II SA/Op 186/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. A Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem z dnia 1 października 2009 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z wieży kratowej H=40m wraz z systemem anten oraz urządzeniami sterującymi umożliwiającymi pracę telefonii komórkowej, w O. przy ul. [...], na działce nr A. Wnioskodawca wskazał, że planowana inwestycja obejmie: budowę wieży kratowej o wysokości H=40m oraz montaż systemu anten GSM/DCS, UMTS i MW, posadowienie kontenera technicznego u podnóża wieży oraz wykonanie linii zasilającej. Prezydent Miasta Opola, postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wskazując nieprawidłowości oraz braki wniosku i projektu, nałożył na wnioskodawcę obowiązek ich usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta Opola odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z wieży kratowej wysokości H=40m wraz z montażem systemu anten GSM/DCS, UMTS i MW, posadowienia kontenera technicznego oraz wykonania linii zasilającej, w O. przy ul. [...], na działce nr A k.m. [...], obręb [...]. W podstawie prawnej decyzji przywołał przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca usunął - w dniach 29 i 30 października 2009 r. - braki i nieprawidłowości wniosku oraz projektu budowlanego, wskazane w pkt 1 i 3 postanowienia z dnia 15 października 2009 r. Inwestor nie doprowadził jednak do zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to obowiązek określony został w pkt 2 postanowienia. W odniesieniu do obowiązku z pkt 2 organ wyjaśnił, że inwestycja planowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 5 ZP, przeznaczonym na zieleń urządzoną, na którym plan zakazuje lokalizacji budynków, a nawet ogrodzeń terenów. Natomiast w części opisowej planu, w ustaleniach wspólnych § 8 ust. 8, w zakresie sieci teletechnicznych dopuszcza się lokalizację masztów stacji przekaźnikowych systemu cyfrowej telefonii komórkowej (BTS) na terenie oznaczonym symbolem 19 Z. Określając, że ustalenia wspólne oraz przepisy szczegółowe planu § 11 ust. 141 nie przewidują dla terenów 5 ZP lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, a z części opisowej planu wynika inna lokalizacja tego typu budowli organ stwierdził, że przyjęta przez inwestora lokalizacja nie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w O. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor wniósł o uchylenie decyzji pierwszoinstnacyjnej oraz wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Argumentując swoje stanowisko podniósł zarzut niewłaściwego zastosowania przez organ przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez nieuprawnione wezwanie inwestora do doprowadzenia zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący stwierdził, że inwestycja jest zgodna z treścią miejscowego planu. Zaznaczył, że inwestycja ma polegać na budowie instalacji radiokomunikacyjnej, potocznie nazwanej przez organ "stacją bazową", a nie na budowie budynku, o którym mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zamierzenie lokalizacji dotyczy terenu oznaczonym symbolem 5ZP, co do którego zapis § 11 ust. 141 planu nie wskazuje "na zakaz budowy tego rodzaju instalacji." Dodał, że przepisy planu nie stanowią o wykluczeniu realizacji "instalacji" a zapis § 8 ust. 8 planu, dopuszczający lokalizację urządzeń na terenie oznaczonym symbolem 19 Z nie oznacza, że zakaz dotyczy innych obszarów. Zakaz ten nie wynika również z zapisu § 11 ust. 141 planu dotyczącego obszaru oznaczonego symbolem 5ZP. Zasygnalizował, że z treści art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika dopuszczalność wprowadzenia zakazu realizacji określonych przedsięwzięć. W ocenie odwołującego organ naruszył ponadto przepis art. 77 § 1 K.p.a. Wojewoda Opolski, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, odnosząc się do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, organ powołał ustalenia dotyczące terenu oznaczonego 5ZP, wynikające z § 11 ust. 141 planu, jak również wskazał na zakaz lokalizacji ogrodzeń dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami ZP i Z, określony w § 5 ust. 8 planu. W oparciu o powołane zapisy planu, organ stwierdził, że teren oznaczony 5ZP ma inne przeznaczenie niż planowana budowa obiektu budowlanego, którym jest wieża kratowa z zamontowaną na niej instalacją radiokomunikacyjną wraz z systemem anten, bowiem teren ten ma być terenem zieleni urządzonej. Dodatkowo na terenie tym zakazuje się stawiania ogrodzeń, co świadczy o ogólnodostępnym charakterze tego terenu, podczas gdy inwestor w ramach planowanego zamierzenia zaplanował również wykonanie ogrodzenia zabezpieczającego przed dostępem osób postronnych. Pod inwestycje tego rodzaju co planowana, zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 5 planu, przewidziano natomiast teren oznaczony symbolem 19Z. Wskazane zapisy planu i wynikające z nich uregulowania potwierdzają, że miejscowy plan nie przewiduje możliwości realizacji inwestycji, której dotyczy sprawa, na terenie oznaczonym symbolem 5ZP. Niezależnie od oceny zgodności projektu z planem organ odwoławczy zasygnalizował, że organ I instancji nie badał, czy projekt budowlany został wykonany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane wymagane do projektowania instalacji radiokomunikacyjnych, a osoby podpisujące projekt nie wykazały się takimi uprawnieniami. Z kolei, odnosząc się do zarzutów odwołania organ podzielił stanowisko odwołującego, że wieże i maszty nie są budynkami zaznaczając przy tym, że w decyzji I instancji kwestia ta nie była podnoszona. Nie zgodził się jednak ze stwierdzeniem, że tylko wprowadzenie do planu zapisu o wykluczeniu na danym terenie określonej inwestycji zakazywałoby jej budowy na tym terenie. Powołując zapis art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz odnosząc się do regulacji § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) organ wywiódł także, że plan miejscowy określając przeznaczenie terenu, ustala jego sposób zagospodarowania. Plan dopuszcza też uzupełnienie przeznaczenia podstawowego o inne funkcje, ale jedynie w przypadku, gdy taka możliwość wyraźnie wynika z zapisów planu. Dla jednostki planistycznej 5ZP nie przewidziano jakiegokolwiek uzupełnienia, a plan przewidział miejsce inwestycji, tego rodzaju co objęta sprawą, na terenie oznaczonym 19Z. W ocenie organu, zapis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznacza możliwość wprowadzenia w planie zakazu realizacji danej inwestycji. Na zakończenie, organ odwoławczy dodał, że w postępowaniu odwoławczym nie zostały zebrane żadne nowe dowody, wobec czego strona nie została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, A Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w zakresie ustalenia sprzeczności inwestycji z treścią § 11 ust. 141, § 5 ust. 8 i § 8 ust. 8 planu zagospodarowania przestrzennego oraz błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578), poprzez przyjęcie, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę nieposiadającą właściwych uprawnień, jak również zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 77 K.p.a. Skarżąca stwierdziła, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej wykładni § 11 ust. 141 planu, wyprowadzając z niego wniosek o sprzeczności inwestycji z zasadami zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem 5 ZP, bowiem nie zawierają zakazu budowy instalacji radiokomunikacyjnych. Inwestycja nie jest budynkiem a ustanowiony zakaz lokalizacji ogrodzeń dla terenów oznaczonych symbolem ZP i P dotyczy ogrodzeń przekraczających wysokość 2 m. W zakresie planowanej inwestycji przewidziano ogrodzenie o wysokości równej 2 m. Treść § 8 ust. 8 planu nie prowadzi do wniosku, że zakazana jest lokalizacja instalacji na innych obszarach. Ponadto dopuszczalność wprowadzenia zakazu realizacji określonych przedsięwzięć nie wynika z przepisu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej materii, jedynym ograniczeniem są przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399), która w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Stąd wprowadzone w planie ograniczenia, jako wykraczające poza zakres ustawowego upoważnienia rady gminy, naruszają porządek prawny. Przewidziana w art. 64 ust. 3 Konstytucji zasada ochrony prawa własności dopuszcza jego ograniczenie jedynie w drodze ustawy i wyłącznie w zakresie w jakim nie narusza istoty tego prawa. Kompetencje gminy w przedmiocie planu nie oznaczają jej autonomii w tym zakresie i gmina nie może wprowadzać ograniczeń, które nie wynikają z uprawnień gminy. Wszelkie ograniczenia nieznajdujące umocowania w ustawie skutkują nieważnością wprowadzających je postanowień. Na zakończenie, odnosząc się do zarzutu sporządzenia projektu budowlanego przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w specjalności telekomunikacyjnej, skarżąca zaznaczyła, że z § 22 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. wynika jedynie, jakie uprawnienia ma osoba posiadająca uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, że odpowiadają one kryterium legalności. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane". Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przewiduje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. W tym miejscu podkreślić trzeba, że z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do ustalenia, czy planowana inwestycja budowlana zgodna jest m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi. W niniejszej sprawie, organy administracji budowlano-architektonicznej, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, będąc zobowiązanymi do interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonały nie tylko analizy złożonych dokumentów przez inwestora, ale także zbadały zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami uchwały Rady Miasta Opola z dnia 3 lipca 2008 r., Nr XXXIII/343/08 w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w O., która ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 27 sierpnia 2008 r., nr 64, poz. 1810. Wspomnieć należy, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do ust. 2 tegoż artykułu w planie miejscowym określa się m.in. obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1), a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9). Przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy nie zawiera ograniczeń (nakazów względnie zakazów), co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, gdyż należy to do organu stanowiącego (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2006r., II OSK 1278/06 - LEX nr 362107). Kompetencją zatem rady gminy było określenie możliwości zagospodarowania terenu i przeznaczenia terenu dotyczącego m.in. działki nr A, na której planowana jest inwestycja, a która położona jest w O. przy ul. [...]. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest szczególnym aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym, który zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź zostanie uchylony. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą nie tylko właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i gminy oraz inne organy państwa we właściwości, których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. Zasygnalizować trzeba, że gdy wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę i rozbudowę jest niekompletny, to w zależności od charakteru braków, organ administracji architektoniczno-budowlanej stosuje art. 64 § 2 K.p.a. lub art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2009 r., II OSK 73/08, t. 1, LEX nr 516088). Jak już zasygnalizowano powyżej, przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania o pozwolenie na budowę, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami prawa, i to w zakresie ściśle określonym. W razie stwierdzenia naruszeń określonych w ust. 1 art. 35, organ nakłada na inwestora - postanowieniem - obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, na zasadzie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Przypomnieć też trzeba, że w niniejszej sprawie, zaskarżone decyzje poprzedziło postanowienie z dnia 15 października 2009 r., wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Nałożony obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie został przez inwestora zrealizowany, co do pkt 1 i 3, natomiast inwestor nie zrealizował obowiązku zawartego w pkt 2, tj. doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami przywołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z przyjętą konstrukcją przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie braku spełnienia obowiązku z postanowienia, organ administracji architektoniczno - budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem jeśli wniosek inwestora nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1, brak podstaw do uwzględnienia żądania zawartego w treści wniosku. Ponieważ Prezydent Miasta Opola stwierdził, w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, że wniosek inwestorów nie odpowiada wymaganiom art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, stąd na podstawie art. 35 ust. 3 odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z wieży kratowej o wysokości H=40m wraz z montażem systemu anten GSM/DCS, UMTS i MW, posadowienia kontenera technicznego, oraz wykonania linii zasilającej w O. przy ul. [...], na działce nr A k.m. [...], obręb [...]. Zauważyć trzeba, że przedmiotowa sprawa dotyczy załatwienia wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej na wskazanym obiekcie budowlanym. W świetle poczynionych wyżej uwag, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie oba organy administracji architektoniczno-budowlanej, w wyniku dokonanej wykładni obowiązujących postanowień planu miejscowego rejonu [...], zasadnie uznały, że działka nr A, na której planowana jest opisana wyżej inwestycja, znajduje się w planie na terenie oznaczonym symbolem 5 ZP, na którym nie dopuszcza się lokalizacji wnioskowanej inwestycji. Teren o symbolu 5 ZP przeznaczony jest na zieleń urządzoną, zdefiniowaną w § 3 ust. 2 pkt 16 planu. Na zasadzie § 5 ust. 2 planu ustalone zostały wspólne zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy, obowiązujące na poszczególnych grupach terenów, które są obowiązujące tylko wtedy, jeżeli ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej. Natomiast ustalone ogólne zasady zagospodarowania terenu w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w przepisie § 8 ust. 8 pkt 5 planu odnoszącego się do sieci teletechnicznych, postanowiono: "dopuszcza się lokalizację masztów stacji przekaźnikowych systemu cyfrowej telefonii komórkowej (BTS) na terenie oznaczonym symbolem 19Z z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających z ochrony krajobrazu oraz przy braku negatywnego oddziaływania na środowisko wskazanym w raporcie sporządzonym na podstawie przepisów odrębnych." Dla tej jednostki planistycznej - rejonu [...] - przewidziano, a zatem dopuszczono na terenie oznaczonym symbolem 19 Z (przeznaczonym na zieleń) lokalizację inwestycji, o jaką wnioskował inwestor. Z kolei szczegółowe ustalenia obowiązujące na terenie 19 Z, oprócz przywołanego § 8 ust. 8 zawiera także § 11 ust. 150 planu. Dodatkowo powtórzyć trzeba za organem orzekającym, że planowana inwestycja polega na budowie obiektu budowlanego, którym jest wieża kratowa. Na niej ma być zamontowana instalacja radiokomunikacyjna wraz z systemem anten. W ramach przedmiotowego zamierzenia, inwestor zaplanował również wykonanie ogrodzenia w celu zabezpieczenia stacji przed dostępem osób postronnych, jednakże – na co zwracał uwagę także organ orzekający – na terenie o symbolu Z i ZP, zgodnie z postanowieniem § 5 ust. 2 pkt 8 planu, istnieje zakaz lokalizacji ogrodzeń. Przy opisanej powyżej regulacji planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w O. należy stwierdzić, że argumentacja strony skarżącej, zmierzająca do wykazania, że inwestycja budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodna z tym planem, jest całkowicie błędna. Postanowienia omawianego planu powinny być interpretowane w kontekście wszystkich jego zapisów, czyli odnoszących się do rejonu [...] w O., bowiem warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej zostały określone na użytek tej dzielnicy miasta. Intencją Rady Miasta Opola - poprzez wskazywane zapisy planu - było wydzielenie, w sposób wyraźny terenów pod lokalizacje masztów stacji przekaźnikowych systemu cyfrowej telefonii komórkowej. Prezentowane stanowisko skarżącej sprowadza się m. in. do tego, że skoro w planie brak jest wyartykułowania zakazu lokalizacji stacji telefonii komórkowej, inwestycja ta może powstać w dowolnym miejscu, na terenach o symbolu: U, U/ZP, ZP, Z, ZL, a zatem na wszystkich wymienionych terenach, jeśli w planie pojawi się gdziekolwiek zapis w przedmiocie "instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych", o jakich mowa w § 5 ust. 2 pkt 7 lit b planu. Takie stanowisko nie uwzględnia jednak zróżnicowanej specyfiki zapisów planu. Ponadto, przepisy ustawy o planowania i zagospodarowania przestrzennego nie nakładają na gminy obowiązku, aby przy opisie każdego symbolu planu ująć kompletny katalog zakazów realizacji inwestycji niedopuszczalnych na danym terenie czy też niepożądanych. W ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego nie można kwestionować jej prawa do takiego skonstruowania planu, aby określał on funkcję konkretnego terenu z przeznaczeniem na ściśle wyznaczony cel. Raz jeszcze powtórzyć trzeba, że lokalizacja wnioskowanej przez skarżącego inwestycji przewidziana została na terenie o symbolu 19Z. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany nie jest zgodny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...], stąd odmowa zatwierdzenia projektu była prawidłowa. Dodać trzeba, że inwestor zobligowany był postanowieniem organu do doprowadzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu, jednakże nie zrealizował powyższego obowiązku i także z tego powodu odmowa zatwierdzenia projektu była nie tylko zgodna z prawem, ale i obowiązkowa – art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Podnoszony przez skarżącego w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. należało uznać za bezzasadny. Oba organy orzekające w niniejszej sprawie, wydając decyzję odmowną, wskazały, które z obligatoryjnych wymagań nie zostały spełnione przez inwestora (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Ustalone przeszkody uniemożliwiające udzielenie pozwolenia budowlanego znajdują uzasadnienie w aktach sprawy, w tym i złożonych przez inwestora dokumentach, których wyczerpującej analizy dokonały organy. W sposób jednoznaczny wyjaśniły, jakie przesłanki ustawowe muszą być spełnione, aby zamierzenie inwestycyjne skarżącego mogło być zrealizowane. Organy uzasadniły też swoje stanowisko wskazując, z jakich względów nie są spełnione wymagania do zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.