II FSK 2853/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Brach, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 913/10 w sprawie ze skargi M. S. na pisemną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 17 maja 2010 r. nr IBPB II/1/415-145/10/ŚS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) przyznaje od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – na rzecz adwokata M. K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 3) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 913/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.S. (dalej jako "Skarżąca") na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony - Dyrektor Izby Skarbowej w K.) z dnia 17 maja 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżąca zwróciła się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia od dochodu wydatków poniesionych przez osobę niepełnosprawną na cele rehabilitacyjne. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Skarżąca jest emerytką z II grupą inwalidzką z orzeczoną stałą niezdolnością do pracy. Z powodu niepełnosprawności i chorób musi się leczyć, dlatego okresowo korzysta z leczenia poza miejscem zamieszkania, dojeżdża do jednostek medycznych środkami komunikacji miejskiej. W 2007 r. wydatki na dojazd koleją i autobusem wyniosły 225,02 zł, a w 2008 r. - 378,96 zł. Skarżąca przyjmuje niektóre leki stale inne zaś czasowo od 1982 r. Dalej wskazano, iż w 2008 r. koszt lekarstw wyniósł 564 zł a koszt przejazdów 378 zł, natomiast w 2009 r. odpowiednio 510 zł i 249 zł. Skarżąca będąc w B. zapłaciła za leczenie sanatoryjne 475 zł oraz uiściła opłatę klimatyczną w wysokości 54 zł, a także poniosła koszty transportu publicznego. Natomiast podczas pobytów w K. poniosła wydatki związane z transportem do sanatorium - pierwszy raz przywiózł ją syn, natomiast drugi raz korzystała z transportu płatnego z MOPS. Skarżąca była na leczeniu szpitalnym, tam dokupowała zabiegi za kwotę 200 zł i płaciła za przejazd. W K. na rehabilitacji Skarżąca płaciła tylko za przejazd PKS. Skarżąca przebywała również na rehabilitacji w C., gdzie poniosła wydatki na komunikację miejską, kontrolę lekarską oraz przejazd i wykup lekarstw. W związku z powyższym, Skarżąca zapytała: 1) jakiego rodzaju wydatki może odliczyć tytułem ulgi rehabilitacyjnej? 2) czy koszty dojazdu środkami komunikacji publicznej na wizyty kontrolne, do sanatorium korzystają z ulgi rehabilitacyjnej i w jakiej wysokości? 3) w jakiej wysokości można odliczyć koszty lekarstw? 4) czy zakupiony ciśnieniomierz i buty ortopedyczne mogą być odliczone w ramach ulgi rehabilitacyjnej? Skarżąca stoi na stanowisku, iż inwalidzi nieposiadający samochodu, a korzystający z zabiegów rehabilitacyjnych powinni być traktowani tak samo jak inwalidzi mogący odliczyć od dochodu wydatki na używanie samochodu na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne oraz że poniesione tak wydatki powinny podlegać odliczeniu. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 17 maja 2010 r. uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe, w części dotyczącej dojazdów środkami komunikacji publicznej do sanatorium, odpłatności za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego oraz odpłatności za zabiegi rehabilitacyjne, a także w części dotyczącej wydatków na zakup ciśnieniomierza i butów ortopedycznych. Natomiast za nieprawidłowe uznał stanowisko Skarżącej, w części dotyczącej dojazdów środkami komunikacji publicznej na konsultacje lekarskie i zabiegi oraz w części dotyczącej odpłatności za wizyty kontrolne (badania lekarskie). W obszernym uzasadnieniu Minister Finansów szczegółowo przedstawił swoje stanowisko. Po analizie art. 26 ust. 1 pkt 6, ust. 7a pkt 6, 13 i 14 oraz ust. 7c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", uznał, że przepisy te wyraźnie określają, jakie wydatki podlegają odliczeniu od podatku dochodowego w celu realizacji tzw. ulgi rehabilitacyjnej oraz wymieniają rodzaje zakładów, w których pobyt i związane z nim wydatki poniesione przez osobę niepełnosprawną lub osobę mającą na utrzymaniu osobę niepełnosprawną można uznać za wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne. Z powyższego wyprowadził wniosek, że Skarżącej przysługuje uprawnienie do odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych wyłącznie za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego (szpitalu uzdrowiskowym, sanatorium) lub zakładzie rehabilitacji leczniczej. Wysokość poniesionego wydatku ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających jego poniesienie, z których wynika, kto poniósł wydatek, w jakiej wysokości i na jaki cel. W tej grupie wydatków podlegających odliczeniu mieszczą się również wydatki poniesione na zabiegi rehabilitacyjne. Dalej Minister Finansów zauważył, że nie każda wizyta u lekarza specjalisty jest jednocześnie zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym. Zatem oceniając tę część wydatków, Minister Finansów stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko Skarżącej w zakresie odliczeń wydatków poniesionych na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne i pobyt w sanatorium. Za nieprawidłowe natomiast uznał stanowisko dotyczące wydatków poniesionych na wizyty kontrolne (badania lekarskie), bowiem te nie mieszczą się w katalogu odliczeń wymienionych w art. 26 ust. 7a u.p.d.o.f. Odnosząc się do wydatków poniesionych na odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego, związanych z pobytem w sanatorium, Minister Finansów uznał, że odniesieniu do tej kategorii wydatków, stanowisko Skarżącej jest prawidłowe. Stwierdził, że poniesienie udokumentowanych wydatków na pokrycie kosztów związanych z odpłatnym przejazdem środkami transportu publicznego w celu przejazdu do zakładu lecznictwa uzdrowiskowego (sanatorium), czy zakładu rehabilitacji leczniczej uprawnia podatnika, który posiada orzeczony stopień niepełnosprawności do odliczenia ich od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Natomiast w kwestii odliczenia kosztów dojazdu na konsultacje lekarskie - wizyty kontrolne, Minister Finansów wskazał, że przepisy podatkowe jednoznacznie określają, jakie wydatki podlegają odliczeniu od dochodu i stwierdził, że wśród nich nie mieszczą się wydatki na dojazdy na wizyty kontrolne (badania lekarskie). Tym samym, wydatek poniesiony na ten cel nie może podlegać odliczeniu. Wobec powyższego, stanowisko Skarżącej w tym zakresie uznano za nieprawidłowe. W skardze na powyższą interpretację indywidualną Skarżąca zakwestionowała stanowisko Ministra Finansów odmawiające jej prawa do odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na pokrycie kosztów przejazdów publicznymi środkami transportu na konsultacje lekarskie. Skarżąca uważa, że Minister Finansów dzieli niepełnosprawnych na uprzywilejowanych i gorszych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż spór w sprawie sprowadzał się w istocie do udzielenia odpowiedzi, czy Skarżącej, wobec której orzeczono o niepełnosprawności, zaliczając ją jednocześnie do II grupy inwalidzkiej, przysługiwać winna ulga podatkowa polegająca na prawie do odliczenia od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne, w formie (i wysokości) przewidzianej dla inwalidów II grupy, będących właścicielami (współwłaścicielami) samochodu osobowego, w sytuacji gdy sama Skarżąca takiego samochodu nie posiada. Dalej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie dopatrzył się w działaniu Ministra Finansów błędu w dokonanej wykładni przepisów prawa podatkowego, a właśnie prawidłowa wykładnia przepisów podatkowych, na tle przedstawionego stanu faktycznego, jest istotą postępowania interpretacyjnego, prowadzonego na podstawie art. 14b i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Sąd wskazał, iż rozpatrywany przypadek wiąże się z zastosowaniem ulgi podatkowej przewidzianej w art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., a Skarżąca korzysta z odliczenia od dochodu wydatków faktycznie poniesionych na przejazdy środkami komunikacji publicznej na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne oraz do zakładu lecznictwa uzdrowiskowego (sanatorium), udokumentowanych stosownymi biletami. Zupełnie inne rozwiązanie zaadresowane zostało w stosunku do niepełnosprawnych zaliczonych do I lub II grupy inwalidzkiej, będących właścicielami (współwłaścicielami) samochodu osobowego. Osoby te, stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f., mogą odliczyć od dochodu wydatki na cele rehabilitacyjne z tytułu używania tego samochodu na potrzeby związane z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł. Według Sądu, Skarżąca myli się uznając, że osobie zaliczonej do II grupy inwalidzkiej, będącej właścicielem samochodu osobowego niejako "z góry" przysługuje ryczałt w kwocie 2 280 zł, która to kwota corocznie może zostać odliczona od dochodu przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, użycie przez ustawodawcę w art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f. określenia "w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł", w powiązaniu z takimi sformułowaniami, jak "konieczny przewóz", "niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne" oznacza, że na niepełnosprawnym zaliczonym do I lub II grupy inwalidzkiej, będącym właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego, ciąży obowiązek wykazania, że poniesione przez niego, w związku z używaniem tego samochodu, wydatki dotyczyły koniecznego przewozu na niezbędne zabiegi, przy czym w roku podatkowym kwota odliczenia z tego tytułu nie może być większa niż 2 280 zł. Tym niemniej osoba taka nie musi gromadzić dokumentów stwierdzających poniesienie tych wydatków. Wynika to expressis verbis z treści art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f., stosownie do którego wysokość wydatków na cele określone w ust. 7a ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14. Z kolei z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca odlicza od dochodu faktycznie poniesione wydatki w związku z korzystaniem ze środków transportu publicznego. To, że we wskazanych przez Skarżącą latach podatkowych (2007 oraz 2008) poniosła wydatki podlegające odliczeniu odpowiednio w kwotach 225 zł oraz 378 zł, a więc mniejsze niż maksymalny limit odliczenia ustalony w art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f., dla inwalidów używających własnych samochodów na cele rehabilitacyjne, nie oznacza, że jest dyskryminowana w stosunku do niepełnosprawnych właścicieli samochodów. Wydatki ponoszone na pokrycie kosztów korzystania z publicznych środków komunikacyjnych na omawiane cele, mogą być odliczane od dochodu bez ograniczeń. Propozycja Skarżącej przyznania jej (oraz innym niepełnosprawnym nieposiadającym samochodu osobowego) prawa do odliczenia kwoty zryczałtowanej w wysokości 2 280 zł oznaczałaby, że przy mniejszych wydatkach poniesionych na transport publiczny, podatnik uprawniony byłby do dokonywania odliczenia ponad faktycznie poniesione koszty, a nie taka była intencja ustawodawcy. Sąd podzielił stanowisko Ministra Finansów, w szczególności, że Skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów dojazdu na konsultacje lekarskie - wizyty kontrolne, niebędące kosztami dojazdów na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Sąd wskazał, iż jak słusznie zauważył Minister Finansów, wydatki ponoszone na dojazd na wizyty kontrolne (badania lekarskie) nie mieszczą się w katalogu odliczeń zawartym w art. 26 ust. 7a u.p.d.o.f., ani w innym przepisie tej ustawy. Wśród wymienionych wydatków nie mieszczą się wydatki na dojazdy na wizyty kontrolne (badania lekarskie), a czynności medyczne polegające na wizytach kontrolnych, czy też badaniach lekarskich, nie są tożsame z użytym w art. 26 ust. 7a pkt 13 u.p.d.o.f. określeniem "zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne". W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz art. 26 ust. 7a pkt 13 i 14 u.p.d.o.f., polegające na przyjęciu, że Skarżącej nie przysługuje prawo odliczenia od dochodów wydatków poniesionych na dojazdy na wizyty kontrolne (badania lekarskie). W związku z powyższym, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego oraz zasądzenie na rzecz ustanowionego z urzędu adwokata kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu opisano raz jeszcze stan faktyczny przedstawiony we wniosku Skarżącej, stanowisko Ministra Finansów zawarte w interpretacji indywidualnej oraz stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem odmawiającym jej prawa do odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na pokrycie koszów przejazdu publicznymi środkami transportu na konsultacje lekarskie. Zdaniem Skarżącej, Minister Finansów oraz Sąd dzielą niepełnosprawnych na uprzywilejowanych i gorszych. W jej ocenie, osobom, wobec których orzeczono II grupę inwalidzką, niezależnie od tego, czy posiadają samochód, czy też nie, winno być przyznane prawo do odliczenia zryczałtowanej kwoty w wysokości 2 280 zł rocznie. Nie zgodziła się z przyjętą wykładnią, że czynności medyczne polegające na wizytach kontrolnych, czy też badaniach kontrolnych, nie są tożsame z użytym w art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f określeniem "zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne", podkreślając że niejednokrotnie wizyta u lekarza specjalisty jest jednocześnie zabiegiem medycznym (leczniczym), czy nawet rehabilitacyjnym. Skarżąca dodała, że wykładnia gramatyczna nie może być uznana za jedyną dopuszczalną wykładnię przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych. Zaznaczyła, że normy zwierające ulgi czy zwolnienia powinny być rozpoznawane, jako normy celu społecznego realizujące określoną politykę państwa. W sytuacji, gdy nie zostanie w sposób właściwy rozpoznany cel regulacji, cel społeczny normy, to musi ona być uzupełniona wnioskami płynącymi z innych rodzajów wykładni, w tym celowościowej, która prowadzi do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W jedynym jej zarzucie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz art. 26 ust. 7a pkt 13 i 14 u.p.d.o.f., poprzez przyjęcie, że Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na dojazdy na wizyty kontrolne (badanie lekarskie). Wskazane wyżej przepisy umożliwiają w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej odliczenie od dochodu do opodatkowania, m.in. wydatków poniesionych na odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Minister Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej, powołując się również na definicje słownikowe, poddał szczegółowej analizie językowej zwroty ("zabieg", "rehabilitacja lecznicza") składające się na sporne w niniejszej sprawie pojęcie "zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych". W tym kontekście Minister Finansów trafnie zauważył, iż nie każda wizyta u lekarza specjalisty jest jednocześnie zabiegiem leczniczo-rehabilitacyjnym i nie ulega wątpliwości, że wizyty kontrolne u lekarza, czy też badania lekarskie nie są tożsame z określeniem "zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne". Twierdzenie przeciwne, na którym opiera się uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnej, jest oczywiście bezzasadne i to nie tylko z racji elementarnych reguł językowych, ale też ze względów wynikających z zasad wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ponadto tezę o tożsamości pojęciowej "wizyty u lekarza" i "zabiegu leczniczo-rehabilitacyjnego" podważa sam pełnomocnik Skarżącego, stwierdzając w następnym zdaniu uzasadnienia, mającym w założeniu stanowić argument przemawiający za trafnością podniesionego zarzutu, że "niejednokrotnie wizyta u lekarza jest jednocześnie zabiegiem medycznym (leczniczym), czy nawet rehabilitacyjnym." Dla ścisłości należy też zauważyć, iż okoliczność, że wizyty kontrolne (badania lekarskie), które odbywała Skarżąca wiązały się z wykonywaniem zabiegów leczniczo-rehablitacynych, nie była elementem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, a podkreślenia wymaga, iż stan ten stanowi jedyny miarodajny punkt odniesienia dla wydania interpretacji indywidualnej, a także ewentualnej późniejszej jej kontroli przez sąd administracyjnej, pod względem zgodności z prawem. Jeszcze raz należy więc podkreślić, iż zaakceptowane jako prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji stanowisko Ministra Finansów nie neguje w żaden sposób, wynikającego z literalnego brzmienia analizowanych przepisów, prawa podatnika do odliczania od dochodu wydatków poniesionych na dojazdy na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, lecz sprzeciwia się jedynie możliwości generalnego odliczania przez podatników (spełniających warunki podmiotowe do korzystania z ulgi rehabilitacyjnej) wydatków na wszelkie dojazdy do lekarzy, czego w istocie rzeczy domagała się Skarżąca, formułując w ten sposób zarzut skargi kasacyjnej. Słuszne, co do zasady, są ogólne uwagi zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej co do reguł wykładni przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych, ale w żaden sposób nie przystają do rozpoznawanej sprawy i nie dostarczają jakichkolwiek argumentów mogących podważyć prawidłowość stanowiska Ministra Finansów oraz Sądu pierwszej instancji. W analizowanym przypadku nie ma bowiem rozbieżności pomiędzy literalnym brzmieniem przepisów ustanawiających przedmiotową ulgę podatkową, a wnioskami które można by wysnuć na podstawie wykładni celowościowej. Skądinąd rozbieżności takiej nie dostrzega również sam autor skargi kasacyjnej, a jego uwagi w tym zakresie mają jedynie "walor ogólnopoznawczy". Całkowicie bezprzedmiotowe, niemające znaczenia dla sprawy i jako takie bezzasadne są te wszystkie argumenty skargi kasacyjnej, w których Skarżąca wyraża swoje subiektywne poglądy oraz postulowane rozwiązania co do kształtu, zakresu i charakteru ulgi rehabilitacyjnej, a zwłaszcza tego aspektu tego zagadnienia, który dotyczy odmiennych, a więc w ocenie Skarżącej niesprawiedliwych, zasad korzystania z tej ulgi przez niepełnosprawnych dojeżdżających na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne własnym środkiem transportu (art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f.) oraz tych pozostałych, do których zalicza się także Skarżąca, zdanych na korzystanie ze środków transportu publicznego (art. 26 ust. 7a pkt 13 u.p.d.o.f.). Do wszystkich związanych z tym aspektem sprawy kwestii odniósł się w szczegółowych i trafnych wywodach Sąd pierwszej instancji. W związku z powyższym uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu tej skargi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.). Natomiast wynagrodzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika Skarżącej, ustanowionego w ramach prawa pomocy, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej zostało przyznane na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 oraz w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.).