VI SA/Wa 1360/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi S. V. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 na S. V. (zwanego dalej "skarżącym"). Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Podczas kontroli zespołu pojazdów, samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] poruszającego się wraz z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...] ustalono: 1) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego; 3) przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego; 4) wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; 5) wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Powyższym zespołem pojazdów kierował J. Q. Kontrola miała miejsce w dniu [...] czerwca 2008 r. w B. na drodze krajowej nr [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92 ust. 1 i 4, a także art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli wydał decyzję administracyjną nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 15000 złotych z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie, w którym skarżący wniósł o jej uchylenie. W odwołaniu podniesiono, iż kara pieniężna za nieokazanie przez kierowcę wykresówki lub zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w dniu [...] czerwca 2008 r. jest niezasadna, ponieważ w tym dniu kierowca nie prowadził pojazdu, gdyż uczestniczył w rozprawie sądowej. Zdaniem pełnomocnika, nie doszło również do naruszenia przepisów dotyczących obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, z uwagi na fakt, iż z przyczyn technicznych nastąpiło opóźnienie załadunku pojazdu i w konsekwencji przesunięcie daty opuszczenia granic Polski. Po opuszczeniu miejsca załadunku kierowca nie poruszał się po drogach krajowych, został zatrzymany do kontroli przed dojazdem do pierwszej stacji benzynowej, na której możliwy był zakup karty opłaty drogowej. Podważano również prawidłowość i sposób dokonanych przez organ I instancji odczytów z kart tachografów i dokonanych na ich podstawie ustaleń w zakresie naruszeń kierowcy, podnosząc przy tym, iż kierowca nie miał możliwości bieżącego zgłaszania zastrzeżeń co do przeprowadzonej kontroli jak i co do treści protokołu ponieważ nie władał językiem polskim. Niniejsza decyzja została utrzymana w całości w mocy decyzją organu II instancji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt VI SA/Wa 2302/08 z dnia [...] lutego 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, iż stosownie do przepisów ustawy o transporcie drogowym z przeprowadzonej kontroli sporządzany jest protokół, w którym powinien być przedstawiony przebieg kontroli, a więc i okoliczności, w jakich do tej kontroli doszło. Jeśli zaś kontrolowanym jest osoba niewładająca językiem polskim, to ta okoliczność winna być odnotowana w protokole. Informacja ta jest bowiem niezbędna dla oceny, czy osoba ta miała możliwość zapoznania się z protokołem i ewentualnego złożenia zastrzeżeń. Takiej informacji w protokole kontroli nie zamieszczono, natomiast z wyjaśnień strony zawartych w odwołaniu wynika, iż kierowca zatrzymanego do kontroli pojazdu nie znał języka polskiego. W związku z powyższym jeżeli kierowca nie posługiwał się językiem polskim to wyjaśnienia wymaga sposób porozumiewania się z nim na okoliczność treści sporządzonego protokołu, który to protokół jak i załącznik zostały przez kierowcę podpisane. Zdaniem Sądu, na uwagę zasługuje fakt, iż w rubryce "uwagi osoby kontrolującej" wpisano adnotację "protokół odczytano", powyższe budzi wątpliwości, co do zgodności z zaistniałym stanem rzeczy bowiem taka czynność może być skutecznie wykonana tylko w sytuacji, gdy osoba w obecności której protokół został odczytany może zapoznać się z jego treścią. Na trudności w tym zakresie ze strony kierowcy wskazuje fakt, iż w rubryce "podpis osoby kontrolowanej" znajduje się podpis kierowcy z adnotacją "z zastrzeżeniem". W ocenie Sądu, z powyższego wynika, że nie ma jasności co do przebiegu przeprowadzonej kontroli, a protokół będący dowodem w sprawie i stanowiący podstawę poczynionych przez organ ustaleń budzi wątpliwości, co do zgodności w powyższym zakresie z rzeczywistym stanem rzeczy. Ponadto Sąd podniósł, iż załącznikami do protokołu kontroli są dokumenty sporządzone w języku niemieckim, które nie zostały przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie winien być sporządzony w języku polskim jako języku urzędowym, natomiast dokumenty sporządzone w innym języku winny być przedstawione wraz z tłumaczeniem dokonanym przez biegłego tłumacza. Pełną sądową kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia uniemożliwia również brak w aktach sprawy wydruków kart kierowców jak i wydruków z tachografu tj. dowodów stanowiących podstawę ustaleń organu dotyczących czasu prowadzenia pojazdu. Zadaniem organu I instancji będzie zatem przeprowadzenie postępowania zgodnie z regułami procedury administracyjnej, w tym zgromadzenie w sposób prawidłowy materiału dowodowego z pełnym odniesieniem się do niego w uzasadnieniu decyzji i uprzednim wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, które dla rozstrzygnięcia okażą się niezbędne. W związku z przedmiotowym wyrokiem organ I instancji poinformował stronę, iż prowadzi ponowne postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia zgodności wykonywania działalności gospodarczej z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz przepisami rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, a także poinformował o prawie strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, w tym możliwości przeglądania akt sprawy oraz zgłaszania nowych wniosków dowodowych. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik strony pismem z dnia [...] lipca 2009 r. przesłał wydruki z karty kontrolowanego kierowcy oraz protokoły specyfikacji jego czasu pracy podnosząc, iż analiza powyższych dokumentów prowadzi do stwierdzenia rozbieżności pomiędzy zapisanymi w nich danymi, a naruszeniami stwierdzonymi podczas kontroli. W wyniku przeprowadzonych czynności, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15000 zł. Od powyższej decyzji skarżący ponownie złożył odwołanie do organu II instancji. Zarzucił w nim wydanie decyzji z naruszeniem zasad ogólnych postępowania, w tym m.in. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący podkreślił, że organ I instancji nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż nie dokonał w rzeczywistości żadnych nowych ustaleń fatycznych oraz nie uzupełnił materiału dowodowego o dowody wskazane przez Sąd, natomiast polemika z wyrokiem Sądu nie może stanowić elementu decyzji administracyjnej i należy ją uznać za bezzasadną. W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał na brzmienie, w szczególności art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8, art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a także art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879 z późn. zm.). W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że w dniach [...] maja, [...] maja, [...] maja [...] czerwca, [...] czerwca, [...] czerwca i [...] czerwca 2008 r. kierowca rozpoczynał 24-godzinne okresy rozliczeniowe, w ciągu których kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresach tych kierowca nie odbierał prawem przewidzianego okresu 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, że kierowca skracał dzienny czas odpoczynku. Analizując stan faktyczny sprawy organ doszedł również do przekonania, że miało miejsce również przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Takie sytuacje miały miejsce w dniach: [...] maja, [...] czerwca [...] czerwca, [...] czerwca, [...] czerwca, [...] czerwca i [...] czerwca 2008 r. W ocenie organu stan faktyczny sprawy nie budzi także wątpliwości, iż kierowca dopuścił się kolejnego naruszenia przepisów poprzez przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Takie zdarzenia miały miejsce w dniach: [...] maja, [...] czerwca, [...] czerwca, [...] czerwca 2008 r. Organ podkreślił również, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy również uznał za słuszne ustalenia organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podkreślono w tym miejscu, że w chwili kontroli kierowca nie okazał ważnej na dzień kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, jednocześnie winieta samoprzylepna nie była umieszczona w sposób trwały na szybie pojazdu. Kierowca okazał jedynie dobową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych seria i nr [...] ważną na dzień [...] czerwca 2009 r. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, za prawidłowe należało uznać również rozstrzygniecie organu I instancji podjęte w zakresie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązków wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Organ odwoławczy przywołując ustalenia kontrolne, stwierdził, ze skarżący w momencie kontroli nie przedstawił zapisów z urządzenia rejestrującego lub odpowiedniego dokumentu wskazującego przyczynę ich nieposiadania lub też zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dzień [...] czerwca 2008 r. Kierujący nie okazał do kontroli stosownych dokumentów za ww. dzień. Nie okazał również stosownego zaświadczenia wystawionego przez pracodawcę, a który to dokument wskazywałby na przyczyny braku wykresówek. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał na tryb postępowania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa i nałożeniu na podmiot zagraniczny kary pieniężnej. Wyjaśnił również zasady postępowania dowodowego oraz zasady sporządzania protokołu z czynności kontrolnej. Podkreślił również, że analiza czasu pracy kierowcy odbywa się w oparciu o wydruki z karty kierowcy, na której to znajdują się uniwersalne symbole określone w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wskazujące na rodzaj aktywności kierowcy. Czas pracy kierowcy ustalony jest natomiast na podstawie rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., które obowiązuje na terenie całej Unii Europejskiej - w tym i w Niemczech. Dlatego też obowiązek przestrzegania obowiązujących przepisów wspólnotowych ciąży również na przewoźnikach niemieckich. Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, ażeby odpowiedzialność przedsiębiorcy miała w niniejszej sprawie wyglądać zupełnie inaczej, tak jak oczekiwałby tego skarżący. Na gruncie niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, iż nie sposób zaprzeczyć twierdzeniu, iż zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2009 r. zostało doręczone stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, jednakże naruszenie to nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, tym bardziej z uwagi na fakt, iż strona miała możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, o czym został należycie poinformowany pełnomocnik strony w piśnie z dnia [...] lipca 2009 r. czy też z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dlatego też, niezasadnymi pozostają twierdzenia pełnomocnika strony, jakoby zaskarżona decyzja została wydana z pominięciem możliwości wypowiedzenia się przez pełnomocnika co do zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, zwłaszcza, iż takowe czynności zostały przez pełnomocnika dokonane w toku postępowania, o czym świadczyć może obecność w aktach sprawy pisma z dnia [...] lipca 2009 r., w którym zostały przedstawione argumenty odnośnie toczącego się postępowania. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy kpa poprzez zaniechanie przez organ zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w szczególności poprzez nieuzupełnienie wytkniętych przez Sąd Administracyjny braków postępowania dowodowego, co uniemożliwiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i doprowadziło do nieuzasadnionego nałożenia na stronę kary pieniężnej, 2) art. 10 oraz art. 77 § 1 kpa, tj. naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału, co spowodowało przedwczesne wydanie decyzji na gruncie niepełnego materiału dowodowego. W uzasadnieniu swoich zarzutów skarżący wskazał, że organ nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego. Skarżący podkreślił, że organy oby instancji wbrew podjętemu w sprawie orzeczeniu sądu administracyjnego, nie przeprowadziły żadnych nowych ustaleń faktycznych i nie uzupełniły materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrzona w sposób określony w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) a więc pod względem zgodności z prawem, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego S. V. karę pieniężną w wysokości 15000 złotych za stwierdzone naruszenia przepisów prawa podczas kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2008 r. Powyższe decyzje zapadły po ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2302/08 uchylił poprzednie rozstrzygnięcia organów transportu drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. i [...] sierpnia 2008 r., na skutek czego sprawa trafiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wraz z zawartą w uzasadnieniu orzeczenia oceną prawną, wskazaniami co do dalszego postępowania. Podstawowym uchybieniem stwierdzonym przez Sąd było niewyjaśnienie przez organy administracyjne wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd oceniając wiarygodność protokołu sporządzonego podczas kontroli zwrócił jednocześnie uwagę na brak przetłumaczenia dokumentów sporządzonych w języku niemieckim na język polski jak również brak w aktach sprawy wydruków kart kierowców jak i wydruków z tachografu tj. dowodów stanowiących postawę ustaleń dotyczących czasu prowadzenia pojazdu. W tej sytuacji Sąd polecił, aby organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami procedury administracyjnej tj. wyjaśniły dokładnie okoliczności faktyczne w sprawie a zajęte stanowisko należycie uzasadniły. Wbrew twierdzeniom skargi zarówno organ I jak i II instancji ponownie rozpoznając sprawę uwzględniły ocenę prawną i wskazanie co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2302/08. Nie doszło zatem do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przede wszystkim należy wskazać, iż w zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego omówił w sposób wyczerpujący uregulowania zawarte w ustawie o transporcie drogowym i w rozporządzeniu wykonawczym dotyczące trybu postępowania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa i nałożenie na podmiot zagraniczny w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej. W świetle tych przepisów inspektorzy transportu drogowego z każdej kontroli zarówno podmiotu krajowego jak i zagranicznego są obowiązani sporządzić protokół. Zgodnie z ustawą z dnia 7 października 1999 r. (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) czynności urzędowe na terenie Polski co do zasady dokonywane są w języku polskim, tak więc nawet w przypadku zatrzymania podmiotu zagranicznego protokół kontroli sporządzany jest w języku polskim. Przepisy prawa nie zobowiązują organu kontrolnego do powoływania tłumacza podczas wykonywanej kontroli drogowej. Należy podnieść w tym miejscu, że byłoby to faktycznie niemożliwe. Trudno jest bowiem przewidzieć z jakiego kraju będzie pochodził podmiot, poddany zatrzymaniu i kontroli drogowej. W tym stanie rzeczy organy inspekcji transportu drogowego stwierdzone w protokole uchybienia powinny potwierdzić innymi dowodami, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zażądał od strony a następnie poddał wnikliwej analizie wydruki z karty kontrolowanego kierowcy oraz protokoły specyfikacji jego pracy. Kontrola tych dokumentów wykazała, że wykonujący transport drogowy dopuścił się naruszeń, skutkujących nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 15000 złotych. Dodatkowo trafnie organ podniósł, że na wydrukach z karty kierowcy znajdują się uniwersalne symbole określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wskazujące na rodzaj aktywności kierowcy. Natomiast czas pracy kierowcy ustalony jest na podstawie rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., które obowiązuje na terenie Unii Europejskiej - w tym i w Niemczech. Z tych względów obowiązek przestrzegania obowiązujących przepisów wspólnotowych ciąży również na przewoźnikach niemieckich. Na podkreślenie zasługuje fakt, że organ pierwszoinstancyjny przesłuchał w charakterze świadka inspektora transportu drogowego K. U., przeprowadzającego przedmiotową kontrolę strony. Z zeznań tego świadka wynika, że porozumiewał się z kierowcą zarówno w j. polskim jak i j. niemieckim, dlatego też J. Q. rozumiał treść protokołu. W tym stanie rzeczy chybiony jest zarzut skargi, że organy ponownie rozpoznając sprawę nie dokonały w rzeczywistości żadnych nowych ustaleń faktycznych i nie uzupełniły materiału dowodowego o dowody wskazane w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 9 lutego 2009 r. Według oceny Sądu organy dokładnie zebrały i wnikliwie oceniły materiał dowodowy zaś zajęte stanowisko należycie uzasadniły. Zatem brak jest podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajduje się pełna analiza naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej wraz z podaniem przepisów prawa materialnego, uzasadniających wysokość nałożonej kary pieniężnej. Organ również w sposób wyczerpujący ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej. Sąd w całości popiera stanowisko zajęte przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego i stwierdza, że kontrolowana decyzja odpowiada prawu. W materiale dowodowym nie znalazł także potwierdzenia kolejny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia [...] lipca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pouczył stronę o przysługujących jej uprawnieniach w tym o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania a przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przedmiotowe pismo odebrał pełnomocnik strony w dniu [...] lipca 2009 r. Pouczenie tej samej treści zawiera również powiadomienie o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy z dnia [...] sierpnia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w pismach z dnia [...] października 2009 r. i [...] grudnia 2009 r. kierowanych do pełnomocnika skarżącej informował o prawie strony do czynnego udziału w postępowaniu. Brak jest zatem podstaw do formułowania zarzutu o naruszeniu art. 10 k.p.a. Strona nie wykazała ponadto dokonania, jakich czynności została pozbawiona, co jest konieczne dla stwierdzenia, że uchybienia organu miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.