II OSK 330/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Elżbieta Kremer (spr.) Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Gd 42/10 w sprawie ze skargi A. G. i P. G. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę 2. zasądza od A. G. i P. G. na rzecz Prezydenta Miasta S. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 listopada 2010r. sygn.akt II SAB/Gd 42/10 w sprawie ze skargi A. G. i P.G. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie pozwolenia na budowę, zobowiązał Prezydenta Miasta S. do rozpatrzenia wniosku skarżących A. G., P. G. o wydanie pozwolenia na budowę w sprawie przebudowy, remontu i zmiany użytkowania budynku przy ul.K. [...] w S. i wydania stosowanego aktu administracyjnego w terminie 30 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku, zasądził od Prezydenta Miasta S. na rzecz skarżących kwotę 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 15 stycznia 2010r. A.G. i P.G. złożyli wniosek adresowany do Prezydenta Miasta S. o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, remoncie i zmianie przeznaczenia z celów mieszkalnych na użytkowe budynku położonego na działce ewidencyjnej nr [...] przy ul. K. [...] w S.. Do wniosku dołączono projekt budowlany oraz złożono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr [...] stanowiącą własność Gminy S. Tytułem do dysponowania działką nr [...] jest umowa najmu zawarta przez wnioskodawców z Gminą S. w dniu [...] października 2009r. Pismem z dnia 5 lutego 2010r. wezwano wnioskodawców o usunięcie braków wniosku poprzez uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o zgodę właściciela działki nr [...] tj. Gminy Miasta S. na wykonanie dojścia do budynku ww. działką. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca przedłożył umowę najmu budynku zawartą z Gminą Miasta S. i stwierdził, że z postanowień tej umowy wynika, że Gmina wyraziła zgodę na realizację koncepcji projektowej budynku, która odpowiada treści wniosku o pozwolenie na budowę. Prezydent Miasta S. pismem z dnia 6 kwietnia 2010r. , w związku z niedostarczeniem w określonym terminie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka ewid. nr [...] na dojście do budynku położonego na działce ewid. nr [...], pozostawił wniosek z dnia 15 stycznia 2010r. bez rozpatrzenia. W dniu 29 kwietnia 2010r. inwestorzy A.G. i P.G. złożyli do Wojewody Pomorskiego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. Wojewoda Pomorski stwierdził, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na bezczynność Prezydenta Miasta S., skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta S. do wydania w określonym terminie decyzji o pozwoleniu na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku opisanym we wstępie wyrokiem uwzględnił skargę i zobowiązał Prezydenta Miasta S. do rozpatrzenia wniosku skarżących w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku. Zdaniem Sądu I instancji Prezydent Miasta S. nie miał podstaw do zastosowania art.64 kpa, a tym samym w przypadku braku wykonania nałożonych obowiązków nie mógł zastosować sankcji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Należy bowiem mieć na uwadze, że wezwanie na podstawie art.64 § 2 kpa służy uzupełnieniu braków formalnych podania takich o których mowa w art.63 § 2 i 3 kpa. Jak wskazuje Sąd I instancji w przypadku gdy wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny, to w zależności od charakteru braków organ stosuje art.64 § 2 kpa lub art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane. Jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalno-prawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art.64 § 2 kpa, natomiast w sytuacji materialno-prawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, przewidujący nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie. Zdaniem Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie organ winien wezwać inwestora do uzupełnienia braków wniosku w trybie art.35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, albowiem przedłożenie oświadczenia o prawie do dysponowania dana nieruchomością na cele budowlane stanowi wymóg, do którego spełnienia jest zobowiązany inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę. W przypadku niewykonania wezwania organ winien orzec merytorycznie w sprawie, a nie pozostawiać wniosek bez rozpoznania. Zdaniem Sądu brak było podstaw do zastosowania trybu z art.64 § 2 kpa, zaś organ zobowiązany był podjąć czynności wynikające z art.35 ust.3 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji niepodjęcia tych czynności prezydent Miasta S. naruszył art.35 kpa poprzez nierozpatrzenie wniosku inwestorów w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze Sąd i instancji uznał skargę na bezczynność za zasadną i orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art.205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi Sąd zasądził od Prezydenta Miasta S. na rzecz skarżących kwotę 357 zł tytułem zwrotu poniesionych przez skarżących kosztów wpisu sądowego, zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent Miasta S. Skarga kasacyjna została oparta o przepis art.174 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie zarzucił: I naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię: 1. art. 35 ust.1, 3, 6 i 8 w zw. z art.32 ust.4 pkt 2, ust.5 i 6, art.33 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jed. Dz.U. z 2006r. nr 156, poz.1118 ze zm.), § 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz.U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.) art. 35 § 1, 2 i 5, art.61 § 3, art.63 § 2 i 3, art.64 § 2, art.75 § 2 kpa, polegającą na nietrafnej ocenie sądu pierwszej instancji: • że przepis art.35 ust.1 Prawa budowlanego obejmuje swym zakresem uprawnienie do badania kompletności wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, czemu zaprzecza wprost jego treść, obejmująca zamknięty katalog sprawdzeń, do których dokonania uprawniony jest organ i granice jego kompetencji odnośnie do sprawdzania prawidłowości dokumentacji budowlanej, pod względem jej zgodności z przepisami prawa, • że przepis art.35 ust.3 Prawa budowlanego uprawnia do nakładania w drodze władczego aktu organu ( niezaskarżalnego postanowienia) obowiązku usuwania braków w kompletności wniosku o pozwolenie na budowę, nie objętego zakresem ust.1 tego przepisu, czemu zaprzecza wprost jego treść, treść art.33 ust.2 pkt 2 prawa budowlanego i treść wzoru wniosku o pozwolenie na budowę stanowiącego załącznik nr 1 do § 1 powołanego wyżej rozporządzenia, oraz przepisy art.63 p 2, art.64 p 2 i art.75 § 2 kpa 2. art. 33 ust.2 pkt 2 w zw. z art. 32 ust.4 pkt 2, ust.5 i 6, art. 35 ust.1 i 3, § 2 Rozporządzenia, art.35 § 1, 2 i 5, art. 63 § 2 i 3, art.64 p 2, art.75 § 2 kpa polegającą na nietrafnej ocenie sądu pierwszej instancji: • że brak złożenia oświadczenia o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, ma charakter materialnoprawny, skoro to oświadczenie ( z art.32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego ) jest jedynie oświadczeniem wiedzy inwestora ( składanym pod odpowiedzialnością karną z art. 233 k.k.) Oświadczenie to jest środkiem dowodowym ( art.75 § 2 k.p.a ) o treści normatywnie ustalonej we wzorze, stanowiącym załącznik nr 2 do § 2 rozporządzenia, a zatem jego złożenie musi czynić zadość tym wymogom. Tym bardziej, że nie kreuje ono prawa materialnego ( prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane), ani nie zastępuje dowodu tego prawa, a wymogi odnoszące się do treści wniosku o pozwolenie na budowę określa przepis art.33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego i wzór stanowiący załącznik nr 1 do § 1 rozporządzenia, • że wezwanie inwestora do uzupełnienia braków jego wniosku o pozwolenie na budowę ( przez złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania działka [...] na cele budowlane) zostało dokonane " w toku rozpoznania przedmiotowego wniosku" podczas, gdy właśnie brak złożenia tego oświadczenia był przeszkodą prawną do wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania, usuwaną w trybie wezwania z art.64 § 2 kpa i z wynikającą z niego sankcją ( pozostawienia wniosku bez rozpoznania), w razie niewykonania wezwania w ustawowym terminie, II naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi: 1. art.3 § 1 i 2 pkt 8, art.149 ppsa w zw. z art.61 § 3 i art. 64 § 2 kpa przejawiające się w tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu, sąd pierwszej instancji: •błędnie zastosował środek z art.149 p.p.s.a. uznając, że organ pozostawał w bezczynności, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do dokonania całkowicie odmiennej oceny, 2. art.3 § 1 i 2 pkt 8, art.151 w zw. z art.61 § 3 i art.64 § 2 kpa przejawiające się w tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu, sąd pierwszej instancji: • nie zastosował środka z art.151 p.p.s.a. pomimo, że przyjął za bezspornie ustaloną okoliczność faktyczną, że wobec działki nr [...] objętej projektowaną inwestycją " na wykonanie dojścia do budynku ww. działką " wnioskodawca pozwolenia na budowę nie złożył oświadczenia o przysługującym mu prawie dysponowania tą działka ( nr [...]) na cele budowlane. Skarżący kasacyjne wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną , strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi w całości, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu, wobec czego skarga kasacyjna podlega oddaleniu zgodnie z art.184 p.p.s.a. W odniesieniu do treści skargi kasacyjnej wskazano, iż podtrzymuje zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia przez WSA prawa materialnego poprzez uznanie, iż przepis art.35 ust.1 ustawy Prawo budowlane uprawnia organ do badania kompletności wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zarzut ten jednak, w ocenie inwestorów, powinien dotyczyć nie błędnej wykładni ww. artykułu ( jak wskazano w skardze kasacyjnej ) lecz jego błędnego zastosowania w sytuacji, gdy okoliczności przedmiotowej sprawy nie mieściły się w jego dyspozycji. Jednakże w treści skargi kasacyjnej skarżący błędnie ocenia najistotniejszą dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestię, twierdząc iż " wystąpiła formalna przeszkoda dla organu do nadania biegu wnioskowi inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę z powodu jego niekompletności. W omawianej sprawie zamierzenie budowlane inwestora nie dotyczyło w żadnym zakresie działki nr [...], tylko w całości innej działki – o numerze [...]. projekt inwestora nie obejmuje w żadnym punkcie " wykonania dojścia do budynku" położonego na działce nr [...] przez teren działki nr [...], a planowana inwestycja, w przeciwieństwie do twierdzeń organu nie obejmuje działki nr [...]. W takich okolicznościach wniosek inwestorów złożony w dniu 15 stycznia 2010r. dotyczył działki nr [...], a nie działki nr [...] tym samym był kompletny i nie znajduje tutaj zastosowania art.35 ust.3 prawa budowlanego, ani też art.64 § 2 kpa. W efekcie organ niezasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania, a tym samym pozostaje w bezczynności. W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2011r. skarżący kasacyjnie odniósł się do odpowiedzi na skargę kasacyjną, a w szczególności do twierdzeń inwestorów, w których zaprzeczają, aby zakresem zamierzenia inwestycyjnego objęta była działka nr [...] na wykonanie dojścia do budynku. na dowód nieprawdziwości ww. twierdzeń przedłożył poświadczoną kserokopię czterech stron części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego, z których wynika wprost, że planowana inwestycja obejmowała wykonanie wejścia głównego do budynku z działki nr [...]. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący kasacyjnie Prezydent Miasta S. podtrzymał w całości zarzuty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art.174 p.p.s.a.. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art.174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że zarzut ten jest trafny, a tym samym kontrola przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowa. Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów art.35 ust.3, art. 33 ustawy Prawo budowlane. Stąd też istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do dokonania wykładni tych przepisów, a w konsekwencji rozstrzygnięcia, czy doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art.61 § 3 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna niewadliwy formalnie wniosek złożony przez legitymowany do tego podmiot. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi. Natomiast przepis art.33 ust.2 w pkt 1 do 3a ustawy prawo budowlane określa, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi / .../ 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 3a) pozwolenie o którym mowa w art.23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich. Tym samym, aby wszcząć postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wniosek (podanie) musi spełniać zarówno warunki wynikające z art. 63 k.p.a. jak i art. 33 ust.2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art.64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym (poza z § 1 brakiem adresu ) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Termin siedmiodniowy, o którym mowa w tym przepisie, jest terminem ustawowym, nie może być zatem skrócony, ani przedłużony, może być zaś przywrócony na zasadach i w trybie określonym w art.58-59 k.p.a. Tryb określony w art.64 § 2 k.p.a. służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Natomiast regulacja zawarta w art.35 ustawy Prawo budowlane dotyczy już merytorycznego postępowania, które następuje wówczas gdy wniosek został złożony zgodnie z wymogami określonymi w art.33 ust.2 .W ramach tego merytorycznego postępowania organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza, zgodnie z art.35 ust.1 ustawy, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /.../, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami technicznymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień /.../ . W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust.1 organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę ( art.35 ust.3 ustawy Prawo budowlane). Słuszny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art.35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, przepis ten może być bowiem stosowany wyłącznie do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w art.35 ust.1., czyli ogólnie ujmując nieprawidłowości dotyczących dokumentacji budowlanej. Natomiast w przypadku gdy złożony wniosek nie spełnia wymagań formalnych określonych w art.33 ust.2 ustawy Prawo budowlane, wezwanie do usunięcia braków formalnych następuje w trybie art.64 k.p.a. i taki tryb w rozpoznawanej sprawie został zastosowany przez organ administracyjny. Jak wynika z ustaleń stanu faktycznego przyjętego w wyroku Sądu I instancji bezsporną okolicznością jest niezłożenie przez inwestorów oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Bezspornym jest, że z dołączonego do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projektu architektoniczno-budowlanego dotyczącego przebudowy, remontu, zmiany przeznaczenia z celów mieszkalnych na użytkowe budynku położonego na działce ewidencyjnej nr [...] przy ul. K. [...] w S. wynika, że planowana inwestycja obejmowała wykonanie wejścia głównego do budynku z działki nr [...]. Natomiast Sąd I instancji przyjął, że wezwanie do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] winno być dokonane w trybie art.35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, a nie w trybie art.64 kpa. Natomiast podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji zostały sformułowane jako zarzuty dotyczące niewłaściwej kontroli legalności działalności organu architektoniczno-budowlanego ( art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.), w konsekwencji prowadzące do błędnego zastosowania art.149 p.p.s.a. i niezastosowania art.151 p.ps.a. Tak sformułowane zarzuty pomimo, że zostały określone jako zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w rzeczywistości dotyczą dokonanej przez Sąd I instancji niewłaściwej kontroli działalności organu administracji z punktu widzenia zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z przepisem art.188 p.p.s.a. jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy , a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Orzekając co do istoty sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stosuje art.145-151 p.p.s.a. na podstawie odesłania zawartego w art.193. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art.188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność Prezydenta Miasta S. została oddalona, albowiem Prezydent Miasta S. nie pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku inwestorów z dnia 15 stycznia 2010r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Prezydent Miasta S. zgodnie z art.64 k.p.a. pismem z dnia 8 kwietnia 2010r. pozostawił wniosek bez rozpoznania w związku z niedostarczeniem w określonym terminie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] na dojście do budynku będącego przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę, a położonego na działce nr [...]. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ocenił, że złożony przez inwestorów wniosek nie spełnia wymagań określonych w art.33 ust.2 ustawy Prawo budowlane, czyli posiada braki formalne i zastosował art.64 k.p.a. W okolicznościach faktycznych sprawy nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżących, że złożony przez nich wniosek był kompletny albowiem dotyczył inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], a nie nieruchomości nr [...]. O ile sam budynek będący przedmiotem planowanej inwestycji położony jest na nieruchomości nr [...], co do której oświadczenie o posiadanym tyle prawnym zostało złożone, to mając na uwadze, że planowane jest wykonanie głównego wejścia do budynku z działki nr [...], czyli wchodzenie, wychodzenie z budynku odbywałoby się po terenie działki nr [...] zasadnie organ żądał przedłożenia oświadczenia o posiadanym tytule prawnym do nieruchomości [...] w zakresie pozwalającym na wykonanie dojścia do budynku. Oświadczenie takie nie tylko, że nie zostało złożone przez inwestorów, to nadto właściciel nieruchomości Gmina S. w piśmie z dnia 8 marca 2010r. jednoznacznie oświadczyła, że nie wyraża zgody na wykonanie dojścia przez teren nieruchomości nr [...]. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych skarga na bezczynność Prezydenta Miasta S. jako oczywiście bezzasadna podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art 188 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.