II FSK 446/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędziowie: NSA Krzysztof Winiarski, NSA del. Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 586/10 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 17 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w W. kwotę 1337 (słownie: jeden tysiąc trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r., w sprawie sygn. akt I SA/Ol 586/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 17 czerwca 2010 roku odmawiającą podatniczce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd I instancji. 12 stycznia 2007 roku T. S.A. złożyła deklarację podatkową na podatek od nieruchomości za 2007r, w której wykazała kwotę zobowiązania podatkowego w tym podatku w wysokości 157.205 zł. Następnie w dniu 14 września 2007r. wniosła korektę tej deklaracji, w której skorygowała kwotę swojego zobowiązania do wysokości 88.033 zł. Do korekty dołączony został wniosek o zaliczenie powstałej nadpłaty w kwocie 16.770 zł na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Podstawą korekty było przyjęcie przez spółkę, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako samodzielne budowle w oparciu o przepisy prawa budowlanego oraz, że nie ma podstaw do uznania ich za instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną lub jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Decyzją z dnia 12 lutego 2009r. Wójt Gminy D. określił podatniczce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w wysokości wskazanej w pierwotnej deklaracji. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., które decyzją z dnia 1 lipca 2009r. uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że nie istnieje konieczność wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r., gdyż nie istnieje zaległość podatkowa. Sporne zobowiązanie podatkowe zostało przez organ określone w kwocie zadeklarowanej i uiszczonej przez podatniczkę. Tym samym organ I instancji powinien rozstrzygnąć kwestię stwierdzenia nadpłaty, wszczętą wnioskiem podatnika z dnia 14 września 2007r. W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji decyzją z dnia 18 grudnia 2009r., odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007r w kwocie 16.770 zł. W ocenie organu w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2003r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002r. nr 9, poz. 84 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.l." z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U . z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że linie telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na taką budowlę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Po rozpatrzeniu odwołania podatniczki decyzją z dnia 17 czerwca 2010r. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (tj. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p.", reguluje kwestię postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku. Postępowanie w tym przedmiocie może być wszczęte tylko na wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta, który zgodnie z art. 165 Ord. pod. wszczyna postępowanie, którego celem jest rozstrzygnięcie tego, czy powstała nadpłata, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Postępowanie to z reguły prowadzi do wydania decyzji o stwierdzeniu nadpłaty albo też odmowie jej stwierdzenia. Jeżeli w stosunku do podatnika składającego korektę wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty dochodzi do ustalenia, że nie tylko nadpłata nie występuje, ale podatek został uiszczony w zbyt niskiej wysokości, zachodzi konieczność określenia jego prawidłowej wysokości w drodze decyzji (art. 21 § 3 O. p.). Taka sytuacja ma jednak miejsce wyłącznie, gdy w pierwotnie złożonej deklaracji wykazano kwotę podatku niższą od należnej. Żaden przepis nie dopuszcza jednak możliwości wydania decyzji wymiarowej w sytuacji, gdy w postępowaniu wszczętym z wniosku o stwierdzenie nadpłaty stwierdzone zostanie, że należna kwota podatku nie odbiega od wykazanej w deklaracji. Wydanie decyzji wymiarowej w takim przypadku, a nadto w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nadpłaty naruszałoby prawo w sposób rażący. W ocenie SKO, gdy podatnik wnosi o stwierdzenie nadpłaty, organ w pierwszej kolejności powinien ustosunkować się do tego wniosku. Nie można pominąć takiego wniosku i w jego miejsce wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości identycznej, jak wykazana w deklaracji. Z decyzji organu odwoławczego z dnia 1 lipca 2009r. wynika jednoznacznie, że nie istniała konieczność wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r., gdyż nie istniała zaległość podatkowa; sporne zobowiązanie podatkowe zostało przez organ określone w kwocie zadeklarowanej i uiszczonej przez podatniczkę. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem strony, że organ odwoławczy uznał, iż na koncie podatnika powstała nadpłata. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie T. S.A. domagała się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zrzuciła naruszenie art.207 §1 w związku z art.75 § 2 i 3 O.p. – ze względu na to, że nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty w sytuacji, w której podatnik nie złożył wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz naruszenia art.72 §1 pkt 1 w związku z art.21 §2 oraz w związku z art.81 §1 i 2 O.p. - ze względu na ustalenie organu podatkowego, że nie doszło do powstania nadpłaty pomimo, iż kwota wpłacona przez podatnika w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2007 jest wyższa od kwoty zadeklarowanej na ten rok. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odnosząc się do kwestii, czy organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały korektę deklaracji podatniczki oraz jej wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych należności jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2007 rok uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 207 §1 w związku z art. 75 § 2 i § 3 O.p. Podkreślił, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, wynikające z obowiązku podatkowego ciążącego na osobach prawnych, powstaje z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Deklarację taką na 2007 rok spółka złożyła w dniu 12 stycznia 2007r.. Podatek w niej wykazany stanowił podatek należny (art. 21 § 2 Ord. pod.) . W rozstrzyganej sprawie spółka skorzystała jednak z przewidzianej art. 81 § 1 i § 2 O.p. w związku z art. 75 O.p. możliwości dokonania korekty uprzednio złożonej deklaracji , przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty ( art. 81 O.p.) . W ocenie sądu pierwszej instancji organy podatkowe trafnie określiły charakter prawny czynności dokonanej przez spółkę. Wprawdzie spółka wniosku swego nie nazwała wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty a " wnioskiem o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych" (art. 76 § 1 O.p.), lecz równocześnie złożyła korektę deklaracji wraz z uzasadnieniem wymaganym w art. 81 § 2 O.p.. W uzasadnieniu tym wskazała, że wysokość zobowiązania została w deklaracji błędnie obliczona z powodu błędnej interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i włączenia do przedmiotu opodatkowania telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Według skarżącej spółki, linii takich nie obejmują pojęcia "obiekt budowlany" i "urządzenia budowlane", a w konsekwencji wartość takich linii nie powinna być wliczana do wartości przedmiotu opodatkowania. Analiza treści wniosku spółki, jak i złożonej korekty i jej uzasadnienia nie pozostawiają wątpliwości, że spółka domagała się stwierdzenia nadpłaty podatku. Logiczne jest bowiem wnioskowanie, iż zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych możliwe jest tylko wówczas, gdy nadpłata rzeczywiście występuje. W tym sensie zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań stanowi formę zwrotu nadpłaty. Jeśli nadpłata w ogóle nie powstała to oczywistym jest , że nie może być ani zwrócona ani zaliczona na poczet przyszłych zobowiązań. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji trafnie więc uznały wniosek za wniosek o stwierdzenie nadpłaty . WSA za błędne uznał stanowisko autora skargi, iż korekta wywołuje takie same skutki prawne jak deklaracja "pierwotna", a jej bezpośrednim rezultatem jest powstanie zobowiązania w nowej wysokości i powstanie nadpłaty podatku. Zgodnie z art. 75 § 4 O.p. tylko w sytuacji, gdy prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W innych sytuacjach organ ma obowiązek wydać decyzję. W tej decyzji wypowiada się co do istnienia nadpłaty i jej wysokości. Jeżeli organ nie znajduje podstaw do przyjęcia korekty deklaracji i stwierdza prawidłowość wysokości zobowiązania wykazanego w deklaracji pierwotnej, powinien wydać decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty. Taką prawidłową decyzję wydały organy podatkowe . Odwołując się zarówno do stanowiska doktryny podatkowej jak i utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych WSA w pełni zaakceptował także stanowisko organów podatkowych dotyczące kwalifikacji prawnopodatkowej linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako budowli podlegającej opodatkowaniu jako całość techniczno-użytkowa. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła spółka zaskarżając wyrok sądu pierwszej instancji w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie ewentualnie o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych Zaskarżonemu wyrokowi w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." zarzuciła naruszenie: I. art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż uzasadnienie sądu pierwszej instancji nie zawiera prawidłowo zbudowanego zwięzłego przedstawienia stanu sprawy ani przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia - co jest naruszeniem, które ma istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie wyjaśnia bowiem, z jakich powodów należało zakwalifikować wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty pomimo tego, że wniosek T. S.A. nie budził wątpliwości co do treści i celu, a nadto wyraźnie wynikało z niego, że wnioskodawcy chodzi o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań, nie zaś o stwierdzenie nadpłaty. Wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2007 strona skarżąca nigdy nie złożyła. WSA nie wyjaśnił, także z jakich powodów nie wystąpiła nadpłata w podatku od nieruchomości za rok 2007 skoro wskazał jednocześnie, że organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, że deklaracja podatkowa za 2007, tj. korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007 jest prawidłowa, zaś spółka dokonała wpłat z tego tytułu w wysokości przekraczającej kwotę wykazaną w tej deklaracji. II. art. 151 oraz 145 § l pkt l lit. "c" p.p.s.a., w związku z art. 21 § 2 i § 3, art. 72 § 1 pkt 1, art. 74a, art. 75 § 2 i § 3, art. 81 § l i § 2, art. 165 § l, § 2, § 4 oraz art. 207 § 1 i § 2 O.p. oraz w związku z art. 6 ust. 9 pkt l u.p.d.o.l., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie uchylił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w sytuacji, w której decyzja ta naruszała wskazane przepisy postępowania podatkowego, tj. (1) orzekała o odmowie stwierdzenia nadpłaty w sytuacji braku wszczęcia postępowania w tej sprawie, a ponadto (2) stwierdzała brak nadpłaty w sytuacji, w której z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że doszło do powstania nadpłaty; W stosunku do skarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sformułowano także zarzut naruszenie prawa materialnego: I. art. 81 § 1 i § 2 w związku z art. 21 § 2 i § 3 O.p. przez ich błędną wykładnię, zgodnie z którą korekta deklaracji nie wywołuje tych samych skutków prawnych co deklaracja złożona pierwotnie podczas, gdy zarówno deklaracja "pierwotna", jak i jej korekta, będąca w istocie kolejną deklaracją w sprawie tego samego zobowiązania podatkowego wywołują te same skutki prawne polegające na tym, że kwota wykazana w deklaracji jak i kwota wykazana w korekcie deklaracji jest podatkiem do zapłaty, zaś decyzja określająca jest wydawana pod warunkiem, że podatek wykazany w korekcie (jeśli została złożona) nie został zadeklarowany w prawidłowej wysokości; II. art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 2 i § 3 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu braku nadpłaty w sytuacji, w której kwota zadeklarowana przez podatnika w deklaracji na rok 2007, tj. ostatniej korekcie deklaracji za ten rok, została uznana za prawidłową, zaś T. S.A. wpłaciła kwotę wyższą od kwoty zadeklarowanej. Uzupełniając argumentację zawartą w skardze kasacyjnej strona skarżąca złożyła w dniu 17 października 2012r załącznik do protokołu rozprawy, w którym po raz kolejny podniosła, że nigdy nie składała wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2007 rok, zaś działania organów podatkowych i sądu I instancji zastąpiły Spółkę kwalifikując jej pismo wbrew jasno wyrażonej woli. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Rozstrzygnięcie zaprezentowanego powyżej sporu pomiędzy Spółką a organami podatkowymi zależy od prawidłowego ustalenia jakie skutki procesowe spowodowało złożenie przez Spółkę w dniu 14 września 2007 r. korekty deklaracji w podatku od nieruchomości: czy oznaczało konieczność wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w tym podatku (art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie "o.p.") czy też określenia wysokości nadpłaty (art. 74a o.p.). W myśl art. 21 § 2 o.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, tj. wobec zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania (vide art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatkach i opłatach lokalnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2006r. nr 121, poz.844 ze zm., dalej jako "p.o.l."), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, chyba, że organ podatkowy stwierdzi, iż wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji i wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 o.p.). W takiej sytuacji jaka zaistniała w rozpatrywanej sprawie złożoną w dniu 14 września 2007 r. korektę deklaracji należałoby uznać za złożoną zgodnie z art. 81 o.p., tj. w celu poprawienia błędu popełnionego przy sporządzaniu pierwotnej deklaracji. Stosownie natomiast do art. 75 § 2 pkt 1 lit. b o.p. podatnik którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1o.p.), i który wykazał w deklaracji zobowiązanie podatkowe w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek ma prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wraz z takim wnioskiem, zgodnie z art. 75 § 3 o.p., podatnik ma obowiązek złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4 o.p.), w pozostałych wypadkach, w zależności od ustalonych okoliczności, odmawia stwierdzenia nadpłaty, jeżeli nie stwierdzono przesłanek jej istnienia albo, gdy fakt występowania nadpłaty nie jest sporny określa ją w innej wysokości niż uczyniła to strona (art. 74a o.p.). Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega konkurencyjność powyższych postępowań (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., II FPS 4/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże w celu uniknięcia ewentualnej pomyłki w wyborze prawidłowego trybu postępowania na gruncie konkretnej sprawy należy mieć na względzie przede wszystkim konstrukcję danego podatku. W przypadku podatku od nieruchomości opłacanego przez osoby prawne decydujące znaczenie ma unormowanie, iż osoby prawne są obowiązane składać w terminie do 15 stycznia danego roku podatkowego właściwemu miejscowo organowi gminy deklaracje na podatek od nieruchomości (art. 6 ust. 9 pkt 1 p.o.l.) oraz opłacać co miesiąc bez wezwania podatek obliczony tak jak w deklaracji (art. 6 ust. 9 pkt 3 p.o.l.). Powyższe oznacza, iż złożenie przez Spółkę korekty deklaracji z uwagi na błędy w uprzednio złożonej, w przypadku gdy organ stwierdzi nieprawidłowość stanowiska Strony, powoduje konieczność wydania decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 o.p. W rozpatrywanej sprawie słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło w swojej decyzji, iż "podatek wykazany w korekcie deklaracji podatkowej jest podatkiem należnym dopóty, dopóki organ podatkowy nie zakwestionuje tej czynności przez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Skutku tego nie można osiągnąć w postępowaniu prowadzonym (...) w przedmiocie stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty podatkowej." Jak wynika z akt sprawy, organ podatkowy II instancji nie był jednak konsekwentny w zakresie tego stanowiska. Najpierw bowiem w decyzji z dnia 1 lipca 2009 r. uchylono decyzję organu I instancji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości i umorzono postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia 17 czerwca 2010 r. utrzymano w mocy decyzję Wójta w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r." Sama Spółka również wielokrotnie podkreślała, iż nie składała w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wnosząc korektę deklaracji dołączono bowiem pismo uzasadniające stanowisko Spółki w zakresie opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych w którym powołano się wprost na art. 81 o.p. (rozdział 10 "Korekta deklaracji"). Profesjonalny pełnomocnik Strony podkreślał w nim, iż Spółka nie złożyła wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie jest ani skorygowana deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007 r., ani wniosek o zaliczenie nadpłaty wynikającej z korekty deklaracji na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Skorygowana deklaracja jest realizacją uprawnienia wynikającego z art. 81 o.p. Deklaracja ta wywołuje skutki prawne, o których mowa w art. 21 § 2 o.p. – a więc takie same skutki jak deklaracja złożona pierwotnie. Podobne stanowisko prezentowano w każdym kolejnym piśmie procesowym, zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowo-administracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę i odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej uznać należy za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", w zw. z art. 75 § 2 i § 3, art. 165 o.p., bowiem Spółka nie złożyła nigdy wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji weźmie pod uwagę, iż Spółka wniosku takiego nie składała, a złożenie przez osobę prawną korekty deklaracji w podatku od nieruchomości na podstawie art. 81 o.p. – w przypadku, gdy organ podatkowy kwestionuje jej zapisy – powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania podatkowego zgodnie z art. 21 § 3 o.p. Za bezzasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji – mając zapewne na względzie stanowisko w przedmiocie opodatkowania linii telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej (poparte dotychczasowym orzecznictwem w tym zakresie) –zawarł w uzasadnieniu wyroku motywy uznania pisma Spółki za wniosek o stwierdzenie nadpłaty oraz wyjaśnił swoja ocenę przyjęcia "braku nadpłaty". Niezrozumiały jest natomiast zarzut wskazany w punkcie 1 lit. b skargi kasacyjnej, bowiem wbrew twierdzeniom jej autora, uzasadnienie wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r. nie stwierdza, iż korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. była prawidłowa. Stwierdzone powyżej naruszenia prawa uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do zarzutu z zakresu prawa materialnego postawionego w sposób, w jaki dokonała tego Spółka w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. Rozstrzyganie bowiem, czy w sprawie niewłaściwie zastosowano art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 2 i § 3 o.p. poprzez "uznanie braku nadpłaty w sytuacji, w której kwota zadeklarowana przez podatnika (...) została uznana za prawidłową, zaś T. S.A. wpłaciła kwotę wyższą od kwoty zadeklarowanej" wymagałoby rozważań z zakresu opodatkowania linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacjach kablowych, co – w świetle zaprezentowanych ustaleń – uznać należy za przedwczesne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075 ze zm.).