III SA/Kr 949/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie III SA/Kr 106/10, zakończonego postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1032/08 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało na skutek skargi złożonej przez K. J. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o sygnaturze akt III SA/Kr 106/10, zakończonego postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1032/08. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 2 oraz na art. 271 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.). Wnosząc o wznowienie postępowania skarżący wskazał m.in., że sąd w postanowieniu z dnia 28 maja 2010 r. bezzasadnie stwierdził, że do wykonania wyroku jest zobowiązany jest Komendant Wojewódzki Policji, a nie Komendant Powiatowy Policji. W tym zakresie wystąpiło zatem naruszenie instancyjności postępowania administracyjnego. Ponadto w ocenie skarżącego powyższe postanowienie narusza prawomocne i kończące spór w sprawie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnośnie naruszenia art. 271 ust. 2 p.p.s.a. podniósł, że w sprawie zakończonej wydaniem postanowienia z dnia 28 maja 2010r. orzekała sędzia, która z kolei postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. została wyłączona od orzekania w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 106/10 w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1032/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Stosownie do art. 279 p.p.s.a skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w innym razie wyznacza rozprawę. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Katalog enumeratywnie wyliczonych przesłanek wznowienia postępowania zamieszczony został w przepisach art. 271, art. 172 oraz art. 273 p.p.s.a. Nieważność postępowania może być zatem spowodowana uczestnictwem w składzie sądu osoby nieuprawnionej, orzekaniem przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy, brakiem zdolności sądowej lub procesowej strony, nienależytą reprezentacją strony, naruszeniem przepisów prawa, w następstwie którego strona pozbawiona była możności działania (art. 271 ustawy). Do przesłanek tych zaliczyć także należy orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy), oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 ustawy), a także uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ustawy), późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy), oraz późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy). Zdaniem Sądu w skardze o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 106/10, skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a których późniejsze wykrycie mogłoby stanowić podstawę wznowienia postępowania w oparciu o dyspozycję art. 273 § 2 p.p.s.a. Opisał jedynie dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie, stwierdzając co powinien był zrobić organ administracji publicznej w związku z określonymi rozstrzygnięciami oraz w związku z odpowiednimi regulacjami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a czego, jak twierdzi skarżący, nie dokonał. Z akt sprawy wynika, że skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu sądowym. Powołane przez skarżącego "okoliczności" są w ocenie Sądu, bez znaczenia w kwestii wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Nie jest wystarczające przywołanie jedynie numeru przepisu, w którym określono przesłankę wznowienia, gdyż art. 279 p.p.s.a. wymaga wskazania podstawy i uzasadnienia jej istnienia. Nie można uznać, że poprzez opisanie dotychczasowego przebiegu postępowania z wyszczególnieniem rozstrzygnięć i wskazaniem kierunku zachowania się organu, skarżący spełnił ten wymóg. Wskazanie podstawy art. 273 § 2 p.p.s.a. i uzasadnienie jej istnienia, to wskazanie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast ich utożsamiać z brakiem działania organu administracji w pożądanym przez skarżącego kierunku. Czym innym jest, bowiem brak działania w określonym kierunku, nawet z uwagi na określone regulacje prawne, a czym innym jest istnienie okoliczności, która mogą kształtować treść rozstrzygnięcia. Należy też zauważyć, że Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Sąd nie jest zobowiązany "odnaleźć" okoliczności uzasadniające wznowienie, w sytuacji gdy nie czyni tego strona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 115/07). Skoro skarżący nie wskazał i nie uzasadnił istnienia podstawy wznowienia, które to jest obligatoryjnym elementem skargi o wznowienie, w świetle treści art. 279 p.p.s.a., Sąd nie może przejść do merytorycznego jej rozpoznania, lecz skargę taką odrzuca, jako nie opartą na ustawowej przesłance. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 280 w zw. z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.