II GSK 1088/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.) del. WSA Jacek Kuza Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. [...] Spółki z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1298/10 w sprawie ze skargi R. [...] Spółki z o.o. w R. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. [...] Spółki z o.o. w R. na rzecz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego I Objętym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę R. [...] Spółki z o.o. w R. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że w dniu 2 lutego 2009 r., w Monitorze Polskim opublikowane zostało ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT z dnia 26 stycznia 2009 r., o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Ogłoszenie stanowiło podstawę do składania wniosków o udzielenie jednej koncesji, na okres 10 lat, na rozpowszechnianie programu radiowego o zasięgu lokalnym – Chorzów i okolice na terenie województwa śląskiego i o charakterze uniwersalnym. Uniwersalny charakter programu radiowego określono w ten sposób, że powinien on zawierać programy różnych gatunków i form radiowych o zróżnicowanej problematyce w tym audycje o tematyce lokalnej. Jako elementy obligatoryjne programów radiowych wymieniono własne serwisy informacyjne – dzienniki oraz publicystykę poświęconą lokalnym problemom, nadawane w godzinach od 6: 00 do 23:00. Audycje niepochodzące od koncesjonariusza lub niewytworzone na jego wyłączne zamówienie rozpowszechniane równocześnie w programie innego nadawcy nie mogą stanowić więcej niż 23 % czasu nadawania programu w godzinach od 6: 00 do 23:00. Wnioski o udzielenie koncesji złożyły cztery spółki: R. P., M. G., R. [...] i M.. W wykonaniu uchwały z dnia 8 lipca 2009 r., Przewodniczący KRRiT wydał decyzję z dnia [...] października 2009 r., w której udzielił koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R. F.", M. G. Spółce z o.o. z siedzibą w G.. Pozostałym wnioskodawcą odmówił udzielenia koncesji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ocena wniosków dokonana została w oparciu o kryteria wymienione w ogłoszeniu. Na tej podstawie pozytywnie oceniony został wniosek M. G. w zakresie projektowanego programu radiowego albowiem stanowił on istotne uzupełnienie oferty programowej dostępnej słuchaczom w Chorzowie i okolicach. Przede wszystkim zaś organ pozytywnie ocenił proponowaną dużą różnorodność audycji w programie, wysoki w nim udział muzyki o charakterze chrześcijańskim, treści lokalnych oraz udział dzienników i audycji publicystycznych dotyczących życia społeczności mieszkającej na obszarze objętym zasięgiem nadawania. Organ stwierdził, że projekt M. G. – "R. F." jak i projekt R. [...] – "R. [...] Ch." były porównywalne w zakresie planowanego udziału tematyki lokalnej w programie, jednak co do sposobu realizacji tematyki lokalnej program "R. F." był bardziej zróżnicowany niż projekt "R. [...] Ch.", co przeważyło o wyborze pierwszego z wymienionych programów. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2010 r. podjętą w wykonaniu uchwały KRRiT z dnia 9 marca 2010 r. Sąd I instancji kontrolując decyzję Przewodniczącego KRRiT, w wyniku wniesionej przez spółkę R. [...] skargi, wskazał w pierwszej kolejności, iż zaskarżona decyzja, z uwagi na przedmiot sprawy, ma charakter uznaniowy. Oznaczało to, że ocena legalności sprowadzała się do zbadania czy organ przy wydaniu takiej decyzji nie dopuścił się przekroczenia granic uznania administracyjnego. Mając to na uwadze, Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącej, obejmującego naruszenia art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji ( tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm. dalej: u.r.t. lub ustawa o radiofonii i telewizji) polegającego, jej zdaniem, na bezzasadnym uznaniu, że projekt spółki M. G. przewyższał program zaproponowany przez skarżącą. W tym zakresie Sąd stwierdził, iż okoliczności, jakie legły u podstaw wyboru konkretnej oferty zostały, zgodnie z wymogami art. 36 u.r.t., szczegółowo omówione i uzasadnione w decyzji koncesyjnej oraz decyzji utrzymującej ją w mocy. Organ, bowiem dokonał oceny wszystkich ofert i wybrał tę o największej różnorodności programowej – audycji mających być nadawanymi. W ocenie Sądu oferta dotycząca audycji zaplanowanych w "R. F." była bogatsza od tej, jaką oferowała skarżąca. Deklarowany rodzaj audycji okazał się zgodny z przyjętym stanowiskiem KRRiT z dnia 10 czerwca 2008 r., w sprawie kwalifikowania audycji i innych przekazów do kategorii realizujących obowiązki programowe, określone w koncesjach radiowych. Podział audycji na poszczególne rodzaje wynikał ponadto wprost z formularza "informacje programowe" stanowiącego załącznik do rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 5 poz. 41 ze zm., dalej: "rozporządzenie KRRiT"). Za niezasadny Sąd I instancji uznał również zarzut dotyczący premiowania przez organ większego niż 20% udziału muzyki chrześcijańskiej. Ogłoszenie, bowiem zawierało minimalny poziom udziału tego gatunku muzyki, tym samym brak było podstaw do kwestionowania swobody organu w tym zakresie. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu, co do braku możliwości dopuszczenia do postępowania o udzielenie koncesji spółki M. G. z uwagi na brak w przedmiocie działalności tej spółki, w dniu złożenia wniosku, możliwości prowadzenia działalności w zakresie radiofonii. Spółka uzupełniła, bowiem ten brak w toku postępowania administracyjnego, w wyniku, czego na dzień udzielenia jej koncesji przedmiot działalności spółki M. G. obejmował również działalność w zakresie radiofonii. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U.z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, dalej: u.s.d.g.lub ustawa o swobodzie działalności gospodarczej) Sąd I instancji wskazał, że w myśl tego przepisu, w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych organ koncesyjny zarządza przetarg jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 u.r.t. liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji. Zatem obowiązek zarządzenia przetargu istnieje jedynie w sytuacji, gdy nie można uzyskać konsensusu w sprawie wyboru jednego przedsiębiorcy w ramach wszczętego postępowania koncesyjnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. U podstaw rozstrzygnięcia Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). II Skargą kasacyjną R. [...] Spółka z o.o. w R. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 2 w zw. z § 15 pkt 2 rozporządzenia KRRiT przez uznanie za prawidłowe (zgodne z powyższymi przepisami), dopuszczenie do udziału w postępowaniu podmiotu, który na dzień składania wniosku koncesyjnego – a także na dzień upływu terminu do składania wniosków, nie był uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie rozpowszechniania programu radiowego; - § 18 ust. 1 rozporządzenia KRRiT, poprzez błędną jego wykładnię skutkującą przyjęciem, że przepis ten umożliwia stronie, która nie spełniała warunków do złożenia wniosku o udzielenie koncesji, sanowanie faktu niespełnienia takich warunków w dacie złożenia wniosku poprzez wykazanie, że zostały one spełnione dopiero w toku postępowania koncesyjnego, w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się wyłącznie do wnioskodawców, – czyli uczestników postępowania, którzy złożyli prawidłowy wniosek, tzn. spełniali warunki wymagane do złożenia wniosku o udzielenie koncesji, co do których w toku postępowania zaszły zmiany stanu faktycznego lub prawnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z treścią § 5 pkt 2 rozporządzenia KRRiT podmiot występujący z wnioskiem koncesyjnym powinien dołączyć do wniosku odpis z KRS, z którego wynikałoby, iż wnioskodawca jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej objętej wnioskiem. Z akt sprawy wynikało natomiast, że w dniu składania wniosku o udzielenie koncesji, spółka M. G. nie obejmowała przedmiotem swej działalności, działalności w zakresie radiofonii. Oznaczało to, w ocenie skarżącej, że podmiot ten nie powinien zostać w ogóle dopuszczony do udziału w postępowaniu o udzielenie koncesji albowiem w dacie składania wniosku oraz w dacie upływu terminu do jego składania nie był uprawniony do prowadzenia koncesjonowanej działalności. Skarżąca wskazała również, że brak ten nie mógł być usunięty w toku postępowania, a to z uwagi na treści § 15 ust. 2 rozporządzenia KRRiT, stanowiącego, że dokumenty składane w postępowaniu koncesyjnym powinny zawierać dane na dzień złożenia wniosku. M. G. natomiast nie mogła uzyskać odpisu z KRS wskazującego, że na dzień składania wniosku mogła prowadzić działalność gospodarczą w zakresie objętym koncesją. W takiej sytuacji, co do zasady, gdyby organ koncesyjny chciał potraktować wniosek M. G., jako złożony przez podmiot uprawniony do prowadzenia działalności w zakresie objętym koncesją, mógłby, co najwyżej przyjąć, że datą złożenia wniosku jest data złożenia wniosku kompletnego przez uprawniony podmiot – a więc data uzupełnienia o odpis z KRS wykazująca uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie objętym wnioskiem. Ponieważ data wpisu w KRS M. G. działalności nadawczej przypadała po upływie terminu do składania wniosków o udzielenie koncesji – należało przyjąć, że spółka M. G., po rejestracji zmiany przedmiotu przedsiębiorstwa, złożyła wniosek o udzielenie koncesji po terminie i wniosek taki nie podlegał rozpoznaniu odpowiednio do § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia KRRiT. Skarżąca podkreśliła, że zmiana umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stała się skuteczna dopiero od momentu jej zarejestrowania w Krajowym Rejestrze Sądowym, co oznaczało, że M. G. jako spółka z o.o. uzyskała uprawnienia do prowadzenia działalności nadawczej, wymagane § 5 pkt 2 rozporządzenia KRRiT, dopiero w czerwcu 2009 r. Regulacja zawarta w § 18 powołanego rozporządzenia dotyczy, zdaniem skarżącej, wyłącznie sytuacji, w której wnioskodawca złożył kompletny i zgodny z wymogami rozporządzenia wniosek o udzielenie koncesji. Przepis ten nie może być, zatem podstawą do dopuszczenia w postępowaniu podmiotów, które nie spełniają w dacie złożenia wniosku wymagań określonych w § 5 rozporządzenia KRRiT, umożliwiając tym podmiotom dostosowanie się do tych wymagań do daty wydania decyzji koncesyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie do skarżącej spółki kosztów postępowania kasacyjnego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Jej autor zakwestionował wyrok Sądu I instancji jedynie w aspekcie jego zgodności z powołanymi w zarzutach przepisami rozporządzenia KRRiT. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej sprawia, że tylko we wskazanym przez kasatora zakresie może zostać dokonana kontrola zaskarżonego orzeczenia. Poza możliwością badawczą Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje zgodność wyroku Sądu I instancji z innymi przepisami prawa niż te, które zostały powołane w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów zauważyć należy, że postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych toczy się w oparciu o przepisy: ustawy o radiofonii i telewizji, kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia KRRiT w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych. Do dnia 6 marca 2009 r. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 5 – Koncesje na rozpowszechnienie programów – ustawy o radiofonii i telewizji, zastosowanie miały przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Po tej dacie jedynie do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 40 b ustawy o radiofonii i telewizji). W zakresie istotnym dla rozważanego zagadnienia przepisy ustawy o radiofonii i telewizji regulują krąg podmiotów mogących uzyskać koncesje na rozpowszechnianie programów radiowych (art. 35 komentowanej ustawy), okoliczności, które winny stać się przedmiotem oceny organu koncesyjnego w postępowaniu o udzielenie koncesji (art. 36 ust. 1), w tym negatywne przesłanki jej udzielenia (art. 36 ust. 2). Wprowadzają także zasadę, że rozpatrzeniu podlegają wyłącznie wnioski o udzielenie koncesji złożone w związku z ogłoszeniem Przewodniczącego Krajowej Rady informacji o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego lub telewizyjnego. Ustalają także 10 letni okres, na który udzielana jest koncesja – art. 36 ust.3 – oraz określają niezbędne elementy koncesji. W omawianej ustawie ustawodawca nie określił ani wymogów wniosku o udzielenie koncesji ani też szczegółowego trybu postępowania w sprawie udzielenia koncesji, a jedynie umocował do tego Krajową Radę Radiofonii i Telewizji stanowiąc, w art. 37 ust. 4, że Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, określi, w drodze rozporządzenia, dane, które powinien zawierać wniosek, oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji. W wykonaniu tego upoważnienia uprawniony organ wydał rozporządzenie z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych. W § 3 tego rozporządzenia zdefiniowano elementy wniosku stanowiąc, że składa się on z urzędowego formularza oraz załączonych dokumentów. Wzory odpowiednich formularzy ustanowione w § 4 stanowią załączniki do rozporządzenia. Natomiast § 5 odnoszący się do wniosku o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiofonicznego drogą rozsiewczą naziemną w sposób analogowy określa m. in. dokumenty, jakie powinien zawierać wniosek. W zakresie istotnym dla sprawy § 5 pkt 2 rozporządzenia nakłada obowiązek złożenia odpisu z właściwego rejestru albo zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że wnioskodawca jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem. Przytoczony § 5 pkt 2 rozporządzenia został zredagowany nieprecyzyjnie. Niesporne, bowiem jest, że co do zasady "uprawnienie" do rozpowszechnia programu radiofonicznego wynika z udzielanej koncesji na jego nadawanie. Zakładając racjonalność prawodawcy przyjąć należało, że w przepisie tym chodziło o dokument potwierdzający, że zakres przedmiotowy działalności gospodarczej podmiotu ubiegającego się o koncesje obejmuje prowadzenie działalności, najogólniej rzecz ujmując, radiofonicznej. Przepisy rozporządzenia, co już w tym miejscu należy wyraźnie podkreślić, nie określają warunków uzyskania koncesji, czy też, ściślej rzecz ujmując, przesłanek, materialnoprawnych, które musi spełnić ubiegający się o udzielenie koncesji. Określają natomiast przez wskazanie, iż wniosek składa się z urzędowego formularza oraz załączonych dokumentów, elementy wniosku kompletnego. W analizowanym rozporządzeniu prawodawca wprowadził zasadę aktualizowania w czasie trwania postępowania danych obejmujących stan faktyczny i prawny objęty wnioskiem. Jakkolwiek, bowiem wskazał w § 15 ust. 2, że dokumenty powinny zawierać dane na dzień złożenia wniosku i być wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem ich złożenia, to w § 18 ust.1 nałożył obowiązek na wnioskodawcę zgłaszania niezwłocznie Przewodniczącemu Krajowej Rady zmiany stanu prawnego i faktycznego objętego wnioskiem. Jednocześnie również wprowadził regułą, że w postępowaniach, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a (udzielania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych) i lit. e (zmiany koncesji), zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych oraz ekonomiczno - finansowych, wskazane w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4, dokonane w czasie trwania postępowania, nie będą uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Istotną dla dalszych rozważań jest kolejna jednostka redakcyjna § 18 stanowiąca, że za zmianę, o której mowa w ust. 2, uważa się również uzupełnienie wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku. Skoro zacytowany przepis odsyła do zmiany, o której mowa w ust. 2, a ten z kolei przepis wyraźnie wskazuje zakres przedmiotowy zmian, to przyjąć należy, że tylko takie uzupełnienie wniosku, które polega na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku obejmujących informacje programowe oraz ekonomiczno - finansowe wskazane w powołanych w ust. 2 przepisach nie będzie uwzględnione i to jedynie w sytuacji, gdy w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Z tego więc wynika, że wszelkie inne uzupełnienia wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku, nieobjętych wyłączeniem określonym w § 18 ust. 2 rozporządzenia są dopuszczalne. Jak już uprzednio wskazano w dacie ogłoszenia konkursu (2 luty 2009 r.) i w terminie otwartym do składania wniosków, bo do dnia 6 marca 2009 r. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale V ustawy o radiofonii i telewizji zastosowanie miały przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis art. 50 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, mający wówczas zastosowanie, stanowi, że przed podjęciem decyzji w sprawie udzielenie koncesji lub jej zmiany organ koncesyjny może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej dokumentacji poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania określonej działalności gospodarczej, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Przytoczony przepis, w odróżnieniu od regulacji zawartej w art. 64 § 2 k.p.a. pozostawia organowi koncesyjnemu prawo określenia terminu do usunięcia brakującej dokumentacji nie zakreślając granic czasowych tego terminu. Zmiana treści art. 40 b ustawy o radiofonii i telewizji nie ma wpływu na możliwość uzupełnienia braków wniosku. Postępowanie o udzielenie koncesji jest, bowiem postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego – w tym, więc art. 64 § 2 k.p.a. Dotychczasowa analiza przepisów wskazuje regulacje prawne umożliwiające usunięcie braków wniosku złożonego w związku z ogłoszeniem o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego, jak i wyłączające możliwość uwzględnienia uzupełnienia wniosku przez złożenie brakujących dokumentów w sytuacjach szczególnych określonych w § 18 ust. 3 rozporządzenia KRRiT. Przenosząc je na zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia § 17 ust. 1 pkt 1 w związku z § 5 pkt 2 i z § 15 ust. 2 rozporządzenia KRRiT. Zarzut ten w istocie zmierza do wykazania, iż naruszenie powołanych w nim przepisów polegało na ich niezastosowaniu. Z konsekwentnego stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, bowiem, że w ocenie jej autora, wniosek spółki, która w efekcie uzyskała koncesje powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania wobec niespełnienia na dzień jego złożenia "warunku", o którym mowa w § 5 pkt 2 analizowanego rozporządzenia. Tak sformułowany zarzut jest nieusprawiedliwiony i to z kilku powodów. Po pierwsze, czym innym jest uchybienie zakreślonego w ogłoszeniu terminu do złożenia wniosku od wniesienia w terminie wniosku niekompletnego. W tej sprawie organ koncesyjny ustalił, a Sąd I instancji ustalenia te zaaprobował, że wniosek konkurenta skarżącej spółki został wniesiony w terminie. Skarga kasacyjna ustaleń tych skutecznie nie podważa, skoro została oparta jedynie na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a.. Po wtóre, obowiązek dołączenia do wniosku odpisu z właściwego rejestru, z którego wynika, że wnioskodawca "jest uprawniony" do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem, nie określa przesłanki materialnoprawnej, jaką musi spełnić wnioskodawca na dzień złożenia wniosku. Taka wykładnia § 5 pkt 2 rozporządzenia KRRiT pozostawałaby w niezgodzie z jego treścią jak i nade wszystko z zakresem delegacji ustawowej zawartej w art. 37 ust.4 ustawy o radiofonii i telewizji. Przepis § 5 pkt 2 rozporządzenia KRRiT, o czym już była mowa, określa jedynie niezbędne dokumenty, które powinien zawierać wniosek. Po trzecie, instytucja pozostawienia wniosku (podania), który nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach, bez rozpoznania została uregulowana w art. 64 § 2 k.p.a., a uprzednio w sprawach o udzielenie koncesji radiowej w art. 50 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a zatem nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy niższej rangi. W omawianym zarzucie skargi kasacyjnej jej autor łącząc § 17 ust.1 pkt 1 rozporządzenia KRRiT z § 5 pkt 2 i § 15 ust. 2 tego rozporządzenia wywodzi, że z treści tego ostatniego przepisu wynika, iż uprawnienie do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem musi istnieć w dacie złożenia wniosku. Teza ta jest nietrafna nie tylko z przyczyn już podanych, ale także z niewymagającej rozwinięcia zasady, że w postępowaniu administracyjnym organ wydaje decyzję administracyjną, w tym wypadku koncesję, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Wynikająca z § 15 ust. 2 rozporządzenia KRRiT powinność przedłożenia dokumentów zawierających dane na dzień złożenia wniosku nie może być wykładana w sposób sprzeczny z tą zasadą. Nawiązuje do niej wprost § 18 ust.1 rozporządzenia KRRiT nakładający na wnioskodawców obowiązek zgłaszania niezwłocznie Przewodniczącemu Krajowej Rady zmiany stanu faktycznego lub prawnego objętego wnioskiem. Skarżąca spółka zarzucając w drugim zarzucie skargi kasacyjnej Sądowi I instancji naruszenie tego przepisu przez jego błędną wykładnię mylnie rozumie jego treść. Obowiązek i to niezwłocznego zgłaszania zmian stanu faktycznego i prawnego obciąża każdego wnioskodawcę biorącego udział w postępowaniu o udzielenie koncesji, niezależnie od tego, czy złożył wniosek kompletny czy uzupełniał wniosek przez złożenie dokumentów brakujących w dniu jego złożenia. Z tej przyczyny omawiany zarzut skargi kasacyjnej uznać także należało za nieusprawiedliwiony. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a oraz art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.) orzekł jak w sentencji.