II SA/Wa 797/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2010 r. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. K. W. wniosła skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: K. W. w dniu 8 września 2009 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. W dniu 21 października 2009 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. Oddziału Zamiejscowego w K. została przekazana przez PUP dokumentacja sprawy K. W. w celu przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wśród przekazanych do WUP dokumentów znajdował się formularz E-301 potwierdzający okres ubezpieczenia spełniony przez zainteresowaną na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Wielkiej Brytanii). Marszałek Województwa [...] wydał w dniu [...] listopada 2009 r. decyzję o przyznaniu K. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych po okresie 90 dni karencji, tj. od dnia 8 grudnia 2009 r. Od powyższej decyzji K. W. wniosła odwołanie, w którego treści oświadczyła, że rozwiązanie przez nią stosunku pracy z pracodawcą brytyjskim nastąpiło w wyniku "zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy", poprzez rozwiązanie umowy przez pracodawcę. Mając na względzie ww. okoliczności wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w razie konieczności kontakt z HM Revenue, instytucją odpowiedzialną za wydanie zaświadczenia E-301 w Wielkiej Brytanii. Minister Pracy i Polityki Społecznej, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy budzi poważne wątpliwości, co do zasadności uznania K. W. za pracownika powracającego w rozumieniu przepisów wspólnotowych. Organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy powinien zatem, po zebraniu dodatkowych informacji ocenić, czy wnioskodawczyni może być uznana za pracownika powracającego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71. W przypadku zaś, gdy organ I instancji dokona pozytywnych ustaleń w tym zakresie, powinien również przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, co do przyczyn rozwiązania przez stronę ostatniej umowy o pracę w Wielkiej Brytanii. Marszałek Województwa [...], rozpoznając ponownie sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., orzekł o odmowie przyznania K. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zainteresowana nie spełniła ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie może zostać uznana za pracownika powracającego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71, który podczas pracy za granicą posiadał miejsce zamieszkania w Polsce. Od powyższej decyzji K. W. wniosła w przewidzianym terminie odwołanie, w którym zakwestionowała ustalenia organu I instancji, że podczas pracy w Wielkiej Brytanii nie posiadała miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że nie mieściło się tu centrum jej interesów życiowych. Na poparcie powyższego stanowiska powołała się na fakt, iż przez cały czas pobytu w Wielkiej Brytanii była zameldowana na stałe w Polsce, ponadto regularnie tu przebywała, korzystała z odpłatnych usług medycznych, nabywała liczne dobra materialne, a także posiadała rachunek bankowy. Do odwołania załączyła poświadczone za zgodność z oryginałem kopie: dowodu osobistego oraz biletów lotniczych. Podniosła też, że jej odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczyło kwestii błędu w formularzu E-301, a nie jej statusu pracownika powracającego do miejsca zamieszkania. Rozpoznając powyższe odwołanie Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. wydaną na podstawie art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 67 ust. 3 i art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1, ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że Marszałek Województwa [...] w toku ponownego rozpoznawania sprawy miał obowiązek rozpatrzyć na nowo wszystkie okoliczności, w tym prawidłowość uznania K. W. za osobę powracającą do swojego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71. W rozpatrywanej sprawie strona ubiega się bowiem o prawo do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednak, że ostatnie okresy ubezpieczenia spełniła ona na terytorium Wielkiej Brytanii. W konsekwencji, zgodnie z art. 67 ust. 3 ww. rozporządzenia okresy te nie mogą być co do zasady uwzględnione przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Na poparcie powyższej tezy organ powołał się na orzeczenie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS) w sprawie C-272/90 - van Noorden (ECR 1991/5/1-02543). Podkreślił też, że wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 71 ust. 1 pkt b (ii) ww. rozporządzenia, który stanowi, że pracownik najemny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkuje lub który powraca na to terytorium korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Aby jednak bezrobotny mógł korzystać ze świadczeń z tytułu bezrobocia w państwie, w którym nie był ostatnio zatrudniony (na podstawie art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71) musi on nie tylko oddać się do dyspozycji służb zatrudnienia, ale także udokumentować fakt zamieszkania w tym państwie podczas zatrudnienia w innym państwie członkowskim UE, EOG lub Szwajcarii. Zgodnie natomiast z orzeczeniem ETS w sprawie C-76/76 - di Paoto (ECR 1977/1/00315) pojęcie państwa, w którym pracownik zamieszkuje, pojawiające się w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71, musi zostać ograniczone do państwa, gdzie pracownik, chociaż pracujący w innym państwie, w dalszym ciągu stale przebywa i gdzie mieści się także stałe centrum jego interesów. Przeniesienie obowiązku wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z państwa członkowskiego będącego miejscem ostatniego zatrudnienia do państwa członkowskiego stanowiącego miejsce zamieszkania jest bowiem uzasadnione jedynie dla tej kategorii pracowników, którzy zachowują bliską więź z krajem, w którym osiedlili się i zwykle mieszkają. Jednak nie byłoby to uzasadnione, gdyby - z uwagi na zbyt szeroką interpretację terminu miejsca zamieszkania - doprowadzono do sytuacji, kiedy wszyscy pracownicy migrujący zatrudnieni w jednym państwie członkowskim, których rodziny mieszkają na stałe w innym państwie członkowskim, zostali objęci wyjątkiem zawartym w art. 71 rozporządzenia 1408/71. Takie stanowisko znajduje też potwierdzenie w decyzji Komisji Administracyjnej Nr 160 z dnia 28 listopada 1995 roku, dotyczącej zakresu stosowania artykułu 71 (1) (b) (ii) rozporządzenia Rady (EWG) 1408/71 w sprawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na rzecz pracowników niebędących pracownikami przygranicznymi, którzy w trakcie swojego ostatniego okresu zatrudnienia mieszkali na stałe na obszarze państwa członkowskiego innego niż państwo właściwe. Jak wynika natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego K. W. przebywała na terytorium Wielkiej Brytanii od stycznia 2007 r. do sierpnia 2009 r., tj. przez ponad dwa i pół roku, a celem jej wyjazdu było "poszerzenie własnych zainteresowań" i "zdobycie doświadczenia". Z kolei formularz E-301 wskazuje, że zainteresowana pracowała w Wielkiej Brytanii od kwietnia 2007 r. do sierpnia 2009 r., tj. przez ponad dwa lata. Z treści jej oświadczenia wynika, że podczas pobytu na terytorium Wielkiej Brytanii była zatrudniona na terytorium tego państwa na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, co wydaje się dowodzić, że założyła w Wielkiej Brytanii trwały ośrodek interesów zawodowych. Załączone do odwołania kopie biletów lotniczych potwierdzają natomiast jej pobyty w Polsce jedynie w lipcu 2008 r. oraz czerwcu 2009 r., tj. dwa razy w ciągu dwóch lat. Analiza powyższych okoliczności wskazuje zatem jednoznacznie, że centrum interesów życiowych K. W. podczas ostatniego okresu zatrudnienia była Wielka Brytania. Tym samym nie może być ona traktowana jako osoba powracająca do swojego miejsca zamieszkania i nie może skorzystać z uprawnień określonych w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71, gdyż przyjeżdżając do Polski w istocie zmieniła miejsce zamieszkania. Biorąc pod uwagę ww. okoliczności, a także fakt, że K. W. nie udokumentowała, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP, żadnych spełnionych na terytorium Polski okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych w rozumieniu art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie jest możliwe przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. W., powołując się na treść art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71 podkreśliła, że oddała się do dyspozycji służb zatrudnienia w Polsce oraz udokumentowała fakt zamieszkania w tym państwie podczas zatrudnienia w Wielkiej Brytanii. W ocenie skarżącej jej sytuację można uznać jako status pracownika transgranicznego, czego dowodzą również materiały zgromadzone na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Pracownik transgraniczny całkowicie bezrobotny ma natomiast możliwość wyboru systemu, z którego zasiłek dla bezrobotnych będzie mu przyznany. Skarżąca zaznaczyła, iż nie ma ściśle określonego czasu przebywania poza granicami państwa macierzystego, który dyskwalifikowałby daną osobę do prawa ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych przy wskazaniu zachowania bliskiej więzi z krajem. Nie ma też przepisu, który pozbawiałby ją prawa bycia osobą powracającą, ponieważ jej stałe miejsce zameldowania przez ostatni okres było w Polsce. Podkreśliła, że nie posiadała trwałego meldunku w Wielkiej Brytanii, ponieważ taki, zgodnie z procedurą europejskiego prawa mogłaby otrzymać po 5 latach bycia rezydentem tego państwa oraz spełnieniu wielu innych warunków. Skarżąca przypomniała też, iż powodem wniesienia przez nią odwołania od pierwotnej decyzji Marszałka Województwa [...] przyznającej jej prawa do zasiłku na okres 3 miesięcy był błędny zapis w formularzu E-301, który pozbawił ją pełnego 6 - miesięcznego okresu zasiłkowego. Dlatego też zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przywrócenie mocy decyzji z dnia [...] 1istopada 2009 r. przyznającej jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 3 miesięcy lub też wstrzymanie się od rozpoznania sprawy do czasu dostarczenia przez nią kolejnego formularza E-301. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż organy administracji obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno więc dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Art. 107 k.p.a. stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżąca ubiegała się o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r., w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie poprzez zaliczenie okresu jej zatrudnienia w Wielkiej Brytanii od 8 kwietnia 2007 r. do 22 sierpnia 2009 r. do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce. Zgodnie z art. 67 ww. rozporządzenia, bezrobotny, ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia, ma co do zasady prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstw państw członkowskich Unii Europejskiej (UE), pozostałych państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacji Szwajcarskiej (Szwajcarii) pod warunkiem, że ukończył ostatnio okresy zatrudnienia zgodnie z ustawodawstwem, na podstawie którego występuje o przyznanie świadczenia. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 71 ust. 1 pkt b (ii) tego rozporządzenia, który stanowi, iż pracownik najemny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkuje lub który powraca na to terytorium korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Przeniesienie obowiązku wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z państwa członkowskiego będącego miejscem ostatniego zatrudnienia do państwa członkowskiego stanowiącego miejsce zamieszkania jest w świetle tego przepisu uzasadnione dla tej kategorii pracowników, którzy zachowują bliską więź z krajem, w którym osiedlili się i zwykle mieszkają. Skarżąca ubiegała się o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o okresy zatrudnienia spełnione wyłącznie na terytorium Wielkiej Brytanii, a zatem w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią było ustalenie, czy może być uznany w świetle art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia za osobę mającą w okresie tego zatrudnienia miejsce zamieszkania w Polsce lub powracającą na terytorium tego kraju. W świetle orzecznictwa ETS wyrażenie "państwa członkowskiego w którym pracownik zamieszkuje" należy ograniczyć do państwa, w którym pracownik, choć jest zatrudniony w innym państwie członkowskim, zwykle mieszka i gdzie koncentrują się jego interesy życiowe. Oceniając zatem możliwość zastosowania art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia należy wziąć pod uwagę długość i ciągłość zamieszkiwania, zanim dana osoba przeprowadziła się, czas trwania i cel nieobecności, charakter zatrudnienia podjętego w innym państwie członkowskim, a także uwarunkowane tymi okolicznościami intencje danej osoby. Należy w tym kontekście uwzględniać sytuację rodzinną pracownika, powód dla którego pracownik przeprowadził się oraz charakter jego pracy (vide: wyrok ETS z dnia 17 lutego 1977 r. w sprawie di Paola, C-76/76). Organy administracji przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zobowiązane były zatem do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na powyższe okoliczności, aby móc odpowiedzieć na pytanie, czy w stosunku do skarżącej zachodzi sytuacja o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia. Jest to bowiem przepis szczególny dotyczący określenia ustawodawstwa właściwego w przedmiocie świadczeń z tytułu bezrobocia, co oznacza, że jeżeli przesłanki jego stosowania zostały spełnione, ustawodawstwem właściwym jest ustawodawstwo wskazane przez ten przepis. W ocenie Sądu organy administracji w niniejszej sprawie nie wywiązały się z obowiązku przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego na okoliczność spełnienia przez skarżącą przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż Minister Pracy i Polityki Społecznej uchylając pierwotną decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2009 r. przyznającą skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 3 miesięcy zalecił organowi I instancji aby w toku ponownego rozpoznania sprawy zebrał dodatkowe informacje pomocne do ustalenia, czy K. W. może być objęta postanowieniami przepisu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia. Marszałek Województwa [...], rozpoznając ponownie sprawę nie podjął żadnych dodatkowych czynności wyjaśniających, natomiast opierając się na treści złożonego przez stronę pisemnego oświadczenia oraz treści formularza E-301 wywiódł, iż centrum interesów życiowych K. W. przez okres ostatnich 2 lat stanowiła Wielka Brytania, tam bowiem posiadała stałe zatrudnienie oraz miejsce zamieszkania. W oparciu o tak poczynione ustalenia odmówił stronie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a powyższe rozstrzygniecie zostało utrzymane w mocy przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który dodatkowo podniósł, iż warunkom pobytu stałego skarżącej w Polsce nie odpowiadają sporadyczne wizyty o charakterze okazjonalnym. Organy nie odniosły się jednak do zasadniczej w niniejszej sprawie kwestii, iż skarżąca w pisemnym oświadczeniu złożonym przez nią pod rygorem odpowiedzialności karnej dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych oświadczyła, że posiada miejsce zamieszkania w Polsce, gdzie koncentrują się jej najważniejsze interesy życiowe i gdzie zamieszkuje jej najbliższa rodzina, natomiast celem jej wyjazdu do Wielkiej Brytanii było poszerzanie własnych zainteresowań oraz zdobywanie doświadczenia. Biorąc pod uwagę treść powyższego oświadczenia nie podjęto w toku postępowania administracyjnego jakiejkolwiek próby wyjaśnienia, jaka była faktyczna intencja i cel wyjazdu skarżącej, czy w okresie zatrudnienia w Wielkiej Brytanii utrzymywała ona bliskie związki z krajem swego pochodzenia oraz jaka była w tym czasie jej sytuacja rodzinna. Nie wyjaśniono tym samym, czy w trakcie wykonywania pracy w Wielkiej Brytanii skarżąca zachowała swoje miejsce zamieszkania w Polsce. Z całą pewnością zaś informacje zawarte w znajdującym się w aktach administracyjnych pisemnym oświadczeniu K. W. nie pozwalały na wyprowadzenie wniosków zawartych w zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy. Na ich podstawie nie można bowiem – w sposób nie budzący wątpliwości – ustalić, w którym kraju w okresie od kwietnia 2007 r. do sierpnia 2009 r. znajdowało się centrum życiowe skarżącej. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wskazywała, iż w czasie jej pobytu w Wielkiej Brytanii była przez cały czas zameldowana na stałe w Polsce, tu posiadała rachunek bankowy, korzystała z odpłatnych usług medycznych oraz nabywała liczne dobra materialne, deklarując przy tym gotowość przedstawienia dowodów potwierdzających powyższe okoliczności. Organ odwoławczy w decyzji nie odniósł się jednak do powyższych twierdzeń skarżącej, nie przeprowadził też żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego na powyższe okoliczności, poprzestając w swoich ustaleniach faktycznych na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem I instancji i wywodząc z niego, iż fakt zatrudnienia K. W. przez ponad dwa lata w Wielkiej Brytanii na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony dowodzi, że tam znajdowało się centrum jej interesów życiowych. W toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono tym samym zasadniczej w niniejszej sprawie kwestii, czy K. W. może być uznana za osobę powracającą w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71. Należy zgodzić się z organem, który powołując się na orzecznictwo ETS oraz decyzję Komisji Administracyjnej Nr 160 z dnia 28 listopada 1995 r. podniósł, że nie byłoby uzasadnione, gdyby - z uwagi na zbyt szeroką interpretację terminu miejsca zamieszkania - doprowadzono do sytuacji, kiedy wszyscy pracownicy migrujący zatrudnieni w jednym państwie członkowskim, których rodziny mieszkają na stałe w innym państwie członkowskim, zostali objęci wyjątkiem zawartym w art. 71 rozporządzenia Nr 1408/71. W ocenie Sądu, nie może jednak odmówić zastosowania art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia w sytuacji, gdy pracownik wyjeżdża tylko na pewien czas z kraju swojego pochodzenia, w celach wyłącznie zarobkowych, ewentualnie celem poszerzenia swojego doświadczenia zawodowego lub zainteresowań, zachowując w tym czasie swoje miejsce zamieszkania w państwie pochodzenia oraz bliskie więzi z tym krajem, gdzie zamieszkuje nadal jego najbliższa rodzina oraz koncentrują się jego interesy życiowe. Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, iż ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy i jego ocena dokonana przez organy obu instancji w niniejszej sprawie są niewystarczające, a w konsekwencji uniemożliwiają Sądowi dokonanie pełnej i jednoznacznej oceny zgodności zaskarżonej decyzji pod względem materialnoprawnym. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku.