I SA/Kr 466/10

Sygn. akt I SA/Kr 466/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Piotr Paździor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r., sprawy ze skarg E. R., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 stycznia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty,, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2004 r.;, I. uchyla zaskarżone decyzje, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 1800,00 zł (tysiąc osiemset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów. Decyzjami z dnia 20 października 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił E.R. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w rozliczeniu za miesiące - odpowiednio - od stycznia do września 2004 roku . W uzasadnieniu pierwszej z wymienionych decyzji organ l instancji wskazał, że w dniu 18 lutego 2004 roku E.R. złożyła w Urzędzie Skarbowym deklarację dla podatku od towarów i usług za styczeń 2004 roku, w której wykazała podatek do zapłaty w kwocie 2. 329,00 zł. Podstawą do wyliczenia tego zobowiązania była sprzedaż opodatkowana według stawki 22% w kwocie 260.148,00 zł i sprzedaż opodatkowana stawką 7% w kwocie 77.096,00 zł. Wymienione dane dotyczące wielkości i kwoty podatku do zapłaty podatniczka zmieniła skorygowaną deklaracją, którą złożyła w dniu 18 czerwca 2009 roku. W deklaracji tej podatniczka wykazała sprzedaż opodatkowaną podstawową stawką 22% w kwocie 35.502,00 zł, sprzedaż opodatkowaną ulgową stawką 7% w kwocie 301.742,00 zł i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podlegającą zwrotowi w kwocie 31.367,00 zł. Zmianę tę uzasadniła tym, że zastosowała nieprawidłową stawkę dla sprzedawanych wyrobów oraz że uwzględniła wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dotyczące identycznych wyrobów za lata 2001 do 2003.W piśmie zawierającym uzasadnienie powyższej korekty skarżąca zawarła wniosek o zwrot nadpłaconego podatku. Analogiczne pisma E.R. wniosła w odniesieniu do miesięcy od lutego do września 2004 roku , co zostało wskazane w pozostałych decyzjach. Dołączone do deklaracji uzasadnienie przyczyn dokonania korekty organ l instancji potraktował jako wnioski o stwierdzenie nadpłaty w omawianym podatku. Uznając, że podatniczka nieprawidłowo zadeklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podlegającą zwrotowi Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowania zmierzające do określenia omawianego podatku w kwocie wyższej od podatku zadeklarowanego. Postępowania te zakończyły się wydaniem wyżej wymienionych decyzji z dnia 20 października 2009 roku o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. W odwołaniach od wskazanych decyzji, E.R. wniosła o ich uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. W szczególności zaskarżonej decyzji zarzuciła : 1. naruszenie przepisów Konstytucji ( podstawowej zasady zaufania obywateli do państwa) 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: - ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług ( Dz.U. Nr 54,poz.535 z późn.zm.) - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowa ( Dz.U. z 2005r.Nr 8 póz.60 z późn. zm.) 3. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie : - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowa ( Dz.U. z 2005r.Nr 8 poz.60 z późn. zm.) - ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm). 4. naruszenie przepisów Kodeksu Karnego. W jego podsumowaniu między innymi wskazała , że : 1) Naczelnik Urzędu Skarbowego fałszywie oświadcza, że przed złożeniem korekt deklaracji podatniczka złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług ; 2) organ l instancji bez powiadomienia podatniczki wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT w oparciu o niby złożony przez Nią wniosek w tej sprawie, 3) Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadząc postępowanie o stwierdzenie nadpłaty nie powiadomił jej o tym odpowiednim postanowieniem, 4) Naczelnik Urzędu Skarbowego nie poinformował podatniczki w oparciu o jakie dokumenty prowadzi postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Po rozpoznaniu wskazanych odwołań Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 13 § 1 pkt 2 a i art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zmianami) uchylił powyższe decyzje i umorzył postępowanie w sprawie decyzjami z dnia 19 stycznia 2010 r. o numerach (odpowiednio) [...] W uzasadnieniu powyższych decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art. 75 § 2a i § 3 ustawy Ordynacji podatkowej, z których wynika, że jeżeli podatnik w złożonej deklaracji wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek, to może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Wraz z wnioskiem obowiązany jest złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Ponadto Ordynacja podatkowa w art. 81 wprowadza możliwość złożenia przez podatniczkę korekt uprzednio złożonych deklaracji. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Organ odwoławczy stwierdził, że podatniczka nie występowała z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, gdyż złożyła jedynie te dokumenty, które są wymagane przy korekcie deklaracji tj. skorygowane deklaracje dla podatku od towarów i usług sporządzone na wzorze VAT-7 wraz z dołączonym do tej deklaracji pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. W piśmie tym podała, że stanowi ono uzasadnienie korekty deklaracji, nie wskazując w nim żadnej okoliczności, na podstawie której można by było dojść do wniosku, że stanowi ono wniosek o stwierdzenie nadpłaty. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że organ l instancji bezpodstawnie potraktował załączone do skorygowanej deklaracji pismo jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, a to oznacza, że w omawianej sprawie zbędne było wydanie przez ten organ przedmiotowej decyzji. Z tego powodu uchylono zaskarżone decyzje i umorzono postępowania . Powyższe decyzje zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. R. wnosząc o ich uchylenie i wznowienie postępowania celem wykazania kwoty nadpłaty zgodnie z prawdą i stanem faktycznym kartoteki finansowej jej firmy. Wskazała, że zaskarżone decyzje ograniczają jej prawo do nadpłaty (różnica między wpłaconą kwotą podatku w stawce 22% zamiast w stawce 7%) oraz kreują dodatkowe obowiązki obywatela względem państwa. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów jej firmy dotyczących podatku VAT, które były przedmiotem kontroli i w konsekwencji wydania decyzji wymiarowych celem porównania jej zeznania podatkowego z kwotami wskazanymi w decyzjach. Dowody te - zdaniem skarżącej - jednoznacznie wskazują, że spełniła ona ustawowy obowiązek wobec państwa i wpłaciła kwoty pobranego podatku, natomiast z zaskarżonych decyzji wynika, że istnieje zaległość. Skarżąca w szczególności zaskarżonym decyzjom zarzuciła : 1.) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) art. 2 w zw. z art. 8 Konstytucji RP - poprzez zastosowanie podwójnej zasady opodatkowania, całkowite pominięcie i niezastosowanie przez organ skarbowy wyrażonych w tych przepisach zasad: sprawiedliwości społecznej i zaufania obywateli do państwa, b) art. 32 poprzez pominięcie i niezastosowanie zasady równości obywateli wobec prawa, c) art. 10 ust. 2 oraz art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, 2.) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 120, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w oderwaniu do wielotomowego materiału dowodowego, z którego wynika, że skarżąca została zmuszona przez organy skarbowe do zastosowania zawyżonej stawki VAT, - art. 84 Konstytucji RP poprzez nakładanie na nią dodatkowych danim (zobowiązano skarżącą do zapłaty dodatkowego świadczenia w wysokości 15% podstawy opodatkowania, które zapłaciła), 3.) naruszenie przepisów kodeksu karnego poprzez składanie fałszywego oświadczenia, że składając zeznanie podatkowe skarżąca nie wykazała całości kwot podatku z wystawionych faktur. W uzasadnieniu skargi podała, że od 1999 r. walczyła o prawo stosowania stawki 7% VAT. Działania te odniosły skutek i organy skarbowe częściowo zwróciły jej nadpłacony podatek (postępowanie za lata 2001 i 2002 zakończyło się korzystnymi dla niej wyrokami WSA w Krakowie). Po otrzymaniu w dniu 18 czerwca 2009 r. wyroku w sprawie l SA/Kr 99/08, dotyczącej grudnia 2002 oraz okresu od stycznia do grudnia 2003 roku (w wyroku tym WSA przyznał jej prawo do stosowania 7% stawki VAT i uznał, że ma ona prawo do korekty zeznania podatkowego, w którym wykazała zawyżoną o 15% stawkę VAT) skarżąca złożyła korektę deklaracji VAT 7 za rok 2004 powołując się na wymieniony wyrok WSA. Organy podatkowe nie dokonały jednak zwrotu nadpłaconego podatku, lecz zażądały dodatkowej wpłaty w kwocie 15% podstawy opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i wskazał, że argumenty podniesione przez skarżącą nie mają związku ze sprawą. Podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że przepisy Ordynacji podatkowej przewidują dwa niezależne od siebie sposoby dokonywania korekt deklarowanych podatków: złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 Ordynacji podatkowej ) oraz dokonywanie korekt według zasad określonych w jej rozdziale 10 tj. poprzez złożenie korygującej deklaracji wraz z załączonym pisemnym uzasadnieniem. W pierwszym przypadku organ podatkowy musi orzec o żądaniu strony, w drugim - nie musi wydawać żadnych decyzji, lecz do czasu przedawnienia się zobowiązania może wszcząć postępowanie podatkowe i wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w innej wysokości niż wykazana w skorygowanej deklaracji. Złożone przez podatniczkę dokumenty wyraźnie wskazują, że jest to korekta deklaracji należąca do drugiej z wymienionych grup (art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej), natomiast organ l instancji błędnie uznał te dokumenty za wniosek o stwierdzenie nadpłaty i wydał decyzje odmawiające stwierdzenia nadpłaty. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie uznał, że decyzje wydane w l instancji są zbędne i dlatego uchylił je i umorzył postępowanie. Dodatkowo wskazano, że orzeczenie takie nie pozbawia podatniczki prawa do otrzymania ewentualnej nadpłaty w sytuacji gdyby sądy administracyjne uchyliły decyzje organów podatkowych określające jej podatek w kwocie wyższej od podatku należnego wykazane w skorygowanej deklaracji. W odpowiedzi na powyższe skarżąca przedłożyła do akt sprawy pismo z dnia 26 maja 2010 r., w którym zakwestionowała stanowisko organu podatkowego twierdząc, że jej pisma inicjujące postępowanie zawierały wniosek o zwrot nadpłaconego podatku. Skarżąca wskazała na konieczność wezwania strony o wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości co do charakteru prawnego jej żądania, powołując przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżąca podtrzymała wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. powyższe sprawy o sygn. akt l SA/Kr 467/10 do sygn. l SA/Kr 474/10 zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. l SA/Kr 466/10. W piśmie z dnia 7 lipca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do powyższych argumentów skarżącej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że pismo inicjujące postępowanie nie budziło jego zdaniem żadnych wątpliwości i dlatego nie było potrzeby wzywanie skarżącej do sprecyzowania jego treści. Sama skarżąca w odwołaniu zaprzeczyła, by wnosiła o stwierdzenie nadpłaty stwierdzając, że "byłoby to niecelowe i bez uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 z 2002r.poz.1269 z poźn. zm.-oznaczana dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada ,czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.). Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie, albowiem zostały naruszone przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy wynikającej z art.121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacji podatkowej( Dz.U. Nr 137 poz.926 z poźn. zm. ) zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, zgodnie z którą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów (§1).Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§2). Powyższa zasada w ocenie Sądu nie może być bowiem traktowana jako abstrakcyjny postulat wobec organów prowadzących postępowanie ,lecz jako norma prawna , której zastosowanie mieć będzie konkretny wymiar. Z zasady tej wynika bowiem obowiązek takiego działania, które służy pogłębianiu zaufania do organów podatkowych, a zatem wyczerpującego i należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania podatkowego, a w toku postępowania organy winny udzielać stosownych informacji, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Analiza akt sprawy wskazała bowiem , że skarżąca E. R. pismami z dnia 18 czerwca 2009 r. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego korekty deklaracji VAT- 7 za miesiące od stycznia do września 2004 roku wraz z uzasadnieniami korekt za poszczególne miesiące. W uzasadnieniach tych skarżąca wskazała miedzy innymi ,że korekta dotyczy zmiany stawki podatku VAT z 22 % na stawkę 7 % od sprzedaży produktów - ciastek kruchych. W piśmie tym wniosła także o zwrot nadpłaconego podatku VAT. W związku z powyższym organ l instancji potraktował te pisma jako wnioski o stwierdzenie nadpłaty i decyzjami z dnia 20 października 2009 roku orzekł merytorycznie o odmowie stwierdzenia nadpłaty przeprowadzając stosowne postępowanie .W tym miejscu należy wskazać ,iż organ l instancji nie miał wątpliwości co do kwalifikacji przedmiotowych pism skarżącej. Także treść odwołań złożonych przez skarżącą nie wskazuje wbrew twierdzeniu organu odwoławczego ,iż skarżąca nie żądała przeprowadzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty. Nie można takiego żądania ( braku wniosku o stwierdzenie nadpłaty ) wywnioskować z podsumowania wskazanego przez skarżącą w odwołaniu w jego punkcie l . l tak w pkt. l wskazała : " łut. Urząd w decyzji fałszywie oświadcza ,że przed złożeniem korekt w tut. Urzędzie składałam wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nadpłaty podatku VAT. Byłoby to niecelowe i bez uzasadnienia ". Zdaniem Sądu to twierdzenie skarżącej jest prawdziwe, albowiem faktycznie przed złożeniem powyższych korekt nie zwracała się z osobnym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za miesiące od stycznia do września 2004 roku, a wniosek taki był zawarty w ich pisemnym uzasadnieniu. Niezasadnie zatem biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy to stwierdzenie potraktował jako brak żądania o stwierdzenie nadpłaty . Ponadto z uwagi na sposób sformułowania zarzutów jak i ich uzasadnienie wskazujące, że skarżąca działając bez profesjonalnego pełnomocnika podnosi różne zarzuty merytoryczne dotyczące kilku postępowań jak i pewna nieporadność w ich sformułowaniu winna zdaniem Sądu skłonić organ odwoławczy do wezwania o sprecyzowanie ich treści , przy czym równocześnie organ odwoławczy winien udzielić wyjaśnień i stosownych informacji skarżącej. Wbrew także bowiem twierdzeniu organu odwoławczego kolejne pismo złożone przez skarżącą z daty 15.12.2009 roku, na które powołuje się organ w treści zaskarżonych decyzji , a dotyczące wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów w sprawie podatku VAT za 2004 roku, bez jego dodatkowego wyjaśnienia nie mogło także stanowić podstawy do uznania ,że skarżąca chce zrezygnować z ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i pozbawić się tej możliwości , albowiem stanowisko skarżącej przedstawione w formie pytań zdaniem Sądu bezpodstawnie zostało potraktowane jako potwierdzenie braku żądania stwierdzenia nadpłaty, tym bardziej ,iż w piśmie tym skarżąca domagała się odpowiedzi "dlaczego organy nie udzielają jej żadnych wyjaśnień" ( pkt.11 w/w pisma ). W piśmie tym, w ocenie Sądu skarżąca zwracała się o wyjaśnienie zarówno kwestii formalnych i prawnych np.: pkt.1)" dlaczego w kwestii prawidłowego wyliczenia podatku VAT prowadzone są dwa odrębne postępowania, jedno o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT, drugie wyliczenia podatku VAT za ten sam okres podatkowy," ;pkt 5 ) "dlaczego organ skarbowy prowadzi postępowanie o stwierdzenie nadpłaty nie powiadamiając mnie odpowiednim postanowieniem ( pismo k. 1482 akt adm. l 115 akt sadowych ) a w pkt. 17 podsumowując wskazała ,że chodzi jej o" zbadanie prawidłowego podatku należnego do budżetu". W odpowiedzi na powyższe pismo, pismem z dnia 27 .01.2010 r ( k. 4434 akt adm., kopia na str. 116 akt sądowych) organ odwoławczy bez ustalenia jaka była faktyczna wola skarżącej stwierdził tylko , że " pytania Pani dotyczące przyczyn prowadzenia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Skarbowej potraktował jako zarzuty przeciw nieprawidłowym działaniom organu l instancji. Zarzuty te organ odwoławczy uznał za zasadne, ponieważ nie wnioskowała Pani o prowadzenie takiego postępowania i dlatego decyzjami tego organu z dnia 19 stycznia 2010 r. oznaczonymi numerami od [...] do [...] uchylono decyzje organu l instancji i umorzono postępowanie w sprawie". Biorąc powyższe pod uwagę to stwierdzenie organu odwoławczego bez żądania sprecyzowania , czy faktycznie skarżącej chodziło o zwrot nadpłaconego podatku , co można byłoby wnioskować z podsumowania cytowanego powyżej pisma nie może czynić zdaniem Sądu zadośćuczynieniu przestrzegania zasady pogłębiania zaufania i wyjaśniania jak i informowania przez organ. Naruszenie bowiem tej zasady przejawia się nie tylko w odmowie udzielania wyjaśnień i informacji , ale także nienależycie udzielonej informacji lub wyjaśnień niejasnych i niewyczerpujących. Uchybienia te doprowadziły zdaniem Sądu do naruszenia kolejnej zasady jaką jest zasada dwuinstancyjności postępowania, o której stanowi art.127 Ordynacji podatkowej. Istota zasady dwuinstancyjności polega na prawie strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest zatem weryfikacja decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej Takie bowiem ukształtowanie zasady dwuinstancyjności podkreślił w wyroku z dnia 27.06.2000r. Naczelny Sąd Administracyjny (l SA/Ka 2466/98,niepubl.). W ocenie Sądu doszło także do naruszenia kolejnej zasady jaką jest zasada prawdy obiektywnej - art.122 Ordynacji podatkowej. Z zasady tej wynika bowiem obowiązek organu podatkowego do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą , aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zdaniem Sądu naruszenie powyżej wskazanych przepisów prawa procesowego miało istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie. Sąd nie dopatrzył się innych kwalifikowanych naruszeń mogących stanowić postawę do wznowienia czy też stwierdzenia nieważności postępowania z art. 145 § 1 pkt.llit.b i pkt 2 p.p.s.a.. Co do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia prawa materialnego Sąd uznał je za nieusprawiedliwione, albowiem organ odwoławczy w tym postępowaniu nie rozpoznawał merytorycznie sprawy .dlatego też nie mógł naruszyć żadnych przepisów prawa materialnego, których w tym postępowania nie stosował. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy winien przede wszystkim sprecyzować przedmiot postępowania udzielając skarżącej stosownych wyjaśnień i informacji ,aby odczytać jaka była jej faktyczna wola , a następnie dopiero dokonać rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na w/w. zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym - stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia. W związku z powyższym uznając , iż doszło do naruszenia wyżej wymienionych przepisów postępowania Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art.145&1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. ) O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 cytowanej powyżej ustawy, na które to koszty złożyła się łącznie kwota uiszczonych wpisów w wysokości po 200 zł w połączonych sprawach zgodnie z treścią § 2 pkt.6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 r, w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz.U. nr 221 ,poz.2193 ze zm.)