III SA/Wa 280/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Prezydent W. określił "P." Sp. z o. o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie 679 529,00 zł. Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za I-XII 2003 rok i na podstawie zebranego materiału dowodowego, za podstawę naliczenia podatku od nieruchomości przyjął następujące wartości: - w zakresie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni 47908 m2 x 0,60 zł (stawka podatku) = 28744,80 zł, - w zakresie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni 26555,60 m2 x 16,83 zł (stawka podatku) = 446930,75zł, - w zakresie budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od wartości 10192693,00 x 2% = 203853,86 zł. Ponadto organ I instancji stwierdził, że Spółka w złożonej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2003 r. wykazała łączną kwotę podatku w wysokości 676.905,20 zł. podczas gdy podatek należny za rok 2003 wynosi 679.529,00 zł. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2003 r. we wskazanej powyżej kwocie 679.529,00 zł. Od decyzji organu I instancji pełnomocnik spółki wniósł w dniu 18 grudnia 2008r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej “SKO"), wnosząc o uchylenie wyżej wymienionej decyzji w części, w której określono stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości od zbiornika przeciwpożarowego, a także podwójnego opodatkowania instalacji oświetlenia nieruchomości i orzeczenie co do istoty sprawy, polegające na określeniu wysokości zobowiązania w kwocie odpowiednio niższej wynikającej z postulatów zawartych w odwołaniu, ewentualnie uchylenie ww. decyzji we wskazanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 4 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. Nr 12, poz. 844 z 2006 r), art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, art. 47 ustawy Kodeks cywilny oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 122, art. 187 oraz art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i określiło w stosunku do “P." Sp z o. o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie 676 794,00 zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, iż Spółka nie kwestionowała zasadności wymiaru zobowiązania podatkowego w kwestii dotyczącej zbiornika retencyjnego, ulic i dróg, poza budynkowej części sieci, tablic reklamowych, szlabanu i urządzenia centrali nawiewu klimatyzacjo-wentylacyjnego. Pełnomocnik podniósł jedynie okoliczności związane z opodatkowaniem zbiornika przeciwpożarowego oraz zespołu latarni i sieci oświetlenia terenu. Organ nie zgodnił się ze stanowiskiem spółki co do kwalifikacji podatkowej zbiornika przeciwpożarowego. W ocenie Spółki zbiornik ten stanowi całość techniczno-użytkową z budynkiem i nie stanowi samodzielnej budowli. W oświadczeniu z dnia 19.09.2007r. mgr inż. arch. K. I. stwierdził, że zbiornik stanowi część budynku i tworzy z nim nierozerwalną całość, a jego powierzchnia nie stanowi powierzchni użytkowej, dlatego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z projektem budowlanym zespołu biurowo-wystawienniczego “P.", zbiornik przeciwpożarowy zaprojektowano jako dwukomorowy zbiornik wody i przylegającą maszynownię będącą równocześnie podpiwniczeniem pomieszczeń węzła technicznego. W dniu 11.02.2008r. Spółka załączyła do akt sprawy "Opinię techniczno - prawną dotyczącą zbiornika przeciwpożarowego w kompleksie P. w W. sporządzoną przez dr inż. M. S. pod kierunkiem prof. dr hab. inż. L.W., z której wynika, że zbiornik znajduje się w budynku technicznym i stanowi funkcjonalnie i konstrukcyjnie jedną całość z budynkiem. Zbiornik nie spełnia definicji samodzielnej budowli. Postanowieniem z dnia 07.10.2008r. organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłej M. S. dotyczącej klasyfikacji obiektu budowlanego “zbiornik pożarowy" usytuowanego na terenie obiektu P. w W. W swojej opinii rzeczoznawca stwierdził, iż zbiornik przeciwpożarowy w kompleksie “P." stanowi budowlę, za czym przemawiają następujące argumenty: jest niezależną budowlą w konstrukcji żelbetonowej, obiekt znajduje się poza budynkiem Zespołu 1, obiekt pompowni usytuowany za zbiornikiem pożarowym jest posadowiony na tej samej płycie fundamentowej ale ściany jego są oddylatowane od ścian zbiornika, parterowa część pompowni pożarowej znajduje się pod dachem budynku gospodarczego wspartego na słupach żelbetonowych, oddylatowanych od ścian zbiornika podziemnego. Konstrukcja jest niezależna. W dniu 04.11.2008r. Spółka przedstawiła kolejną opinię w zakresie kwalifikacji prawnej zbiornika przeciwpożarowego w kompleksie P. w W. sporządzoną przez mgr inż. arch. K. I. w której stwierdzono, iż ww, obiekt powinien być dla potrzeb podatku od nieruchomości zakwalifikowany jako część budynku a nie samodzielna budowla. Za takim stwierdzeniem zdaniem autora opinii przemawiają następujące fakty: - zbiornik jest jednym obiektem budowlanym wraz z przyległym budynkiem technicznym, - w części podziemnej komory zbiornika funkcjonalnie i konstrukcyjnie stanowią jedną całość z budynkiem, - zbiornik jest trwale połączony z parterowym budynkiem nazywanym budynkiem gospodarczym i tworzy z nim jedną całość techniczno użytkową - jeden obiekt budowlany, - konstrukcja zbiornika jest fundamentem, - obiekt budowlany, którego integralną częścią jest zbiornik przeciwpożarowy - jest związany trwale z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że przedmiotowy zbiornik przeciwpożarowy nie stanowi obiektu małej architektury, z tego chociażby względu, że jest obiektem bardzo dużym. Zgodnie z projektem budowlanym zbiornik jest dwukomorowy, komory zbiornika mają wymiary 12,5 m x 5 m. Zatem nie może on stanowić ani budynku, ani też jego części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjasniło, że zarówno z opinii przedstawionych przez stronę skarżącą, jak i z opinii sporządzonej na zlecenie organu podatkowego, wynika, iż zbiornik jest posadowiony na tej samej płycie fundamentowej co pompownia, jednakże nie mają wspólnego dachu. Z opinii rzeczoznawcy majątkowego M. S. wynika, że ściany jego są oddylatowane od ścian zbiornika. Samorządowe Kolegium Odwolawcze w W. wskazało ponadto na to, iż obiekt ten nie stanowi części budynku był bowiem wybudowany jako odrębna pod względem technicznym i funkcjonalnym całość. Jest on również obiektem pod względem technicznym, samodzielnym (chociażby z uwagi na to, iż parterowa część pompowni pożarowej znajduje się pod dachem budynku gospodarczego wspartego na słupach żelbetonowych, oddylatowanych od ścian zbiornika podziemnego - jak to wskazano w opinii sporządzonej na zlecenie organu podatkowego). Skoro zbiornik nie jest budynkiem lub jego częścią, ani też obiektem małej architektury musi zatem stanowić budowlę. Zdaniem organu II instancji za takim stanowiskiem przemawia również fakt, iż zbiorniki zostały wymienione jako budowle wprost w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca wskazał na związek budynku z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych i gospodarczych człowieka dzieląc budynki na: mieszkalne, pozostałe i budynki związane z działalnością gospodarczą. Wśród tych ostatnich przykładowo wymienia budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zaś wśród budynków pozostałych - zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Cechą wspólną wymienionych rodzajów budynków jest ich związek z człowiekiem i jego działalnością. Według Samorządwego Kolegium Odowławczego nie sposób zatem uznać, iż podziemny zbiornik wypełniony wodą stanowi budynek lub jego część. W związku z powyższym niezasadny jest argument pełnomocnika spółki, iż zbiornik przeciwpożarowy stanowi część składową budynku w rozumieniu art. 47 § 1 i 2 kodeksu cywilnego (stanowi fragment budynku). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjasniło jednocześnie, iż nie budzi wątpliwości prawidłowość opinii sporządzonej na zlecenie organu przez rzeczoznawcę majątkowego M. S. która jest jednocześnie biegłym sądowym przy Sądzie Okręgowym w W. i przy Sądzie Okręgowym W. oraz jest mgr inż. budownictwa lądowego w specjalności konstrukcje i posiada uprawnienia wykonawcze. Wskazał, iż opinia tego rzeczoznawcy jest zwięzła, spójna, konsekwentna i logiczna oraz zrozumiała. Ściśle nawiązuje ona do stanu faktycznego ustalonego na podstawie: dokumentacji architektoniczno - technicznej, konstrukcyjnej i obliczeniowej zespołu biurowo wystawienniczego “P.", wykonanej przez A. Sp. z o. o. w 1999 r., korespondencji urzędowej, w tym protokołu kontroli podatkowej, zestawienia budowli zadeklarowanych przez podatnika do objęcia ich podatkiem od nieruchomości, opinii i stanowisk przedstawionych przez podatnika. Opinia ta zdaniem organu II instancji wyjaśnia powód, dla którego zbiornik przeciwpożarowy podlega sklasyfikowaniu przez organy podatkowe jako budowla podlegająca opodatkowaniu. Biegły ten stwierdził jednoznacznie, że zbiornik jest niezależną budowlą. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego budzi zastrzeżenia moc dowodowa opinii przedstawionych przez skarżącą Spółkę. Pierwsza z nich, sporządzona przez mgr inż. arch. K. I., nie będącego biegłym ani rzeczoznawcą, jest opinią w dużej mierze interpretującej prawo ( o czym przesądza nawet jej tytuł: "Opinia w zakresie kwalifikacji prawnej obiektów budowlanych.."), a ta czynność należy do organów orzekających w sprawie. Druga zaś opinia, sporządzona przez dr inż. M. S. jest, co prawda sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego, jednakże ogranicza się do skrótowego opisu obiektu i stwierdzenia, iż zbiornik znajduje się w budynku technicznym i konstrukcyjnie stanowi całość z budynkiem. Zdaniem mgr inż. arch. K. I. pomieszczenie pompowni jest posadowione na tej samej płycie fundamentowej, a jej ściany nie są oddylatowane od ścian zbiornika. W tej kwestii Kolegium postanowiło dać wiarę opinii biegłemu – M. S., która wprost wskazuje na dylatyzację, a więc i niezależność konstrukcyjną spornego obiektu względem budynku. Zdaniem organu zbiornik przeciwpożarowy jak również zbiornik retencyjny należy zaliczyć do budowli, od których Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych, wliczając je do kosztów uzyskania przychodów. Stanowią one własność Spółki i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podatnika. Podnosząc kwestię zespołu latarni i sieci oświetlenia terenu organ II instancji wskazał, iż akta sprawy i zaskarżona decyzja wskazują na to, że do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ podatkowy I instancji przyjął zespół latarni – o wartości początkowej 136 755,08 zł. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 17.09.2007 r. stwierdzono, iż na terenie nieruchomości znajduje się 7 słupów oświetlenia zewnętrznego. W dniu 10.10.2007 r. składając zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu kontroli Spółka wyjaśniła, że m.in. słupy oświetlenia zewnętrznego nie występują w ewidencji środków trwałych. W tym samym dniu Spółka przedstawiła organowi podatkowemu I instancji "Ekspertyzę dotyczącą oszacowania wartości obiektów budowlanych - sieci: wodno - kanalizacyjnej zewnętrznej, teleinformatycznej, elektroenergetycznej oraz oświetlenia terenu" sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego K.P. W wycenie wskazano, iż "na sieć oświetlenia terenu składają się: kable YKY oraz lampy sodowe na stalowych słupach i dodatkowo naświetlacze halogenowe. Uwzględniono przepusty podziemne z rur PCV". Wartość sieci oświetlenia terenu oszacowano na 76.834,12 zł. Zdaniem Spółki organ I instancji podwójne opodatkował zespół latarń, poprzez określenie wysokości zobowiązania podatkowego od przedmiotowych latarń - raz jako samodzielnego przedmiotu opodatkowania oraz drugi raz - jako części budowli o nazwie: "Pozabudynkowa część sieci", gdzie została uwzględniona wartość latarń. Zdaniem Kolegium zarzut ten zasługiwał na uwzględnienie jednokże organ nie przychylił się do wniosku spólki dotyczącego zmniejszenia wartości stanowiącej podstawę opodatkowania pozycji "Pozabudynkowa część sieci" o wielkość 76.834,12 zł. Na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane, budowlą - jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poprzez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Kolegium wskazało, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi wartość linii elektroenergetycznej wraz ze słupami, słupowymi stacjami transformatorowymi i innymi urządzeniami stanowiącymi z technicznego punktu widzenia integralny element tej linii. Lampy są więc częścią składową budowli o podwójnych funkcjach (przesyłanie energii i zapewnienie oświetlenia). Lampy są odbiorcami energii i zapewniają oświetlenie terenu, po odłączeniu od sieci nie funkcjonują, nie mogą być zatem traktowane jako samodzielna budowla podlegająca opodatkowaniu. Na tej podstawie Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu powinna podlegać budowla określona jako sieć oświetlenia terenu o wartości 76. 834,12 zł. (z podstawy opodatkowania należy więc wyłączyć zespół latarń o wartości 136.755,08 zł.). Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dotyczącej opodatkowania zbiorników przeciwpożarowych. Pełnomocnik w skardze zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1. art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie opodatkowanie zbiornika przeciwpożarowego stawką właściwą dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy obiekt ten nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i tym samym nie podlega opodatkowaniu, 2. art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nieuznanie, że budynek to obiekt budowlany wraz z instalacji i urządzeniami technicznymi, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach, 3. art. 47 ustawy Kodeks cywilny poprzez niezastosowanie i w rezultacie przyjęcie, że zbiornik przeciwpożarowy stanowiący całość funkcjonalno-techniczną z budynkiem, nie jest częścią składową tego budynku; jak również przepisów postępowania: 1. zasady prawdy obiektywnej - art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów w zakresie ustalenia prawidłowej kwalifikacji obiektu zbiornika przeciwpożarowego stanowiącego całość techniczno- użytkową z budynkiem należącym do skarżącego, tj. nieprawidłowego zaliczenia wskazanego obiektu do kategorii budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy obiekt ten nie spełnia przesłanek do zakwalifikowania go jako samodzielnej budowli, w szczególności odmowę mocy dowodowej opiniom rzeczoznawców prof. dr hab. inż. L.W., dr inż. M. S. oraz mgr inż. arch. K. I., przedłożonym przez skarżącego, a uznanie za miarodajny dowód w sprawie jedynie opinii biegłego wykonanej na zlecenie organu I instancji, 2. art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności brak odniesienia się do wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności brak w należytym stopniu wskazania przyczyn odmowy mocy dowodowej opiniom rzeczoznawców zaoferowanym przez skarżącego, Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca odwołała się do przedłożonych opinii i wskazała, że w jej ocenie przedmiotowy obiekt budowlany należy traktować jako część budynku. Przedmiotowy obiekt stanowi jedną całość pod względem konstrukcyjnym, technologicznym i funkcjonalnym. Nie spełnia definicji samodzielnej budowli. Stanowi całość z budynkiem gospodarczym i nie może zostać odłączony bez uszkodzenia budynku lub zmiany jego istotnych właściwości. Budynek gospodarczy bez zbiornika straciłby możliwość spełniania najważniejsze funkcji do której został powołany – do zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze należy odnieść się do stanowiska Skarżącej, w którym kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca podnosi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezzasadnie dało wiarę opinii biegłej M. S. odmawiając mocy dowodowej opiniom rzeczoznawców przedstawionych przez Skarżącą, bez należytego uzasadnienia. W ocenie Sądu stanowisko Skarżącej nie jest trafne. Organ wskazując, jakie argumenty przemawiały za przyznaniem racji faktom ustalonym w opinii biegłej M.S. podkreślił , że opinia ta "ściśle nawiązuje do stanu faktycznego ustalonego na podstawie dokumentacji architektoniczno – technicznej, konstrukcyjnej i obliczeniowej wykonanej przez A. Sp. z o.o." Jest spójna, logiczna i zrozumiała. Natomiast odmawiając mocy dowodowej opiniom przedłożonym przez Skarżącą wskazał, że opinia inż. M. S. ogranicza się do skrótowego opisu obiektu stwierdzenia, że omawiany zbiornik stanowi całość z budynkiem, natomiast opinia inż. I. jest opinią w dużej mierze interpretującą prawo. Z taką oceną organu należy się zgodzić Biegła M. S. wykonała opinię na podstawie dokumentacji architektoniczno – technicznej, konstrukcyjnej i obliczeniowej Zespołu biurowo -wystawienniczego P. wykonanej przez A. Sp. z o.o. w 1999r. W oparciu o tę dokumentację biegła wskazała, że analizowany obiekt jest zlokalizowany na terenie zespołu wystawienniczo- biurowego P., Zespołu nr 1. Zbiornik przeciwpożarowy zapewnia zapas wody na cele przeciwpożarowe dla instalacji tryskaczowej i dla sieci hydrantowej zewnętrznej i wewnętrznej. Zbiornik pożarowy jest podzielony na dwie równe części połączone ze sobą zaworem otwartym. Jest wykonany w konstrukcji żelbetowej. Komory są połączone ścianami tworząc konstrukcyjną całość. Fundamentem zbiornika jest płyta denna, ta sama płyta jest fundamentem dla sąsiadującej z komorami zbiornikowymi pompowni pożarowej. Biegła podkreśliła, że w dokumentacji – tomie projektu zawierającym obliczenia konstrukcyjne zbiornik pożarowy jest potraktowany oddzielnie. Wskazała, odwołując się do rysunku rzutu poziomego fundamentów "Zespołu 1", który został włączony do dokumentacji, że "komory zbiornikowe znajdują się poza budynkiem", natomiast za ścianą komór zbiornikowych zbiornika pożarowego, znajdują się słupy żelbetowe w rozstawie co 6, 75 m., stanowiące konstrukcję parterowej przybudówki opisywanej jako budynek gospodarczy. W budynku gospodarczym mieści się pompownia przeciwpożarowa i chłodnicza oraz rozdzielnia N.N. Parterowa część pompowni, jest wsparta na słupach żelbetowych, oddylatowanych od ścian zbiornika podziemnego. Konstrukcja jest niezależna. Biegła wyjaśniła, że podziemny zbiornik żelbetowy został wybudowany, by pełnić rolę zbiornika na wodę, a nie fundamentów dla części budynku gospodarczego. Wskazała, że byłoby nielogiczne uznanie komór żelbetowych jako fundamentów sięgających wgłąb ok. 5 m i to poza obrys parterowej przybudówki oraz, że dla budynku tak niskiego nie było potrzeby wykonywania tak skomplikowanego i ekonomicznie nieuzasadnionego fundamentowania. Biegła wskazała także, że zbiornik pożarowy jest przykryty płytą żelbetową gr. 30 cm, na której znajduje się nawierzchnia zatok parkingowych. Biegła dokonała także oceny tego obiektu w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzając, że jest to budowla. Organ nie uznał za prawdziwe ustaleń wynikających z "opinii" przedłożonych przez Skarżącą. Zdaniem Sądu, organ ma rację, iż "opinia" dr. inż. M. S. jest lakoniczna. Opinia ta zawiera rzeczywiście bardzo krótki opis obiektu, z którego wynika, że obiekt jest budynkiem podpiwniczonym służącym w całości celom technologicznym, jako węzeł techniczny połączony ze zbiornikiem. Z opinii wynika, że "przedstawione rysunki techniczne nie budzą wątpliwości , że zbiornik znajduje się w budynku technicznym". W konkluzji - "Zbiornik stanowi jedną całość z budynkiem i nie jest samodzielną budowlą" Drugą "opinię" na rzecz Skarżącej sporządził inż. K. I. Organ także uznał ją za nieprzekonywującą. Opinia ta została sporządzona także na podstawie dokumentacji z Projektu architektoniczno – konstrukcyjnego opracowanego przez A. w czerwcu 1999 r. W oparciu o tę dokumentację inż. I. stwierdził, że zbiornik przeciwpożarowy zaprojektowano jako część obiektu budowlanego w skład którego wchodzą także maszynownia i pompownia. Zbiornik jest trwale połączony z parterowym budynkiem gospodarczym i tworzy z nim całość techniczno-użytkową. Szkielet żelbetowy stanowiący konstrukcję budynku jest połączony z konstrukcją podziemnego zbiornika, pomieszczenia pompowni posadowione są na tej samej płycie żelbetowej, a ściany nie są oddylatowane od zbiornika. Podstawą takiej oceny jest dołączony jako załącznik nr 2 rzut fundamentów. Wskazać jednak należy, że dołączony załącznik nr 2 nie stanowi zgodnie z opinią "rzutu fundamentów", lecz, jak wynika z zamieszczonego na rysunku opisu "rzut piwnic, pomieszczenia techniczne". Oceniając przedstawione rozwiązanie konstrukcyjne inż. I. także ogólnikowo stwierdza, że "Wykorzystanie konstrukcji zbiornika jako fundamentu było działaniem celowym i zamierzonym mającym ekonomiczne i funkcjonalne uzasadnienie". Podnieść należy, że organ także słusznie podkreślił, że wnioski zawarte w "opinii" sporządzonej przez inż. I. są w istocie wynikiem dokonanej analizy przepisu "Prawa budowlanego". Odwołując się bowiem do zawartej tam definicji budynku inż. I. stwierdza, że omawiany w opinii "obiekt budowlany, którego integralną część stanowi zbiornik przeciwpożarowy, spełnia definicję budynku, albowiem jest stale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach...." W analizowanej "opinii" biegły kategorycznie stwierdza, w oparciu o ustalone przez siebie fakty – odmienne od tych, które przyjął organ, że zbiornik przeciwpożarowy powinien być zakwalifikowany jako część budynku, a nie jako samodzielna budowla. (Na marginesie wskazać należy, że wykładnia prawa dopuszcza także takie sytuacje, w których można uznać obiekt za budowlę, jeśli w obiekcie dominujące znaczenie ma budowla, a nie związany z nią budynek.) Mając powyższe na uwadze Sąd uznaje, że dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest przekonywująca i logiczna. W odniesieniu do pozostałych opinii (prywatnych) opinia biegłej M. S. wyróżnia się szczegółowością i rzetelnością. Biegła wskazuje dokładnie do jakiej odwołuje się dokumentacji źródłowej, podaje liczby i logicznie uzasadnia swoje wnioski, konkludując, iż w sprawie opisywany obiekt budowlany winien być konstrukcyjnie potraktowany jako budowla. Uznając racjonalność i rzetelność tej opinii organ nie naruszając zasad określonych w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej prawidłowo stwierdził, że znajdujący się na terenie P. zbiornik pożarowy na wodę stanowi samodzielną budowlę i jako taki obiekt winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Analizowany obiekt, co wynika z dokumentacji technicznej stanowi podziemny zbiornik żelbetowy na wodę. Obiekt posadowiony jest na żelbetowej płycie, wydzielony z przestrzeni za pomocą żelbetowych ścian od góry zaś jest przykryty żelbetową płytą, jest oddylatowany od budynku gospodarczego. Obiekt ten nie jest samodzielnym budynkiem z uwagi na to, że nie posiada dachu, a jego ściany są oddylatowane (oddzielone) od ścian budynku. Wobec powyższego nie można uznać za zasadne zarzutów Skarżącej, naruszenia w postępowaniu art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów w zakresie ustalenia prawidłowej kwalifikacji obiektu zbiornika przeciwpożarowego, a także niezasadną odmowę uznania mocy dowodowej opinii rzeczoznawców zespołu - prof. dr hab. inż. L. W., dr inż. M. S. oraz mgr inż. arch. K. I., przedłożonych przez skarżącego. W ocenie Sądu nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty wadliwej wykładni art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane oraz zarzut naruszenia art. 47 ustawy Kodeks cywilny, które w rezultacie, w ocenie Skarżącej, doprowdziły do przyjęcia, że zbiornik przeciwpożarowy stanowiący całość funkcjonalno-techniczną z budynkiem, nie jest częścią składową tego budynku. Zdaniem Sądu organ w sprawie nie dokonywał odmiennej wykładni prawa, w tym wykładni pojęcia "część budynku". Organ w istocie dokonał odmiennych ustaleń faktycznych, albowiem nie uznał, jak twierdziła Skarżąca, że obiekt stanowi całość konstrukcyjną i funkcjonalną z budynkiem, nie uznał, by posiadała dach. Przyjął, że zbiornik jest odrębną od budynku gospodarczego konstrukcją, nie posiada dachu i stanowi on także obiekt odrębny techniczne, co sprawia, że w rozumieniu przepisów ustawy o opłatach i podatkach lokalnych stanowi budowlę. Organ podkreślił, że zbiornik expressis verbis jako przykład budowli został wskazany w przepisach prawa budowlanego, które mają zastosowanie na podstawie art. 1a ust. ustawy o opłatach i podatkach lokalnych dla wykładni pojęć używanych w ustawie. Przyznać natomiast należy rację Skarżącej, w zakresie naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej, iż organ oceniając dołączone opinie nieprawidłowo odwołał się do funkcji, jaką pełnią sporządzające je osoby, szczególnie biegła M.S. Jest oczywiste, iż fakt wykonywania funkcji biegłego sądowego sam w sobie nie może być elementem mającym wpływ na ocenę wartości dowodowej opinii. Zważyć jednak należy, że w rozpatrywanej sprawie opinia biegłej M. S. została obszernie oceniona, a organ wskazał także inne argumenty, które zadecydowały o uznaniu merytorycznej przydatności i wiarygodności tej opinii. Należy także nadmienić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieprawidłowo zobowiązało w przedmiotowej sprawie biegłego M. S. do kwalifikacji prawnopodatkowej badanego obiektu i to jest mankamentem, lecz nie dyskwalifikuje jej opinii. Opinia ta zawiera bowiem ustalenia faktyczne, które w istocie stały się odrębnym elementem oceny prawnej dokonanej samodzielnie przez organ. Powyższe uchybienia mają charakter proceduralny, ale nie są na tyle istotne, by mieć wpływ na wynik postepowania i prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych dokonanana przez organ ocena dowodów i subsumpcja normy prawnej była prawidłowa. Zbiornik przeciwpożarowy znajdujący się na terenie kompleksu wytawienniczego P. stanowi budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr l53 poz. l270 z późniejszymi zmianami ), orzekł jak w sentencji.