I OSK 291/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/10 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1054/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej wypowiedział płk lek. Z. K. stosunek zawodowej służby wojskowej, która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]. Następnie, Minister Obrony Narodowej decyzją dla celów ewidencyjnych z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] (pkt 8) zwolnił zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2005 r. i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego we W., na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), obowiązującej w momencie zwolnienia zainteresowanego, dokonał wypłaty należnego świadczenia pieniężnego w wysokości 66.521,76 zł brutto za okres od dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 31 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05 uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 28 stycznia 2006 r. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] (pkt 5) stwierdził wygaśnięcie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] (pkt 8) dotyczącej zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej i przenoszącej go do rezerwy. Ponadto, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr 19 (pkt 6) zwolnił zainteresowanego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł go z dniem 28 stycznia 2006 r. do dnia 30 września 2006 r. do rezerwy kadrowej. Następnie, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] zwolnił zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2010 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego we W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], na podstawie art. 95 pkt 1 i art. 96 oraz z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) i art. 104 k.p.a., odmówił zainteresowanemu prawa do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Organ podał, że zwolniony żołnierz pełnił służbę w dwóch okresach od dnia 30 lipca 1968 r. do dnia 31 maja 2005 r. oraz od dnia 28 stycznia 2006 r. do dnia 31 stycznia 2010 r. Za czas pełnionej służby od dnia 30 lipca 1968 r. do dnia 31 maja 2005 r. wypłacono zainteresowanemu jednorazowo w dniu 6 czerwca 2005 r. świadczenie pieniężne przysługujące przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, tj. kwotę 66.521,76 zł (brutto). Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Z. K. w drugim okresie pełnił zawodową służbę wojskową od dnia 28 stycznia 2006 r. do dnia 31 stycznia 2010 r., tj. przez okres krótszy niż 15 lat. Zatem wobec braku podstaw do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, z dniem 1 lutego 2010 r. została na rzecz zainteresowanego podjęta wypłata emerytury wojskowej. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. K. podniósł, że narusza ona jego słuszny interes, gdyż pozbawia go świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze na powyższą decyzję Z. K. zarzucił naruszenie art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 7, art. 9 i art. 10 k.p.a., twierdząc, że w jego sytuacji winno być mu przyznane świadczenie uzupełniające, proporcjonalnie do kwoty wypłaconego już wcześniej świadczenia i okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej po tym, jak został do niej przywrócony. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd I instancji wskazał, że skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w dwóch następujących okresach: od dnia 30 lipca 1968 r. do dnia 31 maja 2005 r.; tj. 36 lat, 10 miesięcy i 2 dni oraz od 28 stycznia 2006 r. do dnia 31 stycznia 2010 r.; tj. 4 lata i 4 dni. Wobec zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2005 r., Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego we Wrocławiu dokonał wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (jednorazowo z góry), albowiem zainteresowany spełnił wówczas warunek posiadania przynajmniej 15-letniego nieprzerwanego okresu służby wojskowej. Sąd podzielił argumentację organu, iż kluczowe znaczenie dla sprawy ma prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 419/08, który dotyczy odmowy przyznania skarżącemu prawa do uposażenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że Minister Obrony Narodowej decyzją ewidencyjną z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] (pkt 8) zwolnił skutecznie skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2005 r. Zatem zaprzestał on pełnienia zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2005 r. i nie pełnił jej do dnia 28 stycznia 2006 r., tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05, którym uchylono decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] , mocą której wypowiedziano skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej. W takiej sytuacji, Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącym, że w jego sytuacji winno być mu wypłacone odpowiednie świadczenie pieniężne uzupełniające – proporcjonalnie do kwoty wypłaconego już wcześniej świadczenia i okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej po tym, jak został do niej przywrócony. Skarżący działa bowiem w mylnym przekonaniu co do skutków, jakie wywołał uchylający decyzję wypowiedzeniową wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05. Sąd podkreślił, że inne są skutki uchylenia decyzji wypowiedzeniowej, inne zaś stwierdzenia nieważności takiej decyzji. W pierwszym przypadku, z chwilą uprawomocnienia się wyroku Sądu następuje przywrócenie żołnierza zawodowego do służby, przy czym okres pozostawania poza nią nie jest okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, co oznacza, że nie ma ciągłości stosunku służbowego. Natomiast następstwem stwierdzenia nieważności decyzji wypowiedzeniowej jest restytucja stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, czyli powrót żołnierza zawodowego do służby na tych samych warunkach, jakie mu przysługiwały w dniu wypowiedzenia, tak, jakby do wypowiedzenia nigdy nie doszło. W tym przypadku istnieje zatem ciągłość stosunku służbowego, a zwolnienie ze służby w takich okolicznościach uznaje się za niebyłe. A zatem skarżący nie nabył prawa do świadczenia pieniężnego co najmniej w kwocie odpowiadającej różnicy kwoty świadczenia ustalonej w odniesieniu do podstawy jego naliczenia aktualnej na dzień ostatecznego zwolnienia ze służby, tj. dnia 31 stycznia 2010 r., oraz kwoty świadczenia wypłaconego skarżącemu w dniu 6 czerwca 2005 r., tj. kwoty 66.521,76 zł, albowiem jedynie wyrok stwierdzający nieważność decyzji wypowiedzeniowej znosi skutki prawne z mocą wsteczną. Sąd stwierdził, że skoro na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05 skarżący ponownie rozpoczął pełnienie zawodowej służby wojskowej z dniem 28 stycznia 2006 r. (od dnia uprawomocnienia się wyroku) i pełnił ją do dnia 31 stycznia 2010 r., tj. przez 4 lata i 4 dni, to w takim przypadku przedmiotowe świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie przysługuje, bowiem nie została spełniona podstawowa przesłanka 15-letniego okresu nieprzerwanej służby wojskowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. K., reprezentowany przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 95 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że powstanie, po stronie skarżącego prawa, do świadczenia opisanego normą art. 95 pkt 1 wzmiankowanej ustawy pragmatycznej, uzależnione było, po myśli normy art. 96 ust. 1 tej ustawy, od zaistnienia czasookresu 15 lat nieprzerwanej służby żołnierza zawodowego, przypadającego bezpośrednio przed dniem zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na skutek upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, tj. dnia 31 stycznia 2010 r., podczas gdy, prawidłowa wykładnia rzeczonego przepisu art. 96 ust. 1 ustawy pragmatycznej winna prowadzić sąd do wniosku odmiennego, a mianowicie do przyjęcia, iż prawo do przedmiotowego świadczenia powstało z chwilą dopełnienia się czasookresu 15 lat nieprzerwanej służby żołnierza zawodowego przypadającego kiedykolwiek, a zatem również w okresie służby przypadającym niebezpośrednio przed dniem upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego, o którym mowa wyżej (31 stycznia 2010 r.), który ziścił się w okresie od dnia 30 lipca 1968 r. do dnia 31 maja 2005 r., na skutek wysłużenia przez skarżącego 36 lat, 10 m-cy i 2 dni; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 95 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, iż z chwilą zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na skutek upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, tj. dnia 31 stycznia 2010 r., nie powstało po jego stronie prawo do uzupełnienia świadczenia pieniężnego opisanego normą art. 95 ust. 1 wzmiankowanej ustawy pragmatycznej, podczas gdy prawidłowa analiza przytoczonych przepisów prawa materialnego winna prowadzić do wniosku przeciwnego, a mianowicie do stwierdzenia, iż z dniem zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, tj. dnia 31 stycznia 2010 r., skarżący nabył prawo do rzeczonego świadczenia pieniężnego w kwocie odpowiadającej różnicy kwoty świadczenia, ustalonej w odniesieniu do podstawy jego naliczania aktualnej na dzień ostatecznego zwolnienia z służby, tj. 31 stycznia 2010 r. oraz kwoty świadczenia uprzednio wypłaconego skarżącemu w dniu 6 czerwca 2005 r. w wysokości 66.521,76 zł; 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1/ p.p.s.a. oraz art. 162 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Sąd I instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej, błędnie przyjął, iż wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1275/05 oraz, stanowiąca jego konsekwencję, decyzja MON z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] (pkt 5) stwierdzająca wygaśnięcie decyzji MON z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] (pkt 8) o zwolnieniu skarżącego ze służby nie spowodowały restytucji jego stosunku służbowego ze skutkiem ex tunc w ten sposób, że stosunek ów uznaje się za ciągły, tj. nieprzerwany decyzją MON z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] (pkt 5) o zwolnieniu ze służby, a tym samym, że skarżący posiadał status żołnierza zawodowego nieprzerwanie w okresie obejmującym lata 1968–2010; 4) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 184 Konstytucji RP art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Sąd I instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej, w ogóle nie odniósł i nie ustosunkował się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do zarzutów skarżącego sformułowanych na kanwie wykładni przez organ administracji materialnych przepisów art. 95 ust. 1 oraz art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a tym samym nie wyjaśnił skarżonego kasacyjnie rozstrzygnięcia; 5) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 184 Konstytucji RP, art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. a/ oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 95 ust. 1 oraz art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej, bezzasadnie oddalił skargę, podczas gdy właściwa realizacja przez sąd jego funkcji wynikającej z normy art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a, winna doprowadzić Sąd do wydania wyroku uwzględniającego rzeczoną skargę i uchylającego w całości, kontestowane nią, rozstrzygnięcie organu administracji. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, że zwolnienie go ze służby mocą decyzji MON z dnia [...] lutego 2005 r. spowodowało przerwanie ciągłości jego stosunku służbowego. W ocenie skarżącego w latach 1968–2010 przysługiwał mu niezmiennie i nieprzerwanie status żołnierza zawodowego, a jednocześnie, w okresie od dnia 31 maja 2005 r. do dnia 28 stycznia 2006 r. nastąpiła przerwa w faktycznym pełnieniu przez niego służby wojskowej. Nie ma bowiem, stosunku tożsamości pomiędzy pojęciami "pozostawania w stosunku służbowym" oraz "pełnieniem służby wojskowej". W ocenie skarżącego ponowne zwolnienie skarżącego w dniu 31 stycznia 2010 r. skutkowało powstaniem pierwotnego prawa do uzyskania świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Skarżący podkreślił, że uchylenie przez WSA i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o zwolnieniu ze służby oraz, będące konsekwencją rzeczonych faktów prawnych, przywrócenie go do owej służby, pozbawiło decyzję o wypłacie świadczenia podstawy faktycznej i prawnej. W rezultacie w dniu 31 stycznia 2010 r. świadczenie wypłacone dnia 6 czerwca 2005 r. pozostawało świadczeniem nienależnym, a jednocześnie powstało po stronie skarżącego prawo do właściwego świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Zdaniem skarżącego nawet jeżeli powyższa konstatacja jest wadliwa, to zasadnym pozostaje roszczenie skarżącego o wypłatę świadczenia z art. 95 pkt 1 pragmatyki ustalone na dzień zwolnienia go ze służby w dniu 31 stycznia 2010 r. Oczywistym bowiem jest fakt, iż skarżącemu przysługuje różnica pomiędzy kwotą świadczenia ustaloną na dzień 31 stycznia 2010 r. a kwotą ustalona na dzień 31 maja 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. Ponieważ skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można dokonywać oceny zastosowania przepisów prawa materialnego. Stwierdzić należy, że przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności zaskarżonego aktu jest prawidłowa. Prawidłowo też został ustalony stan faktyczny i prawny sprawy. Prezentowane przez skarżącego stanowisko o ciągłości zawodowej służby wojskowej nie jest uzasadnione. Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. został zwolniony ze służby z dniem 31 maja 2005 r. i przeniesiony do rezerwy. Bezspornym również jest, iż powrócił do służby – w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. – w dniu 28 stycznia 2006 r. W okresie pomiędzy zwolnieniem ze służby a powrotem do tej służby, skarżący był emerytem wojskowym. W związku z tym nie pełnił służby wojskowej i nie zajmował żadnego stanowiska służbowego. Faktu tego nie zmienia wskazany wyżej wyrok sądowy. Uchylenie przedmiotowych decyzji nie zniosło bowiem zaistniałych już skutków tych decyzji. Wyrok ten wywołał określone skutki ex nunc, tj. na przyszłość. W przeciwieństwie do skutków ex tunc, które wywołuje orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji. W niniejszej więc sprawie wyrok sądu administracyjnego wywołał tylko taki skutek, iż skarżący z momentem jego uprawomocnienia uzyskał prawo do powrotu do służby. Sytuacji nie zmieniło wygaśnięcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby będące następstwem wskazanego wyżej wyroku sądu administracyjnego. W takiej sytuacji uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący pełnił służbę wojskową w dwóch okresach, tj. od dnia 30 lipca 1968 r. do 31 maja 2005 r. oraz od 28 stycznia 2006 r. do 31 stycznia 2010 r. Jeszcze raz stwierdzić bowiem należy, że uchylenie przedmiotowych decyzji nie zniosło skutków jakie one wywołały. Jedynie w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji uchylone zostają skutki jakie ona wywołała i to też nie wszystkie. Wskazać również trzeba, iż Sąd I instancji w żaden sposób nie naruszył art. 184 Konstytucji RP, a także art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarówno przepis Konstytucji, jak i przepisy ustawowe dot. sądów administracyjnych odnoszą się do kognicji sądów i mają charakter ustrojowy. Można by mówić o ich naruszeniu jedynie w przypadkach gdyby sąd nie dokonał kontroli administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do naruszeń przepisów prawa materialnego to również zarzuty w tym zakresie nie są zasadne, bowiem Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 95 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od szeregu lat ugruntowało się stanowisko, iż świadczenie pieniężne, o którym mowa w powołanym przepisie ma charakter jednorazowy. Bezsporne jest, iż skarżący uzyskał to świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej w roku 2005. Natomiast w dacie ponownego zwolnienia ze służby nie spełniał przesłanek do jego otrzymania. Przepis pkt 1 art. 95 ustawy określa rodzaj świadczenia przysługującego żołnierzowi. Natomiast art. 96 ust. 1 odnosi się do warunku jaki musi spełnić żołnierz aby to świadczenie uzyskać. Mianowicie przysługuje ono żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat. Jak to wskazano wyżej skarżący pełnił służbę w dwu okresach – od 30 lipca 1968 r. do 31 maja 2005 r. i w okresie zwolnienia ze służby uzyskał m.in. przysługujące świadczenie, o którym mowa w pkt 1 art. 95 ustawy, bowiem pełnił nieprzerwanie służbę przez okres przekraczający 15 lat, oraz w terminie od 28 stycznia 2005 r. do 31 stycznia 2010 r., który to okres nie stanowi 15 lat nie przerwanej służby. Oznacza to, że skarżący nie spełnił ustawowego warunku do uzyskania przedmiotowego świadczenia, bowiem nie pełnił nieprzerwanie służby przez okres 15 lat. Pełnił taką służbę w latach 1968–2005, ale za ten okres wypłacone zostało świadczenie i nie może być wypłacone ponownie za ten sam okres. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.