II FSK 1803/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Rudowski, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "J." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1508/10 w sprawie ze skargi "J." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r., III SA/Wa 1508/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "J." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. (dalej: Spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 16 kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Warszawie): 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Warszawie podał, że na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor UKS) z dnia 28 maja 2009 r., nr [...], określającej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik US) jako wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze z dnia 19 listopada 2009 r. 2.2. Spółka pismem z dnia 27 listopada 2009 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o umorzenie tego postępowania, zarzucając naruszenie art. 33 pkt 10 w związku art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110 poz. 968 ze zm., dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu zaznaczono, że w powołanych tytułach egzekucyjnych w rubryce 30., jako podstawę prawną należności wskazano orzeczenie z dnia 28 maja 2009 r., nr [...]. Wskazany w tytułach nr nie jest tożsamy z numerem umieszczonym na oryginale decyzji Dyrektora UKS w W. wydanej w sprawie. Podniesiono także, że w tytule egzekucyjnym brak jest pouczenia do jakiego organu zobowiązany ma prawo odwołać się w ciągu 7 dni i od kiedy termin przysługujący do odwołania zaczyna swój bieg. Zdaniem Spółki, ww. uchybienia i braki powodują niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu administracyjnym, postępowanie zatem winno być umorzone. Postępowanie, w którym wydana została decyzja ostateczna będąca podstawą do egzekucji, dotknięte jest wadą, gdyż została wydana przez organ podlegający wyłączeniu stosownie do przepisów art. 130 - 132 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: o.p.). 2.3. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. Naczelnik US oddalił zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 19 listopada 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że w rubryce 30. tytułu wykonawczego prawidłowo wskazano, że egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Dyrektora UKS z dnia 28 maja 2009 r., nr [...], bez przywołania symbolu podatku, którego decyzja dotyczy. W ocenie organu powyższe nie ma wpływu na ważność tytułu wykonawczego ponieważ w tytułach w rubrykach 31, 41, 51 i 61 wskazano rodzaj należności, których dotyczy orzeczenie. Organ wskazał, iż wzór tytułu wykonawczego opublikowany w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2003 Nr 9, poz. 106 ze zm.) zawiera pouczenie zobowiązanego, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., o przysługującym w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. 2.4. Po rozpoznaniu zażalenia Spółki Dyrektor IS postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że w tytule wykonawczym znajdowało się pouczenie, iż zobowiązanemu przysługuje, w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor IS stwierdził ponadto, że brak w numerze decyzji wskazanej jako podstawa prawna należności oznaczenia "VAT" nie uzasadnia stwierdzenia, że wskazano niewłaściwą podstawę egzekwowanej należności. We wskazanym bowiem dniu Dyrektor UKS wydał jedną decyzję o tym numerze, określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2004 r., od której Spółka wniosła odwołanie. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Warszawie (Sądem pierwszej instancji): 3.1. W skardze do WSA w Warszawie Spółka zarzuciła, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie braku w tytule wykonawczym doręczonym Spółce pouczenia o przysługującym prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Zakwestionowała prawidłowość stwierdzenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, które dotyczy podstawy prawnej należności podanej w tytułach wykonawczych [...], zamiast [...], gdyż nie są to wskazania tożsame i nie spełniają warunku zawartego w art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (Sądu pierwszej instancji): Oddalając skargę, WSA w Warszawie wskazał, że przedmiotem kontroli było postanowienie Dyrektora IS, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US oddalającego zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Spółka w trakcie prowadzonego postępowania przez Naczelnika US wniesione zarzuty sformułowała w oparciu o art. 33 pkt 10 u.p.e.a., wskazując na niespełnienie wymogów tytułu wykonawczego określonych w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Natomiast w skardze podniesiono, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzona jest egzekucja administracyjna z tytułu zaległości podatkowej nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 6, 9 i 10 u.p.e.a. Po rozpoznaniu powyższych zarzutów WSA w Warszawie stwierdził, że w tytule wykonawczym znajdowało się pouczenie, iż zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie w tytule wykonawczym prawidłowo został wskazany organ egzekucyjny prowadzący przedmiotową egzekucję. Ponadto, Spółka w ustawowym terminie zgłosiła zarzuty do właściwego organu egzekucyjnego. Brak w samej treści pouczenia sformułowania, dotyczącego określenia do jakiego organu wnosi się zarzuty, nie spowodował ujemnych konsekwencji dla Spółki, w szczególności w postaci niezłożenia w terminie zarzutów bądź złożenia do organu niewłaściwego. Wskazano także, że w tytule wykonawczym została wskazana podstawa prawna prowadzenia egzekucji administracyjnej, ponieważ na stronie 1 zawarte zostało sformułowanie, iż "wykazane w niniejszym tytule wykonawczym zobowiązanie pieniężne jest wymagalne i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 u.p.e.a.". W ocenie WSA w Warszawie, brak wskazania w oznaczeniu decyzji stanowiącej podstawę prawną należności symbolu ,,VAT’’ nie uzasadnia twierdzenia, że nie wskazano podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. Również w zakresie wskazania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji brak wskazania symbolu "VAT", przy numerze decyzji nie może oznaczać nie wskazania tej podstawy. W rubryce 30. każdego tytułu wykonawczego wskazano bowiem, że egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Dyrektor UKS z dnia 28 maja 2009 r., nr [...]. Ponadto, w tytułach w rubrykach 31, 41, 51 i 61 wskazano rodzaj należności, których dotyczy orzeczenie, tj. podatek od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził również, że w tytule wykonawczym w rubryce dotyczącej klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji umieszczona jest pieczęć nagłówkowa organu egzekucyjnego, jak również data, podpis i pieczątka z podaniem imienia i nazwiska Komornika skarbowego działającego z upoważnienia Naczelnika US. W związku z powyższym spełniony został wymóg tytułu wykonawczego określony w art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym: 5.1. Wnosząc od ww. wyroku WSA w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego) zaskarżyła ten wyrok w całości, żądając uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 10 oraz art. 27 § 1 pkt 9 tej u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazano, że zakwalifikowanie przez Sąd pierwszej instancji niewywiązania się w niniejszej sprawie z obowiązku informowania organu administracyjnego jako nie stanowiącego naruszenia procedury mogącej mieć istotny wpływ na wynik sprawy jest uchybieniem, które wpłynęło na treść orzeczenia. 5.2. Dyrektor IS nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Należy zauważyć, że tożsame zagadnienie prawne leżące u podstaw rozpoznawanej sprawy (II FSK 1803/11), w analogicznym stanie faktycznym było już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym samym składzie w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r., II FSK 1804/11. W rozpatrywanej sprawie skład orzekający podziela rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w ww. orzeczeniu, więc w konkretnej sprawie wykorzystuje argumentację w nim zawartą. 6.2. Jak trafnie podkreślił WSA w Warszawie, zgodnie z art. 1 p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). W tym kontekście za oczywiście pozbawione uzasadnionych podstaw należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej strony zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 10 i, art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zgodnie z tym co przyjął w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie można dopatrzyć się naruszenia w postanowieniach wydanych przez organy egzekucyjne obu instancji wskazanych przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. 6.3. W pierwszej kolejności należało przypomnieć, że zgodnie z treścią objętego zarzutami skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. oraz stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 210-211). Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. Uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, sąd musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J.P. Tarno, op. cit., s. 211 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 305). Ocena prawna prowadząca sąd do stwierdzenia istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego z powodów podanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. powinna stanowić element uzasadnienia wyroku. Ponadto w tym uzasadnieniu, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd powinien podać wskazania co do dalszego postępowania. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku przesłanek, jakim kierował się sąd obok tego, że stanowi gwarancję, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, to również umożliwia sądowi odwoławczemu ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji były trafne. W przypadku braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy i jeżeli w sprawie brak jest innych podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku ze względu na treść omówionych przepisów oraz kierując się treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji oddalając skargę strony, to jest stwierdzając, że zaskarżone postanowienie Dyrektora IS odpowiada prawu, WSA w Warszawie prawidłowo jako podstawę zaskarżonego wyroku wskazał art. 151 p.p.s.a. 6.4. Za prawidłowe i znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach należy uznać stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że trafnie uznano za pozbawione usprawiedliwionych podstaw zarzuty oparte na art. 33 pkt 10 u.p.e.a., wskazując na niespełnienie wymogów tytułu wykonawczego określonych w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Uzasadniając brak spełnienia przez wystawiony i doręczony w sprawie tytuł wykonawczy wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. ze względu na brak pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnoszono, że w tytule wykonawczym nie wskazano jakiegokolwiek organu, do którego zobowiązany mógłby wnieść zarzuty. Również to stwierdzenie podnoszone jest w skardze kasacyjnej, jako uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wbrew jednak tym zarzutom, odwołując się do treści znajdującego się w aktach sprawy tytułu wykonawczego, WSA w Warszawie prawidłowo ocenił, że został on wystawiony na druku wg wzoru określonego w załączniku nr 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na s. 2 tytułu wykonawczego zawarte jest pouczenie, że zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W pouczeniu wskazano również, co stanowi podstawę zarzutu. Obok pouczenia w rubryce 66. znajduje się pieczęć nagłówkowa organu egzekucyjnego. Natomiast na s. 1 tytułu wykonawczego w rubryce 7. wskazano organ egzekucyjny, do którego kierowany jest tytuł wykonawczy. Ponadto, potwierdzając odbiór tytułu wykonawczego, Spółka jednocześnie potwierdziła zapoznanie się z przysługującym prawem do złożenia zarzutów oraz ich podstaw. Nie można zatem zgodzić się z podnoszonym przez Spółkę konsekwentnie w toku całego postępowania zarzutem braku pouczenia o prawie do złożenia zarzutów w tym wskazania właściwej podstawy prawnej oraz organu właściwego do ich rozpoznania. Przeczą temu jednoznaczne zapisy wystawionego w sprawie tytułu wykonawczego oraz potwierdzenie przez samą Skarżącą (zobowiązaną) o zapoznaniu z przysługującymi mu uprawnieniami do złożenia zarzutów w toku wszczętej egzekucji. Tym samym należy stwierdzić, że w tytule wykonawczym znajdowało się pouczenie, iż zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie w tytule wykonawczym prawidłowo został wskazany organ egzekucyjny prowadzący egzekucję. Przy ocenie, czy w sprawie mogło dojść do naruszenia wskazanych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy mieć również na uwadze to, że Spółka z przysługującego jej uprawnienia do złożenia zarzutów skorzystała, wnosząc w ustawowym terminie zarzuty do właściwego organu egzekucyjnego. Tej istotnej dla wyniku sprawy okoliczności zdaje się nie dostrzegać Spółka podnosząc, pomimo wyjaśnienia tej kwestii przez organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji, ponownie zarzut braku pouczenia strony o przysługujących jej środkach prawnych w toku egzekucji administracyjnej. 6.5. Zgadzając się w całości z oceną wyrażoną w zaskarżonym wyroku, należy jedynie dodatkowo wyjaśnić, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 u.p.e.a. wyliczone enumeratywnie, na co wskazuje użycie w tej regulacji zwrotu: "podstawą zarzutu [...] może być tylko". Na przesłanki wnoszenia zarzutów składają się czynności wykonywane przez wierzyciela lub organ egzekucyjny, brak działania po ich stronie bądź też działanie zobowiązanego, a także okoliczności, których nie da się zakwalifikować do żadnej z wymienionych grup. Zobowiązany może podnosić zarzut niespełnienia wymogów art. 27 u.p.e.a. jedynie poprzez wniesienie zarzutu na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., tj. w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Artykuł 27 u.p.e.a. określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, które mogą się stać podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Istotnie znaczenie z punktu widzenia gwarancji praw zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym ma art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zawierający pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Jak wskazuje się w art. 33 pkt 10 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Wymogi te należy odnieść z podanych powodów do pouczenia o prawie do złożenia zarzutów. Jednocześnie dla zapewnienia spełnienia w każdym przypadku opisanych wymogów w art. 26 § 1 u.p.e.a. stwierdzono, że podstawę do wszczęcia egzekucji administracyjnej może stanowić wyłącznie tytuł wykonawczy sporządzony według ustalonego wzoru. Wzór ten na podstawie delegacji udzielonej w art. 26 § 2 u.p.e.a został określony w załączniku nr 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak już wyjaśniono w sprawie zostały spełnione wskazane wymogi odnoszące się do warunków formalnych jakie powinien spełniać tytuł wykonawczy. Został on bowiem wystawiony według właściwego, obowiązującego wzoru, zawierał wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 u.p.e.a., w tym w szczególności pouczenie o prawie do złożenia zarzutów przez zobowiązanego. Nie można zatem było przyjąć, że Spółka nie została pouczona o przysługującym jej prawie do złożenia zarzutów. Potwierdza to własnoręczny podpis wiceprezesa zarządu Spółki potwierdzający odbiór tytułów wykonawczych (k. 16, 18 i 20 akt adm.) oraz - co istotne – skorzystanie we właściwym trybie i czasie z ww. środka prawnego. Stosownie do reguł wyrażonych w art. 112 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej w skrócie: K.p.a.), mającym odpowiednie zastosowanie w sprawie na zasadzie wyrażonej w art. 18 u.p.e.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis art. 112 K.p.a. stanowi zatem dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. Tego rodzaju sytuacja w ogóle nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, w której Spółka została w sposób prawidłowy i zrozumiały dla niej poinformowana o przysługującym jej prawie do złożenia zarzutów i w konsekwencji z tego uprawnienia w sposób prawidłowy skorzystała. 6.6. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej za pozbawione uzasadnionych podstaw i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).