I OSK 768/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 782/10 w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 782/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr GZgn-057-613-63/09, którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr GN.V-72292/85/2000. Postanowieniem tym odmówiono zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nr [...] Powiatowej Komisji Ziemskiej w Wągrowcu z dnia [...] grudnia 1947 r. o nadaniu S. S, gruntu z parcelacji majątku P.. Stwierdzenie nieważności dotyczyło części aktu nadającego działkę zabudowaną budynkiem mieszkalnym "czworaki". Z wnioskiem o zawieszenie postępowania nadzorczego wystąpił A. M., uzasadniając, iż jego wynik zależy od toczących się przed sądem powszechnym dwóch postępowań – jednego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie eksmisji A. M. z lokalu w budynku "czworaki", drugiego o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Organy odmawiając zawieszenia postępowania uznały, iż brak jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi a toczącymi się postępowaniami przed sądem powszechnym, zatem nie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., na co powoływał się A. M.. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił pogląd organów, podkreślając, że sprawy toczące się przed sądem powszechnym nie są zagadnieniem wstępnym w sprawie postępowania o stwierdzenie nieważności aktu nadania ziemi, pozostaje to bowiem bez wpływu na to postępowanie. Reprezentowany przez kuratora – adwokat K. W., A. M. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Wojewódzki Sąd stwierdził, że toczące się przed sądem powszechnym postępowanie nie stanowi zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu o stwierdzenie nieważności aktu nadania ziemi, jednak odnosi się to tylko do postępowania o eksmisję z lokalu, a pominął dot. uzgodnienia treści księgi wieczystej. Nie rozpoznał zatem istoty sprawy, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zajmując się skargą kasacyjną Naczelny Sąd ocenia, przede wszystkim, czy odpowiada ona wymogom formalnym, a dopiero stwierdziwszy, że tak może przystąpić do merytorycznego jej rozpoznania. Skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymogom wskazanym w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "P.p.s.a.", tj. przewidzianym dla każdego pisma procesowego, a także stawianym tylko tej skardze. Brak któregokolwiek elementu właściwego tylko skardze kasacyjnej powoduje jej odrzucenie, gdyż P.p.s.a. nie przewiduje, tak jak w wypadku braków zwykłych możliwości ich poprawienia. Jednym z wymogów, wskazanych ww. przepisem, dotyczących skargi kasacyjnej jest przytoczenie jej podstaw. Podstawy skargi wskazuje art. 174 P.p.s.a. i przewiduje ich dwie – naruszenie prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Odpowiadające wymogom tego przepisu przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego oraz charakteru jego naruszenia. W niniejszej skardze kasacyjnej w jej podstawach powołano tylko art. 174 pkt 2 P.p.s.a., co nie może być rozumiane jako przytoczenie podstaw, o czym mowa w art. 176 P.p.s.a. Naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w tej podstawie skargi kasacyjnej wymaga wskazania przepisów, wg których postępowanie prowadził wojewódzki sąd administracyjny i które, zdaniem wnoszącego skargę, naruszył. W podstawie skargi kasacyjnej żadne przepisy nie zostały przytoczone. Jednak z powołanego wyżej art. 176 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie. Takie sformułowanie tego przepisu pozwala uznać, że jeżeli w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołane zostały przepisy, jako uzupełnienie lub wyjaśnienie podstaw to tak skonstruowana skarga może być uznana za odpowiadającą wymogom formalnym. Oceniając skargę kasacyjną A. M. pod wskazanymi wyżej względami należało dojść do wniosku, że przytacza ona przepisy postępowania, które zostały naruszone w sposób przewidziany w podstawach, tj. przewidziany w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W uzasadnieniu bowiem skargi nie zgodzono się z oceną Wojewódzkiego Sądu co do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co narusza jej zdaniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Z zarzutami skargi kasacyjnej nie można się jednak zgodzić. Zawieszenie postępowania administracyjnego z przyczyny przewidzianej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne to takie, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe wydanie decyzji, a które może być wyjaśnione w innym postępowaniu przez inny organ lub sąd. Postępowanie, o zawieszenie którego wystąpił A. M. dotyczy stwierdzenia nieważności aktu nadania ziemi, w części dotyczącej przekazania na własność budynku mieszkalnego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności ocenie podlega czy akt administracyjny jest zgodny z przepisami stanowiącymi podstawę jego wydania. Ocena ta nie jest uzależniona ani od wyniku postępowania w sprawie eksmisji z lokalu, ani uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Należałoby powiedzieć ewentualnie o odwrotnej zależności, ale nie jest to przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodzić należy się zatem z oceną organów i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i uznać, że w sprawie nie został naruszony art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem nie wystąpiła przesłanka zawieszenia w nim wskazana. Natomiast co do zarzutu, że Wojewódzki Sąd naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. to stwierdzić należy, iż Sąd istotnie nie odniósł się do postępowania w sprawie uzgodnienia treści księgi wieczystej. Jednak art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mówi o takim naruszeniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w niniejszej sprawie pominięcie powyższej kwestii było bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.