II SA/Sz 499/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2010r. sprawy ze skargi S. M.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Decyzją z 28 stycznia 2010 r. na podstawie przepisów art. 4 pkt 23, art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko - pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim (Dz. U. z 2007 r., Nr 227, poz. 1679), zgodnie z przepisami § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskie z 24 listopada 2004 r., Nr 85, poz. 1592 z późn. zm.), na podstawie przepisów art. 104 k.p.a. (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz upoważnienia Prezydenta Miasta [...] nr [...]Prezydent Miasta [...] wymierzył S.S. karę pieniężną w kwocie [...] zł (słownie: [...], za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, w dniach: [...] przez reklamy umieszczone obustronnie na lawecie Organ I instancji ustalił, iż w dniu [...] r. zarządca drogi ujawnił fakt pozostawienia w pasie drogowym ul. [...] reklamy o treści "Salon Pogrzebowy [...] ..." o wymiarach [...] m, zamontowanej obustronnie na lawecie. Reklama ta ustawiona była bez zezwolenia zarządcy drogi i należała do S.S.. Wobec powyższego zostało wszczęte postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklam bez zezwolenia zarządcy drogi. W toku postępowania zarządca drogi w dniach[...]., stwierdził fakt pozostawienia na lawecie obustronnej reklamy o wymiarach [...] m co zostało potwierdzone zdjęciami i ujęte w protokole. Zdaniem organu I instancji utrwalone w dokumentacji zdjęciowej obiekty są reklamą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Są nośnikiem informacji, nie są znakiem drogowym i nie są znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej, ustawionym przez gminę. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy i okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że strona posługując się lawetą, umieściła w pasie drogowym ul. [...], w pobliżu siedziby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, bez zezwolenia zarządcy drogi, reklamy o dużej powierzchni oraz celowo i świadomie prowadziła w tym miejscu działalność reklamową. Reklamy zamocowano bowiem do lawety, która była umieszczona samoistnie, bez pojazdu z pomocą którego mogłaby się przemieszczać, w okresie kilku dni, w pobliżu Cmentarza [...], miejsca ściśle związanego z działalnością gospodarczą strony. Zarządca drogi uznał za udowodnione, funkcjonowanie bez wymaganego zezwolenia dwóch reklam o wymiarach [...] m każda, umieszczonego obustronnie na lawecie w dniach [...]. Organ powołując się na treść art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych zgodnie, z którymi zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej uznał, że S.S. nie posiadała stosownego zezwolenia, dlatego na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 cyt. ustawy – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 – 6. Zdaniem organu fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest jedyną konieczną i wystarczającą przesłanką wymierzenia kary administracyjnej. Do wymiaru kary przyjęto wskazaną wyżej liczbę 9 dni, w których potwierdzono, że reklama niewątpliwie była umieszczona w pasie drogowym. Wysokość kary pieniężnej organ wyliczył w oparciu o przepisy § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecin z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalania stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, w następujący sposób: stawka na dzień za 1 m² wynosi [...] zł pomnożona przez 9 dni, pomnożona przez powierzchnię [...] Działający w imieniu S.S. pełnomocnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, iż zdaniem strony nie doszło do zajęcia pasa drogowego pod reklamy, a jedynie do zaparkowania pojazdu jakim jest laweta w obrębie pasa drogowego. Podkreślił, że przedmiotowa przyczepa została zaparkowana w miejscu do tego przeznaczonym (brak zakazu postoju), i podobnie jak samochód była pojazdem. Ponadto pełnomocnik nie zgodził się z organem, że jakoby utrwalone w dokumentacji zdjęciowej obiekty w niniejszej sprawie stanowiły reklamę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z obowiązującą zasadą clara non sunt interpretanda nie można rozszerzająco traktować określenia "reklama" i stwierdził, iż przedmiotowy pojazd nie stanowi "nośnika reklamowego" lecz wyłącznie pojazd zarejestrowany i dopuszczony do ruchu na drogach publicznych. Jednocześnie zwrócił, uwagę na fakt, że brak w przepisach prawa zakazu parkowania pojazdów z umieszczoną na nich reklamą, stąd na drogach, w miejscach do tego przeznaczonych, poza samochodami osobowymi zgodnie z prawem parkują samochody ciężarowe i przyczepy opatrzone reklamą lub znakiem firmowym. Podobnie parkują np. taksówki, niejednokrotnie całe oklejone różnego rodzaju reklamami. Uznanie zatem, że parkowanie lawety z reklamą stanowi zajęcie pasa drogowego pod reklamę, zaś parkowanie choćby zabudowanej przyczepy już nie – nie znajduje zdaniem pełnomocnika skarżącej oparcia w przepisach prawa ani w logice. Ponadto pełnomocnik strony powołał się na treść pisma z [...]r. skierowanego do Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, wniósł o poinformowanie jego o miejscu, w którym dopuszczone jest parkowanie przyczepy oraz o poinformowanie, czy w ocenie w/w organu dopuszczalne jest parkowanie przedmiotowej przyczepy w pasie drogowym, w miejscu przeznaczonym do parkowania pojazdów, po zdjęciu z niej grafiki ocenianej przez organ jako reklama. Odpowiedzi na powyższe pismo nie otrzymał. W skutek rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecin z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia 24 listopada 2004r., Nr 85, poz. 1592 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie terminu zajęcia pasa drogowego ul. [...] oraz wysokości wymierzonej kary i ustaliło termin zajęcia pasa drogowego o powierzchni [...] m2, bez zezwolenia w dniach[...], tj. 4 dni i wymierzył z tego tytułu karę administracyjną w wysokości [...] zł (słownie: [...] w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Kolegium uznało, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie tj. wydruku mapy geodezyjnej oraz informacji uzyskanej z bazy ewidencji gruntów i budynków, wynika, iż działka nr [...] z obrębu ewidencyjnego nr [...] stanowi pas drogowy oznaczony symbolem "dr". Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958). Natomiast jak wynika z załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodniopomorskim (Dz. U. Nr 227, poz. 1679) ulica [...]stanowi przebieg drogi krajowej nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, podczas przeprowadzonych w dniach [...] r. kontroli pasa drogowego ul. [...], stwierdzono umieszczenie reklamy dwustronnej o treści "Salon Pogrzebowy [...].." o łącznej powierzchni [...] m2, bez zezwolenia zarządcy drogi. Reklama została umieszczona i zamocowana na przyczepie samochodowej o numerach rejestracyjnych [...]. Pismem z dnia [...] zawiadomiono właściciela reklamy – S.S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, informując jednocześnie o terminie przeprowadzenia oględzin wyznaczonym na dzień [...] r. Przeprowadzone w dniu [...] r. kolejne kontrole wykazały, że doszło do zajęcia pasa drogowego poprzez usytuowanie w jego obszarze przyczepy z zainstalowaną dwustronną reklamą o łącznej powierzchni [...] m2. Podczas oględzin zajętego pasa drogowego w dniu [...]r., potwierdzono umieszczenie powyższej reklamy w pasie drogowym ul. [...]. Powierzchnia reklamy nie uległa zmianie. Okoliczności te zostały udokumentowane protokołem z oględzin oraz dokumentacją zdjęciową. Strona, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie wzięła udziału w przedmiotowych oględzinach. Zdaniem Kolegium wszelkie czynności podjęte przez organ I instancji przed dniem zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego (a więc kontrole z dnia [...]r.) nie mogą wywoływać skutków prawnych a jedynie stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie. Również kontrole z dnia [...] przeprowadzone już po wszczęciu postępowania nie mogą zostać uznane za dowód w sprawie, z powodu braku zawiadomienia strony o zamiarze ich przeprowadzenia. Zgodnie bowiem z art. 79 § 1 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Stosownie zaś do treści art. 79 § 2 kpa strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu oraz składać wyjaśnienia. W związku z powyższymi ustaleniami w ocenie organu II instancji wymierzenie S.S., kary administracyjnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego ul. [...]., tj. dniu pierwszej czynności procesowej oględzin, w których zapewniono udział stronie oraz w dniach [...]r., tj. poszczególnych dniach, w których, podczas przeprowadzonych kontroli, stwierdzono dalsze funkcjonowanie reklamy w pasie drogowym. Powierzchnia dwustronnej reklamy wynosiła łącznie [...] m2. Stawkę opłaty w kwocie 1,80 zł przyjęto na podstawie § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecin z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Karę Kolegium Odwoławcze obliczyło jako dziesięciokrotność iloczynu powierzchni zajętego pasa drogowego ([...] im2), liczby dni (4 dni) oraz stawki opłaty (1,80 zł). Otrzymana wysokość [...] zł stanowi karę za zajęcie pasa drogowego. Powołując się na przepis art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia pod reklamę w ocenie organu odwoławczego skutkuje wydaniem decyzji administracyjnej nakładającej karę. Stanowi to tzw. działanie w warunkach uznania związanego, które nakłada na organ obowiązek wymierzenia kary w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, w zakresie uznania przez organ I instancji informacji umieszczonych na przyczepie samochodowej za reklamę, organ odwoławczy nie zgodził się ze stroną. Organ powołując się na definicję legalną reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych zgodnie z którą pod pojęciem tym należy rozumieć nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Definicja ta zdaniem organu nie przesądza o tym, że reklamą może być jedynie nośnik, który jest trwale związany z gruntem. Wykładnia gramatyczna i celowościowa, a także utrwalone orzecznictwo nakazują przyjąć, że o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Ponadto istota reklamy zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie. Nie ma natomiast znaczenia rodzaj konstrukcji, na której treści te są prezentowane czy też metoda ekspozycji reklamy (np. przy wykorzystaniu mogących się przemieszczać obiektów). Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 71/08 w uzasadnieniu, którego NSA stwierdziło, że z normatywnego pojęcia reklamy, wyrażonego w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, wynika iż jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Przyjmując powyższe uzasadnienie Kolegium uznało, że przedmiotowy nośnik, zawiera informacje dotyczące rodzaju wykonywanej działalności gospodarczej - zatem jest nośnikiem informacji wizualnej. Informacja wizualna w przedmiotowej sprawie zawiera ponadto dane o siedzibie firmy oraz dane umożliwiające kontakt z firmą. Informacja ta umieszczona jest w polu widzenia drogi w przestrzeni nad terenem stanowiącym pas drogowy i nie jest przy tym znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawiony przez gminę. Organ również stwierdził, że umieszczenie takiej informacji miało na celu rozpowszechnienie określonych usług świadczonych przez odwołująca się. Ponadto Kolegium wskazało na, stanowisko, jakie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 lutego 2007 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2246/06 stwierdzając, że jeżeli tablica informacyjna zajmująca pas drogowy stanowi dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonywania, to stosownie do przepisu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych tablica taka będzie stanowiła reklamę, na umieszczenie której jej właściciel obowiązany będzie uzyskać zezwolenie jak wymaga tego art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2. Jako nieuzasadnione Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznał zarzut pełnomocnika odwołującej się, iż tablice o treści "Salon Pogrzebowy [...]... " zamocowane na przyczepie samochodowej nie stanowią reklamy, a jedynie pojazd zarejestrowany i dopuszczony do ruchu na drogach publicznych. Kolegium wskazało ponadto, że dla oceny zgodności z prawem wymierzenia kary nie miały znaczenia argumenty podnoszone przez pełnomocnika odwołującej się, iż przedmiotowa przyczepa została zaparkowana, w miejscu do tego przeznaczonym (brak zakazu postoju), ponieważ w niniejszej sprawie decydującą kwestią jest sama okoliczność zajęcia pasa drogowego. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia art. 9 kpa, bowiem pismo na które wskazuje pełnomocnik odwołującej się zostało wniesione w innym postępowaniu administracyjnym. Na decyzję organu II instancji pełnomocnik skarżącej S.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która poprzez swoją treść oraz jej uzasadnienie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, - art. 156 § 1 pkt 2 poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej (z rażącym naruszeniem prawa) 2) przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 23 oraz art. 40 ust.2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, i wniósł o: 1) uchylenie decyzji drugiej instancji tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] w całości, jako naruszającej prawo, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącej nie zgodził się z decyzjami organów obu instancji. W ocenie strony powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i decyzja Prezydenta Miasta powinny być uznane za nieważne, jako wydane bez podstawy prawnej. W ocenie skarżących, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest niesłuszne. Skarżąca nie umieściła reklamy w pasie drogowym, a jedynie zaparkowała przyczepę – jako pojazd zarejestrowany i dopuszczony do ruchu na drogach publicznych – w miejscu do tego przeznaczonym. W związku z tym nie odpowiada ona regulacjom określonym w ustawie o drogach publicznych. W ocenie skarżącej, stanowisko organu odwoławczego (tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego), jak i organu I instancji, jest błędne. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w żaden sposób nie odniosła się do wyjaśnienia kwestii parkowania samochodów oklejonych reklamami, informacjami o prowadzonej działalności gospodarczej danego podmiotu, jak i decyzja Prezydenta w żaden sposób nie wyjaśniała tego problemu, a także nie czyniła zadość wymaganiom dla decyzji organu administracji publicznej. Jak wynika z orzecznictwa, treść art. 7 k.p.a. obliguje organ administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w związku z tym podjętej decyzji oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Jednak działanie organu w przedmiotowej sprawie godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę praworządności oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych. Pełnomocnik po raz wtórny podtrzymał stanowisko zawarte wcześniej w odwołaniu, że przedmiotowy pojazd nie stanowił "nośnika reklamowego", lecz wyłącznie pojazd zarejestrowany i dopuszczony do ruchu na drogach publicznych. Jednocześnie stwierdził, że w przepisach prawa brak zakazu parkowania pojazdu z umieszczoną na nich reklamą, stąd na drogach, drogach, w miejscach do tego przeznaczonych, poza samochodami osobowymi zgodnie z prawem parkują samochody ciężarowe i przyczepy opatrzone reklamą lub znakiem firmowym. Podobnie parkują np. taksówki, niejednokrotnie całe oklejone różnego rodzaju reklamami. Uznanie zatem, że parkowanie lawety z reklamą stanowi zajęcie pasa drogowego pod reklamę, zaś parkowanie choćby zabudowanej przyczepy już nie - nie znajduje oparcia w przepisach prawa ani w logice. Zdaniem skarżącej w świetle uregulowań zawartych w art. 4 pkt 23 ustawy, nie można uznać lawety za rodzaj konstrukcji, do której przymocowano reklamy, ponieważ pełni ona tylko rolę środka transportu. Wobec tego, że obowiązujące przepisy są nie jasne i niepełne oraz nie wskazują wprost, że parkowanie pojazdu z umieszczoną na nim informacją, dopuszczonego do ruchu na drogach publicznych stanowi już umieszczenie reklamy w pasie drogowym, nie mogą być podstawą do wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa, tylko jasna i precyzyjna regulacja może być podstawą do podejmowania działać i wymierzenia sankcji wobec podmiotów prywatnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, stwierdził że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej u.d.p.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). W myśl art. 4 pkt 23 u.d.p. reklamą jest zaś nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego w powyższy sposób pobiera się opłatę. Opłatę tę ustala w drodze decyzji administracyjnej właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jej wysokość stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 i 11 u.d.p.). Wysokość stawek za zajęcie 1 m2 pasa drogowego ustala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, z tym że stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczeniu reklamy nie może przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego (art. 40 ust. 8 u.d.p.). W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty. W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały powyższe przepisy. Z akt sprawy wynika, że w dniach [...]r., w pasie drogowym drogi krajowej przy ul. [...] (w rejonie cmentarza [...] została zaparkowana laweta wraz z umieszczoną na niej reklamą obustronną Salonu pogrzebowego [...]". Laweta ta była unieruchomiona w ten sposób, że koła zostały podparte klockami i odłączony został od niej pojazd samochodowy. Powyższa okoliczność została potwierdzona dokumentacją fotograficzną oraz protokołami z kontroli. Bezspornym też jest to, że właścicielem przyczepki wraz z planszami reklamowymi jest skarżąca, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie o której informuje zamieszczona reklama. Zważywszy, że znajdująca się na przedstawionej tablicy reklamowej informacja stanowi dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonania, nie ma wątpliwości, że tablica ta stanowi stosownie do przepisu art. 4 pkt 23 u.d.p. reklamę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2007 r., VI SA/WA 2246/06, Lex nr 316825). Przedmiotowa laweta ustawiona została na parkingu przed bramą główną cmentarza czyli miejscu, na którym ewentualnie usługi skarżącej miałyby być świadczone. Zdaniem Sądu nie ma wątpliwości, że usytuowanie lawety miało charakter stały, a nie – jak podaje pełnomocnik skarżącej – oznaczało zaparkowanie pojazdu, dopuszczonego do ruchu. Świadczy o tym fakt unieruchomienia przyczepki poprzez podparcie kół klockami i odłączenie pojazdu, za pomocą, którego jest przemieszczana. Laweta ta nie była pusta znajdowała się na niej reklama firmy skarżącej wraz z zakresem świadczonych usług i kontaktem telefonicznym. W ocenie Sądu, o ile przepisy o drogach publicznych nie zakazują parkowania pojazdów w szerokim tego słowa znaczeniu w pasie drogowym w miejscach do tego przeznaczonych, o tyle przepisy tejże ustawy nakazuję uzyskanie przez podmiot, który chce na takim pojeździe parkującym umieścić reklamę zezwolenia podlegającemu opłacie (art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy). Gdyby jak twierdzi skarżąca chciała przedmiotową lawetę jedynie zaparkować tak aby nie stanowiła ona jednocześnie nośnika reklamowego to na ten czas powinna reklamę zdemontować lub zasłonić. Parking ogólnodostępny umożliwia pozostawienie na nim pojazdu, gdy następuje przerwa w ruchu drogowym. Przeznaczeniem parkingu nie jest jednak umieszczanie w nim reklam. W takiej sytuacji jak już wcześniej Sąd wskazał wymagane jest uzyskanie od zarządcy drogi zezwolenia, a jego brak jest podstawą do obligatoryjnego wymierzenia przez właściwy organ administracji publicznej kary pieniężnej z mocy art. 40 ust. 12 pkt 1 powołanego aktu prawnego. Kategoryczna wymowa wymienionych wyżej przepisów nie może być obchodzona tylko ze względu na to, że reklama umieszczona w pasie drogowym zainstalowana została na pojeździe – lawecie samochodowej. Wątpliwości Sądu nie budzi również prawidłowość obliczenia przez organ II instancji wysokości kary. Skoro bowiem obowiązujący na dzień wydania decyzji przepis § 5 ust. 1 pkt 1 uchwałą Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecin z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego określił stawkę 1,80 zł za 1 m² za 1 dzień, to za powierzchnię tablicy reklamowej dwustronnej [...] m² za okres czterech dni należało pobrać opłatę [...] zł która w przypadku kary ulegała zwiększeniu dziesięciokrotnemu (cyt. art. 40 ust 12) i stanowi kwotę [...] zł. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.