II GSK 1278/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "B." Spółki z o.o. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 582/10 w zakresie pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w sprawie ze skargi "B." Spółki z o.o. w B. na informację [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie I Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., w punkcie pierwszym, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a w punkcie drugim, pozostawił bez rozpatrzenia skargę "B." Spółki z o.o. w B. na "ocenę [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego [...] na lata 2007-2013". W uzasadnieniu postanowienia Sąd przytoczył najpierw treść art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej jako: u.z.p.p.r.), zgodnie z którą wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie 14 dni od otrzymania tej informacji, bezpośrednio do sądu, wraz ze wskazaną dokumentacją. Natomiast według art. 30c ust. 5 tej ustawy, wniesienie skargi po terminie, niekompletnej, bądź bez uiszczenia opłaty sądowej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Skoro zatem skarżąca otrzymała informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia z dnia [...] lipca 2010 r. w dniu 9 lipca 2010 r., termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 23 lipca 2010 r. Skarga została zaś wniesiona do sądu w dniu 23 sierpnia 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Sąd pierwszej instancji uznał jednocześnie, że przedstawiona we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja dotycząca braku winy Spółki w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi nie była przekonująca, wobec tego orzekł w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. II W skardze kasacyjnej "B." Spółka z o.o. w B. zaskarżyła postanowienie Sadu I instancji w części obejmującej pozostawienie bez rozpatrzenia skargi (punkt 2 postanowienia) domagając się jego uchylenia w zaskarżonej części oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie rozpoznania skargi na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym postanowieniu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1. art. 30b ust. 5 oraz art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. w zw. art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), poprzez ich niewłaściwą interpretację i pozostawienie skargi bez rozpatrzenia wskutek nieprzywrócenia terminu do złożenia skargi, mimo braku winy po stronie skarżącej w jej niezłożeniu w przepisanym terminie; 2. art. 133 § 1 p.p.s.a. bowiem Sąd swoje rozstrzygnięcie oparł na zarzucie nieznajomości procedury odwoławczej przez Spółkę, kiedy ta wniosła protest w terminie i czyniła starania, aby naprawić uchybienie; 3. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 § 2 k.p.a. wobec ich niezastosowania i uznania, iż do tego organu administracji publicznej przepisów tych się nie stosuje. Ponadto pod rozwagę Sądu pozostawiono konstytucyjność art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., bowiem, zdaniem kasatora, w znaczny sposób ogranicza on czas na reakcję strony niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu pośredniczącego oraz negatywnie wpływa na jej szeroko rozumiany interes. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddane zostało postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. W komparycji tegoż postanowienia Sąd I instancji podał, że przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli została objęta negatywna ocena [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego [...] na lata 2007-2013. Już jednak w uzasadnieniu obliczając zachowanie terminu do wniesienia skargi Sąd przyjął, że termin ten zaczął biec od dnia doręczenia skarżącej spółce informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. To, że przedmiotem skargi jest pismo informujące o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wynika wprost ze skargi, jak i pism kierowanych do Agencji (pismo z dnia 14 lipca 2010 r.). Ta istotna okoliczność uszła uwadze Sądu I instancji, co spowodowało, że poza zakresem jego rozważań znalazła się podstawowa kwestia obejmująca możliwość zaskarżenia pisma informującego o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poddała kognicji sądu administracyjnego negatywne oceny projektów, pod warunkiem wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Z treści art. 30c ust. 1 tej ustawy wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść wówczas, gdy dokonano co najmniej dwukrotnej negatywnej oceny projektu, przy czym ta druga ocena określona została przez ustawodawcę jako "negatywny wynik procedury odwoławczej". Stąd beneficjent, który otrzymał negatywną ocenę projektu obowiązany jest wykorzystać przewidziane w danej procedurze środki odwoławcze, aby następnie możliwe było skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Dla ustalenia dopuszczalności skargi na negatywną ocenę projektu niezbędnym elementem jest więc ustalenie, czy ocena ta została dokonana, w przypadku tego sytemu realizacji programu operacyjnego, dwukrotnie. Należałoby zatem zbadać, czy pozostawienie protestu bez rozpatrzenia jest rozstrzygnięciem tożsamym z negatywnym wynikiem procedury odwoławczej, o którym mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju. Badanie kognicji sądu wyprzedza zaś takie kwestie, jak badanie terminowości wniesienia skargi, dlatego też przed ustaleniem, czy skargę wniesiono w terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był do oceny dopuszczalności skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.