II SA/Ke 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2010r. sprawy ze skargi J.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą J.C. Wytwórnia Zakład Pracy Chronionej w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. II SA/Ke 493/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania J. C. od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...], odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Przeróbce surowców węglanowych w mobilnym zakładzie przeróbczym w miejscowości Z., gm. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że J. C. w dniu 12 stycznia 2009 r. złożył do Wójta Gminy w M. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przeróbce surowców węglanowych (wapieni, dolomitów) w mobilnym zakładzie przeróbczym w miejscowości Z.. W uzasadnieniu wniosku podał, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu jest wymagane. Przedsięwzięcie stanowić będzie bowiem zakład przeróbki surowców węglanowych w mobilnym zakładzie przeróbczym zlokalizowanym w miejscowości Z. na działce nr 287, będącej własnością wnioskodawcy, w którym przerabiany będzie kamień łamany zakupywany w pobliskich kopalniach kruszywa, odpowiednich do produkcji betonów, frakcji grysowych. Całkowita powierzchnia zajmowanej pod opisaną działalność nieruchomości wynosić będzie około 0,9 ha i zajęta zostanie przez: mobilne urządzenia do przerobu surowca, składowiska surowca - kamienia łamanego, pryzmy gotowego surowca - frakcji kruszywa, kontener administracyjno-socjalny nie związany trwale z gruntem, plac manewrowy, drogi zakładowe do przewozu surowca i kruszywa. Organ I instancji na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227) odmówił wydania decyzji, ustalając, że przedsięwzięcie ma być realizowane na działce nr 287 w miejscowości Z., która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy M. Nr VII/38/06 z dnia 13 lipca 2006 ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego Nr 223 poz. 2531 z dnia 28 sierpnia 2006 r. zmienionym "Zmianą nr 1", zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy Nr XXV/220/08 z dnia 3 grudnia 2008 r. (Dziennik Urzędowy Woj. Świętokrzyskiego Nr 49, poz. 711 z dnia 3 marca 2009r.) w części objętej inwestycją położona jest na terenach oznaczonych w planie symbolem: Z-bckn.R, co w części opisowej planu wyjaśniono jako: Z- obręb ewidencyjny Z., b - obszar na terenie udokumentowanego złoża surowców - ograniczenia w użytkowaniu wynikające z § 14, c – obszar strefy archeologicznej ochrony konserwatorskiej - ograniczenia w użytkowaniu wynikające z § 22, k - obszar w pasie technicznym linii elektroenergetycznej 220 kV,110kV i 15 kV, n - obszar w bezpośrednim sąsiedztwie lasu - ograniczenia w użytkowaniu wynikające z § 9 i przepisów odrębnych odnoszących się do ochrony przeciwpożarowej, R - podstawowe przeznaczenie terenu tereny rolnicze, przeznaczenie uzupełniające to projektowana zabudowa zagrodowa, zieleń śródpolna, ścieżki, drogi, parkingi, dogi dojazdowe do pól, urządzenia infrastruktury technicznej, usługi agroturystyczne. Określając zasady zagospodarowania terenów określonych symbolem R dopuszczono remont, przebudowę, rozbudowę, nadbudowę istniejących budynków, budowę urządzeń infrastruktury technicznej, oraz budowę, remonty, rozbudowę, przebudowę dróg, parkingów również przycmentarnych i przykościelnych. W ocenie organu I instancji realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia możliwa byłaby wyłącznie na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem P, dla którego przeznaczenie podstawowe ustalano jako istniejąca i projektowana zabudowa produkcyjna i magazynowa, składy, zaś przeznaczenie uzupełniające - urządzenia i obiekty towarzyszące, w tym urządzenia produkcyjne, urządzenia produkcji budowlanej, place składowe i manewrowe, urządzenia infrastruktury technicznej, budynki zaplecza administracyjno-technicznego, budynki socjalne z dopuszczeniem wbudowanych mieszkań, drogi, dojścia, dojazdy, parkingi, itp. mała architektura, zieleń komponowana. W odwołaniu od tej decyzji J. C. zarzucił, iż świetle przepisów § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć, które mogą oddziaływać na środowisko, gdyż jak podał planowana inwestycja mieści się na powierzchni poniżej 1 ha. Wskazał, iż powyższe stanowisko podzieliło SKO w postanowieniu z dnia [...] znak: [...] oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w uzasadnieniu do wydanego w dniu 05.11.2009 r. wyroku sygn. akt II SA/Ke 523/09. Odwołujący wyjaśnił również, że na terenie przedsięwzięcia nie planuje się żadnych obiektów budowlanych. Na przedmiotowym terenie będzie bowiem zlokalizowany mobilny (przenośny, samojezdny) zakład przeróbczy składający się z dwóch kruszarek i dwóch przesiewaczy. Powołując się na stanowisko Starostwa K. strona podała, iż w świetle aktualnych przepisów nie ma potrzeby odralniania w/w gruntu. W ocenie odwołującego się organ I instancji w odniesieniu do planowanej inwestycji winien wydać decyzję o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Uznając odwołanie za niezasadne Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przez przedsięwzięcie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (art. 3 ust. 1 pkt 13). Z powyższej definicji wynika, że przez przedsięwzięcie w rozumieniu przedmiotowej ustawy rozumie się bardzo szeroki zakres potencjalnych oddziaływań na środowisko - zarówno związanych z wykonywaniem działalności gospodarczej, jak i nie. Głównym czynnikiem przesądzającym o zakwalifikowaniu do tej grupy jest przekształcenie lub zmiana sposobu wykorzystania terenu. Stosownie do postanowień art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W myśl z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle tego przepisu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter obligatoryjny. Zgodnie z art. 63 ust. 1 obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W myśl ust. 2 tego przepisu postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. To, jakie elementy winny być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowania, określa art. 80 ustawy. W ust. 1 tego przepisu określono, jakie czynniki powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia, które musiało być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, a więc wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast w ust. 2 tego przepisu wskazano ogólnie, że przy wydawaniu wszystkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie) uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter wiążący. Dotyczy to również sytuacji określonej w art. 84 ust. 1 i 2, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowią wówczas charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia. Zdaniem organu oznacza to, że podstawową kwestią wymagającą rozważenia w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych (bez względu na to czy wydanie tej decyzji jest poprzedzone oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też wystąpiły okoliczności uzasadniające stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia takiej oceny) jest zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprzeczność zamierzeń wnioskodawcy z ustaleniami planu miejscowego powoduje, iż organ właściwy w sprawie nie będzie mógł wydać pozytywnej decyzji, a zatem nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania uzgodnieniowego (np. wyrok WSA w Łodzi sygn. Akt II SA/Łd 314/09 z 09.10.2009 r.). W komentarzach do art. 80 i 84 omawianej ustawy (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) również wskazano, że "z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy wynika niezbicie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań i tak, jak już była o tym mowa w komentarzu do art. 77 ustawy, stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami". Brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powoduje zatem, iż nie jest możliwe wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że działka nr 287 w miejscowości należąca do wnioskodawcy na której zamierza on realizować przedsięwzięcie polegające na przeróbce surowców węglanowych (wapieni, dolomitów) w mobilnym zakładzie przeróbczym znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym zagospodarowania terenu - Z-bckn.R, dla którego podstawowe przeznaczenie zabudowa zagrodowa, zieleń śródpolna, ścieżki, drogi, parkingi, drogi dojazdowe do pól, urządzenia infrastruktury technicznej, usługi agroturystyczne. W świetle takiego przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania planowana działalność polegająca na prowadzeniu mobilnego zakładu przeróbczego kamienia jest sprzeczna z tym planem. Prowadzenie tego rodzaju działalności nie jest bowiem możliwe na terenie przeznaczonym do produkcji rolnej. Za niezasadny Kolegium uznało zarzut Pana J. C., iż skoro nie ma potrzeby odralniania gruntu przy zmianie sposobu jego użytkowania, to w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie ma sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Opinia Starosty K. zawarta w piśmie z dnia 03.02.2009 r. wyrażona została na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepisy tej ustawy regulują kwestie faktycznego wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej i opłat za wyłączenie. Organ odwoławczy podkreślił również, że kwestia oceny zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z planem miejscowym nie była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Ker 523/09. W skardze na tę decyzję J. C. zarzucił naruszenie art. 56 ust. 1 i 1b ustawy Prawo ochrony środowiska, polegające na uznaniu przez organ, że planowane na działce nr 287 przedsięwzięcie nie może być realizowane z uwagi na sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas, gdy zdaniem skarżącego oznaczenie tego terenu również symbolem KD 897 – złoże dolomitów Z. Kawczyn - oraz § 44 pkt 2 literą "b" w zw. z art. 14 pkt 1 i 2 świadczy o zgodności przedsięwzięcia z planem, a ponadto z uwagi na fakt, ze zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych istnieje możliwość inwestowania na terenach rolnych niskiej klasy bonitacyjnej VI i V bez konieczności dokonywania w planie zagospodarowania przestrzennego zmiany przeznaczenia terenu rolnego co oznacza, że planowane p5zedsięzięcia nie jest sprzeczne z z ustaleniami m.p.z.p. Zarzucił także, iż w świetle § 3 ust. pkt 52 rozporządzenia RM z 2004r. planowana przez niego inwestycja, jako że mieści się na powierzchni poniżej 1 ha, nie jest inwestycją mogącą wpływać na środowisko, w związku z czym Wójt gminy M. powinien wydać decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego też z urzędu stwierdzić należy, iż na skutek naruszenia art. 71 w zw. z art. 59 oraz art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, polegającego na jego błędnej wykładni, w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Mianowicie, zgodnie z art. 173 ust. 2 ustawy do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 ustawy: 1) za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Ponieważ do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie zostały wydane przepisy wykonawcze, stosownie do powołanego art.173 ust. 1 ustawy, w sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257 z 2004r. poz. 2573 ze zm.), dalej zwanego rozporządzeniem. Tak więc do czasu wydania nowego rozporządzenia wykonawczego - za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o jakim mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy należy rozumieć jedno z przedsięwzięć, wymienionych w § 2 rozporządzenia, - natomiast za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1, o jakim mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, należy rozumieć jedno z przedsięwzięć, wymienionych w § 3 rozporządzenia. Ponieważ zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oznacza to, iż postępowanie w przedmiocie wydania takiej decyzji mogło być prowadzone tylko dla przedsięwzięć, wymienionych w § 2 lub § 3 rozporządzenia. Postępowanie w sprawie wydania takiej decyzji dla przedsięwzięcia, które nie jest żadnym z przedsięwzięć, wymienionych w art. 59 ustawy jest bezprzedmiotowe, skoro ustawodawca w art. 71 ust. 2 wprost wskazał, dla jakich przedsięwzięć wydanie takiej decyzji jest wymagane. Jak wskazał w tym samym komentarzu, na który powołał się organ K. Gruszecki "w celu prawidłowego ustalenia zakresu przedmiotowego przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest więc łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71 jak i art. 72 ustawy. Jednocześnie należy zauważyć, że z postanowień tych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym wydanie decyzji w tych przypadkach, gdy nie jest ona wymagana, skutkować będzie tym, że obarczona będzie wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydana bez podstawy prawnej (Lex komentarz do art. 71ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Okoliczność, iż w niniejszej sprawie organy odmówiły na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy wydania decyzji nie zmienia faktu, że doszło do wydania merytorycznej decyzji. Zdaniem Sądu decyzję, o jakiej mowa w art. 80 ust. 2 ustawy, można wydać tylko wówczas, gdy organ wcześniej ustali, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 59 ustawy. Dopiero wówczas możliwe jest wydanie w tym przedmiocie decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę: pozytywnej, a więc ustalającej środowiskowe uwarunkowania, bądź negatywnej – odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja odmawiająca wydania decyzji na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy zakłada bowiem, jako przesłankę jej wydania, ustalenie, że przedsięwzięcia zalicza się do tych, o jakich mowa w art. 59 tej samej ustawy. W niniejszej sprawie skarżący w toku całego postępowania twierdził, iż jego przedsięwzięcie nie jest wymienione w przepisach rozporządzenia. Zauważyć należy, iż już w sprawie II SA/Ke 523/09 ze skargi Kopalni Wapienia "M." S.A .w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], uchylającą decyzję Wójta Gminy M., nakładającą na J. C. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zaaprobował stanowisko organu odwoławczego wskazując, że kwalifikacja konkretnego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 63 ust. 1 stanowi element postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i tym samym wymaga odniesienia się organu do tej kwestii w kontekście powołanego § 3 rozporządzenia. Skoro organy w niniejszej sprawie okoliczności tej nie wyjaśniły i nie ustaliły, czy planowane przez skarżącego przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 59 ustawy, wydanie merytorycznej decyzji, odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, było przedwczesne. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych wyżej przepisów, skoro Kolegium uznało, że możliwe jest wydanie w oparciu o przepis art. 80 ustawy decyzji odmawiającej wydania decyzji dla każdego przedsięwzięcia, również takiego, które nie podpada pod dyspozycję art. 59 tej ustawy, oraz z naruszeniem art. 7 oraz 77 kpa skoro organ tej istotnej dla sprawy okoliczności nie wyjaśnił. Dlatego też podlegała ona uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" P.p.s.a. Odnosząc się natomiast do pozostałych, zawartych w skardze zarzutów, uznać je należy za niezasadne. W szczególności w świetle obowiązującego planu zagospodarowania terenu nie może budzić wątpliwości to, że plan ten nie pozwala na prowadzenie na działce 287 takiej działalności, jaką chce prowadzić skarżący. Podstawowe przeznaczenie działki jest pod tereny rolnicze, a przeznaczenie uzupełniające to projektowana zabudowa zagrodowa, zieleń śródpolna, ścieżki, drogi, parkingi, dogi dojazdowe do pól, urządzenia infrastruktury technicznej, usługi agroturystyczne. Okoliczność, że na tym terenie w miejscowym planie zaznaczono jednocześnie występowanie złóż surowców nie oznacza, iż poprzez to dopuszczono możliwość prowadzenia na tym terenie działalności gospodarczej, polegającej na przeróbce tego złoża. Również okoliczność, że klasa bonitacyjna działki jest niska nie ma znaczenia, skoro w planie miejscowym dla tego terenu przewidziano jako podstawowe jego przeznaczenie tereny rolnicze. Jeśli zaś chodzi o zawarte w skardze żądanie, aby organ wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to wydanie takiego rozstrzygniecie byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby łącznie zostały spełnione trzy przesłanki: planowane przedsięwzięcie zaliczało się do tych, o jakich mowa w art. 59 ustawy, lokalizacja przedsięwzięcia była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wcześniej organ postanowieniem wydanym na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Już w chwili obecnej wiadome jest, że nie jest spełniony warunek zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że wydanie przez organ takiego rozstrzygnięcia, jakiego domaga się skarżący, dopóki obowiązuje uchwalony plan miejscowy, jest niemożliwe. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 i 1 b ustawy Prawo ochrony środowiska, skoro przepis ten został uchylony z dniem 15 listopada 2008r. przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko podczas, gdy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skarżący złożył w dniu 19 stycznia 2009r. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium wyjaśni i ustali, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć, wymienionych w art. 59 ustawy i tylko w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie wyda decyzję w oparciu o przepis art. 80 ust. 2 kpa. W przypadku ustalenia, że do takich przedsięwzięć się nie kwalifikuje, winno rozstrzygnąć sprawę zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 zd. ostatnie kpa. Stosownie do art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.