I SA/Wr 820/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika i określenie należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za okres od stycznia do grudnia 2006 r. oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Decyzją z [...] stycznia 2010 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej), po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o. o. z siedzibą we W. (dalej: spółka/ płatnik/ strona/ skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. (dalej: Naczelnik Urzędu Skarbowego) z [...] października 2009 r. (nr [...]) orzekającą o odpowiedzialności płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego w okresie od stycznia do grudnia 2006 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych oraz określającą wysokość należności z tego tytułu w łącznej kwocie [...] zł. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 30 § 1 i 4 oraz art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm. - dalej: u.p.d.o.p.), art. 3 ust. 2 i art. 12 ust. 1-3 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90). Z treści decyzji wynika, iż w 2006 r. spółka - w oparciu o 15 umów najmu ciągników siodłowych, naczep i wózków widłowych - dokonała wypłat należności na rzecz B GmbH ([...] EURO/[...] zł) oraz C GmbH & Co.KG ([...] EURO/ [...] zł). Organ drugiej instancji uzasadniał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP) przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 (podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, nieposiadających w RP siedziby lub zarządu), przychodów m. in. za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, ustala się w wysokości 20% przychodów. Zaznaczył, iż przepis art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p. nakazuje stosowanie art. 21 ust. 1 z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których RP jest stroną. Podniósł, że stosownie do art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. podmioty dokonujące wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 obowiązane są od tych wypłat, jako płatnicy, pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż postanowienia art. 12 ust. 1 i 2 powołanej na wstępie umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pozwalają stronie polskiej - zgodnie z jej ustawodawstwem - na opodatkowanie należności licencyjnych, powstałych na terytorium RP, jeżeli osoba uprawniona do otrzymania tych należności ma miejsce zamieszkania/siedzibę na terytorium Republiki Federalnej Niemiec (RFN). Dodał, że zapisy w/w umowy zawierają zastrzeżenie, iż podatek z tego tytułu nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności licencyjnych. Organ podatkowy wyraził pogląd, iż postanowienia tej umowy nie zezwalają podatnikowi na dokonanie wyboru państwa, w którym podatek od należności licencyjnych zostanie zapłacony. Organ odwoławczy zaakcentował, że art. 12 ust. 3 analizowanej umowy stanowi, iż określenie "należności licencyjne" oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone m. in. za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego. Wskazał, iż art. 3 ust. 2 umowy pozwala każdemu z umawiających się państw, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, przypisać określeniom, które nie zostały w umowie zdefiniowane, znaczenie zgodne z prawem tego państwa. Zaznaczył organ, że zakres przychodów objętych opodatkowaniem na podstawie art. 12 ust. 3 w/w umowy ("użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego") jest węższy niż określony w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. ("użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu"). Stwierdził, iż powyższe nie sprzeciwia się postanowieniom umowy, znajdując oparcie w art. 3 ust. 2 umowy. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w przepisach podatkowych brak jest definicji pojęcia urządzenie przemysłowe oraz że art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. stanowi jedynie, iż przez urządzenie przemysłowe należy rozumieć także środki transportu. Dowodził, że z definicji słownikowej terminu urządzenie wynika, iż jest ono rodzajem mechanizmu (zespołem elementów, przyrządów) służącym do wykonywania określonych czynności, np. urządzenie transportowe. Przemysłowy oznacza natomiast dotyczący przemysłu (związany z przemysłem, stosowany w przemyśle). Za chybiony uznał organ podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm. - dalej: K.C.). Wywiódł, iż użyty w art. 21 u.p.d.o.p. termin "użytkowanie" nie jest ograniczonym prawem rzeczowym, ustanowionym w art. 252 K.C. Zdaniem organu, termin ten winien być rozumiany jako używanie rzeczy (urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu), np. w oparciu o umowę najmu. Według organu, w sprawie nie ma poza tym zastosowania powołany przez stronę art. 710 K.C., dotyczący umowy użyczenia, gdyż zawarte przez spółkę umowy nie miały charakteru nieodpłatnego lecz odpłatny. W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, iż opłata stanowiąca czynsz należny za najem środków transportu, uiszczony przez spółkę na rzecz kontrahentów niemieckich w łącznej kwocie [...] zł, ma charakter należności licencyjnych, objętych dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 12 ust. 2 w powiązaniu z art. 3 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Uznał tym samym, że strona - dokonując w 2006 r. wypłat tych należności - była obowiązana do potrącenia z tego tytułu 5% podatku dochodowego w łącznej wysokości [...] zł oraz przekazania tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, w terminie i na zasadach określonych w art. 26 ust. 1 i 3 u.p.d.o.p., czego nie zrealizowała. Dyrektor Izby Skarbowej rozstrzygnął, że wobec niewywiązania się przez spółkę z nałożonych na nią obowiązków, należało orzec o jej odpowiedzialności, jako płatnika. Wskazał, iż powyższe znajduje podstawę w art. 30 § 1 i 4 w związku z art. 8 O.p. Tym samym za zasadne uznał rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego zawarte w zaskarżonej odwołaniem decyzji. Organ drugiej instancji stwierdził poza tym, że w sprawie nie naruszono zasad postępowania podatkowego, w tym dowodowego. Według organu, w sprawie znalazła pełne odzwierciedlenie m. in. zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 122 O.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia istoty umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z treści art. 12 ust. 1 i 2 umowy wynika wprost możliwość opodatkowania należności licencyjnych w obu umawiających się państwach, zaś jedynym ograniczeniem jest 5% stawka podatku. Zdaniem organu, bez znaczenia dla sprawy pozostaje podniesiona w odwołaniu okoliczność, iż zagraniczni kontrahenci spółki uiścili od uzyskanego w Polsce przychodu podatek dochodowy w Niemczech. Ustosunkowując się do zarzutu, że naczepa do ciągnika siodłowego nie jest urządzeniem przemysłowym ani środkiem transportu, organ drugiej instancji zauważył, iż naczepy ciężarowe zaliczyć należy do urządzeń przemysłowych, służących do wykonywania czynności transportowych. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż - wbrew zarzutom - w sprawie nie miały także miejsca naruszenia procedur kontrolnych, w tym określonych w 284 i 285 O.p. Reasumując, organ drugiej instancji stwierdził, że w sprawie nie naruszono przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym art. 21 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz przepisów K.C. W skardze, skarżąc w/w decyzję w całości, spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 26 ust. 1 i 3 u.p.d.o.p. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że: a) naczepa jest urządzeniem przemysłowym w okolicznościach wskazujących jednoznacznie, iż nie jest ona urządzeniem przemysłowym albowiem nie znajduje zastosowania w przemyśle, b) "użytkowanie" nie jest ograniczonym prawem rzeczowym w rozumieniu K.C., tylko "używaniem rzeczy", 2) art. 12 ust. 1, 2 i 3 polsko - niemieckiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania wskutek uznania, że fakt uiszczenia przez kontrahentów spółki podatku w Niemczech nie ma znaczenia w sprawie. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu spółka stwierdziła, iż określona w postanowieniach art. 12 ust. 1 i 2 w/w umowy możliwość opodatkowania należności licencyjnych w obu umawiających się państwach nie może naruszać istoty umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przywołując brzmienie art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. oraz art. 12 ust. 1 i 2 spornej umowy strona podniosła, że w treści umowy brak jest wskazania, że środki transportu podlegają zakwalifikowaniu do "urządzeń przemysłowych". Wyraziła pogląd, iż skoro umowa ta nie określa, co kwalifikuje się do "urządzeń przemysłowych", to zastosowana w sprawie przez organy rozszerzająca interpretacja tego pojęcia jest niedopuszczalna. Wskazała, że art. 21 u.p.d.o.p. narusza art. 12 analizowanej umowy. Spółka dowodziła, iż u.p.d.o.p. i umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie precyzują, co należy rozumieć pod pojęciem "użytkowanie". Uznała, że w związku z tym określenie "użytkowanie" należy utożsamiać z instytucją użytkowania, o której mowa w art. 252 i nast. K.C. Stwierdziła, iż ustawodawca w art. 21 u.p.d.o.p. wyłączył z opodatkowania przychody osiągane z innych umów cywilnoprawnych, takich jak leasing, dzierżawa, czy najem. Autorka skargi wyraziła stanowisko, że w sprawie należało pierwotnie ustalić, czy jej kontrahenci nie uiścili z tytułu otrzymywanych należności licencyjnych podatku w kraju, w którym mieli siedzibę, tj. RFN. Zaznaczyła, iż orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania. W ocenie strony powyższe zaniechanie musi winno skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ (mających wpływ) na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd wywodzi, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Zdaniem Sądu, w sprawie zasadnie orzeczono o odpowiedzialności spółki, jako płatnika, z tytułu niepobranego i niewpłaconego w okresie styczeń - grudzień 2006 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych. Prawidłowo określono także wysokość należności z tego tytułu (łącznie [...] zł). W opinii Sądu, dokonując końcowych rozstrzygnięć pierwotnie wyczerpująco ustalono stan faktyczny sprawy. Sąd stwierdza, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie - wbrew zarzutom skargi - znajduje uzasadnienie prawne w art. 8, art. 30 § 1 i 4 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1 i 3 u.p.d.o.p. w powiązaniu z art. 3 ust. 2 oraz art. 12 ust. 1, 2 i 3 polsko - niemieckiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. W sprawie spór dotyczy zasadniczo kwestii, czy dokonując na rzecz podmiotów, objętych na terytorium RP ograniczonym obowiązkiem podatkowym, wypłat należności licencyjnych, tzn. należności za użytkowanie na podstawie umów najmu urządzeń przemysłowych/środków transportu (ciągników siodłowych/naczep/wózków widłowych), strona - jako płatnik - obowiązana była do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego. Poza sporem pozostaje, iż w sprawie - w 2006 r. - spółka dokonała w oparciu o 15 umów najmu ciągników siodłowych, naczep i wózków widłowych wypłat należności na rzecz B GmbH ([...] EURO/ [...] zł) oraz C GmbH & Co.KG ([...] EURO/ [...] zł), tj. podmiotów posiadających siedzibę i zarząd w RFN. Nie budzi również wątpliwości, że w/w kontrahenci czynili zadość regulacji art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. (podlegali ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu). Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, ustala się w wysokości 20% przychodów. Zgodnie z ust. 2 art. 21 u.p.d.o.p., przepis ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których RP jest stroną. Z brzmienia art. 26 ust. 1 i 3 u.p.d.o.p. wynika, iż podmioty dokonujące wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 obowiązane są od tych wypłat, jako płatnicy, pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy i odprowadzać ten podatek w terminach i na zasadach określonych w ust. 3. W myśl art. 12 ust. 1 polsko - niemieckiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Ustęp 2 art. 12 tej umowy stanowi, iż należności licencyjne, o których nowa w ustępie 1, mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają (w stanie faktycznym sprawy na terytorium RP), zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (w sprawie na terytorium RFN), to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności licencyjnych. Postanowienia art. 12 ust. 1 i 2 w/w umowy (sformułowanie "mogą być opodatkowane") dają podstawę stwierdzenia, że każde z Umawiających się Państw posiada uprawnienie do opodatkowania - na swoim terytorium i według własnego ustawodawstwa - uzyskanego przez podmiot /osobę/ niemający siedziby /miejsca zamieszkania/ na terytorium tego Państwa dochodu od należności licencyjnych. Z treści tych postanowień umowy wynika zatem wprost możliwość opodatkowania należności licencyjnych w obu Umawiających się Państwach. Jedynym ograniczeniem jest 5% stawka podatku z tego tytułu. Zapisy umowy nie zawierają ponadto uregulowań, z których wynikałoby, iż podatnik, który uiścił podatek od należności licencyjnych w jednym z Umawiających się Państw (np. w Państwie, w którym objęty jest nieograniczonym obowiązkiem podatkowym) zwolniony jest z podatku w drugim z Umawiających się Państw (np. w Państwie, w którym należności powstały). Postanowienia umowy nie zawierają ponadto rozwiązań przewidujących zaliczanie (kompensatę) podatków zapłaconych w jednym z Umawiających się Państw na poczet podatków opłacanych w drugim z Umawiających się Państw. Tym samym Sąd nie podziela zarzutu, że w sprawie należało pierwotnie ustalić, czy kontrahenci spółki nie uiścili z tytułu otrzymywanych należności licencyjnych podatku w kraju, w którym mieli siedzibę, tj. w RFN. Okoliczność ta nie miała bowiem znaczenia w sprawie. W konsekwencji, wbrew stanowisku strony, nie można postawić organom podatkowym skutecznie zarzutu naruszenia przepisów postępowania podatkowego (dowodowego) wskutek zaniechania ustaleń w tym zakresie. Chybiony jest również zarzut traktujący o niezgodności polskich przepisów (art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p.) z postanowieniami polsko - niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, przejawiającej się naruszeniem istoty tej umowy. Według Sądu, strona zbyt dosłownie traktuje zapis "unikanie podwójnego opodatkowania". Zapis ten nie oznacza bowiem zakazu jednoczesnego opodatkowania pewnych zdarzeń faktyczno - prawnych w obu Umawiających się Państwach. Celem zawierania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania jest natomiast tworzenie przez Układające się Państwa takich rozwiązań, które ograniczają nadmierny fiskalizm w opodatkowywaniu określonych zdarzeń, w sytuacji, w której w aktywność podmiotów jest realizowana na terytorium obu Państw. W przypadku należności licencyjnych ów fiskalizm ogranicza 5% stawka podatku. Na marginesie tylko zauważenia wymaga, co podkreślił także organ podatkowy, że - niemająca zastosowania do stanu faktycznego sprawy - poprzednio obowiązująca umowa, zawarta między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Warszawie 18 grudnia 1972 r. (Dz. U. z 1975 r., Nr 31, poz. 163) w art. 12 ust. 1 stanowiła, iż opłaty licencyjne, pochodzące z Umawiającego się Państwa i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w tym drugim Państwie. Zatem, w poprzednim stanie prawnym opłaty licencyjne mogły być opodatkowane wyłącznie w jednym z Umawiających się Państw. Treść art. 12 ust. 3 analizowanej umowy reguluje, iż określenie "należności licencyjne" oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone m. in. za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego. Zgodnie z art. 3 ust. 2 tej umowy, przy zastosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa. Porównanie zapisów art. 12 ust. 3 w/w umowy i art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. wskazuje, że ustanowiony w umowie zakres objętych opodatkowaniem przychodów jest węższy w stosunku do określonego przez polskiego ustawodawcę. Sąd podziela jednak pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, iż treść - pomijanego przez skarżącą - art. 3 ust. 2 umowy, w zakresie definicji "urządzenia przemysłowego", wobec braku w umowie definicji tego terminu, pozwalała na rozszerzenie tego pojęcie w sposób, w jaki uczynił to polski normodawca ("urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu"). Powyższe dowodzi, iż błędne jest twierdzenie strony, że w sprawie dokonano rozszerzającej - niedopuszczalnej - interpretacji przepisów prawa. Sąd nie podziela poglądu autora skargi, że zawarty w art. 12 ust. 3 umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. termin "użytkowanie" należy rozumieć w znaczeniu określonym w art. 252 K.C. Zdaniem Sądu, użyty w w/w przepisach termin użytkowanie nie jest ograniczonym prawem rzeczowym, ustanowionym w art. 252 K.C. Biorąc pod uwagę cel obu tych regulacji termin ten winien być rozumiany jako "używanie" urządzenia przemysłowego (także środka transportu) w różnych formach, np. w oparciu o umowę najmu, dzierżawy, leasingu (szerzej: S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2010, Wrocław 2010, s. 1111-1112). W przepisach polsko - niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz przepisach u.p.d.o.p. brak jest definicji pojęcia urządzenie przemysłowe. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. stwierdza jedynie, iż przez urządzenie przemysłowe należy rozumieć także środki transportu. Z definicji słownikowej pojęcia urządzenie przemysłowe wynika, że jest ono rodzajem mechanizmu (zespołem elementów, przyrządów) służącym do wykonywania określonych czynności związanych z przemysłem (stosowanych w przemyśle), np. urządzenie transportowe. Według Sądu, wbrew stanowisku strony, naczepy ciężarowe, czyli "pojazdy bez silnika, o przedniej części pozbawionej kół, spoczywającej na ciągniku siodłowym", należy zaliczyć do - mających (mogących mieć) zastosowanie w przemyśle i służących celom transportowym - urządzeń przemysłowych, do których art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. zalicza także środki transportu (podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 grudnia 1996 r., sygn. akt II SA 1091/94, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl; także S. Babiarz /.../, s. 1112). Mając na uwadze powyższe Sąd podziela w całej rozciągłości rozstrzygnięcie organu podatkowego, że opłata stanowiąca czynsz należny za najem wymienionych na wstępie urządzeń przemysłowych (środków transportu), uiszczony przez spółkę na rzecz kontrahentów niemieckich w łącznej kwocie [...] zł, ma charakter należności licencyjnych, objętych dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.p.p. (art. 12 ust. 1 i 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania). Tym samym, spółka - dokonując w 2006 r. wypłat tych należności - była obowiązana do potrącenia z tego tytułu 5% zryczałtowanego podatku dochodowego w łącznej wysokości [...] zł oraz przekazania tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, w terminie i na zasadach określonych w art. 26 ust. 1-3 u.p.d.o.p., czego jednak nie uczyniła. Zgodnie z art. 30 § 1 O.p. płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, tj. nie obliczył, nie pobrał od podatnika i nie wpłacił podatku we właściwym terminie na rachunek organu podatkowemu, odpowiada za niepobrany lub pobrany, a niewpłacony podatek. W myśl art. 30 § 4 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1, wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie w/w regulacje zastosowano prawidłowo. Wobec niewywiązania się przez spółkę z nałożonych na nią obowiązków ustawowych, należało orzec o jej odpowiedzialności, jako płatnika. Wskutek braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.