II GSK 1552/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "D. M." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1169/10 w sprawie ze skargi "D. M." Spółki z o.o. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz "D. M." Spółki z o.o. w W. 1050 zł (jeden tysiąc pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 1169/10, oddalił skargę "D." spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2008 r., którą odmówiono skarżącej spółce udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy ROSENTHALER KADARKA. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] października 2004 r. spółka "D." zgłosiła do Urzędu Patentowego, w celu uzyskania prawa ochronnego, znak towarowy ROSENTHALER KADARKA (nr [...]), przeznaczony do oznaczania towarów z kategorii: napoje alkoholowe z wyłączeniem piwa, wino, likiery, alkohole destylowane, wyroby spirytusowe. W toku postępowania strona wskazała, że określenie KADARKA jest nazwą szczepu czerwonych winogron, którego uprawa jest rozpowszechniona m.in. w Bułgarii. Również określenie ROSENTHALER wskazuje ściśle na pochodzenie wina z krainy geograficznej Rozova Dolina. Zdaniem zgłaszającego, żaden z producentów ani importerów wina nie może sobie zatem rościć jakichkolwiek praw wyłącznych do tych oznaczeń w odniesieniu do win. Po przeprowadzeniu badań Urząd Patentowy stwierdził, że zgłoszony znak towarowy jest podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, ze zm.; dalej: p.w.p.) do znaku towarowego ROSENTHALER KADARKA, zarejestrowanego pod numerem [...] z pierwszeństwem od dnia 21 września 1999 r. na rzecz [...], przeznaczonego do oznaczania towarów z kategorii "wino czerwone półwytrawne". Zdaniem organu administracji podobieństwo obu znaków zachodzi zarówno w zakresie oznaczeń, jak i towarów, do których oznaczania służą porównywane znaki. Istnieje także ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, dla których przeznaczone są towary oznaczane tymi znakami. Odnośnie podobieństwa oznaczeń, Urząd Patentowy stwierdził, że zgłoszony znak ROSENTHALER KADARKA jest znakiem słowno-graficznym w formie poziomej etykiety otoczonej ramką. Centralne miejsce na etykiecie zajmuje rysunek tarczy herbowej z ciemnym wizerunkiem lwa stojącego lewym bokiem, na tylnych łapach, z podniesionym ogonem, otwartą paszczą i wysuniętym językiem. Tarczę otacza wieniec z dwóch gałązek lauru, otwarty u góry. Poniżej herbu umieszczona jest szarfa. Natomiast na zarejestrowany z wcześniejszym pierwszeństwem słowno-graficzny znak towarowy składa się etykieta w czerwonym kolorze, na której dominującymi elementami słownymi są wyrazy ROSENTHALER KADARKA. Centralne miejsce na etykiecie zajmuje rysunek tarczy herbowej z wizerunkiem lwa stojącego lewym bokiem, na tylnych łapach, z podniesionym ogonem, otwartą paszczą i wysuniętym językiem. Tarczę otacza wieniec otwarty u góry. Poniżej herbu umieszczona jest tarcza. Analizując elementy zarówno słowne, jak i graficzne obu oznaczeń, Urząd Patentowy stwierdził, że między porównywanymi znakami występuje podobieństwo w warstwie wizualnej. Odnosząc się do podobieństwa towarów, do oznaczania których przeznaczone jest zgłoszone oznaczenie i zarejestrowany wcześniej znak towarowy, Urząd Patentowy uznał, że oceniany znak został zgłoszony do oznaczania towarów identycznych lub jednorodzajowych z tymi, dla oznaczenia których został zarejestrowany znak R-[...]. Z kolei w zakresie trzeciego z elementów oceny podobieństwa znaków towarowych, Urząd Patentowy uznał, że ze względu na bardzo znaczące podobieństwo do wcześniejszego, zarejestrowanego znaku ROSENTHALER KADARKA, oceniany znak nie może spełniać funkcji odróżniającej, zapewniającej po stronie konsumenta dostateczny stopień pewności, że oznaczany tym znakiem towar pochodzi od jednego, konkretnego producenta. W związku z tym istnieje wysoki stopień ryzyka wprowadzenia odbiorcy w błąd co do pochodzenia oznaczanych towarów. W konsekwencji Urząd Patentowy odmówił skarżącej spółce udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie, wskazując jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 145 ust. 1 p.w.p. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu administracji, uznając, że Urząd Patentowy zasadnie dokonał oceny zgłoszonego znaku z punktu widzenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a stwierdzenie istnienia przesłanek określonych w tym przepisie skutkowało odmową udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie. Przytaczając treść art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zastosowanie tego przepisu wymaga uprzedniej oceny zgłoszonego oznaczenia w zakresie: jego podobieństwa do znaku, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem; podobieństwa lub identyczności towarów, do oznaczania których przeznaczone jest oznaczenie; ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, obejmującego w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Zdaniem Sądu, stanowisko organu administracji wyrażone w decyzjach obejmuje taki zakres oceny zgłoszonego oznaczenia, zaś ustalenia w tym zakresie nie były wadliwe. Urząd Patentowy szczegółowo porównał oba przeciwstawione oznaczenia i stwierdził, że są one etykietami, mają stylizowane elementy stojącego lwa z podniesionym ogonem, otwartą paszczą z wysuniętym językiem. W obydwu występuje otwarty wieniec, a pod tarczą – szarfa. Główne elementy słowne "ROSENTHALER KADARKA" pisane są pogrubioną, powiększoną czcionką. Krój liter wyrazu KADARKA jest bardzo podobny. Wszystkie te elementy są wyróżniające i jako takie mogą zostać najłatwiej zapamiętane przez konsumenta. Pozostałe słowne bądź graficzne elementy ze względu na ich wielkość, treść i umiejscowienie nie są równie znaczące z wywieranym przez znak całościowym wrażeniem. Nie ma również znaczenia kształt etykiety. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, taki zakres porównania znaków w warstwie wizualnej wskazuje na to, iż organ - wbrew przekonaniu strony - dokonał całościowej oceny obu znaków, uwzględniając ujęte całościowo ogólne wrażenie wywoływane przez nie, w tym również układ graficzny. Sąd zauważył, że podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych a nie według różnic, a cechy wspólne wskazane prawidłowo przez Urząd Patentowy wskazują na to, iż oba oznaczenia są podobne w rozumieniu powołanego przepisu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, trafności powyższej oceny nie podważa fakt ogólnoinformacyjnego charakteru głównych elementów słownych, ani też powołana w skardze okoliczność udzielenia prawa ochronnego R-160410, R-160417, R-160418 ("Jan III Sobieski"), gdyż podobieństwo znaków podlega indywidualnej ocenie w każdej sprawie. WSA nie uwzględnił również zarzutu błędnego przyjęcia przez organ istnienia, w przypadku porównywanych znaków, podobieństwa pozostałych (poza winem) towarów, do których oznaczenie jest przeznaczone tj. likierów, alkoholi destylowanych i wyrobów spirytusowych. Zdaniem Sądu, przy ocenie podobieństwa towarów należy uwzględnić w szczególności ich naturę, właściwości, krąg odbiorców, warunki dystrybucji, a taki zakres oceny przesądza o podobieństwie także wymienionych wyżej towarów. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że wysoki stopień podobieństwa zarówno oznaczeń, jak i towarów skutkuje przyjęciem, iż zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, w szczególności obejmujące ryzyko skojarzenia ze znakiem wcześniejszym. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę oddalił. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła spółka "D." i zaskarżając to orzeczenie w całości, wniosła o uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie: a) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi w granicach sprawy i tolerowanie pominięcia faktu, iż przeciwstawiony znak towarowy ma ze znakiem obecnym wspólne jedynie opisowe elementy: KADARKA - wskazujący na szczep winny stosowany do produkcji wina oraz ROSENTHALER - wskazujący pochodzenie owoców winorośli z określonego fragmentu terytorium Bułgarii, b) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi w granicach sprawy i jej rozpoznanie z pominięciem okoliczności istotnych dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy, a mianowicie stanu faktycznego istniejącego w dacie dokonania zgłoszenia i niezmienionego w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji w odniesieniu do charakteru w/w elementów wspólnych obecnego znaku i znaku przeciwstawionego, c) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi w granicach sprawy i tolerowanie arbitralnej oceny organu administracji w kwestii kolizji pomiędzy obecnym znakiem towarowym według zgłoszenia nr Z-[...] i wcześniejszym znakiem należącym do [...], opartej na nieuzasadnionym przeświadczeniu organu administracji, że bezsporna jest kwestia podobieństwa samych oznaczeń, to jest co do okoliczności stanowiących przesłanki dla zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., d) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 252 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez tolerowanie błędnego ustalenia stanu faktycznego – bez dostatecznego wyjaśnienia, z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., okoliczności sprawy co do braku praw wyłącznych do oznaczeń ogólnoinformacyjnych KADARKA oraz ROSENTHALER, e) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. oraz art. 252 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez tolerowanie i uznanie za zasadną odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy ROSENTHALER KADARKA według zgłoszenia nr [...] w świetle wcześniejszego znaku towarowego według R-[...] o odmiennym układzie graficznym i kolorystyce – wykluczającej ryzyko błędu odbiorców znaków towarowych – skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, z pominięciem uznanej linii orzecznictwa europejskiego w sprawie podobieństwa do znaków wcześniejszych oraz oceny ryzyka błędu nabywców – co spowodowało niesłuszne oddalenie skargi, 3) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., poprzez tolerowanie przez Sąd pierwszej instancji zastosowania tego przepisu przez organ administracji do błędnie ustalonego stanu faktycznego, skutkiem czego Sąd pierwszej instancji niesłusznie uznał za prawidłową zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy ROSENTHALER KADARKA według zgłoszenia nr Z-[...], a w konsekwencji niesłusznie oddalił skargę na tę decyzję. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła między innymi, że art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie powinien mieć zastosowania w sytuacji, gdy jedyne wspólne elementy oznaczenia towarów znakiem skarżącej i znakiem wcześniej zarejestrowanym, są elementami niewyróżniającymi. W dacie dokonania zgłoszenia przez skarżącą, Urząd Patentowy miał świadomość opisowego charakteru oznaczenia słownego ROSENTHALER KADARKA, bowiem na wniosek uprawnionego z prawa ochronnego R-[...] dokonał uprzednio unieważnienia wcześniejszych znaków towarowych (R-[...] i R-[...]) z tymi elementami słownymi. Sąd pierwszej instancji potwierdził prawidłowość zaskarżonej decyzji w oparciu o niesłuszne i niezweryfikowane w toku procesu błędne ustalenia co do stanu faktycznego, dokonane przez organ, a mianowicie ocenę, że zgłoszony przez skarżącą znak wkracza w zakres praw [...] do znaku R-[...]. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. III. 1. Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozstrzyganej sprawie podstawy nieważności, wskazane w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., nie zachodzą. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty zarówno dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, przy czym wobec tego, że zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego miał – według autora skargi kasacyjnej – wpływ na naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego. III. 2. Autor skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego - art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wiąże z pominięciem przez Sąd pierwszej instancji uznanej linii orzecznictwa europejskiego w sprawie podobieństwa do znaków wcześniejszych oraz oceny ryzyka błędu nabywców, podnosząc, że art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie powinien mieć zastosowania w sytuacji, gdy jedyne wspólne elementy oznaczenia towarów znakiem skarżącej i znakiem wcześniej zarejestrowanym, są elementami niewyróżniającymi. III. 3. W myśl przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. III. 4. Rozpoznając zarzuty skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny lakonicznie odniósł się do zagadnienia interpretacji wskazanego wyżej przepisu, w zasadzie odwołując się jedynie do stwierdzenia, że dążenie do zapewnienia zawsze tej samej jakości i tego samego źródła towarów, nie jest celem tej regulacji, a następnie Sąd wskazał na przesłanki, jakie winny być brane przy – jak to określił – zastosowaniu powołanego przepisu, przez co należy rozumieć – badaniu niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towaru ze znakiem, jako względnej podstawy odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, określonej w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Niewątpliwie wskazanie owych przesłanek było efektem procesu wykładni omawianego przepisu, w rezultacie którego Sąd pierwszej instancji ustalił, że obowiązkiem organu badającego względną podstawę do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy określoną w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jest dokonanie uprzedniej oceny zgłoszonego oznaczenia w zakresie jego podobieństwa do znaku, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem; podobieństwa lub identyczności towarów, do oznaczania których przeznaczone jest oznaczenie i ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, obejmującego w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. III. 5. Należy więc przyjąć – wobec braku dalszych stwierdzeń w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – że wyżej przytoczone tezy w pełni odzwierciedlają rezultat wykładni art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., jaką Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolując decyzje Urzędu Patentowego. III. 6. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazany wyżej rezultat wykładni analizowanej normy prawnej nie odpowiada jednak rzeczywistej jej treści, odkodowanej przy pomocy właściwych dyrektyw interpretacyjnych. Sąd pierwszej instancji pominął bowiem ugruntowany już zarówno w nauce, jak i w judykaturze – w tym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – pogląd, że badanie niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towaru ze znakiem, jako względnej podstawy odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, określonej w obowiązującym w Polsce stanie prawnym w przepisie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., wymaga szerszej analizy kryteriów oceny tego niebezpieczeństwa, niż wskazał to Sąd w rozstrzyganej sprawie. Poza ustaleniem identyczności lub podobieństwa towarów objętych przeciwstawionymi znakami oraz identyczności lub podobieństwa przeciwstawionych znaków, niezbędne jest także ustalenie rozpoznawalności znaku z wcześniejszym pierwszeństwem oraz uwzględnienie pozostałych czynników istotnych dla oceny niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd (zob. R. Skubisz w: System prawa prywatnego. Prawo własności przemysłowej. T. 14B, red. R. Skubisz, rozdz. XXXVIII, t. 49, Warszawa 2012). III. 7. Przechodząc do omawianego zarzutu skargi kasacyjnej, zagadnienie identyczności lub podobieństwa przeciwstawionych znaków rozważyć należy w szerszym kontekście normatywnym, w szczególności uwzględniając poglądy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co zostało uwypuklone w skardze kasacyjnej. Ugruntowany jest już pogląd Trybunału Sprawiedliwości, że w przypadku badania podobieństwa przeciwstawionych znaków wieloelementowych, a zwłaszcza znaków kombinowanych, składających się z wielu składników, które w obrocie mogą oddziaływać na odbiorcę w zróżnicowanym stopniu, całościowe oddziaływanie znaku jest zazwyczaj wynikiem odbioru składników dominujących, a nawet jednego składnika, charakteryzującego się cechą dominującą i odróżniającą (wyrok TS z dnia 12 czerwca 2007 r., C-334/05, OHIM v. Shaker, pkt. 42). III. 8. Wspomniana cecha odróżniająca jest istotna z punktu widzenia analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej, bowiem zasadą jest, że element znaku, który pozbawiony jest zdolności odróżniającej względem oznaczonych tym znakiem towarów, nie może decydować o kolizji znaków towarowych (zob. R. Skubisz, op. cit., t. 72; także wyrok Sądu UE w sprawie T-149/06, Castellani), co powinno być wzięte pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji w procesie wykładni przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., co Sąd ten pominął, dokonując tym samym wadliwej wykładni prawa materialnego, co zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej. III. 9. Odnosząc tę zasadę do okoliczności rozstrzyganej sprawy i przechodząc do oceny procesowych zarzutów skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji wskazał, iż główne elementy słowne przeciwstawionych znaków to "ROSENTHALER KADARKA", przy czym są one wyróżniające (w obu znakach) i jako takie, łącznie z wyróżniającymi elementami graficznymi, mogą zostać najłatwiej zapamiętane przez konsumenta. III. 10. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony przez Sąd pierwszej instancji pogląd jest błędny. Wskazane wyżej słowne elementy obu znaków mają znikomą zdolność odróżniającą, bądź nawet nie mają takiej zdolności, jako odnoszące się jedynie do pochodzenia geograficznego towaru (ROSENTHALER – Rosova Dolina) oraz rodzaju winorośli (KADARKA). W takim przypadku niezbędne było rozważenie w sprawie, czy z tego powodu należy przypisać elementom graficznym spornych znaków towarowych charakter dominujący w porównaniu do elementów słownych (zob. wyrok TS UE w sprawie C-498/07, Koipe, pkt. 65-69 ). Jakkolwiek bowiem zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2004 r., II SA 2481/03) jak i Trybunału Sprawiedliwości ukształtował się pogląd, że dla rozstrzygnięcia kolizji znaków towarowych kombinowanych, zawierających element słowny, istotną a czasami dominującą rolę odgrywa ten właśnie element, to pogląd ten nie może być w sposób zbyt uproszczony akceptowany w każdej sprawie, w której rozstrzygana jest kolizja kombinowanych znaków towarowych. Jak zauważył bowiem Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie C-488/06 (L&D SA v. OHIM, pkt. 84), nie istnieje żadna zasada, zgodnie z którą część słowną znaku należałoby uznać za wyróżniającą i fantazyjną, w sytuacji gdy nie jest jej przypisane żadne szczególne znaczenie. Ponadto, jak zauważył TS w tym orzeczeniu, z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości nie wynika także, by element słowny złożonego znaku towarowego był zawsze elementem dominującym w całościowym wrażeniu wywoływanym przez ten znak. III. 11. W tym stanie rzeczy za zasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. to jest on bezzasadny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 28 lutego 2012 r. (II OSK 2395/10), iż zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. Orzeczenie o koszach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 203 pkt 1 p.p.s.a.