I SA/Kr 1550/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2005 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. We wniesionej do tut. Sądu skardze P.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23.07.2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2005 r. w kwocie 13.553,00 zł, zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swego wniosku strona skarżąca podniosła, iż przymusowa realizacja zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, w postaci już dokonanego zajęcia kont bankowych skarżącego, naraża podatnika na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci uniemożliwienia podatnikowi regulowania bieżących zobowiązań handlowych i podatkowych oraz spłaty już powstałych zaległości. Sytuacja ta, w ocenie skarżącego, może doprowadzić do bankructwa prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Bliższych informacji na temat stanu finansów firmy skarżącego nie podano. Wartość przedmiotu sporu (różnica pomiędzy podatkiem zadeklarowanym, a określonym w zaskarżonej decyzji) wynosi w przedmiotowej sprawie 11.889,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 cyt. ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. "ochrony tymczasowej", które polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Tymczasem strona skarżąca powołała się jedynie ogólnie na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w tym utratę płynności finansowej, zwłaszcza biorąc pod uwagę formę egzekucji – zajęcie wierzytelności z firmowego rachunku bankowego. W ocenie skarżącego forma jak i wysokość zajęcia mogą doprowadzić do bankructwa jego firmy (FH "S" P. C.). Nie przedstawiono jednak żadnych konkretnych okoliczności dotyczących np.: bieżących zobowiązań finansowych skarżącego, zaciągniętych kredytów lub pożyczek, majątku ruchomego bądź nieruchomości, przychodów tudzież obrotów gospodarczych za ostatnie kilka miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Jak już wspomniano, na stronie skarżącej nie ciąży obowiązek jednoznacznego udowodnienia, iż nie posiada ona majątku na pokrycie zaległości podatkowych, ale okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd winny zostać uprawdopodobnione, a nie ograniczać się li tylko do lakonicznych oświadczeń, bez poparcia ich jakimikolwiek dowodami (tak NSA w postanowieniach: z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 495-497/04, 22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, niepubl.). W konsekwencji, nawet biorąc pod uwagę wszystkie kwoty przedmiotu sporu ze spraw skarżącego P.C. zawisłych przed tut. Sądem, w tym przede wszystkim spraw w podatku od towarów i usług (sygn. akt I SA/Kr od 1541/10 do 1550/10), jak również wysoką kwotę, która może podlegać egzekucji z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. (219.308,00 zł – sprawa I SA/Kr 1551/10), brak jest wystarczających przesłanek do oceny, czy egzekucja tych kwot może doprowadzić do całkowitej utraty płynności finansowej firmy skarżącego i jej bankructwa, a byłby to wówczas skutek nieodwracalny. Tut. Sąd nie dysponuje bowiem wystarczającymi informacjami, aby porównać w/w sumy ze skalą i bieżącą sytuacją przedsiębiorstwa, co dopiero mogłoby stać się podstawą oceny, czy podnoszone we wniosku skutki w rzeczywistości mogą być aż tak dotkliwe. Jak wskazano powyżej, obowiązek należytego uzasadnienia tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 (LEX nr 569795), w której to sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był lepiej uzasadniony niż w przedmiotowej. NSA stwierdził m.in., iż twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Zdaniem NSA konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę w/w okoliczności, przedmiotowy wniosek strony skarżącej należało oddalić jako bezzasadny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie swoje poprzednie postanowienie w razie zmiany okoliczności, przez co można także rozumieć należyte uprawdopodobnienie przez skarżącego zaistnienia przesłanek wstrzymania przez Sąd decyzji podatkowej.