VI SA/Wa 1195/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skarg A. W. i A. W. na decyzje Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargi Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez skarżących A. W. i A. W. – prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "W." spółka cywilna A.W., A.W. z siedzibą w [...] od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000,- złotych - utrzymał w mocy w/w decyzje organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 2009 r., ok. godz. 15:10, w [...], przy ul. [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez T. S. W toku kontroli stwierdzono, iż ww. pojazd wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci banera na dachu pojazdu, na którym widniał napis "[...]". Ponadto stwierdzono, że przedmiotowy pojazd, nie będący taksówką osobową – wyposażony był w taksometr fiskalny "E" o nr fabrycznym [...]. W toku kontroli kierujący samochodem przedstawił funkcjonariuszom Policji zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie w firmie "W." s.c. A. W., A. W. z siedzibą w [...], a także wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, wystawioną na firmę "W." s.c. A. W., A. W. z siedzibą w [...]. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną. Kierowca kontrolowanego odmówił podpisania protokołu kontroli (vide: Protokół kontroli z dnia [...] września 2009 r. nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy). Pismem z dnia [...] września 2009 r. firma "W." s.c. A. W., A. W. z siedzibą w [...] zostali zawiadomieni przez Komendanta Rejonowego Policji [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego, jednocześnie pouczono skarżących o przysługujących im na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. prawach, w tym prawie do składania wyjaśnień i przeglądania akt sprawy. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., na podstawie której – działając w oparciu m.in. o przepisy art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w zw. z Lp. 2.9 załącznika do ww. ustawy – nałożył na "W." s.c. A. W., A. W. z siedzibą w [...] karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000,- złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000,- zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń (kara 5.000,- zł). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż przewóz osób wykonywany przez skarżącą spółkę skontrolowanym pojazdem wyczerpał znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez wspólników ww spółki cywilnej, Komendant Policji - powołując się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. – uchylił ww. decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wydając decyzję organ I instancji nieprawidłowo oznaczył stronę postępowania administracyjnego i wydał decyzję wobec spółki cywilnej, która nie może być stroną w przedmiotowej sprawie. Jeżeli organ I instancji uznał, że naruszono przepisy ustawy o transporcie drogowym, powinien był prawidłowo oznaczyć strony postępowania i wydać odrębne decyzje, dla każdego ze wspólników spółki cywilnej. W konsekwencji Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję z dnia [...] marca 2010 r.,(w decyzji wskazano błędnie rok wydania jako 2009) nr [...], na podstawie której – działając w oparciu m.in. o przepisy art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 2.9 pkt 1 i 3 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na wspólnika spółki cywilnej "W." s.c. A. W. A. W. – A. W. karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000,- złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000,- zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000,- zł). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku ponownego postępowania dowody, że naruszony został przepis art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie tego przepisu polegało na wyposażeniu i używaniu w pojeździe nie będącym taksówką osobową taksometru. Powyższe wynika zarówno z dokumentacji fotograficznej, okazanych dokumentów jak i z przesłuchania kierowcy pojazdu. Podstawowym elementem różniącym drogomierz od taksometru jest wskazywanie przez taksometr opłaty za przewóz a taką funkcję posiadało ww. urządzenie o nazwie "E". Naruszony został także przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Przepis ten zabrania umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Na dachu kontrolowanego pojazdu znajdował się baner z napisem "[...]" na co dowodem - oprócz protokołu i fotografii z dnia kontroli jest zeznanie świadka. Tożsama decyzja z dnia [...] marca 2010 r., (w decyzji wskazano błędnie rok wydania jako 2009) nr [...] została również skierowana do wspólnika spółki cywilnej "WAWA 9644-SAWOJ" s.c. A. W. A. W. – A. W. W odwołaniach od powyższych decyzji z dnia [...] marca 2010 r. pełnomocnik stron wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podważono zgromadzony w trakcie postępowania administracyjnego materiał dowodowy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, zarzucono organowi I instancji błędną wykładnię art. 18 ust. 5 u.t.d. Wskazano, że podstawowym przedmiotem działalności strony jest transport drogowy rzeczy, a przewóz osób strona wykonuje jedynie incydentalnie. Zdaniem skarżącej (...) przewóz okazjonalny polega na przewozie osób, zaś z dowodów zebranych w sprawie, nie wynika z niego fakt przewozu konkretnej osoby w momencie kontroli. Ponadto organowi I instancji zarzucono niezgodne z prawem wydanie dwóch decyzji nr [...] i nr [...] dotyczących tego samego stanu faktycznego, tj. kontroli pojazdu kierowanego przez T. S. i nałożenia de facto dwóch kar. W konsekwencji może dojść do wyegzekwowania kwoty 20.000 zł, podczas gdy naruszenie zagrożone było karą 10.000 zł. Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony stwierdził, iż wydana decyzja narazi stronę na wystąpienie szkody, a wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej, w sytuacji gdy skarżona decyzja została wydana w sposób całkowicie błędny i niezgodny z prawem, stanowi zagrożenie dla funkcjonowania prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa. W wyniku rozpatrzenia odwołań Komendant Policji - powołując się na stosowne przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 18 ust. 5 lit. a) i c) oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. kontroli pojazdu - decyzjami z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] i nr [...] - utrzymał w mocy ww. decyzje Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że strona skarżąca, wykonując transport drogowy osób - dopuściła się naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) cyt. ustawy, gdyż z akt wynika jednoznacznie, że podczas kontroli należący do strony pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony był w taksometr. Ponadto Komendant Policji stwierdził, że z akt sprawy wynika bezspornie, iż strona skarżąca dopuściła się naruszenia zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub urządzeń technicznych, który określony został w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. W konsekwencji – w ocenie organu odwoławczego - zasadnie nałożono na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000,- zł, zgodnie z Lp. 2.9.1 oraz Lp. 2.9.3 załącznika do w/w ustawy. Odnośnie stanowiska pełnomocnika strony, dotyczącego nałożenia w niniejszej sprawie de facto dwóch kar i ryzyka wyegzekwowania od strony kwoty 20.000 zł. stwierdzić należy, iż zarzut ten jest chybiony, ponieważ karę nałożono na każdego ze wspólników solidarnie i to od organu egzekucyjnego będzie zależało, do którego ze wspólników i w jakiej części skieruje egzekucję, jeżeli nie dojdzie do dobrowolnego jej uiszczenia przez wspólników spółki cywilnej. W dniu [...] maja 2010 r. skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na ww. decyzję Komendanta Policji. Wnosząc o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania i zawieszenie postępowania, skarżący zarzucili organom Policji: 1. Naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 75 u.t.d., poprzez wydanie decyzji w postępowaniu nieznanym ustawie. 2. Naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 2 u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej podczas gdy ustawa obliguje organ do nałożenia kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie. 3. Naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 89 w zw. z art. 87 u.t.d., poprzez posłużenie się przez organy kontrolujące -celem przypisania naruszenia skarżącej - dokumentami, do których kontroli ani wykorzystania organy te uprawnień nie posiadają. 4. Naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. 5. Naruszenie art. 77 § 2 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę, które zostały zgłoszone w odpowiednim terminie. 6. Naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ust. 5 u.t.d., poprzez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny osób, podczas gdy ani z udzielonej licencji, ani z zebranej dokumentacji nie wynika fakt przewozu jakiejkolwiek osoby. 7. Naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż plastykowa puszka zamontowana na dachu pojazdu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym w rozumieniu niniejszego przepisu. 8. Naruszenie art. 18 ust. 5 lit a) u.t.d., przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że w samochodzie zainstalowany był taksometr, podczas gdy w samochodzie był zainstalowany drogomierz, tj. urządzenie niezabronione przez ustawę oraz urządzenie to było jedynie umieszczone, ale nie używane. W obszernym uzasadnieniu skarżący podnieśli m.in., że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, ani nie zebrał a następnie nie rozpatrzył wyczerpująco całego materiału dowodowego, czym naruszył art. 7 i 77 k.p.a. W konsekwencji, doszło do niezasadnego przypisania skarżącej zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d., nadto wnioski dowodowe składane w toku postępowania nie tylko nie zostały dopuszczone, ale wręcz zignorowane przez organy, czym naruszyły one art. 78 § 1 i 2 k.p.a., ale także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sytuacja taka nie pozwala bowiem organowi na pełne i kompleksowe ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji - wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Skarżąca poddała pod wątpliwość także ustalenia organu dotyczące faktu wykonywania przewozu okazjonalnego osób w momencie kontroli, bowiem licencja udzielona skarżącej nie wskazywała rodzaju przewozu na jaki została udzielona. Żaden pasażer nie był przewożony w momencie kontroli - brak na to jakichkolwiek dowodów. Z uwagi na brak pasażera, przewóz nie miał charakteru zarobkowego przewozu osób, ani nie uzasadniał podjęcia czynności kontrolnych. Brak przewozu osób oznacza brak naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Nawet jeśli w samochodzie znajdował się jakikolwiek paragon fiskalny (np. z usługi wykonanej dzień wcześniej), to jego wykorzystanie przez osobę kontrolującą, a następnie przypisanie skarżącej naruszenia prawa, było niezgodne z przepisami u.t.d.. Nawet jeśliby uznać, że miałby prawo skontrolować paragon fiskalny (raport dobowy), to nie mógł wszcząć postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, gdyż wyniki kontroli (protokół kontroli) mogą zostać wykorzystane do prowadzenia postępowań ściśle w ustawie przewidzianych, a nie jest nim postępowanie o nałożenie kary pieniężnej. Jest to uzasadnione tym bardziej, że kara - zgodnie z przywołanymi przepisami winna być nałożona podczas kontroli drogowej. Niezależnie od powyższego, jak wywiodła skarżąca, w samochodzie nie zainstalowano urządzenia, które spełnia cechy lampy lub innego urządzenia technicznego ani taksometru. Skarżący wnieśli również o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP, sygn. akt TS 224/09. W odpowiedzi na skargi Komendant Policji, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzjach. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na zasadzie art.111 § 2 p.p.s.a. sprawy o sygn. akt. VI SA/Wa 1195/10 i VISA/Wa 1196/10 i prowadzić je dalej pod sygn. akt. VI SA/Wa 1195/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując oceny zasadności skarg Sąd doszedł do przekonania, że skargi te nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosków skarżących o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. Wnioski te skarżący motywowali toczącym się pod sygnaturą TS 224/09 postępowaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym RP, dotyczącym stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d., stanowiących w sprawie niniejszej materialnoprawną przesłankę podjętego rozstrzygnięcia o nałożeniu na skarżącą ww. kary pieniężnej. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym RP. Jest to zatem podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym świadczy użycie w tym przepisie sformułowania "sąd może zawiesić postępowanie". O zawieszeniu decydują więc względy celowościowe, które pozostawione są uznaniu sądu. W tej sprawie – w ocenie Sądu – zawieszenie postępowania nie jest celowe, skoro strona skarżąca posiada instrumenty prawne umożliwiające eliminację rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o niezgodne z Konstytucją RP przepisy prawa. Zarówno przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak też ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidują w takich sytuacjach możliwość wznowienia postępowania (por. art. 145a k.p.a. oraz art. 270 i nast. p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą wydania decyzji był art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 2.9 pkt 1, i pkt 3 załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Kara pieniężna została na przedsiębiorcę nałożona za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a, i c u.t.d. Organy obu instancji uznały bowiem, że skarżący, wykonując przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym, złamali zakaz umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz zakaz umieszczania na dachu pojazdu lamp i innych urządzeń technicznych. Wbrew twierdzeniom strony organ zgromadził w sprawie obszerny materiał dowodowy, który należycie rozpatrzył, zaś zajęte stanowisko w sprawie dokładnie uzasadnił. Nie doszło zatem do naruszenia przez organy obu instancji art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3. Prawidłowe jest stanowisko, iż podmiotem wykonującym transport drogowy osób byli skarżący – A. W. i A. W. jako wspólnicy spółki cywilnej pod nazwą "W. s. c.". Na nich opiewa bowiem wydana licencja, której wypis okazał kierowca w trakcie kontroli, zaś kserokopię tego wypisu organ włączył do materiału dowodowego. Kierowca pojazdu, T. S., był zatrudniony przez skarżących, co wynikało z jego zeznań złożonych w charakterze świadka, jak również z zaświadczenia z dnia [...] lipca 2009 r., znajdującego się w aktach sprawy (K 7a/a). Z zeznań kierowcy wynika ponadto, że przewozy osób wykonuje w imieniu spółki cywilnej pod nazwą "W. s. c. A. W. i A W. Zlecenia na przewozy osób uzyskuje z centrali [...]. Z notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że pod numerem [...] widniejącym na banerze kontrolowanego pojazdu zgłasza się firma W. Z dokumentacji fotograficznej wynikało ponadto, że na pojeździe na bocznej szybie umieszczona została nazwa "[...]" oraz na tylnej szybie napis "[...]". Na dachu pojazdu znajduje się baner reklamowy nie podświetlony z napisem [...] a w pojeździe sprawny technicznie taksometr fiskalny firmy E. sp. z o.o. Sąd uznał za nietrafne zarzuty skarg podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy, co do zamontowania w kontrolowanym pojeździe taksometru (drogomierza) oraz umieszczenia na dachu pojazdu urządzenia technicznego. Fakty te bowiem ustalone zostały w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w protokole kontroli, którego podpisania kierowca T. S. odmówił. Nie mniej kierowca ten przesłuchany w charakterze świadka zeznał do protokołu, na dachu pojazdu znajduje się baner reklamowy nie podświetlony z napisem [...] a w pojeździe znajduje się kasa rejestrująca z kasą fiskalną E. W ocenie składu orzekającego, powyższe urządzenie jest równoważne z taksometrem, gdyż służy temu samemu celowi - umożliwia automatyczne naliczanie opłaty za przejazd. Okoliczność ta wynika to wprost z protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego, wydruku z kasy rejestrującej oraz protokołu przesłuchania świadka kierowcy, który potwierdził, że w pojeździe jest zamontowane urządzenie rejestrujące z kasą fiskalną. Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżących powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Odnosząc się do zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym, zdaniem Sądu, należy podkreślić, iż zastosowanie tego przepisu wymaga uprzedniej wykładni pojęcia "urządzenie techniczne". W powołanej ustawie brak jest bowiem jego legalnej definicji. W ocenie Sądu, sugerowana wykładnia winna być dokonana z uwzględnieniem określonego celu i funkcji jakim powyższa regulacja ma służyć. Nie jest zatem istotne, czy i w jaki zakresie zamontowane na dachu urządzenie ma służyć do wykonywania określonych czynności lub ułatwienia pracy. Istotnym jest, czy umieszczenie urządzenia na dachu wywołać może wrażenie (sugerować), że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu i tym samym upodabnia pojazd do taksówki i w takim zakresie organ dokonał oceny zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia powołanego przepisu zasadnie uznając, iż zamontowane na dachu pojazdu urządzenie jest urządzeniem technicznym w rozumieniu cytowanego przepisu. Powyższe okoliczności wynikają wprost z dowodów zebranych przez organ przeprowadzający kontrolę. Według oceny Sądu stanowiły one dostateczną podstawę do uznania, że doszło do naruszenia zakazów ustanowionych w art. 18 ust. 5 lit. a, i c u.t.d. Sąd podziela stanowisko organu, iż kontrolowanym pojazdem przedsiębiorcy wykonywali przewóz okazjonalny osób w krajowym transporcie drogowym. Skarżący nie posiadają licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 u.t.d. Mają bowiem licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Jednocześnie nie można przyjąć, aby byli uprawnieni do wykonywania przewozów regularnych bądź regularnych specjalnych, gdyż wymagane jest do tego specjalne zezwolenie przewidziane w art. 18 ust. 1 u.t.d. Jednocześnie organ prawidłowo uznał, że działalność strony nie stanowi przewozu wahadłowego bądź kabotażowego, o których mowa w art. 4 ust. 10 i 12 u.t.d. W tym stanie rzeczy, jak to stanowi art. 4 ust. 11 u.t.d., skarżący wykonywali przewóz okazjonalny, który nie jest przewozem regularnym, regularnym specjalnym bądź wahadłowym. Odnosząc się do zarzutu nałożenia kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej, podczas gdy ustawa o transporcie drogowym obliguje organ do nałożenia takiej kary tylko podczas kontroli drogowej lub kontroli w przedsiębiorstwie, należy uznać za trafne stanowisko organu, że ustawodawca w art. 92a ust. 3 i 4 oraz w art. 93 ust. 8 u.t.d. wprost określił możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem. W tym stanie rzeczy kwestia badania zakresu umocowania ustawowego art. 89 ust. 5 u.t.d. jest bezprzedmiotowa. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 89 w zw. z art. 87 u.d.t. wykorzystania paragonu fiskalnego jako dowodu należy wskazać jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast z akt niniejszego postępowania nie wynika aby inspektor dokonywał kontroli paragonu fiskalnego. Wobec powyższego zarzut ten jest bezzasadny. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 75 u.t.d. Przepis ten wymienia inne postępowania, w przypadku których wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o ich wszczęcie. Podkreślenia wymaga, że podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Naruszenia te są ustalane w drodze czynności kontrolnych i powodują odpowiedzialność tych podmiotów określoną przepisami tej ustawy. Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor transportu dokumentuje przez sporządzenie protokołu kontroli (por. art. 74 ustawy), który jest następnie przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie tych naruszeń. Przepis art. 75 u.t.d. pozwala natomiast również wykorzystywać wyniki kontroli do wszczęcia postępowania w innych sprawach, które są szczegółowo w nim wymienione (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 755/10). Przyjęcie bowiem za uzasadnioną tezę skarżącego, że wyniki kontroli mogły być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d. prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania. W ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty naruszenia postępowania dowodowego w sprawie. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu, zeznania kierowcy, jak również dokumenty okazane w czasie kontroli pojazdu stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., bez konieczności ich potwierdzania innymi dowodami. Należy również uznać za prawidłowe stanowisko organu, który wskazuje, iż art. 78 § 2 k.p.a. pozwala na pominięcie wniosków dowodowych strony, jeżeli jej żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Mnożenie podobnych wniosków dowodowych prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego, bez wpływu na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 479/10). Bez znaczenia dla przyjętego rozstrzygnięcia pozostaje rzeczywiste wykonywanie przewozów w dniu kontroli, jak również fakt, iż w chwili kontroli w pojeździe nie znajdował się pasażer, który potwierdziłby powyższą okoliczność. O wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu przez skarżącą przesądziło oznaczenie kontrolowanego pojazdu wskazujące w sposób jednoznacznie, że służy on do przewozu osób, wykazując zamiar zawarcia umowy z potencjalnym pasażerem o odpłatne wykonanie usługi przewozu. Do uznania za działalność gospodarczą nie jest konieczne faktyczne wykonanie usługi, ale sam fakt, iż jest ona oferowana i możliwa do realizacji. Ponadto, kierowca okazał kontrolującym wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Powyższe świadczy o tym, że przedsiębiorca przedsięwziął kroki w celu wykonywania w sposób zorganizowany i ciągły swojej działalności. Każda działalność gospodarcza związana jest z ryzykiem straty. Zatem okoliczność, że w pojeździe nie znajdowała się poza kierowcą żadna inna osoba, która skorzystałaby odpłatnie z usługi przewozu nie może stanowić o tym, że przedsiębiorca nie wykonywał działalności gospodarczej. W przypadku przewozu osób normalną sytuacją jest oczekiwanie w wyznaczonym w tym celu miejscu postojowym na klienta, którą należy traktować jako formę działalności ukierunkowanej na osiągnięcie zysku. Zasadność przyjętego potwierdził, w ocenie Sądu, wydruk z zamontowanej w pojeździe kasy fiskalnej jak również zeznania przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy pojazdu, który zeznał, iż w dniu kontroli wykonał dwa przewozy. Reasumując należy stwierdzić, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 2.9.1 i 2.9.3 załącznika do u.t.d., nakładając na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10. 000 złotych. Ponadto oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.