I SA/Bk 312/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oraz wysokości odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2006 r. oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] lutego 2010 r. nr [...], określającą J. K. (dalej również jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie wyższej niż zadeklarowana przez podatnika oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek na ten podatek za miesiące styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2006 r. W trakcie kontroli stwierdzono, iż Skarżący w 2006 r. uzyskiwał dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w ramach "F" F.& K. s.j., w której posiadał 25% udziałów. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż prowadzone przez spółkę księgi rachunkowe są nierzetelne w części dotyczącej ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu usług świadczonych na podstawie umów o współpracy i umów kontraktowych w okresie od stycznia do października 2006 r. oraz za grudzień 2006 r. Zawyżone koszty uzyskania przychodów w łącznej wysokości 96.900,00 zł stanowiły niewypłacone kwoty za zakup usług potwierdzonych wystawionymi przez usługodawców fakturami. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej z dokonanych w trakcie postępowania kontrolnego ustaleń wynika, iż Spółka "F" dokonywała wypłaty wynagrodzeń osobom świadczącym usługi na jej rzecz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przed wystawieniem comiesięcznego rachunku (faktury) usługodawcy otrzymywali od Skarżącego pasek ze swoim imieniem i nazwiskiem oraz kwotą, na którą winien opiewać rachunek (faktura). Jedną z pozycji na pasku stanowiła rubryka "KASA" i o tę pozycję Spółka pomniejszała wypłacane usługodawcom wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług. Jednocześnie ustalenia te oparto na zestawieniach wypłat sporządzanych przez Skarżącego. Spółka wypłacała tylko część kwoty wynikającej z otrzymanego rachunku (faktury), podczas gdy w kosztach działalności ewidencjonowała całą jego wartość. W ocenie organu odwoławczego powyższe potwierdziła w złożonych zeznaniach większość osób świadczących usługi na rzecz Spółki oraz kasjerka A. F.-A. dokonująca przedmiotowych wypłat. Ponadto w kasie prowadzone były zeszyty, w których odnotowywana była wysokość zaliczek pobieranych przez pracowników i właścicieli spółki. Organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut dotyczący wykorzystania materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania przygotowawczego sygn. [...], prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. P. Stwierdził, że materiały te zawierają wszystkie przesłuchania osób świadczących usługi na rzecz Spółki i wymienionych w zestawieniach wypłat za miesiące styczeń-październik i grudzień 2006 r. Postanowieniem z [...] listopada 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wyłączył z akt postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Skarżącego kserokopie przesłuchań świadków. Przesłanką do wyłączenia przedmiotowych protokołów przesłuchań z akt sprawy był ważny interes publiczny, który pozostaje bezsporny, ponieważ prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze w sprawie Spółki "F" zdecydował, iż dla dobra postępowania nie należy udostępniać wspólnikom spółki protokołów przesłuchań ich pracowników, bądź osób świadczących usługi na jej rzecz. Organ odwoławczy stwierdził, że wyłączenie dokumentów z akt sprawy oznacza w sensie prawnym ograniczenie prawa strony płynące z art. 178 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p."). Jednakże wyłączenie takich dokumentów nie odbiera im waloru dowodu w postępowaniu podatkowym. Wyłączenie odnosi się bowiem tylko do prawa strony do wglądu do tychże dokumentów. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że oceny zasadności spornych kosztów dokonano także w oparciu o protokoły przesłuchań świadków: J. K., R. G., M. B., A. R., M. C., Ł. S. oraz A. F.-A. i wspólnika Spółki E. F., sporządzone w prowadzonym postępowaniu. W związku z tym za nieprawdziwy uznano zarzut posługiwania się jedynie wyrywkami zeznań świadków i nie dopuszczenia dowodu z zeznań innych pracowników Spółki. Organ zwrócił też uwagę, że ani strona, ani jej pełnomocnik na etapie postępowania nie wnosili o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w postaci przesłuchania kolejnych świadków. Zeznania świadków złożone zarówno w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki, jak też w ramach postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową są natomiast takie same. Świadkowie potwierdzili zeznania złożone wcześniej. Ponowne przesłuchanie wszystkich świadków, jak to sugeruje pełnomocnik w odwołaniu, bezpośrednio przez organ prowadzący postępowanie, nie miałoby uzasadnienia w sytuacji, gdy dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają, iż Spółka dokonywała zapłaty za usługi w kwotach niniejszych, niż to wynikało z faktur wystawionych przez usługodawców. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ponadto, że zeznania kasjerki A. F.-A. oraz zabezpieczone przez policję zeszyty prowadzone dla pobieranych zaliczek potwierdzają, iż ich prowadzenie odbywało się za zgodą wspólników Spółki. Widnieją w nich odręczne zapisy J. K., potwierdzone jego podpisem oraz wpisy E. F. W związku z powyższym za niewiarygodne organ uznał zeznania E. F., iż o wypłatach zaliczek wspólnicy dowiedzieli się na koniec roku, w momencie zabezpieczenia materiałów przez policję oraz zeznania N. O. i Ł. S., iż nie wpłacali do kasy innych kwot z wyjątkiem zaliczek. W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej dokonane ustalenia świadczą o tym, że Spółka ujęła do kosztów uzyskania przychodów rachunki (faktury), które nie odzwierciedlają kwoty rzeczywistych wypłat i w części kwoty te nie mogą być uwzględnione przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Zgodnie więc z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2000, Nr 14, poz. 176 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."), kwoty 96.600,00 zł wynikającej z zakwestionowanych rachunków nie można uznać za koszt uzyskania przychodu. O możliwości zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych decyduje bowiem faktyczne ich poniesienie oraz prawidłowe udokumentowanie. Z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nie zgodził się Skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik złożył skargę do Sądu zarzucając naruszenie: – art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 u.p.d.o.f. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że podatnik dokonał zawyżenia kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy kosztami uzyskania dochodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarcza, których celem jest nie tylko osiągnięcie, ale i zabezpieczenie oraz zachowanie źródła przychodów, mimo istnienia w księgowości podatnika prawidłowo wystawionych faktur VAT, stanowiących dowód poniesienia przez podatnika kosztów uzyskania przychodu; – art. 180 o.p. poprzez dopuszczenie dowodów sprzecznych z prawem, w szczególności oparcie rozstrzygnięcia na materiale, który nie może stanowić dowodu; – art. 181 o.p. poprzez posłużenie w postępowaniu protokołami przesłuchania świadków z innego postępowania, podczas gdy przepis ten, przewidując możliwość posłużenia się takimi dowodami ograniczył taką możliwość, gdyż w przypadku czynności sprawdzających oraz kontroli podatkowej można posłużyć się jedynie protokołami przesłuchania świadków zgromadzonych wyłącznie w tym postępowaniu a innymi dowodami wyłącznie, gdy mają walor dokumentu urzędowego bądź prywatnego, a zatem nie będą stanowiły dowodu w postępowaniu podatkowym zeznania świadka złożone w toku innej kontroli. Ponadto skarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. art. 120 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Mając powyższe na względzie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem autora skargi organ dokonał ustaleń w oparciu o materiały dowodowe, które nie mogły stanowić dowodów w niniejszej sprawie z racji tego, że zostały wyłączone z akt postępowania kontrolnego w związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w B. P. Organ nie mógł tych materiałów w ogóle wykorzystać, ani posłużyć się nimi z racji tego, że nie miał prawnej możliwości sam skorzystać z tych materiałów, ani ich wykorzystywać, a tym bardziej powoływać się na nie, gdyż prokurator odmówił mu zgody na udostępnienie materiałów dochodzenia. A zatem w sprawie niniejszej nie tyle strona była wyłączona z zapoznaniem się z tym materiałem dowodowym, co w ogóle organ prowadzący postępowanie nie mógł powoływać się na te materiały w trakcie prowadzonego postępowania, tym bardziej określać wysokości zobowiązania podatkowego na ich podstawie. Pełnomocnik Skarżącego podniósł ponadto, że zeznania wszystkich pracowników Spółki (a nie tylko zwolnionych dyscyplinarnie przez Spółkę) mają w niniejszej sprawie kardynalne znaczenie. Mogą one doprowadzić do należytego ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W świetle powyższego posłużenie się przez organ jedynie protokołami wyłączonymi z postępowania kontrolnego powoduje braki w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego, co w konsekwencji oznacza, iż organ nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył materiału dowodowego. Organ nie był uprawniony do dopuszczenia dowodu z zeznań jedynie tych świadków, którzy zeznawali na niekorzyść Spółki. Nie bez znaczenia pozostaje bowiem fakt, iż to firma "F" rozwiązała współpracę z tymi osobami (w części przypadków z powodów przez nich zawinionych). Tym samym celem potwierdzenia ich twierdzeń konieczna była ich weryfikacja zeznaniami innych świadków, nieskonfliktowanych ze wspólnikami Spółki, czego organ zaniechał. Ponadto, zdaniem autora skargi nie będą stanowiły dowodu w postępowaniu podatkowym np. zeznania świadka złożone w toku innej kontroli podatkowej. Taki dowód musi być w postępowaniu podatkowym ponowiony. Wskutek tego w przypadku materiałów zgromadzonych w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej obowiązuje zasada bezpośredniości postępowania dowodowego, tj. konieczności przeprowadzenia określonego dowodu przez organ podatkowy bezpośrednio w postępowaniu podatkowym, z wyjątkiem dokumentów. W skardze podniesiono również, że organ błędnie dokonał ustaleń faktycznych powołując się na zeszyty kasjerki A. F.-A., które ta prowadziła bez wiedzy wspólników Spółki, a których istnienie ujawniła dopiero w postępowaniu przygotowawczym. Obciążanie wspólników Spółki "F" skutkami działań ww. świadka, które podejmowała bez wiedzy i zgody wspólników jest zdaniem pełnomocnika niedopuszczalne. W ocenie Skarżącego organ powinien rozstrzygnąć na korzyść wspólników Spółki wątpliwości wynikające z zeznań świadków, którzy mimo doświadczenia życiowego, prowadzenia działalności gospodarczej, nie byli w stanie wskazać przyczyn pozostawiania w kasie Spółki znacznych kwot pieniędzy. W zaistniałym stanie faktycznym pełnomocnik nie zgodził się, że podatnik dokonał zawyżenia kosztów uzyskania przychodów, gdyż koszty te zostały potwierdzone wystawionymi przez usługodawców fakturami. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu organy skarbowe zasadnie zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 96.900,00 zł (w odniesieniu do Skarżącego 24.225,00 zł) wynikającej z faktur dokumentujących zakup przez Spółkę "F" usług świadczonych w ramach umów o współpracy wzajemnej, umów kontraktowych. Otóż na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, iż w Spółce "F" funkcjonował następujący proceder. Spółka dokonywała wypłaty wynagrodzeń osobom, które świadczyły usługi na jej rzecz w ramach prowadzonej własnej działalności gospodarczej. Przed wystawieniem comiesięcznego rachunku/faktury usługodawcy otrzymywali od wspólnika Spółki J. K. pasek ze swoim imieniem i nazwiskiem oraz kwotą, na którą winien opiewać rachunek/faktura. Jedną z pozycji na pasku stanowiła rubryka "KASA" i o tę pozycję pomniejszano wypłacane usługodawcom wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług. Spółka wypłacała zatem tylko część kwoty wynikającej z rachunku/faktury, podczas gdy w kosztach działalności ewidencjonowała całą ich wartość. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w zeznaniach większości osób świadczących usługi na rzecz Spółki oraz dokonującej wypłat wynagrodzeń kasjerki A. F.-A., a także w dokumentach w postaci zestawień wypłat sporządzanych przez J. K., jak też zeszytów prowadzonych w kasie, w których odnotowywana była wysokość zaliczek pobieranych przez pracowników i właścicieli Spółki. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, iż fakt wyłączenia z akt postępowania podatkowego materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. P. powoduje, że nie mogą one stanowić dowodów w sprawie podatkowej. Materiały te, zwierające w szczególności przesłuchania osób świadczących usługi na rzecz Spółki Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wyłączył postanowieniem z [...].11.2009 r. z akt postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Skarżącego. Zgodnie z art. 179 § 1 o.p., który stanowił podstawę prawną tego rozstrzygnięcia, przepisów art. 178 o.p. (dających stronie uprawnienie do wglądu do akt sprawy) nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów objętych ochroną tajemnicy państwowej, a także innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. W niniejszej sprawie przesłanką do dokonania wyłączenia był ważny interes publiczny, bowiem prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze w sprawie Spółki "F" zastrzegł, iż dla dobra tego postępowania nie należy udostępniać wspólnikom Spółki protokołów przesłuchań ich pracowników, bądź osób świadczących usługi na jej rzecz. Postanowienie to nie było kwestionowane. Niewątpliwie wbrew twierdzeniom skargi wyłączenie dokumentów nie odbiera im walorów dowodu w postępowaniu podatkowym. Wyłączenie odnosi się bowiem tylko do prawa strony do wglądu do tychże dokumentów (por. wyrok WSA w Białymstoku z 17 września 2008 r., I SA/Bk 229/08, LEX nr 480302). W ocenie Sądu niedopuszczalną jest natomiast sytuacja, w której organ podatkowy opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na dowodach, w stosunku do których orzeczono wyłączenie z akt sprawy. Strona pozbawiona wglądu do tych dowodów byłaby bowiem w istocie pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Ustalenie, iż Spółka dokonywała zapłaty za usługi w kwotach mniejszych, niż to wynikało z faktur wystawionych przez usługodawców znajduje także oparcie w materiałach, do których strona miała pełny dostęp. Należy w tym zakresie wskazać przede wszystkim na protokoły przesłuchań świadków: J. K., R. G., M. B., A. R., którzy potwierdzili zeznania składane wcześniej w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę, iż rubryka "KASA" zawarta w zestawieniach wypłat oznaczała kwotę potrącaną z wypłaconych wynagrodzeń. Dowodzą tego również zeznania A. F.-A., która w 2006 r. była zatrudniona w firmie "F" na stanowisku kasjerki i dokonywała spornych wypłat. W aktach sprawy znajdują się także zestawienia wypłat i zeszyty dotyczące pobieranych zaliczek. Także wbrew zarzutom skargi zeznania A. F.-A. i treść zabezpieczonych przez policję zeszytów zawierających zapisy dotyczące wypłacanych zaliczek potwierdzają, iż ich prowadzenie odbywało się za zgodą i wiedzą wspólników Spółki. Przede wszystkim w zeszytach widnieją odręczne zapisy J. K., potwierdzone jego podpisem oraz wpisy E. F. – wspólników Spółki. Po okazaniu zeszytów A. F.-A. w dniu [...] lutego 2009 r. szczegółowo wskazała i wyjaśniła wpisy dokonywane przez tych wspólników. Obecna przy tym przesłuchaniu E. F. nie wniosła zaś żadnych uwag do treści składanych zeznań. Słusznie organy uznały za niewiarygodne zeznania N. O. i Ł. S., którzy twierdzili, że nie wpłacali do kasy innych kwot z wyjątkiem zaliczek, pożyczek i zakupów, zaś według Ł. S. rubryka "KASA" na zestawieniach wypłat oznaczała kwoty pobranych zaliczek. W tym zakresie wskazano, Ł. S. nie potrafił wyjaśnić rozbieżności pomiędzy kwotą z zestawień wypłat w rubryce "KASA" i brakiem zapisu w zeszycie zaliczek za ten sam okres. Organ pierwszej instancji (k. 28/11 akt adm.) dokonał zestawienia kwot z rubryki "KASA" i wielkości zaliczek wynikających z zeszytu, które wskazuje, że nie ma związku pomiędzy tymi zapisami. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skoro E. F. twierdziła, że wspólnicy nie posiadali wiedzy na temat udzielanych zaliczek, na jakiej podstawie J. K. sporządzał zestawienia wypłat z rubryką "KASA" mającą dotyczyć (wg wskazanych na wstępie zeznań) potrącanych zaliczek. Również zeznania A. F.-A. potwierdzają, że nie były to zaliczki, a kwoty niewypłacane za wystawione rachunki przez osoby świadczące usługi na rzecz Spółki. Trzeba też podkreślić, że według E. F. kwoty z rubryki "KASA" stanowiły koszty dodatkowe zwracane pracownikom za wykorzystywanie przez nich prywatnych samochodów i telefonów. Tymczasem żadna z przesłuchiwanych osób nie zeznała, że sporne kwoty były dodatkowo doliczane do rachunków/faktur. Czyni to niewiarygodnymi również zeznania E. F. W toku całego postępowania również sam Skarżący nie przedstawił przekonujących wyjaśnień odnośnie treści spornych zapisów. Bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Przede wszystkim, jak wykazano powyżej, organy nie oparły swojego rozstrzygnięcia na dowodach sprzecznych z prawem. W przeprowadzonym postępowaniu zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy, pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zarzutowi, iż dopuszczono jedynie dowody z zeznań świadków, którzy zeznawali na niekorzyść Spółki, przeczą m.in. znajdujące się w aktach sprawy zeznania Ł. S. i M. C. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 181 o.p. poprzez posłużenie w protokołami przesłuchania świadków z innego postępowania. Zgodnie z ww. artykułem dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności (podkreślenie) księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Przepis ten wskazujący na odejście od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego, zawiera zatem wyłacznie przykładowe wyliczenie dowodów zgromadzonych w toku innych postępowań. Nadto art. 181 o.p. jest jedynie dopełnieniem definicji dowodu z art. 180 § 1 o.p. ustanawiającego otwarty katalog środków dowodowych. W ocenie Sądu z regulacji tej nie wynikają zatem ograniczenia odnośnie wykorzystania w postępowaniu podatkowym protokołów przesłuchania świadków z innego postępowania. Trzeba też zauważyć, że dowody z przesłuchania świadka w postaci protokołu, po włączeniu do innego postępowania są w istocie dowodami z dokumentów. W sprawie stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu, w szczególności poprzez zapewnienie możliwości zapoznania z jego wynikami stosownie do art. 123 § 1 i art. 200 § 1 o.p. Podjęte ustalenia zostały oparte na analizie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wyciągnięte z niej spójne i logiczne wnioski w sposób przekonujący przedstawiono w uzasadnieniu decyzji. Nie można też podważać dokonania przez organy swobodnej oceny dowodów wyłącznie z tego powodu, że ocena ta jest niekorzystna dla strony. Niewątpliwie podejmowane przez organy skarbowe działania znajdowały pełne oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Podjęte ustalenia jednoznacznie świadczą o tym, że Spółka "F" zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 96.900,00 zł, której w rzeczywistości nie uiściła na rzecz osób świadczących na jej rzecz usługi. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. O możliwości zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych decyduje zatem faktyczne ich poniesienie. Nie wystarczy natomiast samo posiadanie faktur wystawionych przez usługodawców. W tej sytuacji Skarżącemu prawidłowo określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. bez uwzględnienia części przypadających na niego (z tytułu udziału w Spółce "F") zakwestionowanych kosztów uzyskania przychodów. W związku z tym, że Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.