I SA/Łd 953/10

Dnia 23 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 roku sprawy ze skargi A SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oddala skargę. I SA/Łd 953/10 UZASADNIENIE A. S.A. z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy własną decyzję z [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w P. T. z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 305.975, zł. Odwołanie od decyzji z dnia [...] r. wniosła A. S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez doradcę podatkowego A. C., żądając uchylenia tej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...]r. W uzasadnieniu swego stanowiska strona skarżąca wskazała, iż: - pominięcie przez organ podatkowy przy wydawaniu decyzji w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowi rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 O.p. oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem jest rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p, - aby określić jedyną prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego należy, przy wydawaniu decyzji w trybie art. 21 § 3 O.p. uwzględnić wszystkie zdarzenia stanowiące przedmiot opodatkowania w podatku, w którym zobowiązanie ma być ustalone, - natomiast zgodnie z art. 207 § 2 i art. 21 § 3 O.p. ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości wymaga określenia skutków podatkowych wszystkich zdarzeń stanowiących przedmiot opodatkowania w tym podatku, a więc winno uwzględniać wszystkie obiekty podlegające opodatkowaniu, a pominięcie niektórych z nich, w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości, ze podlegają one opodatkowaniu tym podatkiem – jest rażącym naruszeniem tych przepisów. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania SKO w P. T. w całości podtrzymało kwestionowane rozstrzygnięcie i podzieliło stanowisko organu zawarte w decyzji własnej z [...] r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż zgodnie z powołanym przez skarżącą przepisem art. 247 § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, gdy wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem odrębnym od postępowania zwyczajnego, które może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy obarczona jest wadami, określonymi enumeratywnie w treści art. 247 § 1 O.p. Organ wskazał nadto, że za rażące za naruszenie prawa w sądownictwie administracyjnym uważa się takie sytuacje, w których doszło do naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Pojęcie to w ocenie organu jest zjawiskiem o charakterze wyjątkowym, uzasadniającym w konkretnej sprawie odstąpienie od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, wymagającym dla jego stwierdzenia szczególnie wnikliwego postępowania i udowodnienia, dlaczego uznano je w konkretnej sprawie za rażące. Rażące naruszenie prawa, to, jak stwierdził organ odwoławczy, takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności lub też, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Decyzją Kolegium Nr [...] z dnia [...] r. została utrzymana w mocy decyzja z dnia [...] r. wydana przez Prezydenta Miasta R. w sprawie okreslenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 305.975 zł. U podstaw prawnych jej wydania legły uregulowania art. 21 § 3, § 5 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 1 uchwały Nr XIV/117/03 Rady Miejskiej w R. z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie podatku od nieruchomości na terenie miasta R., w której organ przyjął za podstawę opodatkowania: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 3.537,90 m², grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 5.240 m² i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 12.182.789 zł. Organ uznał za błędne wyłączenie przez skarżącą z podstawy opodatkowania linii kablowych, położonych w kanalizacjach kablowych. W/w decyzja Prezydenta Miasta R. została wydana w oparciu o deklarację złożoną przez A. S.A. z dnia 14 stycznia 2008 r. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z [...] r. uzasadniony został rażącym naruszeniem art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 O.p oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez nieobjęcie opodatkowaniem innych obiektów będących w posiadaniu skarżącej spółki, tj. budek telefonicznych i gruntów objętych pod nie, które zostały zadeklarowane w odrębnej deklaracji. W oceni spółki wszystkie znajdujące się na terenie miasta R. zadeklarowane nieruchomości i obiekty budowlane, będące własnością A. S.A., powinny zostać objęte kwestionowaną decyzją , niezależnie od tego ile zostało złożonych przez spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości. Podsumowując swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja SKO z [...] r. dotyczyła zobowiązania podatkowego nie wynikającego z deklaracji z 11 stycznia 2008 r. obejmującej budki telefoniczne i grunty pod nimi. Decyzja Prezydenta Miasta R. wydana została w oparciu o wskazywaną już deklarację złożoną przez skarżącą spółkę dnia 14 stycznia 2008 r., której korektę złożono 17 czerwca 2008 r. A zatem organ odwoławczy w pełni podziela stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r., ze nieruchomości objęte odrębną deklaracją na podatek od nieruchomości na 2008 r., sporządzoną dnia 11 stycznia 2008 r. obejmującą budki telefoniczne i grunty pod nimi mogą samodzielnie podlegać kontroli, w wyniku której może zostać wydana odrębna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego oraz, ze decyzją z dnia [...] r. nie przesądzono, aby inne będące w posiadaniu skarżącej nieruchomości, niż wykazane w deklaracji nie podlegały podatkowi od nieruchomości. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik skarżącej spółki złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] r oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] r. podnosząc zarzuty tożsame z wskazanymi wcześniej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. w całości podtrzymało argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, a mianowicie czy okoliczności przywołane przez skarżącą Spółkę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wypełniają przesłankę opisaną w przepisie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Strona skarżąca upatruje bowiem rażącego naruszenia prawa w fakcie nie objęcia jedną decyzją wszystkich nieruchomości oraz obiektów budowlanych podatnika znajdujących się na terenie jednej gminy. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne wskazane przez skarżącą Spółkę, jako podstawa nieważności decyzji, nie mieszczą się w granicach przedmiotowych zakreślonych w przepisie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Rażące naruszenie prawa, zachodzi bowiem wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu prawa bądź też wydano ją z pominięciem przepisu, który powinien zostać zastosowany. W konsekwencji ze spełnieniem kryterium "rażącego naruszenia prawa" mamy do czynienia wtedy, gdy - w nie budzącym wątpliwości interpretacyjnym stanie prawnym - treść decyzji stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek (por. w szczególności: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 218/06 oraz "Ordynacja podatkowa. Komentarz" S. Babiarz i in., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, str. 753-754). Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, co znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. W tym kontekście należy rozważyć treść art. 6 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.), zgodnie z którym obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku np. nabycie kolejnej nieruchomości. Fakt nabycia kolejnej nieruchomości w trakcie roku podatkowego nie będzie skutkował koniecznością uchylenia dotychczasowej decyzji czy stwierdzenia jej nieważności, ale spowoduje powstanie odrębnego obowiązku podatkowego w odniesieniu do nabytej nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 9 cytowanej ustawy, na którego naruszenie wskazuje Skarżąca, stanowi, że "osoby prawne są obowiązane składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku". Natomiast zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej gdyby organ podatkowy stwierdził, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż w rozpoznawanej sprawie został "rażąco naruszony" leżący u podstaw decyzji żaden ze wskazanych przez Skarżącą przepisów, a więc cytowany art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bądź to art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Należy również podnieść, że Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 321/09 - przywołanym w uzasadnieniu decyzji, - "że w ustawie z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych brak jest przepisu, który nakazywałby aby wójt, burmistrz czy prezydent miasta dokonywał wymiaru podatku od nieruchomości, obejmując w jednej decyzji wszystkie posiadane przez podatnika na terenie danej gminy nieruchomości. Z tego też względu oraz z uwagi na konstrukcję podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy, sytuacja w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmują, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Wydanie jednej decyzji należy postrzegać jako sytuację idealną, mając w szczególności na uwadze, że jak dotąd nie została wdrożona ewidencja podatkowa nieruchomości prowadzona w zintegrowanym systemie informatycznym, a z drugiej strony, że niektórzy z podatników dysponują mieniem nieruchomym znacznych rozmiarów, które może być zarządzane przez odrębne jednostki organizacyjne - co z kolei powoduje, że jednostki te równolegle składają odrębne deklaracje w podatku od nieruchomości, dotyczące różnych przedmiotów opodatkowania" (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. I Sa/Gd 485/10) Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. Sz.Ch.