II OSK 474/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie NSA Maria Czapska Górnikiewicz del. WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 809/11 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Ol 809/11, oddalił skargę T. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku handlowego branży spożywczo – przemysłowej z infrastruktura techniczną. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewoda Warmińsko – Mazurski zatwierdził S. M. projekt budowany i udzielił pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr 54 (km [...] ul. [...] w B.) na działkę nr [...], obręb [...] położoną w B. Przedmiotowy zjazd publiczny stanowił część zamierzenia budowlanego polegającego na budowie na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] w B. pawilonu handlowego branży spożywczo – przemysłowej z infrastrukturą techniczną. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła T. K., która zwróciła się równocześnie do Starosty B. z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży spożywczo – przemysłowej z infrastrukturą techniczną do czasu zakończenia postępowanie odwoławczego dotyczącego budowy zjazdu publicznego na nieruchomość, na której planowano inwestycję. Starosta B. postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wywodząc, że pozwolenie na budowę zjazdu z drogi krajowej nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę obiektu handlowego. Postanowienie powyższe zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody Warmińsko – Mazurski z dnia [...] maja 2011 r. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Starosta B. w 2011 r. zatwierdził inwestorowi – S. M., projekt budowany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowego branży spożywczo – przemysłowej z zapleczem magazynowym i socjalnym, generatorem prądu i parkingiem, infrastrukturą drogową oraz przyłączami i siecią wodno – kanalizacyjną, położonego w B., ul [...], na działkach nr nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę spełniał wymogi określone w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), inwestor załączył bowiem 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ostateczną decyzję o warunkach zabudowy terenu budynkiem handlowym wraz z infrastrukturą. Wnioskowane zamierzenie budowlane nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagało przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko oraz na obszar Natura 2000 i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. ustalił warunki zabudowy przedmiotowego terenu. Starosta ocenił, że projekt budowlany był zgodny z ustaleniami tej decyzji, był kompletny, zawierał wymagane opinie i uzgodnienia, projektant załączył informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się zaświadczeniami wydanymi przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z przepisami, a projektant dołączył oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. K. wskazując, że inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę nie legitymował się prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę zjazdu z drogi krajowej, gdyż od wydanej w tej sprawie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. wniosła ona odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przed uprawomocnieniem się decyzji w sprawie pozwolenia na budowę zjazdu z drogi krajowej Starosta nie mógł więc rozstrzygnąć czy ten zjazd został zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i z decyzją o warunkach zabudowy, co naruszało art. 32 ust. ust. 1 pkt 2 i art. 35 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), polegający na braku zawieszenia postępowania do czasu uzyskania przez inwestora prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę zjazdu. W odwołaniu zawarto również zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, polegający na braku złożenia przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością, tj. drogą krajową nr 54, na cele budowlane tj. na budowę zjazdu z drogi krajowej, stanowiącego część badanego w niniejszym postępowaniu zamierzenia budowlanego. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 10 kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. W tym względzie wskazała, że Starosta wydał decyzję następnego dnia po wpłynięciu pisma inwestora, w którym zarzucono organowi pierwszej instancji opieszałość w załatwieniu sprawy. Wskazano ponadto, że inwestor rozpoczął roboty budowlane przed uzyskaniem prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, zamontował bowiem na działce nr [...] kontenery przeznaczone do użytkowania w czasie budowy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie z odwołania T. K. od decyzji Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej, wskazując, że odwołująca się nie była stroną tego postępowania, a decyzja nie naruszyła jej interesu prawnego. Wojewoda Warmińsko – Mazurski, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2011 r., podzielając stanowisko organu I instancji, iż przedłożony projekt budowlany spełniał warunki przewidziane w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu drugiej instancji decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przy czynnym udziale stron w postępowaniu, nie naruszała przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004 r. Nr 109, poz. 1156 ze zm.) m.in. w zakresie wymagań dotyczących sytuowania obiektów w stosunku do granic nieruchomości, a także nie naruszała interesów prawnych osób trzecich. Wojewoda uznał, że pismo inwestora, o treści którego odwołująca się nie została poinformowana, nie wnosiło żadnych istotnych okoliczności, w związku z czym Starosta mógł wydać decyzję, nie informując stron o treści tego pisma. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że podstawą rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych związanych z rozbiórką obiektów na działkach nr [...] i nr [...] w B. była wydana przez Starostę B. decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę obiektów budowlanych. Za nieistotną uznano okoliczność, że decyzja o pozwoleniu na budowę zjazdu z drogi krajowej nie była prawomocna, wskazując, że decyzja powyższa nie została wzruszona w trybie odwoławczym, a ponadto inwestor przedłożył decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2010 r. zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi krajowej na działkę nr [...] i ocenił, że decyzja ta wypełnia wymóg z art. 34 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Wojewoda dodał, że postępowanie sprawie pozwolenia na budowę budynku handlowego jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie budowy zjazdu na zabudowywaną działkę, zatem zarzut zaniechania przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania drogą krajową na budowę zjazdu nie podlegał ocenie w przedmiotowym postępowaniu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie T. K. powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu oraz wskazując, iż organ drugiej instancji uniemożliwił jej zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zaniechał wskazania czynności dowodowych przez niego podjętych. Skarżąca podkreśliła, że Wojewoda nie zweryfikował czy pozwolenie na rozbiórkę budynków dotyczyło tych działek, na których rozpoczęto prace budowlane, gdyż w aktach sprawy brak było decyzji zezwalającej na rozbiórkę budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę wywiódł, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, że inwestor spełnił wymogi z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i ostateczną decyzję o warunkach zabudowy terenu budynkiem handlowym wraz z infrastrukturą. Zasadnie też wywiodły, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie wymagało przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko oraz na obszar Natura 2000 i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany był zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] lutego 2007 r. o warunkach zabudowy. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się zaświadczeniami wydanymi przez właściwe izby samorządu zawodowego. Ponadto był kompletny, zawierał wymagane opinie i uzgodnienia, załączono do niego informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z przepisami, a projektant dołączył oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu braku prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę zjazdu z drogi krajowej wskazano, iż zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Ustawodawca przewidział jednoznacznie obowiązek inwestora przedłożenia "oświadczenia" właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną, a nie ostatecznej decyzji w tej sprawie. A więc przed wszczęciem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę niezbędne jest wyłącznie uzyskanie stanowiska zarządcy drogi, co do istnienia możliwości połączenia projektowanego obiektu budowlanego do infrastruktury oraz połączenia działki z drogą publiczną. Za niezasadny uznano zarzut braku przedłożenia przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu działką nr [...] na cele budowlane. Jak wyjaśnił Sąd, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (art. 33 ust. 1). W takiej sytuacji wymagane jest tylko przedstawienie dla całego zamierzenia budowlanego projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1. Skoro wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2011 r. nie obejmował działki nr [...], to nie było konieczne składanie oświadczenia o dysponowaniu tą działką na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, podkreślono, że zarzut powyższy mógłby zostać skutecznie sformułowany w sytuacji, gdyby naruszenie powyższej zasady miałoby wpływ na wynik sprawy. Stąd też zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa polegający na niezapoznaniu się przez skarżącą z pismem pełnomocnika inwestora, złożonym w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu [...] maja 2011 r. nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśniono treść tego pisma była znana skarżącej na etapie postępowania odwoławczego, gdyż w odwołaniu skarżąca odniosła się wprost do jego treści. Ponadto, skarżąca w żaden sposób nie wykazała w toku postępowania odwoławczego, ani w skardze, by została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie art. 10 § 1 kpa mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe wywody odnieść należy również do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa przez organ odwoławczy. Jak wyjaśniono wojewoda nie miał obowiązku zawiadamiania stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, gdyż nie prowadził postępowania dowodowego dotyczącego przystąpienia przez inwestora do robót budowlanych zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. Organ odwoławczy został bowiem poinformowany pismem Starosty B. z dnia [...] czerwca 2011 r., że inwestor uzyskał w dniu [...] sierpnia 2010 r. pozwolenie na rozbiórkę dwóch budynków przy ul. B. i K. w B., zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...], zaś ustawienie kontenerów miało związek z uzyskaniem pozwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. na rozbiórkę żelbetonowej wieży ciśnień na działce nr [...] oraz na usunięcie kolizji istniejących sieci elektroenergetycznych na działkach nr nr [...],[...],[...],[...],[...] z dnia [...] marca 2011 r., z Pismo to zostało przesłane również stronom postępowania. Powyższe należy uznać za wypełnienie obowiązku przewidzianego w art. 77 § 4 kpa, zgodnie z którym fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. K. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 35 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 32 ust. 1 pkt. 2 powyższej ustawy poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy w stanie faktycznym sprawy brak było możliwości oceny zamierzenia budowlanego pod kątem jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy; art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 33 ust. 1 powyższej ustawy poprzez uznanie, że inwestycja objęta skarżoną decyzją stanowi zespół obiektów mogących samodzielnie funkcjonować niezależnie i uznanie, że inwestor nie musiał składać oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością stanowiącą działkę [...] na cele budowlane tj. na budowę zjazdu z drogi krajowej jak i naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. normy zawartej w art. 97 § 1 pkt. 4 kpa poprzez uznanie, że nie zachodziła przesłanka do zawieszenia postępowania administracyjnego, naruszenia art. 10 kpa poprzez błędne uznanie, że nie doszło do uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy jak i art. 77 kpa poprzez uznanie, że organ II instancji nie musiał przeprowadzić postępowania dowodowego w zakresie rozpoczęcia robót budowlanych przed uzyskaniem prawomocnego pozwolenia na budowę. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jak również o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę kasacyjną podtrzymano w pierwszej kolejności zarzut, iż przed uprawomocnieniem się decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę zjazdu nie było można rozstrzygnąć, czy kontrolowana inwestycja spełnia warunki określone decyzją o warunkach zabudowy. W ocenie skarżącej błędna wykładnia art. 32, 35 ustawy Prawo budowlane doprowadziła w konsekwencji do naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 kpa, gdyż organy wadliwie uznały, że postępowanie toczące się przed Wojewodą Warmińsko – Mazurskim nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego powyżej przepisu. Skarżąca zakwestionowała ustalenia Sądu I instancji dotyczące samodzielności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż budowa zjazdu niewątpliwie stanowi część planowanego zamierzenia budowlanego budowy pawilonu handlowego. Wskazano, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy uniemożliwiły skarżącej wzięcie czynnego udziału w sprawie poprzez uniemożliwienie jej zapoznania się z pismem z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzez nie powiadomienie skarżącej o czynnościach dowodowych podjętych przez organ odwoławczy. Wskazano również na zarzut naruszenia art. 77 kpa poprzez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w szczególności zaś zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, na okoliczność powołanych w piśmie Starosty z dnia [...] czerwca 2011 r. decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zważyć należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 powyższej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie została uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie są trafne. Pierwszym zarzutem zawartym w skardze kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 35 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 32 ust. 1 pkt. 2 powyższej ustawy poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Uzasadniając zarzut wnosząca skargę kasacyjną wskazała, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę zjazdu z drogi publicznej na działkę nr 5/9 uniemożliwiło zbadanie, czy kontrolowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie wytyczne nałożone decyzją o warunkach o warunkach zabudowy tj. czy zjazd z drogi krajowej został zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zarzut powyższy uznać należy za błędny. Jak wynika z analizy akt sprawy decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewody Warmińsko – Mazurskiego, zatwierdzająca S. M. projekt budowany i udzielająca pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr 54 uzyskała przymiot ostateczności dnia [...] czerwca 2011r. W aktach sądowych znajduje się jej egzemplarz, zaopatrzony w adnotację, iż decyzja stała się ostateczna dnia [...] czerwca 2011r. ( k. 20 akt sądu I instancji). Powyższe oznacza, że w chwili rozpatrywania odwołania przez Wojewodę Warmińsko Mazurskiego od decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenia na budowę budynku branży spożywczo przemysłowej z zapleczem magazynowym i infrastrukturą decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zjazdu była ostateczna. Zgodnie z art. 130§1 kpa wykonaniu podlega decyzja ostateczna. Wykonalność decyzji nie jest zależna od jej prawomocności. Konsekwentnie uznać więc należało, że skoro w momencie rozstrzygania przez organ II instancji decyzja o zatwierdzeniu projektu budowanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr 54 była już ostateczna, oczekiwanie na jej prawomocność nie znajdowało podstaw prawnych. Decyzja ta z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności stała się bowiem wykonalna, co oznacza możliwość rozpoczęcia i prowadzenia prac na jej podstawie. W momencie rozpatrywania przez organ odwoławczy legalności decyzji Starosty B. z dnia [...] maja 2011 r w sposób ostateczny rozstrzygnięte były zatem wszelkie kwestie związane ze zjazdem na drogę publiczną z nieruchomości objętej kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją . Rozważania powyższe prowadzą również do wniosku, iż za wadliwy uznać należy zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 kpa, w konsekwencji zaś za prawidłowe przyjęcie przez sąd I instancji braku naruszenia tej normy. Nie sposób bowiem uznać zasadności żądania zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii pozwolenia na budowę zjazdu, w sytuacji gdy w momencie orzekania przez organ odwoławczy, decyzja dotycząca zjazdu była już decyzją ostateczną, a zatem podlegającą wykonaniu. Za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 33 ust. 1 powyższej ustawy poprzez uznanie, że inwestor w kontrolowanym postępowaniu nie musiał składać oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością, stanowiącą działkę 1/4 na cele budowlane tj. na budowę zjazdu z drogi krajowej. Niewątpliwie, jak zasadnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w przedmiotowej sprawie wniosek inwestora z dnia [...] stycznia 2011 r. o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą nie obejmował działki nr [...], na której to działce miał zostać zrealizowany zjazd do planowanej inwestycji. Stąd też nie było konieczne, aby w sprawie dotyczącej wznoszenia obiektu na innych działkach inwestor przedłożył oświadczenie właściciela działki nr [...] o prawie dysponowania nią. Stanowisko powyższe uznać należy za prawidłowe, odpowiadające normie zawartej w art. 33 ust.2pkt.2 ustawy prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż choć obydwa zamierzenia budowlane służą niewątpliwie realizacji tego samego celu tj. budowie pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą umożliwiającą jego obsługę komunikacyjną, to jednakże z uwagi na treść przepisów ustawy Prawo budowlane, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o budowie pawilonu handlowego oraz postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o budowie zjazdu publicznego muszą toczyć się osobno. O ile bowiem organem właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu jest Starosta, o tyle w przypadku budowy zjazdu z drogi publicznej organem właściwym jest Wojewoda, co wynika wprost z treści art. 82 ust. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. Konsekwentnie więc w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości objęcia jedną decyzją o pozwoleniu na budowę zarówno zamierzenia polegającego na budowie pawilonu handlowego branży spożywczo – przemysłowej z infrastrukturą techniczną oraz budowie zjazdu publicznego. Tym samym obowiązkiem inwestora było wystąpienie z dwoma niezależnymi wnioskami o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy w tym miejscu jeszcze raz powtórzyć, za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, że inwestycja polegająca na budowie pawilonu handlowego nie obejmowała działki nr [...]. Oznacza to, iż wbrew zarzutom skarżącej nie można przyjąć, aby do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor był zobowiązany załączyć oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością stanowiącą działkę [...] na cele budowlane. Nieruchomość powyższa nie była bowiem objęta wnioskiem, zaś realizacja obydwu inwestycji (zjazdu oraz pawilonu handlowego) odbywa się na podstawie odrębnych decyzji o pozwoleniu na budowę. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 10 kpa. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż powyższy zarzut skargi kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Art. 10 kpa, składający się z trzech, niezależnych przepisów, zawiera bowiem trzy odrębne zasady postępowania administracyjnego – pierwszą dotyczącą konieczności zapewnienia czynnego udziału w sprawie stronom postępowania (art. 10 § 1 kpa), drugą, wskazującą na wyjątki od zasady czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 2 kpa) oraz trzecią, mającą charakter zasady technicznej, nakazującą organom administracji utrwalenie w aktach sprawy przyczyn odstąpienia od zasady czynnego udziału stron (art. 10 § 3 kpa). Jak wskazuje analiza skargi kasacyjnej, zamiarem skarżącej kasacyjnie było podniesienie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, stąd Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny zaskarżonego wyroku pod kątem zbadania przez sąd I instancji naruszenia powyższej normy w postępowaniu administracyjnym. I tak, jak zasadnie wywiódł Sąd I instancji, naruszenie art. 10 § 1 kpa może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy strona wykaże, iż nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05 ONSA i WSA 2006, Nr 6, poz. 157; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., I GSK 4/07, LEX 351066; wyrok NSA z dnia 01 lutego 2011 r., II OSK 1098/10, LEX 786594, a także uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 dotycząca naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona powinna w szczególności wykazać, że nie wydanie i nie doręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa w powyższym przepisie przed wydaniem decyzji uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie wniosków dowodowych. Jest to o tyle istotne, iż w przypadku podstawy skargi kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie normy prawa procesowego musi mieć charakter kwalifikowany, a więc musi istnieć poważna obawa, co do tego, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W powyższym świetle sam fakt stwierdzenia naruszenia art. 10 § 1 kpa w postępowaniu administracyjnym nie może prowadzić do automatycznego uchylenia decyzji, o ile nie zostanie wykazane, iż naruszenie powyższe mogło wpłynąć na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie skarżąca wywodzi, iż naruszenie art. 10 § 1 kpa miało miejsce w szczególności poprzez nie poinformowanie jej przez organ I instancji o piśmie pełnomocnika inwestora z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzez nie powiadomienie jej o zebraniu materiału dowodowego przez organ odwoławczy. Przechodząc do pierwszego zarzutu powtórzyć należy za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, iż zarzut powyższy nie mógł skutkować wzruszeniem decyzji organów obu instancji. Niewątpliwie, jak zasadnie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprawdzie skarżącej nie doręczono pisma z dnia [...] maja 2011r. , jednakże jego treść była jej znana w chwili sporządzania odwołania, gdyż w zawarła w nim odniesienie do jego treści . Skarżąca w żaden sposób nie wykazała ani w toku postępowania odwoławczego, ani w skardze, aby poprzez powyższe zaniechanie została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy złożenia wyjaśnień, w konsekwencji by uchybienie jakiego dopuścił się organ I instancji, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podobnie zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez organ odwoławczy nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji. Co prawda z akt sprawy wynika że organ II instancji nie przesłał skarżącej, jako stronie postępowania, zawiadomienia o którym mowa w art. 10 § 1 kpa, jednakże skarżąca nie wykazała jakich konkretnie czynności dokonałaby, gdyby omawiane zawiadomienie otrzymała. Skarżąca podniosła jedynie, że powyższe zaniechanie spowodowało, że nie miała możliwość zweryfikowania, jakie czynności dowodowe przeprowadzone zostały przez organ odwoławczy. Tymczasem w trakcie postępowania przed organem odwoławczym nie prowadzono postępowania dowodowego. Odpis pisma Starosty B. z dnia [...].06. 2011r, zawierającego informację o uzyskanych pozwoleniach na przeprowadzenie robót budowlanych na działkach [...],[...],[...], na usunięcie kolizji sieci elektroenergetycznych na działkach [...],[...],[...],[...],[...] przesłano stronie skarżącej. W tym stanie rzeczy przyjąć należało za sądem i instancji, iż powyższe zaniechanie nie miało postaci kwalifikowanej, albowiem w okolicznościach sprawy nie można uznać, by mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, w szczególności by uniemożliwiło skarżącej złożenie wniosków dowodowych. Za nietrafny uznać również należało zarzut naruszenia art. 77 kpa. Wprawdzie także i w tym przypadku skarżąca nie wskazuje, który z czterech paragrafów ma na względzie, jednak analiza treści zarzutu pozwala odnieść go do normy zawartej w §4. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną samo złożenie oświadczenia przez organ I instancji Wojewodzie, iż prace rozbiórkowe są prowadzone na podstawie pozwolenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. dot. rozbiórki dwóch budynków biurowo – warsztatowo – magazynowych na działkach nr [...],[...], ustawienie kontenerów ma związek z uzyskaniem pozwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. dot. rozbiórki żelbetonowej wieży ciśnień na działce [...], a także na usunięcie kolizji istniejących sieci elektroenergetycznych na działkach nr nr [...],[...],[...],[...],[...] z dnia [...] marca 2011 r., nie zwalniało organu z obowiązku przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego. Zauważyć w tym miejscu należy, iż pismo powyższe zostało przesłane stronom postępowania, w tym skarżącej na ręce jej pełnomocnika. Tym samym wnosząca skargę kasacyjną miała możliwość zakwestionowania wskazanych w piśmie organu I instancji faktów, czego jednak nie uczyniła W tym stanie rzeczy Sąd I instancji słusznie uznał, że organ odwoławczy dopełnił obowiązkowi z art. 77 § 4 kpa. W myśl tego przepisu fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, należy je zakomunikować stronie. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalność stosowania powyższej normy w sytuacji gdy informacje o uzyskanych przez T. K. pozwoleniach wynikają z nadesłanego przez organ I instancji ( Starostę Powiatowego) pisma z dnia [...].06.2011r, w sytuacji gdy Starosta dysponował wskazanymi w piśmie informacjami na podstawie posiadanych ewidencji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.