I SA/Gd 799/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. We wniosku z dnia 12 marca 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów składek członkowskich, wnioskująca A Spółka z o.o. z siedzibą w W. wskazała, że jest spółką prowadzącą działalność w zakresie przetwórstwa ryb. Celem prowadzonej działalności gospodarczej jest uzyskiwanie dochodów. W ramach prowadzonej działalności Spółka przynależy do różnych organizacji, aby zapewnić sobie ochronę praw i reprezentowanie interesów oraz wsparcie w prowadzonej działalności. Spółka jest członkiem Stowarzyszenia Przetwórców Ryb [...]. Udział Spółki w tej organizacji jest dobrowolny. Z tytułu uczestnictwa Spółka opłaca składkę członkowską. W związku z powyższym wnioskująca Spółka zadała następujące pytanie: Czy składka członkowska opłacana z tytułu uczestnictwa w Stowarzyszeniu Przetwórców Ryb [...] stanowi podatkowe koszty uzyskania przychodów wnioskodawcy? Spółka wskazała, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem wydatków, które z kosztów uzyskania przychodów zostały wyłączone. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 37 lit c cytowanej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa, z wyjątkiem składek na rzecz organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, działających na podstawie odrębnych ustaw — do wysokości łącznie nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty odpowiadającej 0,15% kwoty wynagrodzeń wypłaconych w poprzednim roku podatkowym, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Jak wynika z powyższych przepisów, Spółka ma prawo zaliczyć do podatkowych kosztów uzyskania przychodów sumę wydatków poniesionych na opłacenie składek członkowskich przy założeniu, że spełnione zostaną łącznie następujące warunki: wydatek taki spełnia definicję kosztu, zgodnie z art. 15 ust. 1, organizacja, na rzecz której uiszczane są składki działa na podstawie odrębnych ustaw, organizacja, na rzecz której uiszczane są składki zrzesza pracodawców i przedsiębiorców, kwota opłaconych składek nie przekracza w roku podatkowym kwoty odpowiadającej 0,15% kwoty wynagrodzeń wypłaconych w poprzednim roku podatkowym, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. W ocenie Spółki ma ona prawo zaliczenia do podatkowych kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na opłacenie składki członkowskiej z tytułu uczestnictwa w Stowarzyszeniu Przetwórców Ryb [...] z uwzględnieniem ograniczenia co do wysokości wynikającego z omawianego przepisu. W ocenie wnioskodawcy, za prawem zaliczenia do kosztów tych wydatków przemawiają następujące argumenty: 1) celem statutowym Stowarzyszenia Przetwórców Ryb [...] jest m.in. konsolidacja polskich producentów przetwórstwa rybnego, promowanie konsumpcji ryb, w tym walorów zdrowotnych, smakowych i ekonomicznych, organizowanie przedsięwzięć umożliwiających poszerzenie wiedzy w zakresie technologii przetwórstwa rybnego, wymagań sanitarnych, norm jakościowych, przepisów celnych i podatkowych, przepisów prawa pracy, reprezentowanie interesów i spraw przetwórców ryb w rozmowach z władzami rządowymi i samorządowymi, monitorowanie zmian w polskim prawie mających istotne znaczenie dla przetwórstwa rybnego, wykonywanie ekspertyz prawnych - i ekonomicznych istotnych dla całego środowiska przetwórców ryb w UE. Z tytułu uczestnictwa w stowarzyszeniu, wnioskodawca zwiększa przychody z prowadzonej działalności, racjonalnie wykorzystuje posiadane urządzenia, otrzymuje wsparcie w prowadzonej działalności, itp. Jak wynika z powyższego, Jednostka ponosi wydatki na opłacenie składek w celu uzyskania określonych korzyści związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą W związku z powyższym składka zapłacona z tytułu członkostwa w stowarzyszeniu spełnia definicję kosztu z art. 15 ust. 1 powołanej ustawy. 2) Stowarzyszenie Przetwórców Ryb [...] jest organizacją działającą na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 855). Jak wynika z powyższego wydatek na opłacenie składki członkowskiej spełnia definicję podatkowego kosztu uzyskania przychodów. Stowarzyszenie jest organizacją, która działa na podstawie odrębnych ustaw i zrzesza pracodawców i przedsiębiorców. W związku z tym Spółka ma prawo zaliczenia do kosztów wydatków poniesionych na opłacenie składki w wysokości nie wyższej niż 0,15% kwoty wynagrodzeń wypłaconych w poprzednim roku podatkowym, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Interpretacją indywidualną z dnia 27 maja 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, ze zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W myśl natomiast art. 16 ust. 1 pkt 37 cytowanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa, z wyjątkiem: składek organizacji spółdzielczych na rzecz związków rewizyjnych i Krajowej Rady Spółdzielczej, z tym że górną granice składki określi minister właściwy do spraw finansów publicznych w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Spółdzielczej (art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. a) oraz składek na rzecz organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, działających na podstawie odrębnych ustaw do wysokości łącznie nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty odpowiadającej 0,15% kwoty wynagrodzeń wypłaconych w poprzednim roku podatkowym, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c). Jednym z wyjątków od zasady niezaliczania do kosztów uzyskania przychodów składek w organizacjach, w których członkostwo jest dobrowolne (fakultatywne), są zatem składki na rzecz organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, działających na podstawie odrębnych ustaw - art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c. Organ wskazał, że wyżej wymieniony przepis art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c jest wyjątkiem od ogólnej reguły zapisanej w art. 16 ust. 1 pkt 37, zgodnie z którą za koszty uzyskania przychodów nie uważa się składek na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa, i jako taki musi być interpretowany ściśle. W konsekwencji, aby wydatek na opłacenie przedmiotowych składek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki: wydatek powinien być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu, organizacja, na rzecz której opłacane są składki zrzesza przedsiębiorców i pracodawców, organizacja ta działa na podstawie odrębnych ustaw (właściwych ze względu na wskazaną w przepisie cechę przynależności do danej kategorii). Organ stwierdził, że podstawą działania, wymienionego w opisie stanu faktycznego Stowarzyszenia, do której przystąpił wnioskodawca, nie będzie odrębna dla kategorii podmiotów, o których mowa w powołanym przepisie ustawa, lecz ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.). Ustawa - Prawo o stowarzyszeniach jest zbiorem regulacji prawnych skierowanym do ogółu społeczeństwa, stwarzającym warunki do realizacji gwarantowanej przepisami Konstytucji wolności zrzeszania się. Zdaniem organu odrębnymi ustawami, o których mowa w powołanym przepisie, jest np. ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o organizacjach pracodawców, czy też inne ustawy regulujące działalność samorządowych organizacji przedsiębiorców. Zatem organizacjami, o których mowa w owianym przepisie są zasadniczo te z nich, które ze swej natury mogą zrzeszać tylko przedsiębiorców i pracodawców, jak np. organizacje przewidziane w ustawie z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (t.j: Dz.U. z 2002 r., Nr 112, poz. 979 ze zm.), ustawie z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych (Dz.U. Nr 35, poz. 195 ze zm.), ustawie z dnia 30 maja 1989 r. o samorządzie zawodowym niektórych przedsiębiorców (Dz.U. Nr 35, poz. 194 ze zm.). Ustawa Prawo o stowarzyszeniach nie mieści się w "katalogu" tych ustaw. W świetle powyższego, w ocenie organu niezależnie od faktu, że spektrum działalności Stowarzyszenia jest szerokie, przez co w ramach statutowych mieści się również działalność charakterystyczna dla organizacji przedsiębiorców, brak jest podstaw do przyjęcia twierdzenia, że Stowarzyszenie jest organizacją przedsiębiorców na podstawie ustawy regulującej zawiązywanie takich organizacji. Takiego wniosku nie można również wysnuć z postanowienia Sądu Rejestrowego, które przesądza o możliwości dokonania wpisu organizacji do Krajowego Rejestru Sądowego, nie przesądza natomiast o tym, czy Stowarzyszenie jest organizacją pracodawców. Organ nie kwestionował okoliczności, że członkostwo w przedmiotowym Stowarzyszeniu można oceniać w aspekcie możliwości osiągnięcia z tego tytułu przez wnioskodawcę przychodów czy też zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, jednak jednoznaczne postanowienia cytowanego przepisu art. 16 ust. 1 pkt 37 przesądzają, że wniesione składki nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. A Spółka z o.o. z siedzibą w W. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu 2 sierpnia 2010 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której wniosła o uchylenie przedmiotowej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W ocenie skarżącej interpretacja przepisów narusza obowiązujące prawo - naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegało na błędnej ich wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, Skarżąca wskazała, że poważne zastrzeżenia budzi argumentacja organu podatkowego w myśl, której odrębnymi ustawami, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c powołanej ustawy, są np. ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o organizacjach pracodawców, czy też inne ustawy regulujące działalność samorządowych organizacji przedsiębiorców. Czyli organizacjami tymi, zdaniem organu podatkowego, zasadniczo są te, które ze swej natury mogą zrzeszać tylko przedsiębiorców i pracodawców - organizacje przewidziane w ustawie z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, ustawie z 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych oraz ustawie z dn. 30 maja 1989 r. o samorządzie zawodowym niektórych przedsiębiorców. Natomiast ustawa Prawo o stowarzyszeniach zdaniem organu podatkowego nie mieści się w "katalogu" tych ustaw. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy w zasadzie nie uzasadnił dlaczego, za odrębne ustawy uznaje tylko trzy wyżej wymienione, i dlaczego właśnie te ustawy, a nie inne oraz dlaczego użył sformułowania "katalog" (w cudzysłowie). Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c nie przewiduje żadnego katalogu odrębnych ustaw, co więcej w ogóle ich nie wymienia. Skąd zatem organ podatkowy posiadał wiedzę akurat o tych trzech ustawach, wykluczając całkowicie ustawę Prawo o stowarzyszeniach? Na jakiej podstawie organ podatkowy stwierdził, że przedmiotowy przepis dotyczy organizacji, które mogą zrzeszać tylko przedsiębiorców i pracodawców? Skarżąca podkreśla, że w analogicznych sprawach organ podatkowy wydał w dniu 26 stycznia 2010 r. trzy interpretacje z czego w dwóch stanowiska wnioskodawców (zgodne ze stanowiskiem skarżącej) zostały uznane za prawidłowe (sygn. IPPB5/423-838/09-2/JC, IPPB5/423-840/09-2/JC), a w jednej za nieprawidłowe (sygn. IPPB5/423-839/09-2/JC). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a". W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, jest prawidłowe. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ podatkowy reprezentujący Ministra Finansów zasadnie orzekł, że w świetle art. 16 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych poniesione przez skarżącą Spółkę A z tytułu dobrowolnego członkowstwa w Stowarzyszeniu Przetwórców Ryb [...] składki nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Zasadniczy spór między stronami postępowania sprowadza się do oceny, czy użyty w powołanym przepisie art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c zwrot "odrębnych ustaw" dotyczy również ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.), a co za tym idzie, czy dobrowolne członkowstwo w Stowarzyszeniu Przetwórców Ryb i opłacenie z tego tytułu składek członkowskich może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W myśl natomiast art. 16 ust. 1 pkt 37 cytowanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa, z wyjątkiem: - składek organizacji spółdzielczych na rzecz związków rewizyjnych i Krajowej Rady Spółdzielczej, z tym że górną granice składki określi minister właściwy do spraw finansów publicznych w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Spółdzielczej (art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. a) oraz - składek na rzecz organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, działających na podstawie odrębnych ustaw do wysokości łącznie nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty odpowiadającej 0,15% kwoty wynagrodzeń wypłaconych w poprzednim roku podatkowym, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c). Jednym z wyjątków od zasady niezaliczania do kosztów uzyskania przychodów składek w organizacjach, w których członkostwo jest dobrowolne (fakultatywne), są zatem składki (w określonym tym przepisem limicie) na rzecz organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, działających na podstawie odrębnych ustaw - art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c. W ocenie tut. Sądu organ podatkowy prawidłowo skonstatował, ze wyżej wymieniony przepis art. 16 ust. 1 pkt 37 lit. c jest wyjątkiem od ogólnej reguły zapisanej w art. 16 ust. 1 pkt 37, zgodnie z którą za koszty uzyskania przychodów nie uważa się składek na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa, i jako taki musi być interpretowany ściśle. Nie można utożsamiać obowiązku przynależności do organizacji (stowarzyszenia) z obowiązkiem regulowania na jego rzecz składek członkowskich. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ podatkowy dokonał prawidłowej interpretacji powołanych przepisów. Zgodnie z ogólnie przyjętymi regułami interpretacji prawa, wykładnia wyrażenia "organizacji zrzeszających przedsiębiorców i pracodawców, działających na podstawie odrębnych ustaw" nie budzi najmniejszych wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z definicją słownikową pojęcie odrębny oznacza osobny, odmienny, niezależny od innych. Zatem we wskazanym w przepisie przypadku mowa jest o organizacjach, które ze swej natury mogą zrzeszać tylko przedsiębiorców i pracodawców oraz działają na podstawie odrębnej dla określonej kategorii podmiotów ustawy, a nie ogólnej regulacji – ustawy Prawo o stowarzyszeniach, skierowanej do ogółu społeczeństwa, gwarantującej wolność zrzeszania się. Zgodnie ze słownikową definicją - stowarzyszenie to dobrowolny i trwały związek grupy osób, zorganizowany dla realizacji wspólnych zamierzeń, dla zaspokojenia zainteresowań lub niezarobkowego prowadzenia jakiejś działalności, np. kulturalnej, społecznej; stowarzyszenie twórcze, rzemieślnicze, młodzieżowe (por. Słownik Języka Polskiego PWN, pod. red. naukową prof. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002 r., s. 318). Polskie Stowarzyszenie Przetwórców Ryb w Koszalinie jest stowarzyszeniem działającym w oparciu o przepisy powołanej ustawy o stowarzyszeniach. Zgodnie z zawartą w art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy definicją legalną, stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych. Dobrowolność oznacza brak jakiegokolwiek przymusu prawnego, co do zakładania i przynależności do stowarzyszeń. Samorządność stowarzyszeń to swoboda w kształtowaniu struktury organizacyjnej, określania kryterium członkostwa, wyznaczania sobie zadań, przyjmowania dowolnych metod funkcjonowania. Wymóg trwałości nie pozwala na zakwalifikowanie jako stowarzyszeń tych organizacji, które skupiają osoby w celu realizacji jednorazowego zadania, zadania stowarzyszeń muszą być zadaniami długoterminowymi. Stowarzyszenia od organizacji gospodarczych najbardziej odróżnia niezarobkowy cel działalności. Każde stowarzyszenie podlega obowiązkowej rejestracji w rejestrze stowarzyszeń prowadzonym przez Krajowy Rejestr Sądowy (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Skarbowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 z późn. zm. – zwana dalej "KRS"). Jak wynika z powyższych definicji stowarzyszenie jest trwałym zrzeszeniem grupy osób, zorganizowanym dla zaspokojenia określonych zainteresowań. W sprawie będącej przedmiotem orzekania tut. Sądu jest to stowarzyszenie przetwórców ryb, jednakże z zapisów ww. ustawy wynika, że stowarzyszenie może zrzeszać różne podmioty, które zaspokajać będzie ich wspólne zainteresowania. Cechą wspólną wszystkich tych organizacji jest to, że podlegają obowiązkowej rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym i funkcjonują na podstawie tej samej ustawy - prawo o stowarzyszeniach, a nie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania poszczególnych organizacji. W świetle powyższego tut. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że niezależnie od faktu, iż spektrum działalności Stowarzyszenia Przetwórców Ryb jest szerokie, przez co w ramach statutowych mieści się również działalność charakterystyczna dla organizacji przedsiębiorców, brak było podstaw do przyjęcia twierdzenia, że Stowarzyszenie jest organizacją przedsiębiorców działającą na podstawie ustawy regulującej zawiązywanie takich organizacji, gdyż jak wskazano powyżej funkcjonuje ono na podstawie ogólnej regulacji – ustawy prawo o stowarzyszeniach, podobnie jak inne stowarzyszenia zrzeszające rozmaite grupy interesu. Odnosząc się do powołanych przez skarżącą interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego interpretację indywidualną. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku orzekającego w niniejszej sprawie badana interpretacja indywidualna nie narusza wskazanych w skardze przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a przy jej wydawaniu organ podatkowy nie naruszył przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.