I FSK 2000/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA (del.) Danuta Oleś (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 1997/10 w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 1997/10, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. spółka z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 czerwca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2006 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji podał, że w deklaracji VAT-7 za maj 2006 r. A. spółka z o.o. z siedzibą w S. (zwana dalej "Spółką") wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz do przeniesienia za następny okres rozliczeniowy. Po przeprowadzeniu czynności kontrolnych organ podatkowy stwierdził, że Spółka nie ma prawa do doliczenia podatku naliczonego wynikającego z 6 faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "O." C. G., dokumentujących sprzedaż palet. Zdaniem organu podatkowego faktury te nie dokumentowały sprzedaży pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami. Organ stwierdził, że przeprowadzone postępowanie nie doprowadziło do ustalenia osoby, która wystawiła sporne faktury; nie uzyskano również żadnych informacji odnośnie wystawcy przedmiotowych faktur od skarżącej. Jego zdaniem zakwestionowane faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, ponieważ nie dokumentują sprzedaży pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami. Wystawcą ich był bowiem podmiot nieistniejący, stwarzający jedynie pozory istnienia, w rzeczywistości nieuczestniczący w obrocie prawnym. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia 19 marca 2010 r. określił Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 18 czerwca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości w pełni podzielając jego stanowisko. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił szczegółową analizę dowodów zebranych w sprawie powołując się przy tym na art. 96 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT"), który stanowi, że na wniosek zainteresowanego naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Zainteresowanym może być zarówno sam podatnik, jak i osoba trzecia mająca interes prawny w złożeniu wniosku. Organ odwoławczy podkreślił, że prowadzenie profesjonalnej działalności gospodarczej wiąże się z ryzykiem zawarcia umowy z nieuczciwym kontrahentem. Na końcu zaakcentowano, iż do spornych transakcji z C. G. nie doszło, ponieważ przebywał on w zakładzie penitencjarnym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucono naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT oraz art. 4, art. 16, art. 17 i art. 18 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatników podatku obrotowego. Zarzucono też naruszenie zasady neutralności wynikającej z VI Dyrektywy poprzez nałożenie na podatnika obowiązku poniesienia w całości kosztów podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa. Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem sporu jest czy faktury, w których jako sprzedawcę wskazano Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "O." C. G. dokumentujące sprzedaż palet, zostały wystawione przez ten podmiot. Zdaniem Sądu bezspornym jest, że taki podmiot nie prowadził działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w fakturach, nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT, nie składał deklaracji VAT-7, jak również nie uiścił podatku należnego. To bezsporne ustalenie powoduje, że nawet gdyby sprzedaż towarów w rzeczywistości miała miejsce, to tak wystawione faktury pozbawiłyby skarżącą Spółkę prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z uwagi na treść art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, ponieważ sprzedaż towarów została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieistniejący, a dodatkowo nieuprawniony do wystawiania faktur. Tylko zarejestrowany podatnik jako podatnik VAT czynny może wystawić fakturę, która stanowi podstawę do obniżenia podatku należnego. W ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo ustalił, że Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "O." C. G., formalny wystawca spornych faktur dokumentujących sprzedaż palet, nie był podmiotem, który dokonał tej czynności, ponieważ C. G. w maju 2006 r. był pozbawiony wolności przez co nie uczestniczył w obrocie gospodarczym. Wobec tego sporne faktury należy ocenić jako dokumenty nie tylko wadliwy formalnie, ale również dokumentujące zdarzenia gospodarcze, do których pomiędzy tymi kontrahentami nie doszło. Sąd uznał, że zarzuty postawione w skardze nie stanowią o naruszeniu przez ten organ podatkowy jakichkolwiek przepisów prawa. Okoliczności dotyczące faktycznego przebiegu transakcji opisanych w kwestionowanych fakturach zostały dostatecznie wyjaśnione. Wynikają one z materiału dowodowego zebranego przez organ podatkowy, omówienie tych materiałów jest wyczerpujące i logiczne. Organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko. Bezzasadny jest zarzut skargi, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów wspólnotowych, ponieważ organy administracji działały na podstawie i w granicach przepisów prawa wskazanych w obu decyzjach. Zdaniem Sądu zasadniczy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT nie jest trafny z tego powodu, że sprzedaż towarów została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieistniejący, a dodatkowo nieuprawniony do wystawiania faktur. Na gruncie prawa podatkowego nie ma znaczenia dokładne ustalanie, dlaczego i w jakich okolicznościach kwestionowane faktury zostały wystawione, ponieważ najistotniejszym i niezbędnym jest jedynie ustalenie, że faktury nie dokumentowały wskazanych w nich transakcji. W ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo ustalił tę okoliczność na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, który wszechstronnie i wnikliwe ocenił z zachowaniem reguł tej oceny i z uwzględnieniem reguł procesowych. Słusznie zatem organy podatkowe ustaliły, że podatnik nie był uprawniony do korzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zawarty w fakturach dokumentujących zakup palet w maju 2006 r. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania, - art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na zastosowaniu zakazu wynikającego z tego przepisu w przepadku, gdy podatnik działał w dobrej wierze, a dostawca działał w celu oszustwa, - art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje na podstawie faktury wystawionej przez podmiot nieistniejący bez względu na to, czy nabywca działał w dobrej wierze, a dostawca działał w celu oszustwa, - art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnoty Europejskie w zw. z art. 17 ust. 1 i ust. 6 VI Dyrektywy, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na pozbawianiu prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z otrzymanej faktury w przypadku, gdy dostawca działał w celu oszustwa podatkowego, a nabywca w dobrej wierze, tj. na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, wprowadzonego do prawa krajowego z naruszeniem zasady stand still wyrażonej w art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa"), - art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny co do działania nabywcy w dobrej wierze, - art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi na decyzję naruszającą przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego. Zdaniem strony skarżącej istotną okolicznością, ocenioną przez organy podatkowe, a pominiętą przez WSA w Gliwicach, był fakt działania skarżącej w dobrej wierze. Spółka dodała, że dokonała weryfikacji kontrahenta, który okazał dokumenty potwierdzające, iż prowadzi działalność gospodarczą i składa deklaracje VAT-7. Skarżąca podniosła, że przyjęty przez WSA w Gliwicach za podstawę rozstrzygnięcia art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a) ustawy o VAT nie jest zgodny z prawem wspólnotowym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wymienione w przepisie art. 174 P.p.s.a., przy czym zarzuty zarówno dotyczące naruszenia przepisów procesowych jak i odnoszące się do naruszeń prawa materialnego zmierzają do wykazania, że skarżąca dochowała należytej staranności w zakresie sprawdzenia wiarygodności kontrahenta oraz, że nie współdziałała w oszustwie podatkowym. Przyjmuje się, że w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty proceduralne, gdyż dopiero przesądzenie, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, umożliwia przejście do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Pierwszy z zarzutów proceduralnych dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ przepisów procedury podatkowej, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, którego to uchybienia nie zauważył Sąd I instancji. W uzasadnieniu wskazano na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i dowolną ocenę dowodów przeprowadzoną przez organ w kwestii kluczowej dla sprawy tj. tego, że skarżąca działała w dobrej wierze, bowiem nie miała żadnych podstaw przypuszczać, że działania kontrahenta mają charakter oszukańczy, że posługuje się on przywłaszczonymi danymi osobowymi. Spółka stwierdziła też, że dokonała weryfikacji kontrahenta, który okazał dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności gospodarczej, składanie deklaracji podatkowych – wpis do ewidencji działalności gospodarczej, REGON, NIP, kopię deklaracji VAT-7 za czerwiec 2005 r. – a mimo to dobra wiara skarżącej została zupełnie pominięta. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Wydając swoje rozstrzygnięcie organ podatkowy wziął pod uwagę m.in. wyjaśnienia prezesa skarżącej Spółki L. L., który oświadczył, że skarżącą z firmą C. G. łączyła umowa ustna, zaś zapłata za nabywany towar zawsze następowała gotówką. Przy tym nie okazano żadnych dowodów księgowych wypłaty gotówki z kasy potwierdzających zapłatę za sporne faktury. Dalej prezes Spółki podał, że nie sprawdzał wiarygodności kontrahenta poprzez okazanie dowodu tożsamości, czy wystąpienie do właściwego urzędu skarbowego, ponieważ jego zdaniem nie miał takiego obowiązku. Poprzestał na przedstawionych mu ww. dokumentach. Niestety wszystkie te okoliczności i stwierdzenia, pomijane w skardze kasacyjnej, nie pozwalają na przyjęcie, że ze strony Spółki podjęto należyte działania w celu sprawdzenia kontrahenta. Nie bez znaczenia jest fakt, że C. G. dokonywał dostaw znaczących ilości towaru o dużej wartości. W kontekście stanu faktycznego ustalonego w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Spółka nie podjęła wystarczających działań mających na celu rzetelną weryfikację kontrahenta lecz poprzestała na przedłożonych odpisach i kopiach dokumentów. Zebranie podstawowych danych, kto i gdzie prowadzi działalność gospodarczą oraz czy jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, czy rozlicza się z tego podatku, wbrew stanowisku Spółki jest obowiązkiem podatnika. W dobrze pojętym własnym interesie strona powinna podjąć takie czynności sprawdzające, aby nie okazało się, że jej kontrahent nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług, nie składa deklaracji VAT-7 i nie płaci podatku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane przez organ podatkowy okoliczności sprawy np. zawarcie jedynie ustnego porozumienia, gotówkowe płatności, braki w dokumentach kasowych, nie świadczą o działaniu skarżącej w dobrej, wobec czego nie może być skuteczny zarzut skargi kasacyjnej o przekroczeniu w tym zakresie granic swobodnej oceny zebranych dowodów. Odnosząc się do powołanych przez Spółkę i obszernie cytowanych wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS) stwierdzić należy, że zapadły one w sprawach o odmiennych stanach faktycznych, niż ten mający miejsce w rozpatrywanej sprawie. I tak: albo chodziło o oszustwa w postaci tzw. karuzeli podatkowej, lecz działania oszukańcze wystąpiły na innym odcinku łańcucha dostaw, niż dostawa dla danego podatnika (sprawy: C 354/03 Optigen Ltd, C-355/03 Fulcrum Electronics Ltd, C-484/03 Bond Hause Systems Ltd – sprawy połączone); albo Trybunał rozważał kwestię, czy podatnik na rzecz którego dokonano dostawy może być solidarnie odpowiedzialny z dostawcą zobowiązanym do zapłaty podatku ( czego nie uczynił) z tytułu tej dostawy, czy jakiejś wcześniejszej (C-384/04 Federation of Technological Industries i in.); w innej sprawie chodziło o uprawnienie do zastosowania przez dostawcę stawki 0% przy czynności WDT, kiedy to odbiorca, któremu pozostawiono towar do dyspozycji nie wywiózł towaru do innego kraju członkowskiego (C-409/04 Teleos), albo o zagadnienie nieważności umowy sprzedaży wynikającej z prawa cywilnego, a prawo do odliczenia (C-439/04 Axel Kittel, C-440/04 Recolta Recycling SPRL – sprawy połączone). W żadnej z powołanych spraw nie wystąpiła sytuacja, w której podatnik chce zrealizować prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur, które nie odzwierciedlają faktycznie dokonanej czynności pomiędzy podmiotami w tej fakturze określonymi. W świetle powyższej oceny nie może być skuteczny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., polegający zdaniem strony na braku oceny co do działania nabywcy w dobrej wierze. Zarzut taki mógłby być uwzględniony tylko wtedy, gdyby, zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje. Wobec tego, że skargą kasacyjną nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ, a przyjętego przez Sąd I instancji, dla oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje stan faktyczny oceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako prawidłowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowy jest proces subsumcji przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego - który nie został skutecznie zakwestionowany przez autora skargi kasacyjnej - pod zastosowane przez ten Sąd przepisy prawa materialnego. Tym samym uzasadniona jest odmowa zastosowania w sprawie normy art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Nie jest trafny zarzut błędnej wykładni art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. W licznych orzeczeniach sądy administracyjne wyrażały zasadę zgodności podmiotowo przedmiotowej posiadanej przez podatnika faktury. W myśl tej zasady na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT nie może powstać u jej dysponenta jeżeli u jej wystawcy nie powstaje obowiązek podatkowy w tym podatku w odniesieniu do podatku podlegającego odliczeniu. Zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tych ustawach z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy lub określona usługa została faktycznie wykonana, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy (usługodawcy) powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru lub wykonania usługi. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającej odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę w całości prezentowany pogląd podziela. Dalej należy podkreślić, że art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT jest zgodny z regulacją unijną zawartą w art. 17 ust. 1 VI Dyrektywy. Z tego ostatniego przepisu wynika, że prawo do odliczenia powstaje z chwilą powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do podatku podlegającego opodatkowaniu. Przepisu tego nie można odczytać jako dającego podatnikowi prawo do obniżania podatku należnego na podstawie faktur, które nie potwierdzają faktycznego wykonania czynności. Wobec tego związanie Dyrektywą co do osiągnięcia danego rezultatu nie zostało naruszone przepisem krajowym. Tylko faktura odpowiadająca rzeczywistości od strony przedmiotowej i podmiotowej, tj. dokumentująca faktycznie wykonywaną czynność przez wskazany w niej podmiot, daje prawo do odliczenia wskazanego w niej podatku. W tym zakresie można odwołać się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 22 grudnia 2010 r., w sprawie C-438/09 Bogusław Juliusz Dankowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi, z którego wynika, że prawo do obniżenia podatku należnego daje faktura zawierająca informacje wymagane przez przepis art. 22 ust. 3 lit. b) VI Dyrektywy (obecnie art. 226 Dyrektywy 2006/112/WE) odnoszące się do podmiotu wystawiającego fakturę, będącego dostawcą (usługodawcą), pozwalające na jednoznaczne ustalenie jego tożsamości. Zarzut błędnej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, a także art. 17 ust. 1 i 6 VI Dyrektywy uzasadniony został błędnym ich rozumieniem poprzez przyjęcie, że można pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, bez względu na to, czy nabywca działał w dobrej wierze, a dostawca działał w celu wprowadzenia podatnika w błąd. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji takiej wykładni tychże przepisów nie zawarł. Natomiast wypowiedzi tego Sądu dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury, ale jako dokumentu poprawnego formalnie oraz potwierdzającego rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje i podziela. Końcowo zauważyć należy, że wobec spółki A. za inne okresy rozliczeniowe lecz w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, wydane zostały wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 1037/10 i z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1581/11 (dostępne w bazie internetowej: www.nsa.gov.pl), oddalające skargi kasacyjne tej spółki. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela wyrażone w tych wyrokach stanowiska i argumentację. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.