II SA/Gd 334/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. P. i K. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego uchyla zaskarżoną decyzję i określa, że nie może być wykonana. Decyzją z dnia 18 grudnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał W. i K. P. wykonać rozbiórkę ściany o konstrukcji drewnianej zmieniającej funkcję części klatki schodowej na przedpokój lokalu mieszkalnego nr [...], wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę w latach 70-tych w poziomie parteru, na spoczniku schodów wewnętrznych w budynku wielofunkcyjnym nr [...] ze świetlicą i lokalami mieszkalnymi w Z. , gm. S. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedmiotowa ściana, posiadająca drzwi wejściowe do lokalu nr [...], wybudowana została na całej długości spocznika wynoszącej 2,40 m i zmniejszyła szerokość tego spocznika do 0,53 m. W ten sposób zmieniony został sposób użytkowania części ww. klatki schodowej na pomieszczenie lokalu nr [...]. Przebudowa zrealizowana została bez pozwolenia na budowę. Wskazując na przepisy art. 2 ust. 2 i 3 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, organ stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane stanowiły samowolę budowlaną. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. i K. P., decyzją z dnia 26 marca 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w całości stanowisko organu I instancji w sprawie. W skardze na powyższą decyzję W. i K. P. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem w dniu 8 sierpnia 2007 r. przestali być właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] w Z. Na tę okoliczność przedstawili akt notarialny umowy darowizny zawartej w ww. dacie pomiędzy skarżącymi, a B. P. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że skarżący w toku postępowania nie poinformowali organów nadzoru budowlanego o zbyciu prawa do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Organ odwoławczy nie ustalił w sposób prawidłowy kręgu osób zobowiązanych do wykonania obowiązków nałożonych w trybie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Tym samym obowiązkiem rozbiórki przedmiotowej ściany lokalu nr [...] w budynku nr [...] w Z. nie objęto zobowiązanych do tego osób, lecz osoby, na które nakazu takiego nałożyć nie można. Stosownie do przepisu art. 38 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części albo urządzenia, objętego nakazem przymusowej rozbiórki. W sytuacji, gdy w sprawie zaszła okoliczność tego typu, że ściana objęta nakazem rozbiórki została wybudowana przez poprzedniego właściciela nieruchomości, podmiotem zobowiązanym do rozbiórki jest aktualny właściciel obiektu budowlanego. W tej sytuacji, skoro w dacie wydania decyzji organu I instancji skarżący pozostawali właścicielami lokalu nr [...] w budynku nr [...] w Z., słusznie zostali oni zobowiązani do wykonania rozbiórki ściany wybudowanej samowolnie przez poprzedniego właściciela lokalu. Jednakże z chwilą zbycia tegoż lokalu w toku przedmiotowego postępowania (po wydaniu decyzji organu I instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy), skarżący nie mogli być stroną w sprawie, zaś podmiotem, na który mógł być nałożony nakaz rozbiórki stała się osoba nabywcy lokalu, to jest w przedmiotowej sprawie B. P. Wobec tego typu okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, mimo że skarżący o jej zaistnieniu nie poinformowali organu odwoławczego, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji stanowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o udziale strony w postępowaniu. Na skutek zbycia przedmiotowego lokalu B. P. stała się stroną postępowania, jako następca prawny w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a., lecz na skutek wydania zaskarżonej decyzji została pozbawiona udziału w tym postępowaniu. Organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu umożliwienia nabywcy lokalu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Z uwagi na fakt, że w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiono udział jednej ze stron, została spełniona, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przesłanka wznowienia postępowania. Z tych względów przedwczesna byłaby, zdaniem Sądu, ocena zasadności nałożenia obowiązku rozbiórki przedmiotowej ściany. Ponownie rozpoznając sprawę należy w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić krąg osób zobowiązanych, następnie zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. umożliwić stronom udział w postępowaniu i dopiero wówczas w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dokonać kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, z uwzględnieniem treści art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.