II OSK 410/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Leszek Leszczyński del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. i J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 660/10 w sprawie ze skargi M. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/OL 660/ 10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. K. i M.. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Burmistrz Morąga ustalił na rzecz Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w M. warunki zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych, zlokalizowanej na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...], gm.M. W odwołaniu od tej decyzji J. K. podniósł zarzuty naruszenia art. 40 § 1 kpa w zw. z art. 7, art. 77 i art. 10 kpa poprzez brak zawiadomienia M. K. o toczącym się postępowaniu, o jego wszczęciu, możliwości wypowiedzenia się o dowodach zgromadzonych w sprawie, zakończeniu postępowania, brak doręczenia jej powyższej decyzji, a tym samym rażące naruszenie jej praw, jako strony do uczestnictwa w tym postępowaniu; art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) poprzez brak pisemnego zawiadomienia odwołującego się o zakończeniu niniejszego postępowania; art. 50 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego; art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków; art. 54 pkt 2 b i d poprzez wadliwe, nierzetelne określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w kontekście ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony zabytków oraz wymagań dotyczących ochrony osób trzecich;art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Organ drugiej instancji postanowieniem z dnia 13 lipca 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu odroczyło rozpatrzenie sprawy na termin z urzędu i wyznaczyło M. i J. K. siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazało, iż odwołanie podpisał wyłącznie J. K., ale z uwagi na to, że reprezentuje on również interesy swojej małżonki, na zasadzie art. 33 § 4 kpa odstąpiono od żądania pełnomocnictwa w tym zakresie, informując przy tym M. K., że w razie gdyby wolą jej nie było złożenie odwołania, to powinna poinformować o tym Kolegium. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. i J. K., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Budowa sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych mieści się w pojęciu "inwestycja celu publicznego", bowiem jest to realizacja jednego z celów publicznych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Wyjaśniono, że celami publicznymi są (m.in.) zgodnie z pkt 3 art. 6 tej ustawy budowa i utrzymanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Podkreślono, że sieć wodociągowa rozdzielcza wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych spełnia te warunki. Jest to bowiem urządzenie służące do zaopatrywania ludności w wodę, przy czym zakres planowanego przedsięwzięcia nie ogranicza się tylko do wykonania indywidualnego przyłącza. Inwestor oraz właściciele nieruchomości, na których ma być lokalizowana inwestycja zostali powiadomieniu o wszczęciu postępowania, organ pierwszej instancji umożliwił im też realizację uprawnienia procesowego, wynikającego z art. 10 § 1 kpa. Kolegium przyznało rację odwołującym się, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja w przypadku małżonków kierowane były wspólnie do obojga jednym listem, jednakże takie doręczanie pism procesowych w sytuacji wspólnego zamieszkiwania małżonków nie stanowi podstawy do uznania, że drugi z małżonków został pominięty jako strona postępowania. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią tego przepisu przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest wymienione ani w § 2 ani w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) zatem nie ma podstaw do uznania, że jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. dotyczący uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków mógłby być uwzględniony w stosunku do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Organ pierwszej instancji, zajmował się tym zagadnieniem, natomiast odwołujący się nie wskazali na jakiej podstawie wywodzą ów zarzut. Reasumując, Kolegium uznało, że postępowanie zostało przeprowadzone poprawnie, a wydana decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i spełnia wymogi wymienione wart. 54 u.p.z.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. i J. K. powtórzyli zarzuty powołane w odwołaniu, dodatkowo podnosząc naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Podnieśli, iż wszelkie pisma organu w sprawie były adresowane do nich łącznie i doręczane w jednym egzemplarzu. Kolegium nie odniosło się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu niedoręczenia przez organ pierwszej instancji skarżącym pisemnego zawiadomienia o zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżących sieć wodociągowa rozdzielcza wraz z przyłączami realizowana jest w interesie indywidualnego odbiorcy, tym samym nie posiada waloru publicznego. Taki przymiot posiada jedynie główna sieć wodociągowa, z której może korzystać ogół mieszkańców społeczności lokalnej. Natomiast w niniejszej sprawie postępowanie ograniczone jest do mieszkańców - współwłaścicieli tylko jednej nieruchomości, tj. dz. [...] w K. Przedmiotowa inwestycja narusza ich interes oraz stanowi bardzo istotne zagrożenie dla środowiska, albowiem jej realizacja, bez należytego uregulowania kwestii odprowadzania ścieków będzie skutkować spływem zanieczyszczeń na ich grunt, a także będzie znacznie zanieczyszczać wody gruntowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 33 § 4 koa wobec braku przesłanek do jego zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy oraz z naruszeniem art. 64 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało rozpatrzeniem odwołania M. K., mimo braku podstaw do uznania, że je wniosła. Podniesiono, iż wprawdzie w odwołaniu wskazano, że jego nadawcami są oboje małżonkowie, lecz pismo to ostatecznie podpisał tylko J. K. W takiej sytuacji należało wezwać M. K. na zasadzie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia tego braku formalnego, poprzez podpisanie pisma, co dawałoby dopiero podstawę rozpatrzenia jej odwołania. Sąd również stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały zgodnie z powołanymi w nich przepisami prawa materialnego i są prawnie uzasadnione. Następnie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu, w związku z powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09, po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. K. i M. K., działającej przez pełnomocnika – J. K., utrzymało w mocy skarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż na mocy art. 153 p.p.s.a. wiąże go ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku Sądu. Zgodnie ze wskazaniami wezwano M. K. do usunięcia braków formalnych odwołania, w wyniku czego M. K. udzieliła pełnomocnictwa do wniesienia odwołania J. K. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł J. K. oraz M. K., działająca przez pełnomocnika J. K. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego Kolegium w całości przytoczyło argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009 r. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. i J. K. żądając jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: art. 50 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 3 o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego; art. 53 ust. 4 pkt 2 o p.z.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków; art. 54 pkt 2 b i d poprzez wadliwe, nierzetelne określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w kontekście ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony zabytków oraz wymagań dotyczących ochrony osób trzecich; art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu do wszystkich zarzutów odwołania. W uzasadnieniu skargi przytoczyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. z dnia 8 grudnia 2009 r. mają zatem pierwszorzędne znaczenie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Sąd uznał, że organ rozpoznając ponownie sprawę w całości zrealizował wskazania sądu w zakresie ustalenia ponad wszelką wątpliwość stanu faktycznego sprawy. W wykonaniu wyroku Sądu Kolegium usunęło wszelkie wątpliwości, co do udzielenia pełnomocnictwa J. K. przez jego żonę M. K. Stwierdzono, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł J. K. oraz M. K., działająca przez pełnomocnika J. K. Sąd odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazał, że w wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r. tut. Sąd uznał, że decyzje obu organów wydane zostały zgodnie z powołanymi w nich przepisami prawa materialnego i są prawnie uzasadnione, jak również stwierdził, że przedsięwzięcie objęte decyzją Burmistrza Morąga z dnia [...] kwietnia 2009 r. stanowi inwestycję celu publicznego. Kolegium prawidłowo zatem ustaliło, iż stanowi ono realizację celu publicznego określonego w art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż dotyczy budowy i utrzymania urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Inwestycja ta, tym samym jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy u.p.z.p. Prawidłowa była więc ocenie Sądu kwalifikacja wniosku inwestora do trybu postępowania uregulowanego w art. 50 - 58 tej ustawy. Wbrew stanowisku skarżących planowana inwestycja dotyczy realizacji sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych, a więc zakłada budowę wodociągu w celu dostarczenia bieżącej wody, poprzez przyłącza indywidualne, do trzech budynków wielorodzinnych, położonych na działce nr [...], a który częściowo będzie przebiegać przez działkę nr [...], stanowiącą drogę powiatową, Sąd Wojewódzki podniósł, iż według art. 50 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego służy określeniu sytuacji prawnej obszaru pozbawionego planu miejscowego. Zgodnie z regulacją art. 52 ust. 1 tej ustawy decyzję tę wydaje się na wniosek zainteresowanego - inwestora. Organ jest związany wnioskiem i musi go rozpatrzyć według zasad określonych w art. 53 omawianej ustawy. W myśl ust. 3 pkt 1 i 2 tego artykułu właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie do art. 56 tej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Sąd stwierdził, iż organy orzekające uczyniły zadość wskazanym wymogom, wyjaśniono bowiem, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym na obszar Natura 2000. Planowana inwestycja nie znajduje się też na terenie objętym formami ochrony przyrody wymienionymi w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Organy wyjaśniły, że do wnioskowanej inwestycji nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), gdyż teren objęty decyzją nie jest wpisany do rejestru zabytków. W decyzji ustalającej warunki zabudowy organ pierwszej instancji określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, adekwatne do rodzaju planowanego przedsięwzięcia. Wyjaśniono skarżącym, iż podnoszona przez nich kwestia ścieków, nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu i tym samym uzasadniać odmowy uwzględnienia wniosku. Żaden przepis prawa nie uzależnia bowiem budowy wodociągu od istnienia urządzeń kanalizacyjnych. Sąd stwierdził, że powyższe wskazuje, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające uchylenie zakwestionowanej decyzji Kolegium z dnia 26 kwietnia 2010 r., zaś przedstawiane przez skarżących zarzuty stanowią jedynie próbę polemiki z wcześniej poczynionymi ustaleniami, a w szczególności próbę wzruszenia zapadłego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 948/09. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. K. i M. K., zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego, tj.: - art. 54 pkt 2b i d w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż organ w sposób niewadliwy, rzetelny określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w kontekście ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony osób trzecich oraz interesu publicznego; - art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w zw. z § 3 ust.2 pkt 1 w zw. z § 2 ust.1 pkt 39 oraz § 3 ust. 1 pkt 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędne uznanie, iż organ nie był zobligowany do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. 2. przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy niezgodnie z obowiązującą procedurą zawartą w Kpa, a w szczególności nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz oddalenie skargo mimo naruszenie przez organy art. 7,9,77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji brak wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej w celu ustalenia czy inwestycja nie narusza interesu osoby trzeciej oraz interesu publicznego, a także czy może znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie należytego uregulowania kwestii odprowadzania ścieków będzie skutkować zwiększonym spływem zanieczyszczeń na grunt skarżących oraz innych sąsiadów, a także będzie zanieczyszczać wody gruntowe. Okoliczność ta obecnie jest już uciążliwa przy korzystaniu przez właścicieli działki nr [...] i [...] z wody poprzez studnie głębinowe. Analizowana inwestycja bez rozwiązania problemu odbioru ścieków narusza także interes publiczny, który wyraża się w ukształtowaniu infrastruktury technicznej. Zdaniem skarżących o wadliwości stanowiska organów administracyjnych i Sądu, że planowania inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust.1 ustawy z dnia 3 października, świadczy treść § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 39 oraz § 3 ust. 1 pkt 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., które wskazują, iż w określonych warunkach realizacja przedsięwzięcia instalacji urządzenia do przesyłu wody, czy też instalacji rurociągów wodociągowych magistralnych stanowi przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna podnosząca zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia prawa procesowego nie jest zasada i podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie zapadł już w dniu 8 grudnia 2008 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w spraw akt o sygn. akt II SA/Ol 948/09, który zarówno dopatrzył się mankamentów postępowania, nakazując Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Elblągu je uzupełnić, jak również uznał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci wodociągowej rozdzielczej wraz przyłączami do budynków mieszkalnych zostały wydane zgodnie z powołanymi w nich przepisami prawa materialnego i są prawnie uzasadnione. Z uwagi na przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty, jak też zaprezentowanej w jej motywach wywody, należało w pierwszej kolejności podkreślić, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zarówno organy administracyjne rozpoznając ponownie sprawę w wyniku poprzedniego uchylenia ich decyzji prawomocnym wyrokiem sądowym, ale także sądy administracyjne przeprowadzające kolejne kontrole w sprawie pozostają związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zwartymi w uprzednio zapadłych wyrokach. Związanie to utrzymuje się tak długo aż nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, który zdezaktualizuje wyrażony uprzednio pogląd , wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym trybie lub gdy zajdzie zmiana istotnych okoliczności faktycznych ( B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyd.3, Warszawa 2009, str. 403). Związanie, o którym mowa powyżej, miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy związku z tym, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie skarżonego wyroku, zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wskazany powyżej. Zawarte w tym wyroku ocena prawna i wskazania były wiążące dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu, jak i dla Sądu pierwszej instancji. Stwierdzenie to jest istotne z tego względu, że sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa, zostały już prawomocnie rozstrzygnięte, a więc nie mogły stać się przedmiotem skutecznego zarzutu w postępowaniu kasacyjnym. Podobnie ma się rzecz w przypadku argumentacji, przedstawionej na poparcie tych postawionych zarzutów, która to argumentacja. w całości odnosząca się do zarzutu naruszenia prawa materialnego zupełnie nie uwzględniała powyższego związania Sądu kasacyjnego. Odnośnie sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pk 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy niezgodnie z obowiązującą procedurą zawartą w Kpa, a w szczególności nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz oddalenie skargo mimo naruszenie przez organy art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji brak wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej w celu ustalenia czy inwestycja nie narusza interesu osoby trzeciej oraz interesu publicznego, a także czy może znacząco oddziaływać na środowisko należy stwierdzić, że również ten zarzut nie mógł się odnieść zamierzonego skutku w sytuacji związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia 8 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 8 grudnia 2008r., II SA/Ol 948/09 nie wskazał aby organy administracyjne i obu instancji naruszyły przepisy postępowania, w tym art. 7, 9, 77 § 1 i 80 kpa. Skarżący w motywach skargi kasacyjnej nie wykazali istnienia żadnej nowej okoliczności faktycznej mającej istotne znaczenie dla sprawy, a której organ odwoławczy, a następnie Sąd pierwszej instancji nie rozważył w kontekście art. 153 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.