II GSK 254/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec del. WSA Renata Detka (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 686/10 w sprawie ze skargi Powiatu N. na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przekazania środków finansowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O.; 2. zasądza od Powiatu N. na rzecz Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. kwotę 270 (słownie: dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uchylił uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przekazania środków finansowych; określił, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości i zasądził od Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. na rzecz Powiatu N. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Za podstawę swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia: Rada Powiatu w N. podjęła w dniu [...] czerwca 2010 r. uchwałę Nr [...] w sprawie przekazania środków finansowych Uniwersytetowi W.-M. Stwierdzając nieważność ww. uchwały Regionalna Izba Obrachunkowa w O. wskazała, że w § 1 Rada Powiatu w N. postanowiła o przekazaniu Uniwersytetowi W. – M. w O. środków finansowych z przeznaczeniem na zadanie naukowo - techniczne pn. "Rewitalizacja rzeki N. (górnej W.) w powiecie n.". W § 2 i 3 badanej uchwały zapisano, że środki finansowe, o których mowa w § 1 zostaną udzielone w formie dotacji celowej ze środków budżetu powiatu na rok 2010 w wysokości 10.000 zł, a szczegółowe warunki udzielenia dotacji celowej oraz przeznaczenie i zasady rozliczenia środków określone zostaną w umowie zawartej pomiędzy Zarządem Powiatu w N. a Uniwersytetem W.-M. W podstawie prawnej uchwały powołano przepisy art. 4 ust. 1 pkt 12 i 13 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 142 poz. 1592, ze zm.) oraz art. 400a ust. 1 pkt 2, pkt 32, pkt 42 oraz art. 403 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), a także art. 94 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). RIO podkreśliło, że uregulowania cytowanych artykułów ustawy o samorządzie powiatowym wyraźnie wskazują, że to powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o znaczeniu ponadgminnym, m.in. związane z gospodarką wodną oraz ochroną środowiska. Z kolei wskazane przepisy ustawy o ochronie środowiska uszczegóławiają zadania publiczne wykonywane przez powiat. Zdaniem RIO w badanej uchwale to Powiat N. przekazywałby środki finansowe innej osobie prawnej (Uniwersytet W.-M.) na zadania realizowane przez tę osobę prawną, a nie sam realizowałby wskazane zadanie, zgodnie z przywołanymi przepisami. Zadanie, na które Rada Powiatu w N. postanowiła przekazać środki finansowe z budżetu powiatu jest zadaniem realizowanym przez Uniwersytet W.-M. i dotyczy projektu naukowo-technicznego pomimo tego, że w swojej treści pokrywa się z zadaniami powiatu. Przywołany w podstawie prawnej przepis art. 94 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że uczelnia może otrzymać inne środki finansowe z budżetu państwa lub z budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków. Nie oznacza to jednak dowolności w przekazywaniu takich środków z budżetu, w tym przypadku z budżetu powiatu, na dowolne zadania realizowane przez inne podmioty. Przekazanie takich środków powinno się odbywać zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), tj. zgodnie z art. 254 pkt 4 tej ustawy, który stanowi, że zlecanie zadań powinno następować na zasadzie wyboru najkorzystniejszej oferty, z uwzględnieniem przepisów o zamówieniach publicznych, a w odniesieniu do organizacji pozarządowych - z odpowiednim zastosowaniem art. 43 i art. 221 tej ustawy. Ponadto przekazywane środki finansowe powinny dotyczyć wyłącznie zadań zbieżnych z zadaniami powiatu. W ocenie RIO żaden przepis prawa nie uprawnia organu stanowiącego Powiatu N. do podejmowania uchwał w sprawie przekazania środków finansowych dla Uniwersytetu W. – M. w O. na zadanie stanowiące projekt naukowo-techniczny, realizowany przez uczelnię wyższą, a nie przez Powiat. Na powyższą uchwałę Rada Powiatu w N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 403 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska oraz art. 94 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niewłaściwą ich wykładnię, przyjmującą, że mają one zastosowanie do powiatu wyłącznie wtedy, gdy realizuje on zadanie własne sam, a nie za pomocą innej osoby prawnej oraz 2. art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie w sytuacji gdy powiat nie zlecał zadania, natomiast wartość usług, których przedmiotem są badania naukowe i prace rozwojowe, nie przekroczyła 14.000 euro. Zdaniem skarżącego ustawa o samorządzie powiatowym nie przesądza o formie wykonywania przez powiat zadań publicznych, która jest różnorodna, jak choćby poprzez ich zlecanie organizacjom pozarządowym. Skarżący z treści art. 403 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska wywodzi, że powiat ma możliwość wydatkowania środków budżetowych na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Według skarżącego przepis ten nie określa, w jaki sposób odbywa się to finansowanie, czy tylko na zadania realizowane przez sam powiat, czy też przez inną osobę prawną. Ważne jest, żeby finansowanie to dotyczyło ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Skarżący potwierdził, że powiat nie zlecał wykonania zadania własnego, lecz dofinansowywał projekt naukowo-badawczy Uniwersytetu. Regionalna Izba Obrachunkowa w O. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ nie rozważył sytuacji, że realizowany przez UWM projekt naukowo – badawczy pod nazwą "Rewitalizacja rzeki N. (górnej W.)" mieści się w zadaniach powiatu jako jednostki samorządowej. Z art. 4 ust.1 pkt 12 – 13 ustawy o samorządzie powiatowym wynika, że powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie gospodarki wodnej (pkt 12); ochrony środowiska i przyrody (pkt 13). W myśl art. 400a ust. 1 pkt 2 i 42 ustawy o ochronie środowiska finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej obejmuje przedsięwzięcia z ochrony wód i inne zadania służące ochronie środowiska i gospodarce wodnej wynikające z zasady zrównoważonego rozwoju i polityki ekologicznej państwa. Z przepisu art. 403 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że do zadań powiatu należy finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym w art. 400a, w wyszczególnionych w tym przepisie punktach. Sąd I instancji podniósł, że niewątpliwie zadanie naukowo – techniczne Uniwersytetu W. – M. w O. pod nazwą "Rewitalizacja rzeki N. (górnej W.)" dotyczy gospodarki wodnej środowiska. Powiat zatem mógłby realizować takie zadanie w ramach zadań własnych. UWM mógł – realizując zadania własne – otrzymać środki finansowe z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, co wynika z przepisu art. 94 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W tej sytuacji Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej dla stwierdzenia nieważności uchwały Rady Powiatu N. winno wykazać dlaczego jednostka samorządu terytorialnego nie mogła przekazać środków finansowych UWM w O. To prawda, że Uniwersytet realizuje własne zadania. Realizowane zadanie UWM mieści się wszakże w kręgu zadań własnych Powiatu. Stąd ocena ważności uchwały będącej przedmiotem postępowania nadzorczego winna zawierać także rozważania w przedmiocie czy Powiat zlecał Uniwersytetowi wykonanie zadania należącego do jego właściwości, czy tylko przekazał środki Uniwersytetowi na realizację jego zadania. Zastosowanie trybu przewidzianego w art. 254 ust. 4 ustawy o finansach publicznych ma zastosowanie przy zlecaniu zadań. Tego aspektu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nie rozważyło. Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), w zakresie działalności nadzorczej właściwość rzeczowa Regionalnej Izby Obrachunkowej obejmuje uchwały i zarządzenia podejmowane przez organy samorządu terytorialnego w sprawach zasad i zakresu przyznawania dotacji z budżetu jednostek samorządu terytorialnego. Rozpoznając sprawę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej winno było przede wszystkim zbadać i wyrazić swoje stanowisko co do tego, czy uchwała Rady Powiatu N. jest uchwałą, o jakiej traktuje ww. przepis ustawy. Tego problemu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nie rozważyło. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Regionalna Izba Obrachunkowa w O. zarzucając Sądowi I instancji - w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - naruszenie przepisów: I. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: 1. art. 94 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten stanowi podstawę prawną udzielenia Uniwersytetowi W.-M. dotacji celowej z przeznaczeniem na zadanie naukowo-techniczne pod nazwą "Rewitalizacja rzeki N. (górnej W.) w powiecie n.", 2. art. 403 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, że przepis ten dopuszcza możliwość finansowania z budżetu Powiatu N. zadania własnego Uniwersytetu W.-M. (badania naukowo-technicznego ) z tego względu, że zadanie Uniwersytetu mieści się "w kręgu zadań własnych Powiatu", 3. art. 43, art. 216 ust. 2 pkt 1, art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych ze względu na ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowej sprawie nie podciągnięto pod hipotezę określoną w normach prawnych zawartych w ww. przepisach, 4. art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten - będący przepisem określającym kompetencje regionalnych izb obrachunkowych w przedmiocie działalności nadzorczej nad uchwałami i zarządzeniami podejmowanymi przez organy samorządu terytorialnego i ustalającym właściwość rzeczową izb w sprawach uchwał dotyczących zasad i zakresu przyznawania dotacji z budżetów jednostek samorządu terytorialnego - powinien być rozważony przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. pod kątem jego wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy badania zgodności z prawem uchwały Rady Powiatu N. II. postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na przyjęciu w uzasadnieniu wyroku wadliwych ustaleń stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że skarżąca przy badaniu zgodności z prawem uchwały Rady Powiatu N. nie dokonała rozważań "czy Powiat zlecał Uniwersytetowi wykonanie zadania należącego do jego właściwości, czy tylko przekazał środki Uniwersytetowi na realizację jego zadania". Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie - w razie nieuznania podstawy skargi kasacyjnej określonej w pkt II sformułowanej w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 ww. ustawy t.j. oddalenie skargi Powiatu N. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Odnosząc się w uzasadnieniu do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, skarżący podniósł, że stwierdzenie Sądu I instancji, iż organ nie dokonał rozważań na temat: "czy Powiat zlecał Uniwersytetowi wykonanie zadania należącego do jego właściwości, czy tylko przekazał środki Uniwersytetowi na realizację jego zadania" nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. W posiedzeniu Kolegium Izby w dniu 22 lipca 2010 r., na którym rozpatrywana była uchwała Rady Powiatu w sprawie przekazania środków finansowych dla Uniwersytetu W.-M., uczestniczył przewodniczący Rady Powiatu N. oraz skarbnik, który wyjaśnił, że projekt naukowo-techniczny jest zadaniem własnym uczelni, a nie zadaniem Powiatu. Powiat nie zlecał Uczelni realizacji tego zadania, tylko pozytywnie zaopiniował prośbę Uniwersytetu o przekazanie środków ze względu na fakt pokrywania się zadania własnego Uniwersytetu z zadaniami Powiatu. W związku z powyższym Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. badało uchwałę Rady Powiatu przy założeniu, że dotyczy ona przekazania Uniwersytetowi środków na realizację jego własnego zadania, a nie zadania zleconego do realizacji przez powiat i była to okoliczność niesporna między stronami. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że Sąd I instancji przyjął przy wyrokowaniu błędny stan faktyczny, a kwestionowanie przyjętego przez Sąd stanu faktycznego uzasadnia oparcie skargi kasacyjnej na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ponieważ zarzut niedokonania przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. rozważań, czy projekt naukowo-techniczny realizowany był przez Uniwersytet W.-M. jako zadanie własne, czy też jako zadanie zlecone przez Powiat N., był jednym z argumentów Sądu przemawiającym za uwzględnieniem skargi Rady Powiatu, dlatego też należy uznać, że naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa wyżej miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli chodzi o naruszenie art. 94 ust. 6 ustawy o szkolnictwie wyższym, art. 403 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 43, art. 216 ust. 2 pkt 1, art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych skarżąca podkreśliła, że przepisy te nie dają podstaw jednostkom samorządu terytorialnego do dowolności w przyznawaniu i przekazywaniu środków budżetowych i należy je interpretować w nawiązaniu do przepisów dotyczących zasad gospodarki finansowej jednostek samorządu, a w szczególności ustawy o finansach publicznych. Wedle przepisów tam zawartych jednostka samorządu terytorialnego może dokonywać ze swego budżetu wydatków na zadania własne, a więc zadania, których obowiązek realizacji wynika wprost z przepisów ustaw, zadania zlecone jednostce samorządu terytorialnego lub przyjęte przez nią do realizacji na podstawie umowy lub porozumienia. Wydatki te mogą być dokonywane w formie zapłaty za usługę lub towary bądź w formie przekazania środków na realizację zadań innemu podmiotowi - czyli w formie dotacji. Dotacje udzielane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego są wydatkiem o szczególnym charakterze. Szczególny charakter dotacji wynika m.in. z faktu, że podstawą udzielenia dotacji musi być wyraźnie sformułowany przepis prawa w randze ustawy lub przepis umów międzynarodowych oraz z faktu, że udzielona dotacja służy realizacji zadań publicznych tj. może być udzielona na finansowanie lub dofinansowanie zadań publicznych (art. 126 ustawy o finansach publicznych). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że treść realizowanego przez Uniwersytet projektu można odnieść do szeroko pojętej ochrony środowiska i gospodarki wodnej, a więc można uznać, że pokrywa się on w pewnym stopniu z zadaniami własnymi powiatu. Z art. 6 ustawy o samorządzie powiatowym wynika, że powiat w celu wykonywania zadań może tworzyć jednostki organizacyjne lub może powierzyć (zlecić) realizację zadań innemu podmiotowi. Ustawodawca nie narzuca i nie preferuje żadnego rozwiązania, ale w razie podjęcia przez powiat decyzji o powierzeniu realizacji zadania innemu podmiotowi musi liczyć się on z obowiązkiem zachowania określonych procedur wynikających z przepisów prawa, w tym przypadku z ustawy o finansach publicznych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych skarżąca podniosła, że ponieważ uchwała podjęta przez Radę Powiatu N. dotyczyła udzielenia dotacji celowej z budżetu Powiatu, przepis ten stanowił podstawę do tego, by Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uznało się organem właściwym do zbadania tejże uchwały pod kątem zgodności z prawem. Przepis ten służy do ustalania organu właściwego do zbadania w trybie działalności nadzorczej określonej uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, a nie do oceny zgodności jej treści z prawem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Powiat N. wniósł o oddalenie ewentualnie o odrzucenie tej skargi. Podniesiono, że przekazane środki finansowe w formie dotacji celowej przez Powiat N. na rzecz Uniwersytetu W.-M., który realizuje projekt naukowo - techniczny pod nazwą "Rewitalizacji rzeki N. (górnej W.) w powiecie n.", zostały w istocie przeznaczone na cele określone w art. 403 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wspólnie z art. 94 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jest on właściwą podstawą prawną do uchylonej przez Regionalną Izbę Obrachunkową w O. uchwały Rady Powiatu N. Zgodnie z art. 250 ustawy o finansach publicznych udzielenie dotacji celowej przez jednostkę samorządu terytorialnego powinno nastąpić na podstawie zawartej umowy o przekazanie tej dotacji, która określi w szczególności wysokość dotacji, cel lub opis zakresu rzeczowego zadania na realizację którego będą przekazane środki finansowe, termin wykorzystania dotacji do 31 grudnia danego roku budżetowego. O udzieleniu powyższej dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego decyduje organ stanowiący w drodze stosownej uchwały, będącej formalnym upoważnieniem dla organu wykonawczego tej jednostki do podjęcia czynności prawnych realizujących przekazanie środków finansowych dla beneficjenta. W taki też sposób zostały przekazane pieniądze na rzecz Uniwersytetu W.-M. przez Powiat N. Co do wniosku o odrzucenie skargi kasacyjnej podniesiono, że do skargi nie została dołączona uchwała Kolegium RIO do zaskarżenia wyroku Sądu I instancji. To Kolegium jest organem najwyższym w Izbie i jego uchwała została uchylona, zatem decyzję co do wniesienia środka odwoławczego powinno zająć Kolegium RIO. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do złożonego przez Powiat N. wniosku o odrzucenie skargi kasacyjnej podkreślić należy, że w jego lakonicznym uzasadnieniu nie wskazano podstawy prawnej prezentowanego stanowiska, że "decyzję co do wniesienia środka odwoławczego powinno zająć Kolegium RIO" w formie uchwały. Nie wiadomo także, w której z przesłanek wyszczególnionych w art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 180 p.p.s.a. autor odpowiedzi na skargę kasacyjną upatruje podstaw do odrzucenia tej skargi, skoro nie ulega wątpliwości, że Regionalna Izba Obrachunkowa była stroną postępowania przed Sądem I instancji, a co za tym idzie jest uprawniona do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 173 § 2 p.p.s.a.). Złożony przez Powiat N. wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej uznać zatem należy za nieusprawiedliwiony. Na wstępie rozważań merytorycznych podkreślenia wymaga, iż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W badanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które mogłyby świadczyć o nieważności postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Dokonując oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zauważyć trzeba, iż nawiązują one do obydwu podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. tj. zarówno naruszenia prawa materialnego (pkt 1), jak i naruszenia przepisów procesowych (pkt 2). To z kolei, przy uwzględnieniu treści i sensu regulacji przewidzianej w art. 188 p.p.s.a., co do zasady nakazuje w pierwszej kolejności zbadanie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a dopiero następnie (w razie stwierdzenia bezzasadności podnoszonego uchybienia), zarzutu naruszenia prawa materialnego. Wprawdzie powyższa reguła powinna być traktowana jako zasada rządząca sądowoadministracyjnym postępowaniem kasacyjnym, jednakże z uwagi na specyfikę konkretnych zarzutów, jakie w skardze kasacyjnej mogą zostać przez stronę postawione, badanie skargi kasacyjnej i zaskarżonego nią orzeczenia należy przeprowadzić przez pryzmat widzianych łącznie zarzutów sformułowanych przez stronę, nie zaś pod kątem poszczególnych zarzutów, badanych osobno. W skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarzuty naruszenia prawa materialnego (a to: art. 94 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 403 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 43, art. 216 ust. 2 pkt 1, art. 254 pkt 4 ustawy o finansach publicznych) poprzez błędną ich wykładnię, niemniej jednak z treści tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wynika, że faktycznie – w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – kasator zarzuca niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że zarówno dla skarżącego kasacyjnie jak i dla Sądu I instancji (co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku) nie jest wątpliwe, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego miałyby zastosowanie w sytuacji, gdyby zadanie pod nazwą "Rewitalizacja rzeki N. (górnej W.) w powiecie n.", na które Rada Powiatu w N. przekazała środki finansowe w ramach dotacji celowej, zostało zlecone Uniwersytetowi W.-M. w O. Możliwość zlecenia przez powiat zadań własnych przewiduje art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, zgodnie z którym w celu wykonywania zadań powiat może tworzyć jednostki organizacyjne i zawierać umowy z innymi podmiotami. Nie ma także sporu co do tego, że zadanie objęte ww. projektem jest zbieżne z zadaniami powiatu, do których należy między innymi ochrona środowiska i przyrody oraz gospodarka wodna (art. 4 ust. 1 pkt 12 i 13 ustawy o samorządzie powiatowym w zw. z art. 403 ust. 1 oraz art. 400a ust. 1 pkt 2 i 42 ustawy o ochronie środowiska). Stanowisko Sądu I instancji, które legło u podstaw uchylenia zaskarżonej uchwały RIO w O., zasadza się na założeniu konieczności zbadania przez organ nadzorczy, czy zlecenie zadania Uniwersytetowi miało faktycznie miejsce. Tymczasem z akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że Powiat N. nie zlecał Uniwersytetowi W.-M. takiego zadania. Była to okoliczność między stronami bezsporna, przyznana przez Powiat N. chociażby w samej skardze (łącznie z wyjaśnieniem, że Powiat "dofinansowywał projekt naukowo-badawczy uczelni"), co zresztą zauważa Sąd I instancji przedstawiając w motywach zaskarżonego wyroku zarzuty i uzasadnienie tej skargi (str. 4). Tym bardziej niezrozumiała jest konstatacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że "ocena ważności uchwały będącej przedmiotem postępowania nadzorczego winna zawierać (...) rozważania w przedmiocie czy Powiat zlecał Uniwersytetowi wykonanie zadania należącego do jego właściwości, czy tylko przekazał środki Uniwersytetowi na realizację jego zadania". Słusznie podkreśla się zatem w skardze kasacyjnej, że wadliwe było przyjęte przez Sąd I instancji założenie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga dokonania ustaleń i "rozważań" w tym zakresie, a co za tym idzie za wadliwe należy także uznać sformułowane przez Sąd wskazania co do dalszego postępowania, skierowane do Regionalnej Izby Obrachunkowej w O. Już z tego tylko powodu zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, to w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z jego treścią właściwość rzeczowa regionalnych izb obrachunkowych w zakresie działalności nadzorczej obejmuje uchwały i zarządzenia podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego w sprawach zasad i zakresu przyznawania dotacji z budżetu tych jednostek. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący kasacyjnie organ był właściwy do przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem uchwały Powiatu N. podjętej w przedmiocie przekazania środków finansowych w formie dotacji celowej. Z końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zaś, że Kolegium RIO "winno było przede wszystkim zbadać i wyrazić swoje stanowisko co do tego, czy uchwała Rady Powiatu N. jest uchwałą, o jakiej traktuje ww. przepis (...) czego nie rozważyło". Oprócz tego stwierdzenia pisemne motywy wyroku nie zawierają jednak żadnych argumentów, które pozwalałyby ustalić, czy Sąd I instancji dostrzegł naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, a jeżeli tak – na czym to naruszenie miałoby polegać. W tym zakresie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – z uwagi na brak jego uzasadnienia – nie poddaje się merytorycznej weryfikacji, naruszając tym samym przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. – wskazywany w skardze kasacyjnej w ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego opartego o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za usprawiedliwioną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (150 zł) oraz 120 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo procesowe, obliczonego na podstawie § 14 ust.2 pkt 2b w zw. z § 14 ust.2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. mając na względzie przedstawione wyżej uwagi dokona powtórnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały RiO, przyjmując jako podstawę rozważań bezsporną w sprawie okoliczność, że zadanie naukowo-techniczne pod nazwą "Rewitalizacja rzeki N. (górnej W.) w powiecie n.", na które Rada Powiatu w N. przekazała środki finansowe w ramach dotacji celowej, nie stanowi zadania zleconego przez ten Powiat Uniwersytetowi W.-M. w O.