II SA/Wa 846/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1992-1999 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej -oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144, w związku z art. 219 Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia M.S., utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby w latach 1992-1999 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje: M. S. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o wydanie zaświadczenia, uprawniającego do podwyższenia emerytury za okres służby pełnionej w Policji w latach 1992-1999. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Komendant Główny Policji odmówił zainteresowanemu wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby w latach 1992-1999 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Na skutek zażalenia zainteresowanego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w aktach osobowych skarżącego znajduje się pięć rozkazów o wyróżnieniu nagrodami pieniężnymi w 1996 roku za [...], w których mogło istnieć bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Komendant Główny Policji, rozpatrzył sprawę we wskazanym wyżej kierunku, jednakże ponowna kwerenda materiałów archiwalnych nie doprowadziła do ujawnienia dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez skarżącego służby w latach 1992-1999 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zgodnie z § 2 pkt 2, § 3 pkt 5, bądź § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, póz. 734) i z tych względów postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r. odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu zażalenia zainteresowanego, postanowieniem opisanym na wstępie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ wskazał, że brak jest dokumentów potwierdzających spełnianie przez M. S. warunków określonych w § 2 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, albowiem funkcjionariusz: nie brał fizycznie udziału w zwalczaniu terroryzmu, przez co rozumie się służbę w jednostce lub komórce antyterrorystycznej, zgodnie z § 36 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z dnia 15 października 2007 r.); nie posiada uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną, potwierdzonych w procesie szkolenia i doskonalenia zawodowego określonego decyzją nr [...]Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 1995 r. w sprawie [...]; nie przeszedł specjalnych badań przez komisję lekarską, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 roku w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Organ podkreślił tu, iż w praktyce niemożliwe jest aby fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań rozpoznawczych oraz bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej wykonywali funkcjonariusze innych jednostek lub komórek organizacyjnych Policji. Proces szkolenia policjantów pionu bojowego ma za zadanie przygotowanie ich do działań bojowych. Natomiast policjanci, którzy nie pełnili służby w pionie bojowym odbywają programowe szkolenia na podstawie odrębnych programów, które nie zakładają przygotowania ich do bezpośredniego udziału w działaniach bojowych - ma to m.in. odzwierciedlenie w normach wyposażenia służbowego, zgodnego z naliczeniem etatowym pionu bojowego. Zgodnie z przywołaną decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji program szkolenia obejmuje łącznie 996 godzin, a zatem pomimo braku udziału w realizacjach bojowych, uczestniczą w procesie żmudnego i niebezpiecznego szkolenia i w związku z tym narażeni są co najmniej na utratę zdrowia. W świetle powyższego trudno uznać udział w kursie specjalistycznym - specjalność: [...] za równoznaczny z nabyciem uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę antyterrorystyczną. Należy zauważyć, że dokumenty znajdujące się w aktach osobowych skarżącego w żaden sposób nie wskazują, aby do jego zadań służbowych należało branie udziału w działaniach bojowych bądź fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Zgromadzone dokumenty potwierdzają, że do głównych zadań zainteresowanego należało [...]. Jednakże czynności tego rodzaju nie należy utożsamiać z działaniami bojowymi bądź fizycznym zwalczaniem terroryzmu. Wypada też zaznaczyć różnicę pomiędzy nawet bardzo wyspecjalizowanymi działaniami Policji w zakresie zwalczania przestępczości, a określonym przez ustawodawcę w rozporządzeniu fizycznym zwalczaniu terroryzmu i braniem udziału w działaniach bojowych Policji, związanym niewątpliwie z udziałem stron walczących w bezpośrednim zwarciu z użyciem środków walki (broni palnej, granatów hukowych itp.) oraz wykorzystaniem przewidzianej ustawowo siły fizycznej. Brak jest także dokumentacji wskazujących na zaistnienie przesłanek wymienionych w § 3 pkt 5 rozporządzenia. Z posiadanych dokumentów, co prawda wynika, że wymieniony posiada uprawnienia [...], jednakże brak jest stosownej dokumentacji świadczącej o tym, że brał udział w opisanych w tym przepisie czynnościach, co najmniej przez 12 dni w ciągu roku. Zgodnie ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego Policji [...] zainteresowany nie spełnił dyspozycji tego przepisu, ponieważ nie brał udziału w charakterze [...] w lokalizowaniu, rozpoznawaniu, transporcie, niszczeniu materiałów wybuchowych lub neutralizacji urządzeń wybuchowych, w tym samodziałowych, lub ich atrap - co najmniej przez 12 dni w ciągu roku. Warunkiem sine qua non uznania, że policjant uczestniczył w działaniach opisanych § 4 pkt. 1 omawianego rozporządzenia jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W zgromadzonych materiałach bark jest potwierdzenia uczestniczenia M. S. w takich działaniach. Komendant Powiatowy Policji [...] dokonał szczegółowej analizy postępowań, za które skarżący został wyróżniony nagrodami pieniężnymi w 1996 roku. Przedmiotowa analiza nie dała podstaw do uznania, że Pan M. S. spełnia przesłanki do podwyższenia przysługującej wymienionemu emerytury policyjnej na zasadach i w trybie określonym rozporządzeniem. Organ podkreślił, iż problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 218 i nast. Kpa. Danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji, są informacje zgromadzone przez ten organ przed wystąpieniem danej osoby o wystawienie zaświadczenia. Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych. Zgodnie z dyspozycją art. 219 Kpa odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę może nastąpić m.in. w przypadku, gdy nie można spełnić żądania strony, ze względu na treść posiadanych danych lub braku dokumentów będących w dyspozycji organu. Podkreślić należy, że organ prowadząc postępowanie zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, zaś brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony został stwierdzony ponad wszelką wątpliwość i jednoznacznie. W sytuacji, gdy brak jest stosownej dokumentacji, wydanie zaświadczenia opartego jedynie na zeznaniach świadków prowadziłoby, bowiem do naruszenia przepisu art. 218 Kpa. Wobec niespełnienia przesłanek wymienionych w § 2 pkt 2 i § 3 pkt 5 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku, Komendant Główny Policji słusznie odmówił M. S. wydania zaświadczenia o pełnieniu przez niego służby w latach 1992-1999 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Organ bowiem w całości wyczerpał możliwość wydania żądanego zaświadczenia na podstawie art. 218 § 1 Kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W jego ocenie nie jest możliwe aby przez tyle lat służby organ nie znalazł dokumentów świadczących o wykonywaniu przez skarżącego działań w warunkach wymienionych w § 2 pkt 2 i § 3 pkt 5 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku. Wskazywał na swój udział w operacji "[...]", na wykonywanie działań [...] w latach 1994 – 1999. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 218 Kpa. i nast. Zgodnie z art. 218 Kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić jedynie w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd, iż w niniejszej sprawie podjęte czynności i zebrane dokumenty oraz ustalony w ich wyniku stan faktyczny nie pozwoliły na wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez pana M. S. w latach 1992-1999 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zgodnie z § 2 pkt 2 i § 3 pkt 5 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86, poz. 734). W zakresie procedury normującej tryb wydawania zaświadczeń organ wyczerpał możliwości poszukiwania istotnych dla sprawy faktów opartych na dokumentach. Komendant Główny Policji zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, realizując tym samym wytyczne zawarte we wcześniejszym postanowieniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2009. Trafnie zatem organ II instancji stwierdził dogłębne wyczerpanie materiału dowodowego w tej materii. Zaznaczyć tu należy, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, co uczyniono przeprowadzając w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Organ rozpatrując żądanie strony, przed wydaniem zaświadczenia uwzględnia dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Trafnie powołuje tu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1998 roku (sygn. akt II SA/Łd 1119/96): "postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 Kpa musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, bo nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka, wydanie zaświadczenia w takiej sytuacji narusza, bowiem przepis art. 218 Kpa". Innymi słowy organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest tu, na przykład w drodze zeznań świadków tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów, zeznania te mogą jedynie uzupełniać tę sferę, ale nie mogą wprost jej kreować. W przypadku, gdy nie można spełnić żądania strony, ze względu na treść posiadanych danych lub braku dokumentów będących w dyspozycji organu, należy odmówić wydania żądanego zaświadczenia, co w niniejszej sprawie zasadnie organ uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela także pogląd organu co do wykładni przepisów § 2 pkt 2, § 3 pkt 5 i § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, póz. 734) oraz trafne zastosowanie tych przepisów do oceny zgromadzonego materiału w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z § 2 pkt 2 omawianego rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 2 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji lub przez Straż Graniczną, brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji lub Straży Granicznej, lub w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Głównego Straży Granicznej. Przepis ten dotyczy funkcjonariuszy, którzy pełnią służbę bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu oraz spełniają powyższe warunki w sposób łączny. Za służbę pełnioną bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu rozumie się służbę w jednostce lub komórce antyterrorystycznej, co jest zgodne z § 36 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z dnia 15 października 2007 r.) w świetle, którego do zakresu działania samodzielnego pododdziału antyterrorystycznego Policji należy w szczególności: 1) fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań rozpoznawczych oraz bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej, zmierzających do likwidowania zamachów terrorystycznych, a także przeciwdziałanie zdarzeniom o takim charakterze; (...). Trafnie zatem twierdzi organ, iż niemożliwe jest aby fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań rozpoznawczych oraz bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej wykonywali funkcjonariusze innych jednostek lub komórek organizacyjnych Policji poza komórkami antyterrorystycznymi. Funkcjonariusze służący w tych komórkach legitymują się osobnymi uprawnieniami i kwalifikacjami do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji nabytymi oraz stwierdzonymi w procesie szkolenia i doskonalenia zawodowego określonego decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 1995 roku w sprawie [...]. Funkcjonariusze ci musieli nadto przejść specjalne badania przez komisję lekarską (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 roku w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych). Proces szkolenia policjantów pionu bojowego ma za zadanie przygotowanie ich do działań bojowych. Natomiast policjanci, którzy nie pełnili służby w pionie bojowym, odbywają programowe szkolenia na podstawie odrębnych programów, które nie zakładają przygotowania ich do bezpośredniego udziału w działaniach bojowych - ma to m.in. odzwierciedlenie w normach wyposażenia służbowego, zgodnego z naliczeniem etatowym pionu bojowego. Zgodnie z przywołaną decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji program szkolenia obejmuje łącznie 996 godzin. Trudno zatem uznać za równoznaczny z nabyciem uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę antyterrorystyczną, stwierdzony u skarżącego kurs specjalistyczny o specjalności: [...] Organ dogłębnie sprawdził także dokumenty znajdujące się w aktach osobowych skarżącego. W żaden sposób nie wskazują one, aby do zadań służbowych skarżącego należało branie udziału w działaniach bojowych bądź fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Zgromadzone dokumenty potwierdzają, że do głównych zadań zainteresowanego należało zwalczanie przestępczości w zakresie włamań, zwalczanie ogólnej przestępczości kryminalnej, a także zwalczanie przestępczości przeciwko życiu i zdrowiu. Jednakże, czynności tego rodzaju nie należy utożsamiać z działaniami bojowymi bądź fizycznym zwalczaniem terroryzmu. Wypada też zaznaczyć różnicę pomiędzy nawet bardzo wyspecjalizowanymi działaniami Policji w zakresie zwalczania przestępczości, a określonym przez ustawodawcę w rozporządzeniu fizycznym zwalczaniu terroryzmu i braniem udziału w działaniach bojowych Policji, związanym niewątpliwie z udziałem stron walczących w bezpośrednim zwarciu z użyciem środków walki (broni palnej, granatów hukowych itp.) oraz wykorzystaniem przewidzianej ustawowo siły fizycznej. Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze sapera, jeżeli funkcjonariusz brał udział w lokalizowaniu, rozpoznawaniu, transporcie, niszczeniu materiałów wybuchowych lub neutralizacji urządzeń wybuchowych, w tym samodziałowych, lub ich atrap - co najmniej przez 12 dni w ciągu roku; za służbę pełnioną w charakterze sapera uważa się również wykonywanie czynności w charakterze minera-pirotechnika lub pirotechnika. Z posiadanych dokumentów, co prawda wynika, że M. S. posiada uprawnienia [...], jednakże brak jest stosownej dokumentacji świadczącej o tym, że brał udział we wspomnianych czynnościach, co najmniej przez 12 dni w ciągu roku. Komendant Powiatowy Policji [...] stwierdził, iż zainteresowany nie spełnił dyspozycji tego przepisu, ponieważ nie brał udział w charakterze sapera, minera-pirotechnika lub pirotechnika w lokalizowaniu, rozpoznawaniu, transporcie, niszczeniu materiałów wybuchowych lub neutralizacji urządzeń wybuchowych, w tym samodziałowych, lub ich atrap - co najmniej przez 12 dni w ciągu roku. Zgodnie z § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Warunkiem sine qua non uznania, że policjant uczestniczył w opisanych wyżej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W orzecznictwie zaistniał pogląd, że niebezpieczeństwo powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania takiej czynnej napaści (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001 roku, sygn. akt II SA/Ka 1943/99). Organ trafnie wskazuje tu na różnicę między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie niesie za sobą służba w Policji dla każdego policjanta - z realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Reasumując, podkreślić należy, iż treść przywołanych wyżej przepisów § 2 pkt 2 i § 3 pkt 5 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. musi być rozumiana wprost i dokładnie, albowiem wymagają one spełnienia łącznego określonych przesłanek i nadto w określonych wymiarach czasowych. Sytuacje, zdarzenia lub czynności w przepisach tych wskazane muszą być rozumiane dokładnie, jak te przepisy brzmią, albowiem uprawnienia zwiększenia wymiaru emerytury wynikają dokładnie z opisanych w tych przepisach sytuacjach, zdarzeniach lub czynnościach, nie zaś z okoliczności podobnych. Dlatego też jakakolwiek interpretacja rozszerzająca zawartych w tych przepisach przesłanek implikujących wzrost wymiaru emerytury jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych postanowień i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.