II SA/Łd 1151/10

Dnia 5 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na uchwałę Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru położonego w obrębie geodezyjnym S. w gminie W. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. J. M. pismem z dnia 14 sierpnia 2010 roku zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. uchwałę Rady Gminy W. nr [....]z dnia [...] roku w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru położonego w obrębie geodezyjnym S. w gminie W. Zarządzeniem z dnia 14 października 2010 roku skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia 30 września 2010 roku nr [...] wezwał Radę Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa, o jakim stanowi art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.15991 ze zm.) oraz wskazanie daty skierowania do organu administracji tego wezwania, jak również przedstawienie dowodów, że takie wezwanie miało miejsce. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przedstawił pismo, które w dniu 2 sierpnia 2010 roku skierował do Przewodniczącego Rady Gminy W. Z treści tegoż pisma wynikało, że J. M. nie wyraża zgody na poszerzenie drogi do 10 metrów, ponieważ wiązałoby się to przesunięciem ogrodzenia, usunięciem zadrzewień na jego działce i stałoby to na przeszkodzie rozwojowi jego działalności gospodarczej, a to z kolei skutkowałoby zmniejszeniem wpływów z podatków do budżetu gminy. W piśmie tym skarżący prosił także o szczegółowe przeanalizowanie jego interwencji oraz spotkanie wraz z innymi mieszkańcami podczas sesji rady gminy celem wypowiedzenia się w sprawie drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Na mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w cytowanym przepisie, jest warunkiem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały lub zarządzenia organu gminy. Jest ono surogatem środków odwoławczych, co wynika z art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że ilekroć ustawodawca mówi o środkach odwoławczych ma na myśli prawo strony do jednokrotnego wniesienia danego środka (np. odwołania, zażalenia) od określonego aktu administracyjnego (np. decyzji, postanowienia). Niedopuszczalne jest zatem traktowanie instytucji wezwania jak czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie, bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby tę czynność znaczenia prawnego. Nie jest zatem możliwe kilkukrotne korzystanie przez ten sam podmiot w stosunku do tego samego aktu z uprawnienia przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Należy zatem podkreślić, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego przepisu uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu i nie rodzą skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2). Powyższa konstatacja ma doniosłe znaczenie. Jeżeli bowiem dopuszczalne jest jednokrotne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to dla oceny, czy dane wezwanie było pierwszym czy kolejnym w stosunku do danego aktu, wymagane jest wystarczająco precyzyjne określenie jakiego aktu prawnego dotyczy dane pismo. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi J. M. jest uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] roku w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru położonego w obrębie geodezyjnym S. w gminie W. W tej sytuacji nie można uznać, iż pismo skarżącego z dnia 2 sierpnia 2010 roku wyrażające sprzeciw J. M. wobec poszerzania drogi w pobliżu jego nieruchomości stanowi powyżej analizowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które warunkuje dopuszczalność skargi do sądu. W owym piśmie J. M. ani razu nie przywołał uchwały, którą obejmuje badana skarga. Z tegoż pisma nie wynika też, iż skarżący upatrywał źródła naruszenia swego interesu prawnego właśnie w zaskarżonej uchwale, lecz domagał się analizy jego stanowiska i spotkania z radnymi. Uznając, iż J. M. nie wystąpił z wezwaniem do Rady Gminy W. do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia poprzez uchylenie czy zmianę części bądź całości zaskarżonej uchwały, należy w konsekwencji stwierdzić, że skarżący nie skonsumował jeszcze powyższego uprawnienia, które mu przysługuje na mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a zatem nie wyczerpał środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu. Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga J. M. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji. m.ch.