II GSK 519/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędziowie NSA Gabriela Jyż del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. D.-S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1612/10 w sprawie ze skargi K. D.-S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 3 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1612/10 oddalił skargę K. D. – S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Decyzją Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora D. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2010 r. orzeczono, że K. D.–S. podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia [...] stycznia 1999 r. do nadal. Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazano art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", art. 8 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.), art. 9 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.), art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach. W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie, w tym z "Zaświadczenia" Urzędu Miasta B. z [...] grudnia 2009 r., znak: [...] wynika, iż K. D. – S. ma zarejestrowaną działalność gospodarczą pod numerem ewidencyjnym [...] w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta B. Wpisu dokonano w dniu [...] lipca 1992 r. ze wskazaniem daty rozpoczęcia działalności gospodarczej na dzień [...] lipca 1992 r. Powyższy wpis nie został wykreślony. Nie zgłoszono również zawieszenia prowadzenia tej działalności. Ponadto wskazano, że Urząd Skarbowy w B. w piśmie z dnia [...] października 2009 r. potwierdził prowadzenie działalności gospodarczej w spornym okresie oraz, że K. D. – S. rozlicza się z prowadzonej działalności na zasadach ogólnych. Stwierdzono także, że skarżąca składała zeznania PIT-32 za 1999 rok oraz PIT 36 za lata 2000-2008, w których wykazała przychód z działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Definicję tych osób określa art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń, obowiązujący do dnia 20 września 2008 r. w brzmieniu: "osoby prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności", a od dnia 20 września 2008 r., w brzmieniu: "osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania - tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej." Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podkreślił także, że K. D. – S. nie kwestionuje faktu prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast podnosi, iż pobiera świadczenie emerytalne, od którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych potrąca składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Odpierając ten zarzut organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach (art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 8 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu), z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Dlatego fakt pobierania przez odwołującą się świadczenia emerytalnego nie stanowi podstawy od odstąpienia od ustalenia okresu podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę K. D. – S. na powyższą decyzję stwierdził, że skarżąca jest świadczeniobiorcą emerytalnym (od [...] marca 1998 r.) i jednocześnie (od [...] lipca 1992 r.) prowadzi działalność gospodarczą, która nie została wyrejestrowana ani nie zawieszono jej prowadzenia. Ustalając, że K. D. – S. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu od dnia [...] stycznia 1999 r. do nadal, zdaniem Sądu I instancji , organ prawidłowo wskazał, że zastosowanie miały przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, które w związku z art. 8 ust. 6 pkt 1 i art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w myśl których obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym obejmowano osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Z powyższego uregulowania wynikało więc, że czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Podjęcie działalności gospodarczej przez K. D. – S. podlegało uregulowaniom zawartym w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.), a także w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, ze zm. ). W myśl art. 7 ust. 2 ustawy prawo o działalności gospodarczej podjęcie działalności mogło nastąpić po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Również w ustawie o swobodzie działalności dopuszczono możliwość podjęcia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną dopiero po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 888), co nastąpiło z dniem 20 września 2008 r., od tego dnia obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby prowadzące działalność pozarolniczą lub osoby z nimi współpracujące, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (v. art. 66 ust. 1 lit. c ustawy o świadczeniach). Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób, stosownie do art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz art. 12 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ i art. 11 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym - powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Definicję tych osób określa art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń, obowiązujący do dnia 20 września 2008 r. w brzmieniu: "osoby prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności", a od dnia 20 września 2008 r., w brzmieniu: "osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej." Zdaniem Sądu I instancji, organ słusznie uznał, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego od którego potrącana jest składka na ubezpieczenie zdrowotne nie powoduje, iż należy zaniechać ustalenia, że strona podlega (podlegała) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Stanowisko to znajduje umocowanie w treści art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 24 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ, oraz przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w myśl których, jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach (art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 8 ustawy z o powszechnym ubezpieczeniu), z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. WSA wyjaśnił, że wynikiem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji jest wyłącznie ustalenie obowiązku podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu we wskazanym w decyzji okresie, nie zaś kwestia wysokości należnych składek, ich wymierzania czy też pobierania. Dlatego mimo wskazania regulacji prawnych, zgodnie z którymi w zależności od wysokości pobieranego świadczenia emerytalnego lub rentowego, składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest opłacana, Sąd I instancji wyjaśnił, że regulacje te nie dotyczą przedmiotu sprawy niniejszej lecz sprawy w zakresie wymierzania czy też pobierania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Wskazał, że wspomniane w przytoczonych przepisach osoby, mimo zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne, podlegają ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Dlatego mają obowiązek dokonania za pośrednictwem ZUS zgłoszenia siebie do ubezpieczenia zdrowotnego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K. D. – S. domagała się jego uchylenia, a także uchylenia decyzji organów NFZ obu instancji. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie art. 5 Kodeksu cywilnego i art. 8 Kodeksu pracy, w myśl których nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Nie podważając ustaleń faktycznych dokonanych przez WSA podniosła, iż obowiązujące przepisy prawa są "złe i niemoralne", a wydany w sprawie wyrok nie uwzględnia "aspektu ludzkiego". Zakwestionowała prawidłowość ustalania składki zdrowotnej od przychodu oraz ustalone terminy przedawnienia dotyczące jej ściągalności. W ocenie skarżącej nie jest także prawnie uzasadnionym uiszczanie składki zdrowotnej "podwójnie" tj. w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej i uzyskiwania świadczenia emerytalnego. Dodatkowo podniosła, że tym bardziej jest to niesprawiedliwe, w sytuacji gdy prowadzona przez nią działalność gospodarcza przynosiła niewielkie dochody. W konkluzji skarżąca wskazała, że zaistniała sytuacja zmusiła ją do zlikwidowania prowadzonej dotychczas działalności gospodarczej, a obecnie żywi obawy co do możliwości spłaty powstałego zadłużenia. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji - w odniesieniu do przepisów postępowania. Wskazać bowiem należy, że w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 ppsa, które w sprawie niniejszej nie występują. Rozpoznając sprawę w granicach określonych skargą kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Wniesiony środek prawny zarzucający naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu pracy należy uznać jako oparty wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa). Skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy rozumieć w ten sposób, że zdaniem strony skarżącej Sąd pierwszej instancji ocenił postępowanie administracyjne jako poprawne, prawidłowo przeprowadzone. Skarżąca K. D.- S. zarzuciła Sądowi pierwszej instancji wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, wskazując na art. 5 k.c. i art. 8 kodeksu pracy, w myśl których nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że jest on chybiony. W tym miejscu wskazać należy że jakkolwiek zasady, do których odwołuje się art. 5 k.c. mają charakter uniwersalnych reguł ludzkiego postępowania, zakres zastosowania tego przepisu jest ograniczony do stosunków prawa prywatnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1998 r., I SA 649/98, Lex, nr 45696, uznał, że "przepis art. 5 k.c. może mieć zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, o ile konkretny przepis prawa materialnego do niego odsyła" (wcześniej - wyrok NSA w Sz. z dnia 23 maja 1995 r., SA/Sz 347/95, Lex, nr 26909; wyrok NSA w W. z dnia 15 grudnia 1987 r., I SA 177/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 88). W innych wyrokach znaleźć można bardziej kategoryczne sformułowanie, generalnie wykluczające stosowanie art. 5 k.c. w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA w W. z dnia 9 lipca 1998 r., I SA 2224/97, Lex, nr 44515). Jak wskazują komentatorzy ( M. Pyziak –Szafnicka Komentarz do art. 5 kc LEX 2009) istota problemu nie polega jednak na tym, w jakim postępowaniu art. 5 k.c. zostaje powołany, lecz na tym, o jaki typ stosunków prawnych chodzi. W wyroku z dnia 22 września 1983 r., sygn. akt SA/Wr 367/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 75. NSA wskazał, że choć art. 5 k.c. wytycza granice, w jakich osoba uprawniona może czynić użytek z przysługującego jej prawa, to - ze względu na swą przynależność do systemu prawa cywilnego - "klauzula zgodności z zasadami współżycia społecznego nie może być stosowana w ocenie uprawnień lub obowiązków powstających w obszarze normowanym przepisami prawa administracyjnego bądź finansowego, w którym nie występuje jej odpowiednik". Mając powyższe na uwadze NSA wskazuje, że działalność organów administracji skonkretyzowana w wydanych przez nie, a kontrolowanych przez Sąd I instancji rozstrzygnięciach (decyzjach) dotyczy stosunku administracyjnego, w zakresie którego nie mają zastosowania normy prawa cywilnego regulujące stosunki cywilnoprawne. Stąd ocena działalności organów administracji publicznej przeprowadzona przez Sąd I instancji w postępowaniu sądowo administracyjnym, właściwie sprowadziła się do kontroli prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego dotyczących zasad podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, w zakresie którym klauzula zgodności z zasadami współżycia nie ma zastosowania, a skoro tak to podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 5 k.c. naruszenia jest nieusprawiedliwiony. Tak samo nietrafnym jest zarzut skargi naruszenia art. 8 kodeksu pracy. Konstrukcja nadużycia prawa zawarta w tym przepisie przeniesiona została do kodeksu pracy z kodeksu cywilnego i odnosi się ona do praw podmiotowych w zakresie stosunków określonych kodeksem pracy. Zgodnie z art. 1 kodeksu pracy określa on prawa i obowiązki pracowników i pracodawców. Mimo że w akcie tym regulowane są także materie wykraczające poza zakres problematyki zobowiązaniowych więzi łączących pracownika i pracodawcę, jakkolwiek są one związane z prawami i obowiązkami tych podmiotów. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej, wskazać należy, że skoro dotyczy ona stosunku administracyjnoprawnego w zakresie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez skarżącą (pobierającą świadczenie emerytalne) w oparciu o przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999r prawo działalności gospodarczej ( Dz.U. Nr 101 poz. 1178 ze zm.), a następnie ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U 2007 Nr 155 poz. 1095 ze zm.), regulacje zawarte w kodeksie pracy nie mogą mieć w sprawie zastosowania. Stąd też zarzut naruszenia art. 8 tego aktu okazał się nieuzasadniony. Kontrolując w toku postępowania sadowoadministracyjnego wydane przez organy NFZ decyzje, Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował mające w sprawie zastosowanie prawa materialnego: art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 69 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U z 2008r. Nr 164 poz. 1027 ze zm. ), które w związku z art. 8 ust. 6 pkt 1 i art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, obejmowały obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Definicję tych osób określa art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń, obowiązujący do dnia 20 września 2008 r. w brzmieniu: "osoby prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności", a od dnia 20 września 2008 r., w brzmieniu: "osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie. Z tego względu wobec niekwestionowanego faktu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, zasadnie WSA w W. przyjął ustalenia organów o podleganiu K. D.-S. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w przyjętym decyzją okresie. Za prawidłowe również należy uznać stanowisko Sądu I instancji, w świetle którego pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego, od którego potrącana jest składka na ubezpieczenie zdrowotne nie uzasadnia braku podstaw do objęcia jej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Akceptując w tym zakresie stanowisko organów, zasadnie Sąd I instancji odwołał się również do treści art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 24 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu NFZ oraz art. 22 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w myśl których, jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach (art. 9 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu NFZ oraz art. 8 ustawy z o powszechnym ubezpieczeniu), z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Podniesione natomiast przez skarżącą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestie dotyczące "niesprawiedliwych" zasad ustalania składki zdrowotnej od przychodu, obowiązku "podwójnego" jej uiszczania, terminu przedawnienia oraz obawy skarżącej co do możliwości spłaty powstałego zadłużenia pozostają poza przedmiotem postępowania podlegającego kontroli sądowodaminstracynej, które dotyczyło ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, nie zaś wymiaru czy też pobierania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Tym samym kwestie te nie mogą stanowić uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej. W następstwie dokonania oceny zarzutów kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA w W. dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymienione przepisy prawa materialnego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.