II SAB/Wa 268/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność P. Sp. z o.o., której następcą prawnym jest P. S.A. z siedzibą w L. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. postępowanie w sprawie umorzyć 2. zasądza od P. S.A. z siedzibą w L. na rzecz W. S. kwotę 100 (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. W. S. wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. zwrócił się do P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. [...] o udostępnienie informacji publicznej, czy Spółka od stycznia 1999 r. do dnia dzisiejszego płaci podatek od uzyskiwanych nieodpłatnych korzyści polegających na korzystaniu z jego gruntu (usytuowaniu na nim słupów energetycznych i linii energetycznej) działek o nr ew. [...] w W. [...], jeśli tak, to wniósł o przekazanie mu wykazu zapłaconego w tym czasie podatku z rozbiciem na kolejne lata oraz o przekazanie wykazu podstaw opodatkowania, czyli wartości uzyskanych korzyści przyjętych do opodatkowania za każdy rok podatkowy, począwszy od stycznia 1999 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność powyższego organu W. S. wskazał, iż P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pomimo to podmiot ten nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku i nie udostępnił żądanych informacji. W odpowiedzi na skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. [...] wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie umorzenie postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, iż art. 52 p.p.s.a. uzależnia możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego od uprzedniego wyczerpania drogi postępowania przed organem, którego działalność jest jej przedmiotem. Skarżący nie dopełnił obowiązku przewidzianego w § 4 wskazanego przepisu, tj. przed wniesieniem skargi nie wezwał P. do usunięcia zaistniałego, według jego twierdzeń, naruszenia prawa spowodowanego nieudzieleniem informacji publicznej żądanej przez skarżącego pismem z dnia [...] maja 2010 r. W związku z powyższym skargę z dnia [...] lipca 2010 r. należy uznać za niedopuszczalną, a tym samym, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegającą odrzuceniu (stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. I OSK 623/08, LEX nr 493703 oraz z dnia 25 września 2007 r., sygn. II GSK 136/07, LEX nr 374841, tak też A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Zdaniem organu w przypadku, gdy Sąd nie podzieli przedstawionego wyżej stanowiska, postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, ze względu na udzielenie skarżącemu przez P. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. żądanej informacji publicznej. Pismem z dnia [...] października 2010 r. W. S. wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania w związku z nadesłaniem mu żądanej informacji publicznej pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. W dniu [...] listopada 2010 r. pełnomocnik organu wniósł do Sądu pismo wraz z załączonym odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, iż z dniem 1 września 2010 r. P. Sp. z o.o. uległa przekształceniu przez przejęcie w P. S.A. z siedzibą w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Problematyka dostępu do informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Orzecznictwo sądów administracyjnych uszczegółowiło tę definicję, wskazując, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek zaś wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jednocześnie należy zaznaczyć, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materiaino-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Jednocześnie należy podkreślić, że w tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli wskazania zgodnego z wnioskiem. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca (w tym przypadku kserokopia konkretnego dokumentu) lub też informacji wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takiej sytuacji należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu P. S.A. z siedzibą w L. dotyczącego niewyczerpania przez skarżącego drogi postępowania przed organem, zgodnie z art. 52 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co spowodowało, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka powinna być odrzucona. Należy wyjaśnić, iż postępowanie dotyczące udzielenia informacji publicznej jest ze swej istoty postępowaniem odformalizowanym, nieprzewidującym odrębnych regulacji nawiązujących do przesłanek z art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stawianie natomiast stronie wymagań, od spełnienia których uzależniona ma być dopuszczalność skargi do Sądu musi znajdować podstawę w wyraźnym przepisie prawa. Analizowany przepis art. 52 § 4 nakazuje stronie mającej zamiar poddać sądowej kontroli akt lub czynność uprzednie podjęcie wobec organu uprzedniej interwencji tylko w przypadkach jego aktywności (działania) nie zaniechania (bezczynności). Odnosząc się do przytoczonych przez organ orzeczeń sądu prezentujących odmienny pogląd w tym zakresie, należy stwierdzić, iż nie mają one charakteru ogólnego i wiążącego wszystkie składy orzekające. Zostały bowiem wydane w indywidualnych sprawach, zaś Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądu tego nie popiera. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, należy wskazać, iż w zaistniałym stanie faktycznym P. S.A. z siedzibą w L. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 wskazanej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 1) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 2) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 3) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Oczywistym jest, iż P. S.A. z siedzibą w L. nie jest ani organem władzy publicznej, ani organem samorządów gospodarczych i zawodowych, czy też podmiotem reprezentującym Skarb Państwa. Jednak wskazany powyżej przedsiębiorca jest podmiotem wykonującym zadania publiczne określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorcom w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 Prawa energetycznego, w którym mowa o polityce energetycznej państwa, a także rola, jakie przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 112/09, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niezależnie od powyższych rozważań należy wskazać, iż przedsiębiorca, przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. skierowanym do wnioskodawcy, udzielił mu żądanych informacji. W związku z powyższym, skoro podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych udostępnił je skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2010 r., tj. po wniesieniu skargi do Sądu, a przed dniem rozprawy, to nie pozostaje już w bezczynności, a postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy.