II GSK 1812/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. C. i A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [..] stycznia 2011 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi H. C. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [..] sierpnia 2010 r. nr [..] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 881/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H.C. i A.C. o na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Prezydent Miasta Szczecin decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. Nr [...] na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70 poz. 473 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14.06 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) cofnął A. i H.C. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nr [...] powyżej 18 % zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie zlokalizowanym w Szczecinie przy ul. [...] w związku z zakupem napojów alkoholowych u przedsiębiorcy nie posiadającego zezwoleń na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. Od decyzji organu I instancji H. i A.C. odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze Szczecin na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ust. 10 pkt 2 oraz art. 18 ust.7 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H.C. i A.C., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium z treść art. 18 ust. 10 pkt 2 i art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) wynika, że przedsiębiorca posiadający zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych może zaopatrywać się tylko u takiego hurtownika lub producenta, który posiada zezwolenie na obrót hurtowy alkoholu. Dokonując zakupu alkoholu powinien żądać okazania do wglądu zezwolenia. Dodatkowym warunkiem jest konieczność okazania przedsiębiorcy odpowiedniego zaświadczenia potwierdzającego dokonanie opłaty. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że H. i A.C. dokonywali zakupu napojów alkoholowych w firmie "S." Sp. z o.o. Organ odwoławczy podkreślił, iż sprawdzenie czy firma "S." Spółka z o.o. posiada odpowiednie zezwolenia było obowiązkiem przedsiębiorcy, który dokonywał tam zakupów napojów alkoholowych. Za bezsporny w przedmiotowej sprawie Kolegium uznało fakt, że firma "S." nie posiadała zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. W ocenie Kolegium okoliczność ta stanowi złamanie postanowień art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skutkujące w konsekwencji, zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2, cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Odnosząc się do podniesionego przez stronę nieświadomego popełnienia błędu, Kolegium wyjaśniło, iż okoliczność ta nie może w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić usprawiedliwienia dla ich nieprzestrzegania. Przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, z którymi strona występująca o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych powinna się zapoznać jednoznacznie wskazują na obowiązki strony związane ze sprzedażą napojów alkoholowych. Przedmiotowa ustawa nie przyznaje także kompetencji organom administracji publicznej do swobodnej oceny przepisów ustawy w zakresie naruszenia jej przez osobę obowiązaną do jej stosowania w związku z udzielonym zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych. Zatem każde naruszenie przepisów ustawy, bez względu na przyczynę i zakres, skutkuje konsekwencjami przewidzianymi w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Kolegium podkreśliło nadto, że decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia jest decyzją związaną. Organ po stwierdzeniu ziszczenia się chociażby jednej z przesłanek zawartych w art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi musi wydać decyzję o cofnięciu zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalają skargę wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), sprzedaż napojów alkoholowych może odbywać się tylko na podstawie wydanego zezwolenia przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in. - zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 3 powołanej ustawy- zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Nieprzestrzeganie zasad obrotu napojami alkoholowymi, zawartych w ustawie, stanowi podstawę do pozbawienia podmiotu uprawnień do sprzedaży napojów alkoholowych. Ustawodawca w art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wymienił powody, których wystąpienie stanowi bezwzględną przesłankę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania materialnoprawną przesłanką cofnięcia H. i A. C. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych stanowił art. 18 ust. 10 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, który cofnięcie wiąże z nieprzestrzeganiem określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji stan faktyczny sprawy wskazuje, że w trakcie kontroli dokonanej przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szczecinie w sklepie ogólnospożywczym przy ul. [...] w Szczecinie, prowadzonym przez przedsiębiorców A. i H.C. ujawniono, że kontrolowani przedsiębiorcy posiadający zezwolenia Prezydenta Miasta Szczecin na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży: zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, zawierających powyżej 4,5% do 18 % alkoholu oraz zawierających powyżej 18% alkoholu, zaopatrywali się w piwo w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "S.", która nie posiadała zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. W toku postępowania organy ustaliły, że Spółka z o.o. "S." posiadała zezwolenie Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego na prowadzenie w kraju obrotu hurtowego napojami alkoholowymi o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa na czas oznaczony od [...] listopada 2006 r. do dnia [...] listopada 2008 r. Po upływie terminu obowiązywania zezwolenia Spółka nie ubiegała się o ponowne wydanie zezwolenia. Skarżący wskazywali , że okolicznością ekskulpującą jest przede wszystkim to, że nieprzestrzeganie przez nich warunków zezwolenia miało charakter nieumyślny, albowiem byli przekonani, że zaopatrująca ich w piwo Spółka posiada aktualne zezwolenie. Podali również, że podejmując współpracę z hurtownią "S." zweryfikowali posiadane przez ten podmiot zezwolenie na sprzedaż alkoholu. Sąd wskazał, że art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w pkt 1-7 tego przepisu skutkuje cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ nie działa w tym przypadku w ramach uznania administracyjnego lecz jest związany treścią ww. przepisu. W przypadku decyzji związanej treść rozstrzygnięcia jest determinowana, przesądzona "z góry" przez ustawodawcę już w treści normy prawnej powszechnie obowiązującej przez względnie wyraźne i precyzyjne określenie przesłanek, które muszą bezwzględnie wystąpić, aby treść decyzji była pozytywna względem oczekiwań wnioskodawcy. W tym przypadku rola organu administracyjnego sprowadza się do wszechstronnego, skrupulatnego i szczegółowego zbadania stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, pod kątem określenia wystąpienia w sprawie wskazanych w hipotezie normy prawnej przez ustawodawcę przesłanek i - w przypadku ich wystąpienia - wydania stosownej decyzji. Sąd wywiódł, że ustawodawca określając dla przedsiębiorców w art. 18 ust. 7 warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych jednym z nich uczynił zaopatrywanie się w napoje alkoholowe z legalnych źródeł, tj. u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaopatrywanie się przez skarżących w napoje alkoholowe u przedsiębiorcy, który nie posiadał ważnego zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych od [...] listopada 2008 r. wskazuje, że skarżący prowadzili obrót alkoholem pochodzącym z nielegalnego źródła, co skutkować musiało - w świetle powołanego art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – cofnięciem zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Sąd podkreślił, że chociaż organy orzekające w sprawie nie badają stopnia winy skarżących w naruszaniu warunków prowadzenia sprzedaży alkoholu, gdyż działalność ta prowadzona jest na zasadzie ryzyka, to wskazać należy na brak wiarygodności twierdzenia skarżących, że rozpoczynając współpracę ze Spółką z o.o. Sofitel zweryfikowali posiadane przez ten podmiot zezwolenie. Gdyby tak rzeczywiście było, to wiedzieliby, że zezwolenie dla przedsiębiorcy prowadzącego hurtową sprzedaż alkoholu (Spółce "S.") zostało wydane na czas określony i po upływie wskazanego w zezwoleniu okresu wygasło. Po tym terminie przedsiębiorcy prowadzący sprzedaż detaliczną winni byli powstrzymać się od dokonywania zakupu w Spółce S. do czasu ponownego zweryfikowania ważności zezwolenia (jego posiadania) na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych, co uchroniłoby skarżących przed surową sankcją jaką jest niewątpliwie cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w prowadzonym przez nich sklepie ogólnospożywczym. Sąd podniósł również, że skarżący, skoro uprzednio dokonali weryfikacji zezwolenia posiadanego przez przedsiębiorcę prowadzącego sprzedaż hurtową, to mieli świadomość konieczności zaopatrywania się w alkohol u osoby posiadającej stosowne zezwolenie. Na gruncie rozpatrywanej sprawy nie ma znaczenia dobra wiara skarżących, którzy działali w przekonaniu zaopatrywania się w alkohol u przedsiębiorcy działającego z zachowaniem wszystkich cech legalności hurtowego obrotu alkoholem. W świetle powołanych wyżej okoliczności zdaniem Sadu niezasadny jest zarzut skargi odnoszący się do zaniechania przez organ odwoławczy ustaleń w przedmiocie winy skarżących w zakupie alkoholu w Spółce "S." oraz związane z tym naruszenie art. 7 i 77 Kpa. Reasumując Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zbadał zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonał prawidłowej oceny prawnej całokształtu sprawy z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd podkreślił, że jakkolwiek naruszenia prawa w przedmiocie wykonywania przez skarżących zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych odnosiły się do napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, gdyż małżonkowie C. zaopatrywali się w hurtowni prowadzonej przez Spółkę "S." w piwo a niniejsza decyzja odnosi się do zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 %, to jednak naruszenie warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych wiąże się z prowadzeniem działalności w określonym miejscu. W razie więc nie przestrzegania określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunków, organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu. Sąd powołał się tu na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt II GPS 2/07. H.C. i A.C. zaskarżyli wyrok w całości. Wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 10 pkt. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 18 ust. 7 pkt. 3 tejże ustawy poprzez ich błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, iż stwierdzenie "nieprzestrzegania" określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych uzasadniające cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych następuje niezależnie od winy podmiotu korzystającego z takiego zezwolenia w naruszeniu warunków sprzedaży napojów alkoholowych, podczas gdy zdaniem wnoszących skargę kasacyjną prawidłowe rozumienie tych przepisów uzasadnia przyjęcie, iż jedynie umyślne naruszenie określonych w ustawie warunków sprzedaży może być kwalifikowane jako "nieprzestrzeganie" tych warunków, które uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zawarli argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie zasadności powołanych w skardze kasacyjnej podstaw poprzedzić należy przypomnieniem, że skarga ta jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być również uzasadnione. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest zatem obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ma również obowiązek uzasadnić w czym dopatruje się uchybienia temu przepisowi. Sąd drugiej instancji uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego, w rzeczywistości zaistniały. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, a nawet prawa do badania, czy w sprawie wystąpiły inne naruszenia prawa. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały, w jego ocenie, naruszone. Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie oparta została na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., albowiem zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię. Zdaniem skarżących, pogląd WSA w Szczecinie, zgodnie z którym, ocena stopnia zawinienia jak i jego charakteru (umyślności) nie ma wpływu na sankcję z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy, nie jest właściwy. Prawidłowa wykładnia przepisów, stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji SKO w Szczecinie powinna prowadzić do wniosku, że jedynie umyślnie zawinione "nieprzestrzeganie" warunków sprzedaży napojów alkoholowych powinno uzasadniać cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sformułowania "nieprzestrzeganie" wskazuje bowiem na świadome działanie podmiotu, który wie, że łamie warunki sprzedaży napojów alkoholowych i godzi się na to. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, zawarta w zaskarżonym wyroku wykładnia art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 cyt. ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) jest trafna, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czyni nieuzasadnionym zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Art. 18 ust. 10 przedmiotowej ustawy w sposób enumeratywny określa przypadki, w których zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży i poza miejscem sprzedaży może zostać cofnięte przed upływem okresu, na jaki zostało udzielone. Nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2) stanowi taką podstawę i waży o obowiązku zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jednym z koniecznych warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży ustawodawca uczynił zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów posiadających odpowiednie zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych (art. 18 ust. 7 pkt 2). Skarżący nie kwestionowali faktu dokonywania zakupu napojów alkoholowych w postaci piwa w hurtowni prowadzonej przez S. Sp. z o.o. Twierdzili, że w tej hurtowni zaopatrywali się w napoje alkoholowe od wielu lat. Rozpoczynając współpracę zweryfikowali posiadane przez ten podmiot zezwolenia. Tymczasem ów podmiot, co ustalił organ, posiadał zezwolenie Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego na prowadzenie w kraju obrotu hurtowego napojami alkoholowymi o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa na czas oznaczony od [...] listopada 2006 r. do [...] listopada 2008 r. Zatem skarżący zaopatrywali się u kontrahenta, który nie posiadał zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. Obowiązkiem skarżących, prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych jest takie jej zorganizowania, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania, określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania warunku(ów) sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Rygoryzm znaczenia uregulowania przedmiotowego przepisu, odczytanego na podstawie wykładni językowej, jest bowiem założony przez ustawodawcę i całkowicie odpowiada celom ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W konsekwencji w razie złamania któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 3 cyt. ustawy jest obligatoryjne niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2012 r. II GSK 91/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1529/06, LEX nr 337045, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 października 2004 r., sygn. akt II SA/Po 1125/02 niepubl., wyrok WSA we Wrocławiu z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 536/08). Organy administracji nie miały obowiązku badać, czy skarżąca działała umyślnie, bowiem wystarczającą przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych było wyłącznie stwierdzenie, że skarżący zaopatrywali się w napoje alkoholowe u przedsiębiorcy nieposiadającego zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. W szczególności podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może się zwolnić od zastosowania sankcji wynikającej z powołanego przepisu poprzez wykazanie, że dochował staranności w wyborze kontrahenta. Wobec tego, że przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie zawiera elementu winy, organy nie miały obowiązku rozpatrywać zachowania skarżących w kategoriach umyślnego naruszenia warunków sprzedaży, skutkujących cofnięciem zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W tym miejscu należy zauważyć, że pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy w rozumieniu prawnokarnym, czy też czysto subiektywizowany (natężenie złej woli, brak świadomości czy też wiedzy) - por. wyrok NSA z 21 stycznia 2011 r. II GSK 1424/10. Bezpodstawne jest więc zarzucanie organom i sądowi, że te nie przeanalizowały okoliczności świadczących o braku winy (świadomości skarżących), co do posiadania odpowiedniego zezwolenia na sprzedaż alkoholu przez S. Sp. z o.o. Wprawdzie kwestia winy nie miała znaczenia w sprawie niniejszej to jednak zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że w okolicznościach sprawy niniejszej nie są wiarygodne twierdzenia skarżących o braku wiedzy odnośnie utraty przez Spółkę S. odpowiedniego zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Sami przecież podkreślali, że sprawdzili uprawnienia kontrahenta. Skoro tak, to wiedzieli, że zezwolenie dla przedsiębiorcy prowadzącego hurtową sprzedaż alkoholu wygasło po upływie terminu, na które zostało wydane. W tym miejscu należy przywołać stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt II GPS 2/07, w której stwierdzono, że "naruszenie warunków lub zasad sprzedaży napojów alkoholowych stanowi, w myśl art. 18 ust. 10 cyt. ustawy, podstawę do cofnięcia zezwolenia". Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalono skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.