III SA/Kr 946/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na czynność Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w przedmiocie zgody na umieszczenie znaków B-36 z tzw. tabliczkami dopuszczeniowymi przy ulicy A w K. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia 28 grudnia 2009r., zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", A. N. zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu o usunięcie dwóch znaków drogowych B-36 (zakaz zatrzymywania się) umieszczonych przed kompleksem budynków nr 13, 15, 17, 19 przy ulicy A w K. Jego zdaniem - nie ma żadnych podstaw prawnych dla takiego usytuowania znaków zakazu zatrzymywania się i wyłączenia z tego zakazu niektórych mieszkańców K., albowiem ulica A jest drogą publiczną, której elementem jest nie tylko jezdnia, ale i pas drogowy, a wspomniane znaki odnoszą się do zatoki parkingowej położonej w pasie drogowym, pomiędzy jezdnią a chodnikiem. A. N. zauważył, iż funkcją tych znaków nie jest uniemożliwienie zatrzymywania się w miejscu niebezpiecznym, czy też zapobieganie utrudnianiu przejazdu ulicą przez parkujące samochody, ale zapewnienie miejsc parkingowych dla osób mieszkających w budynkach nr 13, 15, 17, 19 przy ul. A. W wyniku tego fragment drogi publicznej administrowanej przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu może być wykorzystywany do zatrzymywania samochodów tylko i wyłącznie przez wybranych mieszkańców K. Pismem z dnia 19 stycznia 2010r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu (ZIKiT) nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej usunąć znaki B-36 ("zakaz zatrzymywania się") ustawione przy kompleksie budynków nr 13, 15, 17 i 19 przy skrzyżowaniu ulic A i C w K. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wyjaśnił, iż ulica A znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej, gminnej, będącej w jego zarządzie, zaś przedmiotowe znaki drogowe zostały ustawione bez jego zgody. Organ stwierdził, że pasem drogowym jest nie tylko jezdnia, ale także chodnik, zieleniec lub zatoka parkingowa przylegająca do jezdni. W odpowiedzi na to pismo Spółdzielnia Mieszkaniowa nadesłała pismo z dnia 3 lutego 2010r., w którym podała, że zatoki parkingowe, przy których postawiono kwestionowane znaki, są zlokalizowane na działkach 356/4 oraz 357/2 obręb [...] stanowiących współwłasność Spółdzielni oraz osób fizycznych zamieszkałych w osiedlu (nieruchomości budynków nr 13, 15, 17, 19 ul. C). Zatoki parkingowe miały służyć zabezpieczeniu ilości miejsc parkingowych wymaganych pozwoleniem na budowę, co było wówczas uzgadniane z Zarządem Dróg. Spółdzielnia stwierdziła również, że w okresie ustawienia tych znaków była ona właścicielem całej ulicy A przyległej na tym odcinku do budynków Nr 13 i 19 (ul. C). Na wniosek Spółdzielni Wojewoda przekazał działki Nr 357/1 Gminie, a dla działki Nr 356/5 rozwiązane zostało użytkowanie wieczyste. Obie te działki stanowiły ulicę A. Pismem z dnia 22 lutego 2010r. A. N. zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu o wszczęcie postępowania w sprawie przywrócenia pasa drogowego przy ulicy A 13, 15, 17 i 19 do stanu poprzedniego i usunięcie ustawionych tam znaków drogowych B-36. Wskazał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa nie usunęła w/w znaków drogowych w zakreślonym (w piśmie z dnia 19 stycznia 2010r.) przez Zarząd terminie. Pismem z dnia 23 maja 2010r. nr [...] Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu poinformował Spółdzielnię Mieszkaniową, że ustawione przez Spółdzielnię znaki B-36 z tabliczkami dopuszczeniowymi zostały ustawione zgodnie z posiadanymi prawami do przedmiotowego terenu, na którym usytuowane są zatoki parkingowe. Zgodnie bowiem z uzgodnieniami Zarządu Dróg z dnia 12 czerwca 1986r. ([...]) oraz zgodnie z odpowiedzią Zarządu do Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 9 października 1986r. ([...]) – projektowane przy ulicy A parkingi miały służyć jedynie obsłudze osiedla mieszkaniowego i nie były przejęte w utrzymanie ZD. Tym samym złożone do Zarządu przez A. N. żądanie usunięcia ustawionych w pasie drogowym drogi publicznej znaków B-36 nie znajduje prawnego uzasadnienia i nie może być rozpatrzone pozytywnie, gdyż przedmiotowe zatoki nie znajdują się w zarządzie ZIKiT. Pismem z dnia 28 czerwca 2010r. A. N. wniósł skargę na czynność z zakresu administracji publicznej – zgodę Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu na umieszczenie przez Spółdzielnię Mieszkaniową dwóch znaków B-36 z tzw. tabliczkami dopuszczeniowymi przed kompleksem budynków nr 13, 15, 17, 19 przy ulicy A w K. Zdaniem A. N. - pogląd wyrażony przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w piśmie z dnia 23 maja 2010r. nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115), drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zdaniem A. N. - już tylko to wskazuje, że powołanie się na uzgodnienia poczynione w 1986r. przez ówczesny Zarząd Dróg jest całkowicie nieuzasadnione. Zarząd Dróg nie mógł w 1986r. wykluczyć fragmentu drogi publicznej z powszechnego użytku, bo już wtedy naruszało to dyspozycję powołanego art. 1 ustawy o drogach publicznych, która weszła w życie w dniu 1 października 1985r., a więc obowiązywała w chwili dokonywania uzgodnień i wymiany pism, do których nawiązuje ZIKiT. A. N. stwierdził, iż powoływanie się przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w piśmie z dnia 23 maja 2010r. na wspomniane uzgodnienia i pomijanie przy kształtowaniu swojego stanowiska aktu prawa powszechnie obowiązującego – ustawy o drogach publicznych, nie jest niczym innym jak sprzeczną z prawem akceptacją bezprawia, które miało miejsce w 1986r. Źródłami prawa powszechnie obowiązującego w Polsce są bowiem Konstytucja, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia wydane na podstawie delegacji ustawowej i akty prawa miejscowego. Tylko więc z przepisów tego rodzaju aktów prawnych mogą wynikać uprawnienia i obowiązki poszczególnych podmiotów. Przepisami szczególnymi nie są uzgodnienia dokonane przez Zarząd Dróg, ani pisma formułowane przez ten organ. Nie znajdują się one bowiem w konstytucyjnym katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego w Polsce. Oznacza to, że dokonane uzgodnienia nie mogą skutkować ograniczeniem prawa do korzystania z drogi publicznej przysługującego każdemu. Ani z ustawy o drogach publicznych, ani z przepisów szczególnych nie wynika aby w drodze uzgodnień można było ograniczyć powszechną dostępność drogi publicznej. Skarżący podniósł, że na gruncie przepisów prawa administracyjnego nie jest znana konstrukcja oddawania fragmentu drogi publicznej w zarząd i do wyłącznego korzystania osobie trzeciej. Jeżeli droga ma status drogi publicznej, to cały pas drogowy (jezdnia, chodnik i zatoki parkingowe) może być używana przez każdego, o ile nie ograniczają tego uprawnienia normy prawne wynikające z aktów prawa powszechnie obowiązującego. Dokonane uzgodnienia nie wywołują zaś żadnych skutków prawnych na gruncie prawa administracyjnego (w odniesieniu do wszystkich, którzy mają interes prawny w korzystaniu z drogi publicznej). Zdaniem skarżącego - wbrew temu co twierdzi Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu - ulica A w K. jest drogą gminną, w całości administrowaną przez ten podmiot. Skoro żadne ograniczenia możliwości korzystania z tej drogi nie wynikają ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa – ustawy o drogach publicznych i powszechnie obowiązujących przepisów szczególnych, to brak jest podstaw prawnych dla takiego usytuowania znaków zakazu zatrzymywania się aby ograniczać ten przejaw korzystania z drogi publicznej i wyłączać z tego zakazu niektórych mieszkańców K. Skarżący wyjaśnił, iż jego syn uczęszcza do Przedszkola Samorządowego usytuowanego obok kompleksu budynków nr 13, 15, 17, 19, a jego córka jest uczennicą Szkoły Podstawowej położonej przy sąsiedniej ulicy B. Powoduje to, że nawet cztery razy w ciągu dnia musi korzystać z ulicy A i miejsc parkingowych stanowiących element jej pasa drogowego. Jego zdaniem, bezprawne działanie ZIKiT-u narusza jego interes prawny w używaniu tej drogi publicznej w tych celach, gdyż korzystanie z drogi publicznej, do czego w jego przekonaniu, ale już nie w przekonaniu ZIKiT-u, ma prawo – naraża go na odpowiedzialność karną i cywilną. W odpowiedzi na skargę Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wniósł o odrzucenie skargi. Organ podniósł, że skarga A. N. dotyczy pisma z dnia 23 maja 2010r., które zostało przygotowane przez organ w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego zainicjowanego przez skarżącego pismem z dnia 22 lutego 2010r., a które zostało potraktowany jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego. Zdaniem tego organu - wbrew twierdzeniom skarżącego -sformułowanie zawarte w piśmie z dnia 23 maja 2010r. dotyczy odmowy usunięcia znaków drogowych, a nie wyrażenia zgody na ich umieszczenie. Jeżeli organ miałby wyrażać zgodę na umieszczenie znaków to musiałby to zrobić w formie przewidzianej przez prawo o ruchu drogowym oraz przepisy wykonawcze, tj. musiałby zatwierdzić projekt organizacji ruchu opracowany przez Spółdzielnię oraz zaakceptowany przez Policję. Nadto stwierdzono, że pismo z dnia 23 maja 2010r., do którego odnosi się skarga jest kolejnym pismem w sprawie wywołanej wnioskiem skarżącego z dnia 22 lutego 2010r., a zatem - skoro skarga jaka została wniesiona przez skarżącego na pismo z dnia 23 maja 2010r., to winna zostać odrzucona jako co najmniej przedwczesna. Organ wskazał ponadto, iż pismo z dnia 23 maja 2010r. nie mieści się w kategorii spraw jakie zostały wymienione w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie jest aktem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty. Jeżeli nawet organ błędnie zakończył postępowanie w sprawie usunięcia znaków drogowych wydając tylko pismo, a nie decyzję rozstrzygającą merytorycznie sprawę, lub umarzającą postępowanie w trybie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, to Kodeks ten przewiduje możliwość dyscyplinowania organu poprzez złożenie przez stronę zażalenia na bezczynność do organu wyższego rzędu, którym w tym przypadku jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ podał także, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje możliwość wniesienia takiej skargi, ale tylko w przypadku wyczerpania środków zaskarżenia, to jest w sytuacji gdy stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia jak np. zażalenie lub odwołanie. Ponieważ aktualnie prowadzone jest postępowanie zainicjowane przez samego skarżącego, to zdaniem organu składanie skargi na tym etapie postępowania, bez wyczerpania środków zaskarżenia przewidzianych przez przepisy prawa, a dotyczącej jedynie jednego pisma, musi zostać uznane jako niedopuszczalne a sama skarga odrzucona. W piśmie z dnia 11 września 2010r. skarżący A. N. odniósł się do argumentów Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu podniesionych w odpowiedzi na skargę. Skarżący stwierdził, iż z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż kontroli sądów administracyjnych podlegają także inne akty oraz czynności z zakresu administracji publicznej nie będące ani decyzjami ani postanowieniami. Zdaniem skarżącego - taką czynnością jest umieszczenie znaków drogowych, czy też zgoda na umieszczenie dwóch znaków przez Spółdzielnię Mieszkaniową w pasie drogowym ul. A w K. Skarżący podniósł, że z ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia jest tzw. inny akt lub czynność administracyjna, skarga do sądu administracyjnego musi być poprzedzona uprzednim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wskazał, że warunek ten został spełniony, gdyż w dniu 28 grudnia 2009r. wezwał Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.": "Art. 52. § 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. "§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie." § 3. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. § 4. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania." Mając więc powyższe na względzie należy uznać, że skarga A. N. winna zostać poprzedzona wezwaniem Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika jednak, iż skarżący nie spełnił tego warunku. Wbrew twierdzeniom skarżącego za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., nie może być uznane jego pismo z dnia 28 grudnia 2009r. Pismo to zostało wprawdzie zatytułowane jako "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", ale z uwagi na swoją treść winno być potraktowane jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnosi się po wydaniu przez organ aktu lub po dokonaniu przez organ określonej czynności, które strona kwestionuje, a przed wniesieniem skargi. Nie wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia powoduje, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie jednak od tego, czy skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, czy też nie, jego skarga i tak podlegałaby odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Art. 3. (...) § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a." Ponadto – zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. – "sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaznacza, że w dotychczasowym orzecznictwie ocena działań związanych z umieszczaniem znaków drogowych na drogach, a tym samym i ocena prawna znaku drogowego umieszczonego na drodze były przedmiotem wątpliwości, dyskusji i zajmowania w orzecznictwie niejednoznacznych stanowisk. Nie mniej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – mając na względzie przytoczony wyżej przedmiot skargi i stan faktyczny, który stał się podstawą do jej wniesienia – stanął na stanowisku, że znak drogowy stanowi przykład aktu generalnego, adresowanego do nieskonkretyzowanego adresata. W związku z tym nikt nie może powoływać się na naruszenie swojego uprawnienia lub interesu prawnego przez usytuowanie znaku drogowego będącego – w ocenie strony – nielegalną działalnością administracji. Znak drogowy może, co najwyższej, naruszać interes faktyczny danej osoby. W ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2006r. do sygn. akt III SA/Kr 609/06, które Sąd w składzie orzekającym podziela w całości, Sąd stwierdza, że postawienie znaku drogowego nie jest dokonywane ani w formie decyzji, ani postanowienia, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. i w szczególności nie jest innym niż określone w pkt 1-3 tego przepisu p.p.s.a aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że skarga na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest dopuszczalna wtedy, gdy podjęty akt lub czynność został skierowany do indywidualnego podmiotu. Cechy tej nie spełnia czynność polegająca na postawieniu znaku drogowego, która – jak zaznaczono już wcześniej – ma charakter generalny. Należy podkreślić, że podstawą prawną regulacji związanych z poruszaniem się po drogach publicznych i korzystaniem z tych dróg są dwie ustawy – ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) i ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym: "Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje". Natomiast według art. 10 ust. 12 tej ustawy: "Art. 10. (...) 12. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności: 1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, 2) potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych, 3) potrzeby społeczności lokalnej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem." To w oparciu o powyższą delegację ustawową (z art. 10 ust. 12 ustawy -Prawo o ruchu drogowym) wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), które w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a), d) i e) stanowi: "§ 2. 1. Działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez: 1) podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności: a) sporządzanie projektów organizacji ruchu, (...) d) zatwierdzanie organizacji ruchu, e) przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji," W myśl § 11 powyższego rozporządzenia: "§ 11. Organizację ruchu, w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje na własny koszt zarząd drogi. (...)" Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 3 wymienionego wyżej rozporządzenia: "§ 3. 1. Organ zarządzający ruchem w szczególności: 3) zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów;" Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 5 i ust. 6 powołanej wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym: "Art. 10. (...) 5. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6. 6. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych." Z treści powyższych przepisów wynika wprost, że umieszczenie znaku drogowego jest czynnością techniczną, wtórną wobec zatwierdzonego projektu organizacji ruchu na drodze publicznej, a taka czynność nie mieści się w kompetencji sądownictwa administracyjnego określonej przytoczonymi wyżej przepisami p.p.s.a. Sąd zauważa, że przedstawione wyżej stanowisko Sądu orzekającego w tej sprawie znajduje poparcie w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego, w szczególności w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1987r. o sygn. akt SAB/Wr 87 (opub. w ONSA 1987/2/92 i LEX nr 9961): "Sprawy dotyczące ustawiania znaków drogowych nie są sprawami indywidualnymi z zakresu administracji państwowej i nie są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjne", czy w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 1992r. o sygn. akt SA/Ka 117/92 (opub. w OSP 1994/7/128 i LEX nr 10825): "Ustalenie przez organ zarządzający ruchem na drogach publicznych (...) ograniczeń w korzystaniu z drogi (ulicy) nie jest decyzją administracyjną (rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego), lecz ustanowieniem powszechnie obowiązującej normy określonego zachowania się dla wszystkich użytkowników drogi - nieokreślonego kręgu potencjalnych jej użytkowników." Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał wszystkich przysługujących mu środków zaskarżenia, a ponadto zarzucana przez niego organowi administracyjnemu – Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu, czynność polegająca na wyrażeniu zgody na ustawienie (umieszczenie) znaku drogowego, nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł - jak w sentencji.