I SA/Rz 734/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r., w Wydziale I Finansowym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "S." Spółka z o.o. w Sz. na uchwałę Zarządu Województwa P. w R. z dnia [...] września 2010r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu od negatywnej oceny merytoryczno-jakościowej wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Zakup mobilnego węzła betoniarskiego w celu podniesienia konkurencyjności przedsiębiorstwa" - postanawia - 1) pozostawić skargę bez rozpatrzenia, 2) zwrócić skarżącej "S." Spółce z o.o. w Sz. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200zł (słownie: dwieście). I SA/Rz 734/10 Uzasadnienie Pisemną informacją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wnioskodawca - "S." Spółka z o.o. w Sz. - został poinformowany, że Zarząd Województwa P., pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007-2013, uchwałą z dnia [...] września 2010 r. nr [...], oddalił jego protest na negatywną ocenę merytoryczną projektu pn. "Zakup mobilnego węzła betoniarskiego w celu podniesienia konkurencyjności przedsiębiorstwa", nr [...], w zakresie kryterium IV oraz kryterium XII. Spółka z o.o. złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "Zakup mobilnego węzła betoniarskiego w celu podniesienia konkurencyjności przedsiębiorstwa", w ramach priorytetu I Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2007-2013. Pisemną informacją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], wnioskodawca został poinformowany, że złożony przez niego wniosek został umieszczony na liście rezerwowej projektu do dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W wyniku przeprowadzonej oceny projekt uzyskał łącznie 51 punktów w wyniku oceny merytorycznej i 20 pkt w wyniku oceny strategicznej. Na podstawie art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) i procedury odwoławczej obowiązującej w ramach RPO województwa p. na lata 2007-2013 wnioskowany projekt, który przeszedł pozytywnie wszystkie etapy oceny ale nie został zakwalifikowany do dofinansowania ze względu na wyczerpanie puli środków przeznaczonej w ramach danego konkursu i został umieszczony na tzw. liście rezerwowej. Wnioskodawca złożył w dniu 17 czerwca 2010 r. protest na ocenę merytoryczną i strategiczną, w wyniku której jego wniosek został umieszczony na liście rezerwowej - bez wyboru do dofinansowania. Pisemną informacją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wnioskodawca został poinformowany, że Zarząd Województwa P. uchwałą z dnia [...] września 2010 r. nr [...] oddalił jego protest, w zakresie kryterium IV i w zakresie kryterium XII, którą to informację otrzymał w dniu 7 października 2010r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na przedmiotowa uchwałę Zarządu Województwa P. wniósł wnioskodawca w dniu 25 października 2010r. - z daty stempla pocztowego wynika, że została nadana na poczcie w dniu 21 października 2010r. W skardze zarzucono, że z treści przekazanych wnioskodawcy dokumentów nie wynika jakimi względami kierowano się przy ponownej ocenie projektu i nie odniesiono się do argumentów podniesionych przez podatnika. W efekcie czego doszło do naruszenia art. 30b ust. 1, 2 i 3 wyżej cyt. ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest do dokonania ustaleń i oceny czy wniesiona skarga skutecznie otworzyła postępowanie sądowe. Ustawa z 2006r. reguluje postępowanie sądowo-administracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływana dalej jako: p.p.s.a. Należy wskazać, że art. 30e ustawy z 2006r. stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. Treść przywołanego przepisu art. 30e ustawy z 2006r. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą z 2006r. Ustawodawca ustanawiając w art. 30e ustawy z 2006r. zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie jednocześnie wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. (postanowienie NSA z 21 kwietnia 2010r. II GSK 345/10). Ustawodawca w art. 30c ust. 2 ustawy z 2006r. unormował, że skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, przewidzianej w systemie realizacji programu realizacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowaniu wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z 2006r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Akcentuje się w piśmiennictwie, że ustawodawca, wyłączając pośrednictwo organu w składaniu skargi, zobowiązuje wnioskodawcę do skompletowania pełnej dokumentacji i przedłożenia jej sądowi. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek złożenia w sądzie administracyjnym skargi wraz z wymienionymi wyżej dokumentami. Brak któregokolwiek dokumentu uniemożliwia nadanie sprawie biegu (Anna Szyszka. Glosa do postanowienia NSA z 22 października 2009r. II GSK 811/09 - Przegląd prawa publicznego Nr 5/2010). Kwestia kompletności skargi wnoszonej w trybie art. 30c ust. 2 ustawy z 2006r. a także możliwości uzupełnienia braków w tym zakresie była przedmiotem orzecznictwa (cytowane już postanowienie NSA z 21 kwietnia 2010r. II GSK 345/10). W powołanym ostatnio orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że aby taka skarga została rozpoznana przez sąd administracyjny powinna być kompletna, a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy z 2006r. oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe, a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 §1 p.p.s.a. Różne są skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (tj. niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) - z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (tj. niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy z 2006r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z 2006r.). Z uwagi na to, że kwestią kompletności skargi oraz skutków braku tej konkretności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podziela zaprezentowany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż przedstawiona argumentacja jest przekonująca i oparta na przepisach ustawy z 2006r. oraz p.p.s.a. NSA w opisywanym postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2010r. II GSK 345/10, wskazał również, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek poddawany procedurze oceny jest innym wnioskiem niż ten, o którym mowa w art. 30c ust. 2 ustawy z 2006r. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprawę dysponuje tylko dokumentacją wniesioną przez skarżącego, a mając na uwadze że w omawianym postępowaniu nie zostało wyłączone stosowanie art. 134 § 1 p.p.s.a. (sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną), zatem by mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją, która była przedmiotem oceny w toku procedury odwoławczej. Oznacza to, że wniosek o dofinansowanie stanowiący niezbędny element kompletnej dokumentacji powinien odpowiadać wnioskowi złożonemu w ramach konkursu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że skarżąca Spółka z o.o. do wniosku o dofinansowanie projektu nie dołączyła załączników wymienionych w druku wniosku E oprócz stosownych oświadczeń. Podkreślić należy, że wniosek o dofinansowanie obejmuje również załączniki do niego, a więc taki załącznik stanowi element kompletnej dokumentacji w rozumieniu art. 30c ust. 2 zdanie 1 ustawy z 2006r. Istotne jest, że informacja o oddaleniu protestu zawierała prawidłowe pouczenie o treści art. 30c ustawy z 2006r. i wskazywała między innymi, że skarga winna być złożona wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie. Ustawa z 2006r. wskazuje, że niekompletność skargi jest brakiem nieusuwalnym, powoduje pozostawienie takiej skargi bez rozpatrzenia. Jednoznacznie określonym obowiązkiem ustawowym jest wniesienie skargi wraz z kompletną dokumentacją w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Ponownie należy podkreślić, że skarżąca Spółka została należycie pouczona w tym zakresie, a najprawdopodobniej niedołączenie tego załącznika do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było wynikiem braku należytej staranności w technicznym skompletowaniu całości dokumentacji. W tej sytuacji Sąd był zobowiązany do pozostawienia skargi bez rozpatrzenia - na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z 2006r. Sąd rozważał czy wydanie takiego postanowienia nie jest konsekwencją nadmiernego rygoryzmu formalnego i czy takie odczytywanie obowiązku i dyspozycji zawartej w art. 30c ust. 5 pkt 2 nie narusza wykładni uwzględniającej przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu nie doszło do takiej sytuacji. W tym zakresie należy zauważyć, że nie doszło do naruszenia prawa do Sądu, na które to prawo składają się trzy uprawnienia: - prawo dostępu do Sądu (prawo uruchomienia procedury), - prawo do korzystania z rzetelnej procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności oraz - prawo do wyroku (orzeczenia) sądowego i uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 września 2006r. SK 63/05). Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika dyrektywa interpretacyjna zakazująca zawężającej wykładni prawa do Sądu (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 7 stycznia 1992r. sygn. akt K 8/91, OTK 1992/1/5). Prawo dostępu do Sądu zostało zagwarantowane poprzez zmianę wprowadzoną w ustawie z 2006r. ustawą z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz.U. nr 216, poz. 1370). Poprzez nałożenie na instytucję, najogólniej rzecz biorąc, oceniające wniosek o dofinansowanie projektów, obowiązku prawidłowego pouczenia a, jednocześnie poprzez ustawowe uregulowanie, że na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia (art. 30d ust. 3 ustawy z 2006r.) zachowane zostały standardy rzetelnej procedury sądowej. W konsekwencji też nie można mówić, że zostaje zakłócone prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia sądowego, skoro z powodu zaniedbania strony skarga jest niekompletna. Natomiast przyjęcie takiej wykładni, że należy zignorować niekompletność skargi, a tym samym dyspozycję art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z 2006r. z tego powodu, że na obecnym etapie postępowania Sąd dysponuje załącznikiem 8.a2 naruszałoby zasadę demokratycznego państwa prawnego - poprzez to, że w stosunku do różnych skarżących, Sąd podejmowałby odmienne rozstrzygnięcia w sytuacji niekompletności wniesionej do Sądu skargi, mimo prawidłowego pouczenia. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia - na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z 2006r. Zarządził ponadto zwrot skarżącej Gminie uiszczonego wpisu - w kwocie 200zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. - w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).