I SA/Wr 1126/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka jawna z siedzibą w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2003 r. postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Przedmiotem skargi A spółka jawna z siedzibą w J. G. jest wskazana w sentencji decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2003 r. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi zanegowanie przez organy celne prawa do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego w przypadku sprzedaży oleju opałowego i zakwestionowania prawdziwości przedstawionych przez podatnika oświadczeń nabywców o wykorzystaniu oleju na cele opałowe. Organ I instancji, stwierdzając, że przedstawione oświadczenia są nierzetelne, wskazał na zaniżenie podatku akcyzowego, w konsekwencji określając zobowiązanie podatkowe. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej we W., stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji powołano min. przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 221, poz. 2196 ze zm.), w tym § 6 ust. 5 tego aktu. Na przepisy te powołał się również organ odwoławczy wyjaśniając podstawę prawną swej decyzji. Mocą orzeczenia z 16 listopada 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: Czy po dniu 1 stycznia 2003 r. § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269, ze zm.) były zgodne z art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 oraz z art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), a także z art. 2, art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) w związku ze zmianą art. 37 ust. 2 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), wprowadzoną od dnia 1 października 2002 r., na podstawie art. 1 pkt 13 lit. b tiret drugi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 153, poz. 1272) oraz uzupełnieniem tej ustawy, na podstawie art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 4 grudnia 2002 r. zmieniającej ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustawę o oznaczeniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy oraz ustawę - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 213, poz. 1803), o art. 35a, który wszedł w życie od dnia 1 stycznia 2003 r. ? Na mocy art. 125 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia zgodności powołanych przepisów z przepisami ustawy zasadniczej posiada fundamentalne znaczenie dla sprawy toczącej się przed tutejszym Sądem. Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji uzależniona jest od orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowego z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.