoszony zarzut stanowi sposób zaskarżenia wszczęcia egzekucji, a prowadzone w tym przedmiocie postępowanie ogranicza się do wskazanej przez zobowiązanego podstawy zarzutu, którym w przedmiotowej sprawie był art. 33 pkt 2, pkt 4, pkt 1,2 i 7 w związku z art. 15 § 1 upea. oraz pkt 10 w związku z art. 27 pkt 3 upea. Sąd I instancji, uznając wszystkie wymienione przez skarżącego zarzuty za niezasadne, prawidłowo i wyczerpująco wyjaśnił powody takiej oceny, stąd Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niecelowe powtarzanie całej powołanej w zaskarżonym wyroku argumentacji. Można jedynie dodać, że techniczne i organizacyjne czynności związane z działaniem SPP, które powierzone zostały przez Radę Miasta S. pracownikom MZOG nie są tożsame z czynnością pobrania opłaty i opłaty dodatkowej, co zgodnie z art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 udp. przynależy do zarządu lub zarządcy drogi i takie też było stanowisko Sądu I instancji. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie stwierdził, iż poborem opłat mogą zajmować się inne jednostki poza tymi, które wskazuje ustawa o drogach publicznych. Powyższe prowadzi do wniosku, iż zarzut naruszenia przez WSA wskazanych przepisów należy uznać za nieusprawiedliwiony. Podkreślić należy wreszcie, iż zarzuty kasacyjne wymierzone są pośrednio w tytuł wykonawczy, a ten wystawiony został w związku z niespornym niewywiązaniem się skarżącego z obowiązku nałożonego ustawą o drogach publicznych oraz obowiązującymi i przywołanymi wyżej przepisami prawa miejscowego przyjętymi zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, a więc również w zgodzie z art. 2 ustawy zasadniczej. Jak wynika z samego tytułu wykonawczego został on wystawiony przez zarządcę drogi - Prezydenta Miasta S. ( poz. 45 i 52 tytułu ) z podpisem inspektora działającego z upoważnienia tego organu, zaś klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji zawiera w poz. 66 pieczęć nagłówkową Prezydenta Miasta S., Wydziału Podatków, Opłat i Egzekucji, a w pozycji 67 podpis głównego specjalisty w Wydziale Podatków, Opłat i Egzekucji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania legalności tak wystawionego tytułu egzekucyjnego, a do tego zmierza skarga kasacyjna; z tytułu wykonawczego wynika jednoznacznie, że opłaty dochodzi zarządca drogi. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem sporządzone przez Sąd I instancji uzasadnienie wyroku nie uchybiło w niczym ustawowym zasadom jego sporządzania. WSA w sposób jasny i uporządkowany przedstawił ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia, odnosząc ją tak do stanu faktycznego sprawy, jak też do obowiązującego stanu prawnego. Brak wątpliwości co do braku naruszenia zasad prawidłowego sporządzenia uzasadnienia odnosi się również do wyjaśnienia dotyczącego wadliwości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Ocena Sądu, iż błąd nie miał wpływu na wynik sprawy jest konsekwencją wcześniejszego poglądu co do możliwości wykonywania związanych z płatnym parkowaniem czynności pomocniczych przez pracowników MZOG. Zastrzec w tym miejscu wypada, iż poza rozpatrywaną przez Sąd I instancji sprawą znalazła się kwestia legalności uchwał w sprawie powołania miejskich jednostek czy zakładów budżetowych jako nie stanowiących podstawy prawnej do ustalania zasad płatnego parkowania na terenie S., w tym między innymi do ustalania opłaty dodatkowej i sposobu jej uiszczania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.