II SAB/Kr 79/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. skargę oddala. W dniu [....] 2010 r. W.L. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (dalej: ZIKiT), powołując się na art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198) w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu skargi wskazał, że [....] 2010 roku złożył do Dyrektora Naczelnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W skierowanej do niego odpowiedzi nr [....] z dnia 5 marca 2010 roku Dyrektor ZIKiT nie udzielił odpowiedzi na pytania od 2 do 10 i od 12 do 15. Pismem z dnia 10 maja 2010 roku skarżący wezwał Dyrektora do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia [....] 2010 r. Pismem nr [....] z dnia 24 maja 2010 roku Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko z dnia 5 marca 2010 roku i w dalszym ciągu nie udzielił odpowiedzi na pytania. Skarżący wskazał, że nie otrzymał ani wnioskowanej informacji, ani też odmowy jej udostępnienia, chociaż zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja ta powinna być mu udostępniona bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy kierujący miejską jednostką organizacyjną jako podmiot reprezentujący miejską jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego jest samodzielnie zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu jest jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej K. , działającą w oparciu o statut stanowiący załącznik do uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XLVIII/594/08 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Krakowski Zarząd Komunalny w Krakowie, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 511 poz. 3306). Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. statutu ZIKiT pełni on funkcję zarządzającego ruchem na drogach w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. ZIKIT udziela informacji publicznej w zakresie swoich kompetencji jako jednostka organizacyjna gminy na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga W.L. jest, zdaniem organu, niezasadna. Żądane informacje zostały skarżącemu udzielone w pismach z dnia [....] 2010 r. i [....] 2010 r. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2007 r. (II SAB/Wa 122/06, opublikowany Legalis) w sprawie udzielenia informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności, gdy w ogóle nie udziela wnioskodawcy informacji publicznej. Na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. skarżący przedłożył do akt sprawy pismo, które precyzuje zarzuty zawarte w skardze. W piśmie tym podniósł, że [....] 2010 roku złożył do Dyrektora Naczelnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Chciał uzyskać odpowiedź na piętnaście ponumerowanych pytań dotyczących uprawnień do wjazdu i parkowania w strefie ograniczonego ruchu B. Skarżący wskazał, że uzyskał merytoryczną odpowiedź jedynie na pytania nr 1 i 11. W odpowiedziach na pozostałe pytania Dyrektor ZIKiT pisze o sprawach, o które skarżący nie pytał, bądź w ogóle uchyla się od konkretnej odpowiedzi, l tak: ← w pytaniu 2 skarżący pytał o procedurę wydawania abonamentów SO i S1 - odpowiedź w piśmie z dnia 15 lutego 2010 roku brzmiała, że "służby zwracają się z wnioskiem do ZIKiT o ich wydanie", a w piśmie z dnia 5 marca 2010 roku, że "abonamenty są wydawane na wniosek zainteresowanych podmiotów, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami". Zdaniem skarżącego to nie jest opisanie procedury wydawania abonamentów SO i S1; ← w pytaniu 3 W.L. pytał o osobę, która podejmuje decyzję o wydaniu ww. abonamentów - w odpowiedzi nie padło ani żadne stanowisko ani nazwisko osoby podejmującej decyzję. Dodatkowo można z odpowiedzi wydedukować, że abonamenty SO i S1 nie są w ogóle wydawane przez ZIKiT, ale przez prywatną spółkę z o.o. Zakłady Usługowe "[....] ". Tym bardziej istotna jest więc odpowiedź na pytanie, kto decyduje o uprawnieniu do wjazdu i parkowania bez opłat w strefie B oraz parkowania bez opłat w strefie C ponad półtora tysiąca pojazdów legitymujących się identyfikatorami SO; ← w pytaniu 4 i 5 skarżący pytał, czy abonamenty są wydawane wyłącznie dla pojazdów wymienionych w stosownej uchwale Rady Miasta K. i będących własnością służb uprawnionych - uzyskał odpowiedź, że abonamenty są przyznawane "miedzy innymi ABW, Agencji Wywiadu, SKW (...)". Tymczasem praktycznie wszystkie abonamenty postojowe SO są wydawane na okaziciela, co rodzi obawę możliwości ich użytkowania w pojazdach nieuprawnionych, w szczególności w pojazdach prywatnych, a więc w sposób rażąco sprzeczny z uchwałą RMK, która uprawnia do wydania takich abonamentów wyłącznie dla pojazdów będących własnością służb uprawnionych; ← w pytaniu 6 pytał dlaczego przedmiotowe abonamenty są wydawane na okaziciela - nie uzyskał na nie odpowiedzi; ← w pytaniach od 7 do 10 W.L. pytał komu i ile abonamentów S0 i S1 wydano - uzyskał jedynie informację o łącznej liczbie wydanych abonamentów S0 i S1; ← w pytaniu 12 skarżący pytał o podstawę prawną wydawania przez Dyrektora ZIKiT dokumentów na okaziciela o treści "Kontrola infrastruktury technicznej" bądź "Obsługa techniczna" - w piśmie z dnia 5 marca 2010 roku odpowiadając na to pytanie Dyrektor ZIKiT próbował wprowadzić skarżącego w błąd odpowiadając, że uprawnia go do tego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. nr 220, poz. 2181). Nie powołał się przy tym na konkretny przepis zawarty w tym rozporządzeniu. Skarżący zapoznał się z wymienionym rozporządzeniem i w jego treści nie znalazł żadnego przepisu uprawniającego zarządcę drogi do wydawania identyfikatorów upoważniających do niestosowania się do znaku B1; ← w pytaniu 13 skarżący pytał komu i ile identyfikatorów wydał Dyrektor ZIKiT -uzyskał jedynie odpowiedź o siedmiu grupach podmiotów, którym wydano identyfikatory, ograniczającą się jedynie do podania sześciu przykładowych podmiotów wobec co najmniej 650 wydanych identyfikatorów; ← w pytaniu 14 pytał, czy identyfikator wydany przez Dyrektora ZIKiT uprawnia do niestosowania się do znaku B1 i czy uprawnia do parkowania w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty - uzyskałem jedynie odpowiedź opartą na "ocenie Komendy Miejskiej Policji w K. ", że identyfikatory uprawniają do wjazdu w strefę ograniczonego ruchu. Skarżący nie uzyskał natomiast odpowiedzi na pytanie, czy uprawniają do parkowania bez uiszczenia odpowiedniej opłaty. Skarżący wskazał, że podobne pytanie zadała też zajmująca się tym samym problemem wjazdu do strefy i parkowania pojazdów nieuprawnionych jego żona E.L. i również nie uzyskała na nie odpowiedzi. Odpowiedź na to pytanie jest kluczowa dla sprawy, bezprawna działalność Dyrektora ZIKiT w tym zakresie powoduje bowiem wielomilionowe uszczuplenia dla budżetu Miasta Krakowa w obliczu tak trudnej sytuacji finansowej miasta; ← w pytaniu 15 pytał kto podczas narady w ZIKiT wydał przedstawicielowi Straży Miejskiej polecenie niepodejmowania interwencji w stosunku do nieoznakowanych pojazdów z abonamentami postojowymi S0i S1, gdyż o wydaniu takiego polecenia dowiedział się od strażników, którym polecenie takie przekazano w ramach odprawy do służby - odpowiedź na to pytanie jest kluczowa dla ustalenia ewentualnej odpowiedzialności karnej osoby, która przez wydanie tego polecenia naraziła na straty budżet Miasta K. Na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. skarżący wskazał, że organ nie udzielił odpowiedzi na zadane mu pytania, z wyjątkiem dwóch (pytania 1 i 11), na które odpowiedzi uważa za satysfakcjonujące. Co do innych odpowiedzi na zadane pytania organ nie udzielił żądanej pełnej informacji, a w stosunku do pytania nr 12 organ próbował wprowadzić skarżącego w błąd, podając że do wydawania identyfikatorów uprawnia go rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 03.07.2003 roku, nie powołując się na konkretny przepis, w sytuacji kiedy rozporządzenie to nie upoważnia organu do wydawania identyfikatorów. Organ w ogóle nie udzielił odpowiedzi na pytanie nr 14, gdyż informacja zawarta w piśmie organu nie odpowiada na zadane pytanie. Skarżący wnosi w związku z tym o zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi i zasądzenie kosztów. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem Dyrektor ZIKiT nie pozostaje w niniejszej sprawie w bezczynności w związku z wnioskiem W.L. z dnia 8 lutego 2010 r. o udzielenie informacji publicznej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) bezczynność organów administracji podlega kontroli sądu administracyjnego jedynie wówczas, gdy dotyczy niewydania decyzji, niektórych rodzajów postanowień w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, tzw. czynności materialno - technicznych oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawy dotyczące bezczynności z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznych należą do właściwości sądu administracyjnego, bowiem udzielenie informacji publicznej odbywa się w drodze czynności materialno - technicznej, natomiast odmowa udzielenia informacji zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy winna mieć formę decyzji administracyjnej. Skarga W.L. jest dopuszczalna także pod względem podmiotowym, bowiem Dyrektor ZIKiT w K. jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej, na co zresztą sam zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę. Skarżący przed wniesieniem skargi zwrócił się do organu administracji o usunięcie naruszenia prawa, wypełniając w ten sposób warunek określony w art. 52 § 3 p.p.s.a. Tak więc wbrew stanowisku zawartemu w odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi, lecz podlegała ona merytorycznemu rozpatrzeniu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ administracji publicznej nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 84). Dyrektor ZIKiT udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytania skierowane do niego w piśmie z 8 lutego 2010 r. i tym samym wypełnił obowiązek wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też skargę W.L. jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami).