II OSK 250/11

Dnia 26 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 443/10 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20 października 2010 roku, sygn. akt II SA/Rz 443/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej jej uzasadnienia na stronie 3, akapit pierwszy rozpoczynający się od słów: "Skład Orzekający..." do słów: "... terenach rozproszonej zabudowy letniskowej." zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. po rozpoznaniu skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2009 roku, sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego, budowa budynku gospodarczego, budynku garażowego na działce nr [...] położonej w Ż. dla E. G. uwzględniło skargę i uchyliło decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 roku nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] na wyżej opisane zamierzenie inwestycyjne oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W podstawie prawnej SKO powołało art. 138 § 2 k.p.a., art. 54 § 3 p.p.s.a., art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. u. nr 80, poz. 717 ze zm.) § 3, § 6 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1558 zwane dalej rozporządzeniem). W uzasadnieniu skargi z dnia 4 lutego 2010 roku Z. K. zarzuciła naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a odesłanie w tym przepisie do § 271-273 ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego. Decyzja organu pierwszej instancji nie nakłada na inwestora wymogów związanych z bezpieczeństwem pożarowym. Projektowany budynek nie może ograniczać lub uniemożliwiać zabudowę działki sąsiedniej, co będzie miało miejsce, gdyż działka skarżącej jest podobna do szerokości działki inwestora. W zaskarżonej decyzji brak jest określenia w warunkach zabudowy szerokości elewacji frontowej, który to parametr jest wymagany przez art. 61 ust. 7 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako element decyzji. Zdaniem skarżącej decyzja sprzeczna jest również z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bo żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, co planowana inwestycja nie jest zabudowana, co czyni niemożliwym określenie nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jako zarzut proceduralny skarżąca wskazała niedoręczenie załącznika graficznego i analizy terenu do decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie wymienionych zarzutów wniosła o uchylenie decyzji o warunkach zabudowy w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze analizując po raz kolejny akta sprawy stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, czym naruszono przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ administracji przeprowadził analizę urbanistyczną nieodpowiadającą wymaganiom z § 3 i § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku. Analiza sporządzona dla kontrolowanego zamierzenia inwestycyjnego nie wyjaśnia przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Przepis § 3 ust. 2 określa minimalne granice obszaru analizowanego, a zatem w uzasadnionych przypadkach organ administracji może, a wręcz powinien poszerzyć obszar poddany analizie (por. wyrok WSA w Łodzi z 18 stycznia 2007 roku sygn. akt II SA/Łd 1083/05). Organ administracji sam stwierdził, że zasięg powierzchniowy analizy jest bardzo mały i nie wystarcza dla ustalenia dobrego sąsiedztwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II OSK 646/2006 bez publikatora stwierdził, że przyjęcie przez organ minimalnego obszaru wynikającego z przepisów rozporządzenia w przypadku wydania decyzji odmownej z powołaniem się na niespełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa należy rozpatrywać w kontekście sąsiedztwa urbanistycznego. Przedmiotowa analiza nie określa też szerokości elewacji frontowej dla nowej zabudowy z uwzględnieniem szerokości istniejących elewacji. SKO stwierdziło, że skarżącej należało doręczyć decyzję wraz z załącznikami to jest częścią graficzną i tekstową analizy urbanistycznej. Niedoręczenie omawianych załączników stanowi naruszenie art. 109 § 1 k.p.a. Organ wskazał na wyrok NSA z 24 września 1998 roku sygn. akt IV SA 1727/96 (LEX nr 45723). Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w toku ponownego badania sprawy organ pierwszej instancji dokona analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; wyda rozstrzygnięcie uwzględniające stan faktyczny i prawny oraz doręczy je stronom z załącznikami. Zarzuty dotyczące kwestii wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku są bezprzedmiotowe i nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można w tym postępowaniu rozważać problematyki regulowanej przepisami prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2005 roku sygn. akt IV SA/Wa 252/05 LEX nr 191978). W skardze do Sądu skarżący stwierdził, że Kolegium wydało sprzeczne decyzje w tej samej sprawie. Skarżący do skargi dołączył zdjęcia działki Z. K. pokazujące, że to niewykoszone zarośla stwarzają zagrożenie pożarowe. Zamiarem skarżącego jest wybudowanie małego domu 6,50 m x 11 m; garażu 5 m x 6 m; budynku gospodarczego 8 m x 12 m. Zaznaczył, że jest na emeryturze i zamierza prowadzić gospodarstwo ekologiczne. Skarżący nie sprecyzował kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji, a do skargi dołączył kserokopię decyzji o warunkach zabudowy i postanowienia uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 20 października 2010 roku, sygn. akt II SA/Rz 443/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej jej uzasadnienia na stronie 3, akapit pierwszy rozpoczynający się od słów: "Skład Orzekający..." do słów: "... terenach rozproszonej zabudowy letniskowej." zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zdaniem Sądu, skarga jest zasadna w części dotyczącej uzasadnienia zaskarżonej decyzji, opisanej w sentencji wyroku, bowiem nie wszystkie argumenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowią naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Sąd stwierdził, że istnieją wady postępowania, pominięte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., mające istotny wpływ na wynik postępowania. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 54 § 3 p.p.s.a. zgodnie, z którym organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji wydanej w trybie autokontroli Sąd stwierdził, że decyzją tą SKO zasadnie uwzględniło skargę Z. K. z dnia 4 lutego 2010 roku i uchyliło decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla E. G. dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. dom mieszkalny parterowy z poddaszem użytkowym, garaże, budynek gospodarczy, budynek garażowy, przyłącz sanitarny, studnia kopana z przyłączem wodociągowym na działce nr [...] w Ż. Zdaniem Sądu I instancji, SKO prawidłowo jako przyczynę uchylenia wskazało na naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przyjmując, że stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo wyjaśniony i ustalony dla zamierzenia inwestycyjnego w analizie urbanistycznej, która nie czyni zadość postanowieniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Za trafne też zdaniem Sądu I instancji należy uznać wykazanie na naruszenie § 6 tego rozporządzenia, gdyż sporządzona analiza istotnie nie określa szerokości elewacji frontowej mimo nałożonego tym przepisem obowiązku. Prawidłowo również SKO wskazało na niedoręczenie stronom postępowania załączników do decyzji, co wynika z § 9 cyt. rozporządzenia. Sąd za nietrafne uznał natomiast zalecenie SKO poszerzenia obszaru analizowanego poza wielkość obszaru określoną w § 3 rozporządzenia. Przywołane orzecznictwo sądowoadministracyjne (bez podania publikatora) dotyczy odmowy wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla rozproszonej zabudowy letniskowej, to jest innego stanu faktycznego niż w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2 § 3). Z tych przyczyn, zdaniem Sądu, nie znajduje uzasadnienia nakaz poszerzenia terenu analizowanego, gdyż mieści się on w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa. Nie zwalnia to jednak sporządzającego analizę od podania współczynnika dla wyznaczenia obszaru analizowanego. Dlatego też Sąd uznał wskazanie dotyczące poszerzenie terenu analizowanego ponad normatyw za sprzeczne z przepisami prawa. Z treści powołanych przepisów wynika, że analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza się biorąc pod uwagę zagospodarowanie wszystkich działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, a nie wyłącznie działek, które mają dostęp do tej samej drogi publicznej, do której ma dostęp działka objęta wnioskiem. W przeciwnym razie obszar analizowany musiałby obejmować pas ciągnący się wzdłuż drogi publicznej dostępnej z działki objętej wnioskiem, a nie obszar wokół tej działki. Dlatego też w tym zakresie zarzuty Z. K. zawarte w skardze uwzględnionej przez SKO, zdaniem Sądu, są nieuzasadnione. Natomiast SKO nie objęło oceną zarzutu skargi o uwzględnianiu przy sporządzaniu analizy działek dostępnych z tej samej drogi publicznej. Sad stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało uruchomione wnioskiem E. G. z dnia 6 lipca 2009 roku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego o funkcji mieszkaniowo zagrodowej (jednorodzinnej). Organy administracji w uchylonych decyzjach ustaliły warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego, garażu i budynku gospodarczego, a to oznacza, że treść rozstrzygnięcia nie pozostawała w zgodności z wnioskiem strony. To uchybienie nie zostało zauważone przez SKO w zaskarżonej decyzji, a ma wpływ na zakres ponownie sporządzonej analizy urbanistycznej oraz na treść podjętej na podstawie analizy decyzji, co ściśle wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza planowanej inwestycji i ocena funkcji również pod kątem dobrego sąsiedztwa jest dokonywana w stosunku do wniosku. Zdaniem Sądu, zauważyć należy, że w decyzji o warunkach zabudowy nie można orzekać w materii uregulowanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż kwestie te są rozstrzygane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Prawa budowlanego i należą do właściwości rzeczowej organów w nim określonych. Sąd stwierdził, że kierując się zasadą ekonomii procesowej z uwagi tylko na częściowe zakwestionowanie niektórych argumentów uzasadniających naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przy prawidłowym zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił w części uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy przy akceptacji sentencji zaskarżonej decyzji jak i skutków procesowych w szczególności, konieczności przeprowadzenia całego postępowania o ustalenie warunków zabudowy, organy administracji będą miały na uwadze wskazania przedstawione w uzasadnieniu wyroku, a w szczególności zbadają zgodność sporządzonej analizy terenu z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i żądaniem strony określonym we wniosku. Dlatego też Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegającej na dokonaniu nieprawidłowej wykładni podstawy wyrokowania poprzez przyjęcia, iż w trybie powołanego przepisu uchyleniu może podlegać fragment uzasadnienia decyzji, podczas gdy przepis ten odnosi się do zawartego w jej sentencji całości lub części rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Zdaniem Kolegium uzasadnienie decyzji stanowi jeden z elementów decyzji, o których mowa w art. 107 k.p.a. tworzących jej całościową strukturę formalną podlegającą łącznej ocenie przy badaniu legalności decyzji. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2004 roku, sygn. akt GSK 775/04 (LEX nr 177365). Uchylenie części uzasadnienia decyzji po to, by organ administracji w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji zawarł w niej właściwą argumentację rodzi niemożliwe do zaakceptowania skutki prawne. Z powodu niewzruszenia przez Sąd zaskarżonej decyzji stała się ona prawomocna, a ponowna decyzja organu administracji byłaby dotknięta wadą nieważności, jako powtórzone orzeczenie w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało koniecznością jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 roku Nr 270 – tekst jednolity) – dalej p.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zauważyć należy, że z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wynika, iż sąd administracyjny może uchylić decyzję lub postanowienie w całości albo w części. Uchylenie decyzji administracyjnej w części może nastąpić wówczas, gdy część ta charakteryzuje się samodzielnym bytem prawnym (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX 2011). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczony wyżej pogląd należy w pełni podzielić. W konsekwencji stwierdzić należy, że co do zasady uzasadnienie decyzji administracyjnej nie posiada samodzielnego bytu prawnego, chociaż nie można wykluczyć sytuacji, że organ administracji zamieści w uzasadnieniu decyzji rozstrzygnięcie, które powinno znaleźć się w sentencji. Samodzielny byt prawny może mieć ta część decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie dotyczy określonego przedmiotu oraz ta część, której rozstrzygnięcie, dotyczy określonego przedmiotu. Uchylenie decyzji administracyjnej w części może więc nastąpić wówczas, gdy zawarte w niej rozstrzygnięcie da się podzielić pod względem podmiotowym lub przedmiotowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny części uzasadnienia decyzji naruszało art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż te części uzasadnienia nie miały samodzielnego bytu prawnego. Stwierdzić jednak należy, że w realiach niniejszej sprawy uchybienie to nie jest na tyle istotne, by mogło być podstawą uchylenia tego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo dostrzegł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nietrafnie nakazało organowi I instancji poszerzenie wielkości obszaru analizowanego. Zasadnie też Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w decyzji o warunkach zabudowy nie można orzekać w kwestiach uregulowanych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zrealizowanie tych zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez organ I instancji mogłoby doprowadzić do wydania decyzji niezgodnej z prawem. Aby do tego nie dopuścić Sąd I instancji musiałby kontrolowaną przez siebie decyzję uchylić i wskazać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, by takich zaleceń organowi I instancji nie dawało. Doprowadziłoby to do wydłużenia postępowania, a w efekcie skutek byłby identyczny, jak w przypadku uchylenia tych części uzasadnienia decyzji Kolegium, które zawierały te zalecenia. Przywołany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 10 grudnia 2004 roku, sygn. akt GSK 775/04 (LEX nr 177365) jest poglądem, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Sąd nie jest władny zmienić uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani uchylić jego fragmentu, chyba że pozostała część uzasadnienia zawiera wystarczającą i adekwatną do rozstrzygnięcia sprawy, argumentację. Uchylenie części uzasadnienia decyzji po to, aby organ administracji publicznej naprawił błąd, zamieszczając w uzasadnieniu wydanej ponownie decyzji właściwą argumentację, rodzi niemożliwe do zaakceptowania skutki prawne." W niniejszej sprawie uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny części uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie skutkuje powstaniem dla Kolegium obowiązku wydania kolejnego rozstrzygnięcia, które zawierałoby inną argumentację niż ta, która została zakwestionowana przez sąd administracyjny. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oznacza, że pozostaje w obrocie prawnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...], tylko bez tych fragmentów uzasadnienia, które zostały przez Sąd I instancji wyeliminowane. Nie powstanie więc sytuacja, że w tej samej sprawie mogłaby być wydana kolejna decyzja administracyjna. Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, które Naczelny Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.