II SA/Kr 670/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: NSA Andrzej Irla (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi M. K. i B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. W dniu 17 grudnia 2009 r. M. i B.K. wystąpili z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazu, wod. - kan., c.o. oraz elektryczną na działce nr 1 w D. , gmina B. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], Starosta B. na podstawie art. 35 ust. 3, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz U z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zmian.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę objętego wnioskiem budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji podano, że w toku prowadzonego postępowania, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. wezwano wnioskodawców do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, wyznaczając termin ich usunięcia do dnia 25 styczna 2010 r. i pouczając, że w przypadku uchybienia terminu organ podejmie decyzję odmowną. W wyznaczonym terminie inwestor przedłożył dokumentację projektową wraz załącznikami (cztery egzemplarze projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji) oraz pismo wyjaśniające. Po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji stwierdził, że nie usunięto wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [...].01.2010 r. Nie zostały spełnione wymogi zawarte w punkcie 4, a obligujące do wskazania projektanta obiektu budowlanego posiadającego wymagane uprawnienia budowlane. Biorąc powyższe pod uwagę Starosta B. , działając na podstawie art. 35 ust 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany w części zawierającej rozwiązania formy architektonicznej - wykonany został przez osobę posiadającą wyłącznie uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, nie posiadającą natomiast wymaganych uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności architektonicznej. Potwierdza to załączona kserokopia decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych dla autora projektu A.M. - Nr ewidencyjny [...] z dnia 3 lipca 1998 r., wydanej na podstawie: art 12 ust. 2 i art.14 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz. 114 z późn. zm.) oraz § 5 ust 2 pkt 1 i § 9 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8 poz. 38 z 1995 roku). Zgodnie z przywołaną podstawą prawną wskazanej wyżej decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych, A.M. może pełnić samodzielne funkcje techniczne wyłącznie w zakresie określonym w § 5 ust 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8 póz. 38 z 1995 roku). Przepis ten zaś stanowi, że: "Uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno - budowlane! stanowią, z zastrzeżeniem ust. 3, podstawę do projektowania budowli oraz budynków o kubaturze mniejszej niż 1000 m3, takich jak domy jednorodzinne, obiekty gospodarcze, inwentarskie, składowe, handlowe lub usługowe (...). Nie posiada on natomiast - wbrew przedłożonym wyjaśnieniom - uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej, która została określona w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej stanowią podstawę do projektowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych i inwentarskich na terenach budownictwa zagrodowego oraz gospodarczych i składowych o kubaturze do 1000 m3 , a także sporządzania projektów zagospodarowania działki, związanych z realizacją tych obiektów. W wyniku rozpoznania odwołania M. i B.K. Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - jego sprawdzenie przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W przypadku stwierdzenia naruszeń o których mowa w ust. 1 przywołanego wyżej przepisu, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji sprawdził wykonanie projektu budowlanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. Ze względu na stwierdzone w tym zakresie nieprawidłowości, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wady projektu, polegającej na sporządzeniu jego części przez nieuprawnionego do tego projektanta. Na organie uprawnionym do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę ciążył obowiązek sprawdzenia, czy projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia w odpowiedniej specjalności i ocena zakresu tych uprawnień. Działania organu pierwszej instancji były zatem w pełni zgodne z przepisami prawa. Organ drugiej instancji podkreślił, że zakres posiadanych uprawnień przez osobę wykonującą samodzielną funkcję w budownictwie należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania a nie wyjaśnieniem dokonanym w tym przypadku przez Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa w K. pismem z dnia 8 czerwca 2009 r. znak: [...]. Zgodnie z decyzją Wojewody T. z dnia [...] lipca 1998 r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 z późn. zm.) oraz § 5 ust. 2 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38) A.M. posiada uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Przedmiotowe uprawnienia stanowią w myśl § 5 ust. 2 pkt 1 wskazanego powyżej rozporządzenia podstawę do projektowania budowli oraz budynków o kubaturze mniejszej niż 1000 m3, takich jak domy jednorodzinne, obiekty gospodarcze, inwentarskie, składowe, handlowe lub usługowe nie wyższych niż 12 m nad poziomem terenu lub o wysokości do 3 kondygnacji nadziemnych w odniesieniu do budynków mieszkalnych, zagłębionych nie więcej niż 3 m poniżej poziomu terenu i posadowionych na ławach bądź stopach fundamentowych bezpośrednio na stabilnym gruncie nośnym, zawierających elementy konstrukcyjne o rozpiętości do 6 m, wysięgu do 2 m lub wysokości dla jednej kondygnacji do 4,8 m, mających konstrukcję, dla której jest właściwy schemat obliczeniowy statycznie wyznaczalny, lub zawierających prostoliniowe belki i płyty ciągłe obliczane jednokierunkowo, nie zawierających elementów konstrukcyjnych poddanych obciążeniu zmiennemu technologicznemu większemu niż 5 kN/m2, a także nie wymagających uwzględnienia obciążeń zmiennych ruchomych, parcia gruntu, materiałów sypkich albo cieczy, sił sprężających oraz wpływów dynamicznych, termicznych lub przemieszczeń podpór, nie wymagających uwzględnienia wpływu eksploatacji górniczej, dróg wewnętrznych. Przepisy prawne obowiązujące w dacie wydania decyzji Wojewody T. dotyczą określonej specjalności konstrukcyjno - budowlanej a nie architektonicznej w ograniczonym zakresie, która stanowi podstawę do projektowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych i inwentarskich na terenach budownictwa zagrodowego oraz gospodarczych i składowych o kubaturze do 1000 m3, a także sporządzania projektów zagospodarowania działki, związanych z realizacją tych obiektów zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Według oceny organu odwoławczego zakres uprawnień nadanych omawianą decyzją nie upoważnia do sporządzania projektów budowlanych w części dotyczącej formy architektonicznej obiektu. Udzielenie uprawnień budowlanych określonej osobie jest gwarancją i świadectwem, że ta osoba ma odpowiednie kwalifikacje zawodowe i może ponosić pełną odpowiedzialność za wykonywaną pracę w określonym zakresie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżących Wojewoda uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie, a zapadłe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody wnieśli w dniu [...] kwietnia 2010 r. M. i B.K.. Skarżący sformułowali zarzut naruszenia art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia, § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 8, póz. 38 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie w prowadzonym postępowaniu oceny wniesionego przez reprezentowane strony pisma Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. z dnia 8 czerwca 2009 r., art. 10 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji w prowadzonym postępowaniu odwoławczym z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, art. 11 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do poczynionych przez stronę zarzutów i rezygnację tym samym z realizacji zasady przekonywania oraz art. 8 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podali, że wbrew stanowisku organu drugiej instancji nie można przyjąć, że A.M., i nie posiadał wymaganych uprawnień budowlanych, umożliwiających opracowanie projektu budowlanego budynku, którego dotyczył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Podkreślili, że organ drugiej instancji nie tylko nie uwzględnił stanowiska przedstawionego przez stronę oraz przez Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa w K. , ale również nie podjął rozważań nad okolicznościami przedstawionymi w piśmie organu samorządu zawodowego z dnia 8 czerwca 2009 r. Skarżący podnieśli, że § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, który był podstawą nadania uprawnień budowlanych A.M. oraz § 5 ust. 1, który dotyczy zakresu uprawnień osób posiadających uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie w dużej części pokrywają się ze sobą. Oba nadają bowiem uprawnienia budowlane do projektowania m. in. budynków mieszkalnych jednorodzinnych o kubaturze do 1000 m3. W tym zakresie różnica pomiędzy uprawnieniami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej i w specjalności konstrukcyjno-budowlanej polega w praktyce na tym, że tylko w tej pierwszej specjalności osoba uprawniona może również sporządzać projekt zagospodarowania działki związany z realizacją obiektu budowlanego. Należy zatem uznać, że organy administracji architektoniczne- budowlanej dokonały błędnej wykładni § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W ocenie skarżących pominięcie wyjaśnień przesłanych przez stronę oraz pominięcie w rozważaniach na temat zakresu uprawnień budowlanych przedłożonego stanowiska Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. , które w przedmiotowym postępowaniu stanowi dowód dotyczący istotnego zagadnienia podlegającego ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej, stanowi istotne naruszenie zasad postępowania dowodowego prowadzonego przed organami administracji publicznej. Zgodnie art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Prócz tego postępowanie organu świadczy o naruszeniu również art. 78 k.p.a., który nakazuje uwzględnić dowód na żądanie strony, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych skarżący akcentowali, że pominięcie jakiegokolwiek dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów. Ponadto organ administracji publicznej decydując się na pominięcie dowodu powinien precyzyjnie uzasadnić powód, dla którego nie wziął pod uwagę przedstawionego stronę dowodu. Tymczasem w analizowanych decyzjach organy administracji architektoniczno-budowlanej odniosły się do pisma Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wskazując jedynie, że podstawą do określenia zakresu uprawnień budowlanych nie może być swobodna korespondencja projektanta z organem samorządu zawodowego. Stwierdzenie takie nie może zostać jednak uznane za równoznaczne z dokładnym wyjaśnieniem motywów pominięcia okoliczności podniesionych przez Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa w K. w piśmie z dnia 8 czerwca 2009 r. W ocenie skarżących Wojewoda nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty B. W szczególności milczeniem pominięto zarzut wadliwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz naruszenia normy wynikającej z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Organ drugiej instancji referując dotychczasowy stan sprawy oraz motywy odwołania przez reprezentowane strony nie wskazał nawet, że zarzuty takie w odwołaniu podniesiono. W takim sposobie procedowania organu odwoławczego M. i B.K. dopatrują się naruszenia zasady przekonywania, która nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do poczynionych przez stronę zarzutów. W uzasadnieniu analizowanej decyzji pominięto zaś większość zarzutów podniesionych w odwołaniu. Należy zatem przyjąć, że Wojewoda i, wydając zaskarżoną naruszył także normę art. 11 k.p.a. Skarżący stwierdzili też, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ w uzasadnieniu swojej decyzji winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Brak dochowania tych wymogów przez organy orzekające w tej sprawie oznacza naruszenie zasad sporządzania uzasadnień rozstrzygnięcia administracyjnego oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, co prowadzi do wniosku, że naruszono także normę wynikającą z art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego utrzymania w mocy decyzji Starosty B. pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia wyjaśnił, że organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Jest przy tym obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną odwołaniem decyzją. Starosta B. po sprawdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i stwierdzeniu nieprawidłowości w tym zakresie nałożył na inwestora między innymi obowiązek wskazania projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania omawianego budynku mieszkalnego. Ze względu na nieusunięcie tej nieprawidłowości, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 3 wskazanej powyżej ustawy organ pierwszej instancji odmówi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja organu pierwszej instancji znajdowała postawę w treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i była prawidłowa. Tym samym Wojewoda stwierdził brak istnienia podstaw do wydania decyzji o sentencji wskazanej w art. 138 § 1 pkt 2 lub 3 albo art. 138 § 2 k.p.a. Wbrew twierdzeniu skarżących organ odwoławczy dokonał właściwej interpretacji przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995,-r. Nr 8, póz. 38), będącego podstawą nadania projektantowi A.M. uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Uprawnienia budowlane udzielane są w jednej z dziewięciu specjalnościach, po spełnieniu wymagań dotyczących wykształcenia, praktyki zawodowej, zdania egzamin przed specjalnie powołaną w tym celu komisją, możliwość wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie istnieje wyłącznie w zakresie specjalności, o uzyskanie której ubiega się kandydat. Zakres uprawnień budowlanych nadanych A.M. decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 1998 r. na podstawie przepisu § 5 ust. 2 wskazanego powyżej rozporządzenia, stanowi wyłącznie podstawę do sporządzania projektów budowlanych w części dotyczącej konstrukcji obiektu a nie jego formy architektonicznej. Według oceny Wojewody przedmiotowy przepis brzmi jednoznacznie i nie ma wątpliwości co do jego interpretacji. Brak jest podstaw do uznania za prawidłowe prezentowanego przez stronę skarżącą stwierdzenia dotyczącego różnić pomiędzy zapisem § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, póz. 38). Jako niezasadne uznane zostały także zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 77 i 78 k.p.a. ponieważ Wojewoda w prowadzonym postępowaniu odwoławczym odniósł się i uwzględnił przedstawione przez A.M. wyjaśnienia z dnia 22 stycznia 2010 r. do postanowienia Starosty B. z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...], nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, jak również pismo Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. z dnia 8 czerwca 2009 r. znak: [...], dotyczące interpretacji uprawnień budowlanych nadanych decyzją Wojewody T. z dnia [...] lipca 1998 r. znak: [...] . Organ drugiej instancji w sposób jednoznaczny wypowiedział się w kwestii tych dowodów i wywiódł, iż zakres posiadanych uprawnień przez osobę wykonującą samodzielną funkcję w budownictwie należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania a nie na podstawie stanowiska przedstawionego przez izbę samorządu zawodowego. Nieuzasadniony był też zarzut dotyczący nieustosunkowania się przez Wojewodę do zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 26 lutego 2010 r. od decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2010 r.. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji odnosi się bowiem do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Znaczenie pierwszorzędne dla rozpoznania skargi ma rozstrzygnięcie wątpliwości co do podstawy zakresu uprawnień osób wykonujących samodzielne funkcje w budownictwie. Sporne jest bowiem między stronami, czy podstawę tę stawić powinna wyłącznie treść decyzji o nadaniu uprawnień, czy też przy ocenie tej należy uwzględniać także inne okoliczności. W szczególności czy i ewentualnie jaką doniosłość ma w omawianym zakresie stanowisko organów samorządu zawodowego inżynierów budownictwa. W ocenie Sądu zakres uprawnień osób pełniących samodzielne funkcje w budownictwie oceniać należy w świetle treści decyzji przyznającej te uprawnienia z uwzględnieniem przepisów, będących podstawą jej wydania (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt: II GSK 828/2008 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1192/07 oraz z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1197/07). W rozpatrywanym przypadku miarodajną w tym zakresie jest decyzja Wojewody T. z dnia [...] lipca 1998 r., nr ewidencyjny [...], wydana na podstawie przepisów art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz § 5 ust. 2 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z dnia 31 stycznia 1995 r., Nr 8, poz. 38). W chwili wydania tego rozstrzygnięcia tylko wojewoda był uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie uprawnień budowlanych. W związku z tym, ten tylko akt administracyjny oraz treść przepisów, na podstawie których został wydany mogą być brane pod uwagę przy ocenie zakresu uprawnień budowlanych osoby, której wspomniana decyzja dotyczy. Ustalając przy tym treść tych uprawnień, nie można stosować wykładni rozszerzającej, gdyż tego rodzaju uprawnienia są następnie podstawą ważkich decyzji i rozwiązań podejmowanych przez osobę, której uprawnienia te przyznano. Jako prawidłowe ocenić zatem należy stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, które swą ocenę zakresu uprawnień budowlanych A.M. oparły na treści wspomnianej decyzji Wojewody T. z dnia [...] lipca 1998 r. oraz na brzemieniu przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym nie ma racji skarżący, zarzucając organom nieuwzględnienie przedłożonego w toku postępowania administracyjnego pisma Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. z dnia 8 czerwca 2009 r. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, że organ drugiej instancji miał w polu widzenia przedmiotowe pismo. Odmówił jednak, jak wykazano wyżej - słusznie, uwzględnienia jego treści przy dokonywaniu oceny prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Nie mógł być więc skuteczny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. W świetle poczynionych na wstępie uwag, punktem wyjścia dla oceny zakresu uprawnień autora projektu, którego dotyczy zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja stanowić powinna decyzja Wojewody T. z dnia [...] lipca 1998 r. Zgodnie z jej treścią A.M. i posiada uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Podstawę prawną wskazanej decyzji stanowił § 5 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z dnia 31 stycznia 1995 r.), zgodnie z którym uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej stanowią podstawę do projektowania budowli oraz budynków o kubaturze mniejszej niż 1000 m3, takich jak domy jednorodzinne, obiekty gospodarcze, inwentarskie, składowe, handlowe lub usługowe nie wyższych niż 12 m nad poziomem terenu lub o wysokości do 3 kondygnacji nadziemnych w odniesieniu do budynków mieszkalnych, zagłębionych nie więcej niż 3 m poniżej poziomu terenu i posadowionych na ławach bądź stopach fundamentowych bezpośrednio na stabilnym gruncie nośnym, zawierających elementy konstrukcyjne o rozpiętości do 6 m, wysięgu do 2 m lub wysokości dla jednej kondygnacji do 4,8 m, mających konstrukcję, dla której jest właściwy schemat obliczeniowy statycznie wyznaczalny, lub zawierających prostoliniowe belki i płyty ciągłe obliczane jednokierunkowo, nie zawierających elementów konstrukcyjnych poddanych obciążeniu zmiennemu technologicznemu większemu niż 5 kN/m2 a także nie wymagających uwzględnienia obciążeń zmiennych ruchomych, parcia gruntu, materiałów sypkich albo cieczy, sił sprężających oraz wpływów dynamicznych, termicznych lub przemieszczeń podpór, nie wymagających uwzględnienia wpływu eksploatacji górniczej oraz dróg wewnętrznych. Wskazany w cytowanym wyżej przepisie zakres uprawnień różni się od uregulowanego w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia zakresu uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej. Zakres obu wskazanych wyżej postaci uprawnień jest różny także na gruncie przepisów obowiązującego w dniu orzekania przez organy w niniejszej sprawie Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z dnia 16 maja 2006 r.). Stanowisko skarżących zmierzające do zanegowania znaczenia różnic w obu - przewidzianych w § 5 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. oraz §17 ust. 2 i § 16 ust. 2 Rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. - postaciach uprawnień budowlanych nie jest trafne. Różnica w obu tych formach występuje i nie ogranicza się tylko - czego próbują dowieść skarżący - do możliwości sporządzania projektów zagospodarowania działki lub terenu. Wbrew zapatrywaniom wyrażonym w skardze ustawodawca w sposób wyraźny i jednoznaczny zróżnicował zakresy obu form uprawnień, a zróżnicowaniu temu nie sposób odmówić znaczenia normatywnego. Omawiana różnica ma znaczenie nie tylko teoretyczne ale w sposób decydujący wpływa ona na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy. Przesądza bowiem o tym, czy dołączony do wniosku projekt spełnia wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, a tym samym decyduje o prawidłowości powołującej się na niespełnienie tego wymogu decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Niekwestionowany był fakt, że projekt budowlany w jego części architektoniczne - budowlanej został sporządzony przez architekta A.M. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno - budowlanej (s. [...]projektu). Będący przedmiotem oceny projekt budowlany mógłby zostać uznany za spełniający przewidziane ustawą Prawo budowlane wymogi, w szczególności warunek o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, tylko wtedy, gdyby A.M. był uprawniony do sporządzenia każdego z elementów wskazanej części projektu budowlanego. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane oraz §11 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt architektoniczne - budowlany powinien określać między innymi formę architektoniczną i funkcję obiektu budowlanego. Zgodnie zaś § 16 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z dnia 16 maja 2006 r.) do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego w odniesieniu do architektury obiektu upoważniają uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń, względnie - jeśli chodzi o projektowanie obiektu budowlanego lub kierowanie robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym o kubaturze do 1.000 m3 na terenie zabudowy zagrodowej - uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Żadnych z ostatnio wymienionych form uprawnień A.M. nie posiada. Konstatacja ta jest wystarczająca do uznania podniesionego w skardze zarzutu błędnej wykładni § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie za nietrafny. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji nie potwierdziła też zarzucanego w skardze uchybienia przez organy administracyjne podstawowym zasadom postępowania administracyjnego. Brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów art. 8, 10 i 11 k.p.a., a w każdym razie w takim zakresie aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie można przyjąć aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia czy stwierdzenia jej nieważności. Skargę należało w tej sytuacji oddalić w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).