II SA/Rz 500/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia we wznowionym postępowaniu, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji w zakresie uregulowania stosunków wodnych została wydana z naruszeniem prawa i jednoczesnej odmowy jej uchylenia -skargę oddala- II SA/Rz 500/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2005 roku, nr [...] Wójt Gminy Ch., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.; dalej Upw) zobowiązał posiadaczy działek nr 1880, 1881, 1878, 1877/1, 1877/2, 1877/3, 1863, 1860, 1728, 1729, 1730 i 1731 położonych w Ch. do wykonania wodnic wzdłuż ich działek, celem prawidłowego odprowadzenia wód opadowych od drogi powiatowej nr 604 relacji K. – Z. Od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania. Wobec niewykonania decyzji przez niektórych zobowiązanych, pismem z dnia 9 stycznia 2007 r. J. K., działając przez pełnomocnika adw. P. K., zwrócił się do Wójta Gminy Ch. z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu wykonania decyzji tego organu z [...].09.2005 r. Wnioskiem z dnia 26 stycznia 2007 r. Wójt Gminy Ch. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ch. z dnia [...] września 2005 r. Organ podał, iż w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 156 § 1 "ust. 2 i ust. 4" k.p.a.; decyzja została skierowana do osób niebędących stronami w sprawie, a ponadto wadliwie zastosowano art. 29 Upw, albowiem nie ustalono, czy spływ wód opadowych na działkę J. K. jest następstwem zmiany stosunków wodnych wynikającej z działań stron postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] SKO w Rz. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywodząc, że Wójt Gminy Ch. nie jest podmiotem legitymowanym do jego zainicjowania. Pismem z dnia [...] maja 2007 r. Wójt Gminy Ch. ponownie zwrócił się do SKO w Rz. o stwierdzenie nieważności wydanej przez niego decyzji, eksponując tym razem, by postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., [...], SKO stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy Ch. z dnia [...] września 2005 r., nr [...]. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 158 § 1, art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO podało, że decyzja Wójta Gminy Ch. rażąco narusza prawo, w sprawie nie poczyniono bowiem ustaleń co do okoliczności istotnych z uwagi na treść przepisów będących materialno-prawną podstawą wydanej decyzji – art. 29 ust. 3 Upw, oraz nie umożliwiono uczestniczenia w niej wszystkim podmiotom mającym przymiot strony. Pismem z dnia 30 sierpnia 2007 r. J. K. zwrócił się do SKO z podaniem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podano, że o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie zawiadomiono pełnomocnika J. K., co musi oznaczać, że decyzja wydana w następstwie jego przeprowadzenia obarczona jest wadą, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., [...] sprostowanym następnie postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., [...] SKO wszczęło postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2007 r.. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., [...] SKO: – w pkt I stwierdziło, że decyzja z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] została wydana z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a.; – w pkt II postanowiło nie uchylać tej decyzji, albowiem w razie jej uchylenia zapadłaby taka sama decyzja, tj. stwierdzająca nieważność decyzji Wójta Gminy Ch. z dnia [...] września 2005 r. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a. W motywach decyzji organ wyjaśnił z kolei, że jakkolwiek decyzja objęta wnioskiem o wznowienie jest obarczona wadą, którą jej w nim zarzucono – naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. – to jednak nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, gdyż w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 146 § 2 k.p.a.; w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego przez J. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO, decyzją z dnia [...] marca 2008 r., [...], utrzymało w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W wyniku wniesionej przez J. K. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18 lutego 2008 r., II SA/Rz 405/08 uchylił w całości decyzję SKO z dnia [...] marca 2008 r. oraz decyzję ją poprzedzającą, z dnia [...] listopada 2007 r. Wskazując na podstawy uwzględniania skargi Sąd wyeksponował, że w sprawie o stwierdzenie nieważności oraz w sprawie o wznowienie postępowania orzekała ta sama osoba, co przesądza o tym, że decyzje wydane w tym ostatnim postępowaniu są wadliwe, gdyż naruszają art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. Następnie, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 roku, [...] SKO postanowiło wznowić postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ch. z dnia [...] września 2005 r., nr [...] zakończone decyzją SKO z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., [...] SKO, na podstawie art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a.: – w pkt I stwierdziło, że decyzja z dnia [...] lipca 2007 r., [...] została wydana z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a.; – w pkt II postanowiło nie uchylać tej decyzji, albowiem w razie jej uchylenia zapadłaby taka sama decyzja, tj. stwierdzająca nieważność decyzji Wójta Gminy Ch. z dnia [...] września 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyeksponował, że wada, którą dotknięta jest decyzja SKO z dnia [...] lipca 2007 r. ma charakter procesowy i nie miała wpływu na merytoryczną treść zawartego w niej rozstrzygnięcia. Przeprowadzone przez SKO postępowanie potwierdziło, że decyzja Wójta Gminy Ch. z dnia [...] września 2005 r. narusza art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Tym samym organ przyjął, że w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 146 § 2 K.p.a. – w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., [...] SKO nie uwzględniło wniesionego przez J. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2009 r. Organ powołał się na analogiczne argumenty, jak w zakwestionowanej decyzji. Zwrócił nadto uwagę, że w jego ocenie nie ma wątpliwości, że decyzja Wójta Gminy Ch. rażąco narusza prawo, a konkretnie art. 29 ust. 3 Upw. Z jej treści nie da się wywieść, że w sprawie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności, które uprawniałyby do zastosowania przewidzianej w tym przepisie sankcji. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że wynikające z decyzji obowiązki nałożono również na samego wnioskodawcę – J. K. – co w świetle unormowań Upw jest niedopuszczalne. Odnosząc się do postulatu J. K. o częściowe stwierdzenie nieważności Wójta Gminy Ch. organ wywiódł, iż jest to niemożliwe, ponieważ wadliwości decyzji polegającej na rażącym naruszeniu prawa materialnego nie da się wyizolować do poszczególnych, nałożonych nią obowiązków. Z decyzją SKO nie zgodził się J. K. i działając przez pełnomocnika adw. P. K. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zarzucono naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 1 i § 3, 156 § 1 pkt 4, 156 § 1 pkt 2, 151 § 2 w zw. z 146 § 2 oraz 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący wytknął, że decyzja SKO z [...] lipca 2007 r., jako jedyną podstawę stwierdzenia nieważności wskazuje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – rażące naruszenie prawa – gdy tymczasem z jej uzasadnienia jednoznacznie wynika, że w sprawie doszło również do obrazy art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. – decyzja została doręczono osobom nie posiadającym przymiotu strony. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wyłącznie w stosunku do tych podmiotów; możliwość taka wynikała również z faktu, że obowiązek wykonania przez te podmioty wodnic może być realizowany zupełnie niezależnie od obowiązków nałożonych na pozostałe podmioty wskazane w treści decyzji. Skarżący, jako nietrafne ocenił również założenie SKO, że w sprawie nie wykazano okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 29 ust. 3 Upw. W jego ocenie SKO nie poczyniło w tym kierunku żadnych ustaleń, a jedynie w sposób dowolny oparło się na treści wniosku Wójta Gminy Ch. o stwierdzenie nieważności. Zdaniem skarżącego o tym, że doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie, że zmiany te wywołały szkody na jego gruncie i że stanowiły następstwo zaniechań właścicieli sąsiadujących z jego działką nieruchomości świadczą w sposób jednoznaczny przedstawione przez niego opinie rzeczoznawców oraz przebieg rozprawy na gruncie. SKO wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów w niej zawartych powołało się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zwróciło nadto uwagę, że opinie rzeczoznawców, na które powołuje się skarżący zostały sporządzone już po wydaniu decyzji przez Wójta Gminy Ch. W podsumowaniu organ stwierdził, iż wydane przez niego decyzje nie przesądzają kwestii rzeczywistego istnienia podstaw faktycznych do uregulowania stosunków wodnych na gruntach, których dotyczy postępowanie. Odnoszą się one wyłącznie do kwestii wadliwości przeprowadzonej w tym zakresie oceny przez Wójta Gminy Ch. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Ocenie podlegała legalność decyzji SKO utrzymującej w mocy własną decyzję, wydaną w postępowaniu wznowieniowym, a orzekająca o tym, że inna decyzja tego organu wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ch. w zakresie uregulowania stosunków wodnych na gruncie, została wydana z naruszeniem przepisów prawa, jednocześnie określająca, iż decyzja stwierdzająca nieważność decyzji nie zostanie uchylona, albowiem zapadłaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzedzająca ją zaś decyzja została wydana w oparciu o dyspozycję art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 tego kodeksu. Art. 151 § 2 k.p.a. stanowi, że "W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji", zaś art. 146 w § 2 tego kodeksu określa, iż "Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". SKO przyznało, iż decyzji stwierdzającej nieważność można zarzucić wadliwość procesową polegającą na tym, że decyzji tej, wbrew dyspozycji art. 40 § 2 k.p.a. nie doręczono pełnomocnikowi skarżącego. Okoliczność ta jest bezsporna, albowiem z wniosku Wójta Gminy Ch. do SKO z [...] stycznia 2007 r. wynika jednoznacznie, iż S. K. działa przez pełnomocnika. Chcąc rozstrzygnąć spór między stronami w kwestii legalności zaskarżonej decyzji należy udzielić odpowiedzi, czy istotnie decyzja SKO z [...].07.2007 r. [...] zasadnie stwierdziła nieważność decyzji Wójta Gminy Ch. z [...] września 2005 r. w przedmiocie nakazu wykonania wodnic celem uregulowania stosunków wodnych na gruncie. Źródłowa decyzja Wójta Gminy Ch. została oparta na dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Upw, w konkluzji jej uzasadnienia zaś powołano się na art. 29 ust. 1 – 3 Upw. Cyt. przepis stanowi, że: "Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie" (ust. 1); "Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich" (ust. 2); "Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom" (ust. 3). Trafnie zauważyło SKO stwierdzając nieważność decyzji organu gminy, że do zastosowania dyspozycji art. 29 ust. 3 Upw i wydania decyzji administracyjnej na jej podstawie muszą zaistnieć łączne elementy w nim wskazane. Podobnie w judykaturze podkreśla się, iż "dla zastosowania przepisu art. 29 Upw niezbędne jest dokładne ustalenie stanu faktycznego, a mianowicie, jaki był ostatnio stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, zwłaszcza czy nastąpiła zmiana kierunku odpływu wody opadowej, a jeśli tak - kto jest sprawcą i na czym polegała zmiana stanu wody, wreszcie czy dokonane zmiany szkodliwie wpływają na sąsiednie grunty" (por. wyrok WSA w Lublinie z 26 stycznia 2010 r., II SA/Lu 638/09, baza orzecz. Lex nr 602434). Analiza postępowania poprzedzającego wydanie decyzji przez wójta gminy dowodzi, że tych elementów postępowania wyjaśniającego organ nie ustalił w sposób zgodny z regułami postępowania wyjaśniającego. Zalegające w aktach organu gminy ustalenia zawarte w protokole z 23 czerwca 2005 r. nie wskazują, aby właściciele działek uczestniczący w czynności urzędowej dokonywali zmiany stanu wody poprzez dokonanie zmiany jej odpływu, brak jest także ustaleń co do ewentualnych szkód, jakie miałby wystąpić. Rozszerzanie zakresu podmiotowego sprawy poprzez wyznaczenie kolejnej rozprawy na 15 lipca 2005 r. oraz treść jej protokołu wskazują, że w istocie uczestniczący w tych czynnościach godzili się na określoną zmianę stanu wody na gruncie poprzez wykonanie na oznaczonych działkach wodnic do jej odprowadzenia w kierunku rowu przy drodze powiatowej. Zgodnie z art.. 30 ust. 1 Upw "Właściciele gruntów mogą, w drodze pisemnej ugody, ustalić zmiany stanu wody na gruntach, jeżeli zmiany te nie wpłyną szkodliwie na inne nieruchomości lub na gospodarkę wodną; ugoda nie może dotyczyć wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi", w myśl ust. 2 cyt. przepisu "Realizacja postanowień ugody jest możliwa po zatwierdzeniu, w drodze decyzji, odpowiednio przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta; z wnioskiem o zatwierdzenie ugody występują umawiający się właściciele gruntów". Na możliwość zastosowania powyższej konstrukcji ugody wodnoprawnej wskazywałoby i to, że źródłową decyzję wójt skierował także do skarżącego, który był wnioskodawcą postępowania administracyjnego. Wprawdzie SKO tej okoliczności nie podnosiło, nie zmienia to jednak oceny, że w stanie faktycznym, jaki zaistniał przed Wójtem Gminy Ch., w ocenie Sądu, istotnie brak było podstaw do zastosowania normy art. 29 ust. 3 Upw. Zasadnie z tej przyczyny SKO stwierdziło nieważność decyzji wójta opartej na cyt. przepisie. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Uchylenie decyzji we wznowionym postępowaniu jest ograniczone normą art. 146 § 2 k.p.a. – prawo wyklucza uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej z przyczyny upływu pewnego okresu czasu od daty jej doręczenia (ogłoszenia), zróżnicowanej w zależności od przesłanek wznowieniowych, wykluczone jest także uchylenie decyzji dotychczasowej, gdy "w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Konstrukcja powyższa chroni stabilność decyzji ostatecznej, zapobiega niepotrzebnemu "uchylenie dla samego uchylenia", skoro i tak decyzja orzekająca o istocie sprawy byłaby taka sama, jak decyzja podlegająca uchyleniu w wyniku wznowienia. Skoro decyzja [...] w ocenie Sądu zasadnie stwierdziła nieważność decyzji Wójta Gminy Ch., stwierdzając brak podstaw do zastosowania, przy ujawnionym stanie faktycznym sprawy przez organ gminy, normy art. 29 ust. 3 Upw, z uwagi na fakt wystąpienia tzw. rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja tej samej treści, nie narusza zatem prawa decyzja, która została wydana w postępowaniu wznowieniowym, ograniczająca się do stwierdzenia, że decyzja SKO[...] została wydana z naruszeniem prawa, utrzymanie w mocy takiej decyzji nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podniesiony przez pełnomocnika skarżącego zarzut braku uwzględnienia opinii sporządzonych w 2006 r., a mających zawierać proponowany sposób rozwiązania sposobu odprowadzania wody, w ocenie Sądu nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zauważyć przede wszystkim należy, że powyższych opinii, wbrew wywodom pełnomocnika skarżącego, nie ma w aktach administracyjnych, pełnomocnik skarżącego o tych opiniach nie wspomina zarówno we wniosku o wznowienie postępowania (k. 12 w aktach [...]), we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 8 w aktach [...]), w piśmie procesowym z 7 sierpnia 2009 r. (k. 6 w aktach [...]), jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 9 w aktach [...]). Nadto jak wynika z podanych przez stronę skarżącą dat ich sporządzenia i złożonego w czasie rozprawy przed Sądem oświadczenia pełnomocnika skarżącego, są to opinie sporządzone poza postępowaniem administracyjnym i już po wydaniu przez Wójta Gminy Ch. decyzji z [...] września 2005 r. Nie ulega wątpliwości, że gdyby Wójt Gminy Ch. przeprowadził dowód z opinii biegłego, ale przed datą podjęcia przez niego decyzji z 26 września 2005 r., to opinia biegłego odnośnie co do przyczyn zmiany stanu wody na gruncie, ewentualnych szkód wywołanych taką zmianą oraz związku przyczynowego między zmianą kierunku odpływu wody a szkodą na gruncie, miałaby istotne znaczenie dla zasadności podjęcia decyzji opierającej się na przepisie art. 29 ust. 3 Upw. Kwestia braku przymiotu strony u części osób, do których została skierowana decyzja Wójta Gminy Ch., przy ocenie zasadności uznania przez SKO, że decyzja organu gminy została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, nie ma znaczenia w sprawie. Pełnomocnik skarżącego w skardze przyznaje, że właściciele działek nr 1877/1 i 1878 nie graniczą z działką nr 1860 należącą do skarżącego, okoliczność ta wzmacnia, a nie osłabia, przekonanie Sądu o zasadności kwalifikacji naruszenia prawa w źródłowej decyzji organu gminy, dokonanej przez SKO. Z powyższych przyczyn skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić na zasadzie art. 151 Ppsa.